میراث‌ باشی

بیست و یکمین نشست ایکوم و کافه موزه تایپبا عنوان کافه، موزه و رسانهبا حضور اصحاب رسانهیکشنبه ۲۵ امرداد ۱۴۰۵ ساعت ۱۸ تا ۲۰کافه موزه تایپورود برای عموم آزاد و رایگان است.instagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

☑️ به همت انجمن آثار و مفاخر فرهنگی؛ 🔶 آیین بزرگداشت زنده‌یاد علی حاتمی برگزار می‌شود🔹انجمن آثار و مفاخر فرهنگی، آیین بزرگداشت مقام فرهنگی و هنری زنده‌یاد علی حاتمی،فیلم‌نامه‌نویس، کارگردان و چهره‌های ماندگار سینمای ایران را یکشنبه ۲۵ مردادماه برگزار می‌کند.🔹در این رویداد که ساعت ۱۶ برگزار خواهد شد، سید محمد بهشتی مدیرعامل اسبق بنیاد سینمایی فارابی، داریوش مؤدبیان نویسنده، مترجم و کارگردان سینما، رائد فریدزاده رئیس سازمان امور سینمایی و سمعی بصری، مهدی دادگو تهیه کننده سینما و محمود شالویی درباره زندگی، آثار و جایگاه فرهنگی و هنری علی حاتمی سخن خواهند گفت.🌐 موزه سینمای ایران در فضای مجازی instagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

🔸در شرایطی که معاونت تخصصی صنایع‌دستی ماههاست بدون معاون تخصصی اداره می شود و ترکیب برخی شوراهای راهبردی وزارتخانه با پرسشهای جدی دربارۀ میزان حضور و نقش متخصصان حوزه‌های باستانشناسی، معماری، موزهداری، مرمت، هنرهای سنتی و دیگر رشته‌های مرتبط مواجه است، انتظار میرود دولت نسبت به تقویت جایگاه تخصص و کارشناسی در این وزارتخانه توجه ویژه نشان دهد.🔸وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی پیش از هر چیزی نهادی تخصصی برای شناخت، حفاظت، پژوهش، معرفی و توسعه پایدار میراث‌فرهنگی، صنایع‌دستی و گردشگری ایران است. 🔸انتصاب مدیران در این مجموعه نیز باید متناسب با همین ماهیت و برپایه تخصص، تجربه و شناخت از ماموریتهای آن صورت گیرد. فرصتهای موجود برای حفاظت و اعتلای میراث فرهنگی، هنرهای سنتی، گردشگری و صنایع‌دستی کشور محدود و ارزشمند است. ضروری است این فرصتها با تصمیمهای کارشناسی، برنامهریزی بلند مدت و بهره‌گیری از ظرفیت متخصصان کشور حفظ و تقویت شوند. 🔸جامعۀ باستان‌شناسی ایران از مسئولان دولت و وزارت میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی می‌خواهد روند انتقال اموال فرهنگی و جابه‌جایی مرکز هنرهای سنتی را متوقف کرده و پیش از هرگونه اقدام، موضوع را با حضور کارشناسان مستقل، متخصصان مرتبط و نهادهای علمی و حرفه‌ای مورد ارزیابی قرار دهند. همچنین انتظار می‌رود دلایل، مستندات فنی و مطالعات کارشناسی مرتبط با چنین تصمیمهایی به‌صورت شفاف در اختیار جامعۀ تخصصی و افکار عمومی قرار گیرد.جامعۀ باستانشناسی ایرانinstagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

🔺مخالفت جامعۀ باستان‌شناسی ایران با انتقال اموال فرهنگی و جابه‌جایی مرکز هنرهای سنتی🔸در خبرها آمده است که وزیر میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی در هم‌فکری با شماری از مدیران این وزارتخانه، تصمیمهایی در خصوص انتقال اموال فرهنگی به بیرون از ساختمان ارگ آزادی و جابه‌جایی مرکز هنرهای سنتی اتخاذ کرده است؛ تصمیمهایی که با توجه به جایگاه و اهمیت این مرکز ، نگرانیهای جدی در میان کارشناسان و متخصصان حوزۀ میراث فرهنگی ایجاد کرده است.🔸مرکز هنرهای سنتی، وابسته به پژوهشگاه میراث‌فرهنگی و گردشگری، یکی از مهم‌ترین نهادهای کشور در زمینه تولید، آموزش، پژوهش و انتقال دانش هنرهای سنتی است. انتقال اموال و جابهجایی این مرکز با استناد به ضرورت حفاظت بهتر و ارتقاء شرایط نگهداری و مستندنگاری مطرح شده است. مدارک و گزارش های منتشرشده در خبرگزاری‌های داخلی نشان می‌دهد که متأسفانه قائم‌مقام وزیر و معاونت میراث‌فرهنگی، مدیرکل حوزۀ وزارتی و مدیرکل موزه‌ها در روند این تصمیم زیانبار و پرمخاطره نقش مستقیم داشته‌اند.❗️وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی در حال حاضر با مجموعه‌ای از مسائل و چالشهای اساسی مواجه است: 🔸انتصاب مدیران فاقد تخصص مرتبط در برخی حوزه‌ها، کمبود منابع مالی، تخریب بناها و بافتهای تاریخی، تعرض و غارت محوطه‌های باستانی، مرمتهای غیراصولی و زیان‌بار، شرایط نامناسب برخی موزهها و پایگاه‌های ملی و جهانی، ورشکستگی و تعطیلی شماری از مراکز گردشگری، رهاشدگی و عدم حمایت از هنرهای سنتی و صنایع‌دستی، قطع روابط و همکاریهای پژوهشی بین‌المللی و دهها چالش دیگر. انتظار می‌رود ظرفیت مدیریتی وزارتخانه بیش از هر چیز بر حل این مسائل بنیادی و انجام ماموریتهای اصلی و قانونی آن متمرکز شود و از اقداماتی که ممکن است خود به ایجاد مشکلات تازه منجر شوند، پرهیز شود. 🔸تصمیم به انتقال اموال فرهنگی و جابه‌جایی پژوهشکدۀ هنرهای سنتی در دولت چهاردهم، ناگزیر تجربه انتقال بخشهایی از این وزارتخانه به شیراز و اصفهان در دولت دهم را به یاد میآورد؛ تجربه‌ای که پیامدهای آن برای بخشهایی از میراث‌فرهنگی و صنایع‌دستی کشور همچنان محل بحث و نقد کارشناسی است . 🔸تصمیم کنونی نیز با مخالفت و اعتراض شماری از کارشناسان و تشکلهای تخصصی مواجه شده است. متأسفانه، بی‌توجهی به خواست کارشناسان ، رویه‌ای است که در دو سال گذشته در این وزارتخانه تشدید شده است. 🔸ضرورت اصلاح ساختارها و بهبود شرایط موجود بر ما پوشیده نیست و جامعه باستان شناسی ایران نیز بر آن تأکید دارد؛ با این حال، شرط نخست هرگونه اصلاح، بهره‌گیری از مدیران و کارشناسان متخصص، برخورداری از برنامه روشن، شناخت دقیق چالشها و ارائۀ راه‌حلهای کارشناسی و قابل ارزیابی است. بدون طی چنین فرایندی، تصمیمهایی از این دست ممکن است نه تنها به حل مسائل موجود منجر نشوند، بلکه مشکلات جدیدی نیز پدید آورند. 🔸مجموعۀ سعدآباد و شرایط حفاظتی مخازن و فضاهای آن برای متخصصان و کارشناسان این حوزه، امری ناشناخته نیست که بتوان در پوشش ارتقاء و بهبود شرایط حفاظتی اموال فرهنگی، چنین طرحی را توجیه کرد. از سوی دیگر، کمبود فضا در مخازن و گنجینه‌های موزۀ ملّی ایران نیز مسئله‌ای شناخته شده است که سال‌ها مورد توجه کارشناسان و مدیران موزه بوده است. 🔸در چنین شرایطی، انتقال اموال از یک فضای دارای مشکل به فضایی که خود با محدودیتهای جدی روبه‌روست، بیش از آنکه راه حلی پایدار باشد، می‌توان به مشکلات عدیده بیشتری منجر شود. از این روی، استناد به ارتقای شرایط حفاظتی، نیازمند ارائه مستندات فنی، ارزیابیهای کارشناسی و توضیح شفاف دربارۀ مزایایی محل جدید است. 🔸همچنین نباید تجربه انتقال پژوهشگاه میراث فرهنگی، مرکز اسناد و کتابخانه به شیراز و معاونت صنایع‌دستی به اصفهان در دولت دهم را از یاد برد؛ اقدامی که در آن زمان با استناد به سیاست تمرکززدایی از تهران و کاهش مخاطرات طبیعی صورت گرفت، اما پیامدهای اجرایی و نهادی آن همچنان در حافظۀ جامعۀ تخصصی کشور باقیمانده است. تکرار چنین تصمیمهایی، بدون ارزیابی دقیق تجربه‌های گذشته و انتشار مطالعات کارشناسی، می‌تواند هزینه‌های جبران ناپذیری برای ساختارهای علمی و تخصصی میراث فرهنگی کشور در پی داشته باشد. 🔸جامعۀ باستانشناسی ایران، با تأکید بر ضرورت اصلاح وزارتخانه و تغییر رویۀ آن در راستای انجام تکالیف و مأموریتهای قانونی، مخالفت خود را با اقدامات نسنجیده و پرمخاطره‌ای چون انتقال اموال فرهنگی و جابه‌جایی مرکز هنرهای سنتی اعلام می‌دارد و خواهان توجه ویژۀ دولت و رسیدگی نهادهای نظارتی به روند تصمیم‌گیری و مدیریت در این وزارتخانه است.

🔺ماکو در آزمون جنگ؛ از مسیر عبور تا مقصد ماندن‼️جنگ تقاضای سفر را محتاط‌تر کرده، اما مسئله ماکو فقط امنیت نیست؛ چالش اصلی، تبدیل جریان مسافر م رزی به اقامت، مصرف و درآمد گردشگری است.🖋#مریم_اطیابی🔸میراث‌باشی:مهم‌ترین دارایی ماکو فقط جاذبه‌های گردشگری نیست؛ جریان مسافر است. مسافرانی که از مسیر بازرگان به ترکیه رفت‌وآمد می‌کنند، یک بازار بالقوه بزرگ برای گردشگری منطقه‌اند. حتی اگر درصد کوچکی از این افراد، به جای عبور، چند ساعت یا یک شب در ماکو بمانند و از جاذبه‌ها، رستوران‌ها، مراکز خرید و خدمات محلی استفاده کنند، اثر اقتصادی آن می‌تواند قابل‌توجه باشد.🔸ماکو از نظر ظرفیت گردشگری دست خالی نیست. موقعیت مرزی، طبیعت کوهستانی، آثار تاریخی و فرهنگی و بیش از ۱۳۰ جاذبه گردشگری، امکان شکل‌گیری یک مقصد متنوع را فراهم کرده است. «گردشگری ترکیبی» نیز می‌تواند همین ظرفیت‌ها را به هم پیوند دهد؛ ترکیبی از طبیعت، تاریخ، فرهنگ، خرید، غذا و سفرهای منطقه‌ای.🔸اما مرز در شرایط جنگی دو چهره دارد. در شرایط عادی، مرز یک مزیت است؛ در شرایط بحران، می‌تواند به عامل بازدارنده تبدیل شود. گردشگر پیش از آنکه بپرسد «ماکو چه جاذبه‌ای دارد؟» ممکن است بپرسد: «آیا سفر به یک منطقه مرزی امن است؟» حتی اگر امنیت واقعی مقصد مناسب باشد، ادراک خطر می‌تواند تقاضا را کاهش دهد. برای گردشگر خارجی نیز محدودیت یا اختلال احتمالی در تردد مرزی، یک عامل مهم در تصمیم‌گیری است.🔸مسئولان منطقه در سال ۱۴۰۵ نیز از تأثیر شرایط جنگی بر تعویق یا لغو بخشی از برنامه‌های گردشگری سخن گفته‌اند. بنابراین در کوتاه‌مدت، مسئله اصلی ماکو بیش از کمبود جاذبه، کاهش تقاضا ناشی از ادراک ریسک است.🔸اما این تمام ماجرا نیست. تجربه امسال نشان داده که جنگ به معنای توقف کامل سفر نیست. ماکو در نوروز و تعطیلات چندروزه همچنان میزبان گردشگران بوده و جریان مسافر در مرز بازرگان نیز ادامه داشته است.حتی در شرایط فعلی، مرز بازرگان همچنان جریان‌های بین‌المللی و زائران خارجی دارد. برای نمونه، در تابستان ۱۴۰۵ هزاران زائر خارجی از این مرز عبور کرده‌اند. 🔸بنابراین پرسش این نیست که «آیا مسافر وجود دارد؟» پرسش این است که چرا بخشی از این مسافران فقط عبور می‌کنند و نمی‌مانند؟🔸پاسخ را باید در ضعف زنجیره گردشگری جست‌وجو کرد. سال‌هاست ماکو برای بسیاری از مسافران بیشتر یک مسیر عبور به سمت ترکیه بوده تا یک مقصد برای ماندن. جاذبه وجود دارد، اما جاذبه به‌تنهایی محصول گردشگری نیست. گردشگر باید بتواند به‌سادگی مسیر بازدید، اقامت، غذا، تفریح، خرید و خدمات مورد نیاز خود را پیدا کند.🔸کاهش قدرت خرید هم مسئله دیگری است. در شرایط تورمی، سفرهای چندروزه می‌توانند جای خود را به سفرهای کوتاه‌تر و کم‌هزینه‌تر بدهند. این تغییر رفتار باید در سیاست‌گذاری دیده شود، نه اینکه منتظر بازگشت بازار به شرایط گذشته بمانیم.🔸راهکار ماکو در این مقطع، لزوماً ساخت پروژه‌های بزرگ جدید نیست؛ ساخت زنجیره گردشگری است. یکپارچه‌کردن جاذبه‌ها، حمل‌ونقل، اقامت، غذا، راهنمای محلی، رویداد و فروش محصولات بومی باید در اولویت قرار گیرد. برای مسافر عبوری هم باید محصول مشخص طراحی شود؛ از تور چندساعته تا بسته یک‌شب اقامت و بازدید.🔸از سویی باید به این نکته توجه داشت که گردشگر محتاط در شرایط جنگ لزوماً گردشگر حذف‌شده نیست؛ او مقصدی را انتخاب می‌کند که سفر در آن ساده، قابل پیش‌بینی و قابل اعتماد باشد. از همین رو، اطلاع‌رسانی روزآمد درباره وضعیت جاده‌ها، مراکز اقامتی، جاذبه‌های فعال، شرایط مرزی و خدمات اضطراری فقط یک اقدام تبلیغاتی نیست؛ بخشی از مدیریت اعتماد گردشگر است.🔸در کنار همه اینها، مسئله مدیریت دوگانه و ضرورت هماهنگی میان منطقه آزاد و دستگاه‌های متولی میراث فرهنگی و گردشگری استان همچنان پابرجاست. گردشگری در بحران بیش از همیشه به یک فرماندهی هماهنگ و تصمیم‌گیری سریع نیاز دارد.🔸جنگ برای گردشگری ماکو هم‌زمان تهدید تقاضا و آزمون ظرفیت مدیریتی منطقه است. اگر پاسخ، انتظار برای پایان بحران باشد، جریان مسافر همچنان از ماکو عبور خواهد کرد. اما اگر منطقه بتواند از همین امروز برای مسافر محتاط، دلیل کافی برای توقف ایجاد کند، ماکو می‌تواند از یک «مسیر عبور» به یک «مقصد ماندن» تبدیل شود.instagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

❗️آلودگی نفتی در سواحل قشم مهار شد🔺۹۰هزار مترمربع از دريای جنوب نفتی شد🔸آنچه در حادثه نشت لكه نفتی تحت تاثير قرار مي‌گيرد، كل اكوسيستم جنوب و آب‌هاي استان هرمزگان است. جنگل‌هاي حرا كه از مهم‌ترين زيست‌بوم‌هاي ساحلي قشم و محل زيست و تكثير گونه‌هاي مختلف آبزي و پرندگان محسوب مي‌شود نيز از اين حادثه تاثير گرفته و طبق ويديوها و عكس‌هايي كه از استان هرمزگان و جنگل حرا ديده مي‌شود، آلودگي نفتي به اين زيست‌بوم ساحلي نيز رسيده است. 🔸 همزمان با آلودگي سواحل قشم، نشت نفت از نفتكش «كارولين بزنگي» نيز به سواحل عمان رسيده است. مقام‌هاي عمان در ۱۹ مرداد (۱۰ آگوست)، وسعت لكه نفتي را حدود ۳۹۰ كيلومتر مربع اعلام كردند، اما تصاوير ماهواره‌اي بررسي شده توسط رويترز در ۲۱ مرداد (۱۲ آگوست) از گسترش لكه به بيش از ۲ هزار كيلومتر مربع حكايت داشت. منطقه حفاظت شده دريايي حلانيات و سواحل نزديك راس مدركه و جزيره مصيره در معرض خطر قرار دارند. 🔸اين نفتكش پيش از رسيدن به آب‌هاي عمان، در هشتم ژوئن در نزديكي سواحل يمن دچار حادثه شد؛ منابع دريايي از احتمال وقوع انفجار خبر داده‌اند، اما علت حادثه و احتمال حمله همچنان مشخص نيست و تاكنون هيچ طرفي مسووليت آن را نپذيرفته است. سازمان بين‌المللي دريانوردي نيز وضعيت كشتي و آلودگي را زيرنظر دارد. 🔸از سوي ديگر، به ادعاي سايت تانكر تركرز به نظر مي‌رسد آلودگي جزيره قشم ناشي از حمله به كشتي فله‌بر «مينويان پايونير» (Minoan Pioneer) در آب‌هاي عمان در ۱۲مرداد (۳آگوست) باشد. كشتي‌اي كه پيش‌تر در نزديكي تنگه هرمز هدف قرار گرفته بود. تانكر تركرز گفته است مواد نفتي نشت ‌كرده از اين كشتي پس از عبور از تنگه هرمز، به سمت آب‌هاي ايران حركت كرده و به سواحل جنوبي قشم رسيده‌اند. «مينو‌ان پايونير» روز ۱۲ مرداد ۱۴۰۵ در حدود ۲۰ مايل دريايي شمال‌شرقي «خصب» در استان مسندم عمان هدف يك پرتابه قرار گرفت. 🔸اين كشتي فله‌بر با پرچم ليبريا و مديريت يك شركت يوناني، پس از اصابت دچار آتش‌سوزي و خاموشي كامل موتورخانه شد. يكي از خدمه آن نيز مفقود شده است. تانكر تركرز اين حمله را به ايران نسبت داده و برخي شركت‌هاي امنيت دريايي نيز گفته‌اند حملات پيشين در اين محدوده از سوي نيروهاي ايراني انجام شده‌اند. مقامات ايران دخالت در اين حمله را تاييد نكرده‌اند. تصاوير ماهواره‌اي گرفته ‌شده دو روز پس از حمله، لكه‌هاي نفتي را در اطراف كشتي آسيب‌ديده نشان مي‌دادند. يك گزارش تخصصي همان زمان اعلام كرده بود كه به‌ دليل محدوديت وضوح تصاوير، تعيين قطعي منشا همه لكه‌هاي مشاهده‌ شده ممكن نيست./اعتمادhttps://etemadnewspaper.ir/fa/Main/Detail/251324/%DB%B9%DB%B0%D9%87%D8%B2%D8%A7%D8%B1-%D9%85%D8%AA%D8%B1%D9%85%D8%B1%D8%A8%D8%B9-%D8%A7%D8%B2-%D8%AF%D8%B1%DB%8C%D8%A7%DB%8C-%D8%AC%D9%86%D9%88%D8%A8-%D9%86%D9%81%D8%AA%DB%8C-%D8%B4%D8%AFinstagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

🔺گردشگری ایران؛ ضرورت عبور از تمرکزگرایی و بازتعریف حمایت از بخش خصوصی🔻ادامه مطلبالبته این شورا نباید صرفاً محلی برای برگزاری جلسات و تایید مصوبات باشد؛ بلکه باید بتواند برای پروژه‌های اولویت‌دار گردشگری استان، موانع دستگاهی را رفع و دستگاه‌های اجرایی را موظف به تعیین تکلیف در مهلت مشخص کند. به عبارت دیگر شورا باید «اتاق حل مسئله گردشگری استان» باشد، نه یک شورای تشریفاتی.🔸پس باید توجه داشت که صنعت گردشگری در ایران به پروژه نیاز ندارد؛ به «حکمرانی مؤثر» نیاز دارد چرا که در سال‌های گذشته درباره ساخت هتل، اقامتگاه، مجتمع گردشگری، بوم‌گردی، مناطق نمونه گردشگری و بسته‌های سرمایه‌گذاری سخن بسیار گفته شده است. 🔸حتی در برخی استان‌ها بسته‌های سرمایه‌گذاری گردشگری به شکل رسمی معرفی شده‌اند. اما باید پذیرفت که افزایش تعداد پروژه‌ها به‌تنهایی به معنای توسعه گردشگری نیست. اگر پروژه‌ای ساخته شود اما دسترسی مناسب نداشته باشد، اگر سرمایه‌گذار با دستگاه‌های متعدد درگیر باشد، اگر بازار هدف مشخص نباشد، اگر تبلیغات و بازاریابی وجود نداشته باشد و اگر جامعه محلی از منافع آن برخوردار نشود، صرفاً با افزایش زیرساخت ها در گردشگری نمی‌توان به توسعه پایدار دست یافت.❗️سخن پایانی🔸شرایط بحرانی مثل جنگ اخیر نشان داده است که ساختارهای متمرکز و فرآیندهای طولانی اداری، در مواجهه با بحران انعطاف لازم را ندارند.اگر قرار است صنعت گردشگری پس از عبور از بحران همچنان ظرفیت رشد و نقش‌آفرینی در اقتصاد کشور را داشته باشد، امروز باید از فعالان آن حمایت کرد، سرمایه‌های موجود را حفظ کرد و اختیار تصمیم‌گیری را به مقاصد نزدیک‌تر کرد.🔸بحران، بیش از هر زمان دیگری نشان می‌دهد که گردشگری ایران نه فقط به حمایت، بلکه به حکمرانی چابک، منعطف و مسئله‌محور نیاز دارد.🔸گردشگری ایران برای عبور از شرایط موجود به یک تغییر رویکرد نیاز دارد؛ تغییری از اداره گردشگری به حکمرانی موثر گردشگری، از مجوزدهی به تسهیل‌گری، از تمرکزگرایی به تمرکززدایی و از حمایت اداری به حمایت نتیجه‌محور.🔸وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی نمی‌تواند و نباید همه مسائل گردشگری همه استان‌های کشور را از تهران مدیریت کند. نقش اصلی وزارتخانه باید ایجاد سیاست واحد، تعریف استانداردهای ملی، بازاریابی بین‌المللی، تأمین منابع و نظارت باشد و بخش قابل توجهی از اختیاران اجرایی به استان‌ها منتقل شود.🔸پس اگر قرار است گردشگری به یکی از پایه‌های اقتصاد کشور تبدیل شود، باید به فعالان بخش خصوصی اعتماد بیشتری کرد، تصمیم‌گیری‌ها را به مقاصد نزدیک‌تر کرد و از ظرفیت استانداری‌ها، ادارات کل، دانشگاه‌ها، اتاق‌های بازرگانی و تشکل‌های حرفه‌ای و بخش خصوصی استفاده کرد.instagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

🔺گردشگری ایران؛ ضرورت عبور از تمرکزگرایی و بازتعریف حمایت از بخش خصوصی🖋دکتر #سید_محمد_موسوی پژوهشگر حوزه گردشگری و عضو هیات علمی دانشگاه شهرکرد🔸میراث‌باشی: صنعت گردشگری در ایران امروز بیش از آنکه با کمبود ظرفیت مواجه باشد، با مسئله‌ای عمیق‌تر یعنی شکاف میان ظرفیت‌های موجود و توان حکمرانی برای بالفعل کردن آنها روبه‌رو است. کشوری با تنوع ظرفیت‌های گردشگری و از طرفی بازار بزرگ گردشگری داخلی، همچنان نتوانسته است جایگاه مناسبی در تولید نا خالص داخلی و اقتصاد کشور به دست آورد. این مسئله را نمی‌توان صرفاً به تحریم، جنگ، ناامنی منطقه‌ای، مشکلات اقتصادی یا ضعف زیرساخت‌ها نسبت داد؛ بخشی از مسئله به شیوه سیاست‌گذاری و نحوه اداره صنعت گردشگری در داخل کشور بازمی‌گردد.🔸وضعیت عرضه و تقاضا در صنعت گردشگری کشور نشان می‌دهد که مسئله گردشگری ایران صرفاً «جذب گردشگر» نیست؛ بلکه باید پرسید چرا هیچ وقت با وجود شعارهای حمایت از گردشگری، ظرفیت‌های صنعت گردشگری کشور به فعالیت اقتصادی پایدار، سرمایه‌گذاری مولد و اشتغال محلی تبدیل نمی‌شود؟❗️حمایت از بخش خصوصی؛ از «مجوزدهی» تا «تسهیل‌گری»🔸یکی از مهم‌ترین موضوعات در این میان، نحوه مواجهه وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی با بخش خصوصی است. واقعیت این است که وزارتخانه طی سال‌های اخیر مجموعه‌ای از خدمات و سازوکارهای حمایتی را تعریف کرده است؛ از صدور مجوزهای مختلف و حمایت از تأسیسات گردشگری گرفته تا اعطای تسهیلات و یارانه، اعتبارت زیرساختی و حمایت از تشکل‌های حرفه‌ای. در ساختار رسمی خدمات وزارتخانه حتی «اعطای تسهیلات و حمایت اعتباری» و «اعطای اعتبارت زیرساختی به تأسیسات گردشگری» به عنوان خدمات مشخص تعریف شده است.🔸با این حال، وجود سازوکار حمایتی لزوماً به معنای اثربخشی حمایت نیست. مشکل بخش خصوصی گردشگری تنها نبود تسهیلات نیست. سرمایه‌گذار بیش از هر چیز به محیطی نیاز دارد که در آن تصمیم‌گیری سریع، مقررات قابل پیش‌بینی، دستگاه‌های هماهنگ، فرآیندهای شفاف و امکان حل مسئله وجود داشته باشد. وقتی یک سرمایه‌گذار برای اجرای یک طرح گردشگری ناچار است با مجموعه‌ای از دستگاه‌های مختلف برای زمین، آب، برق، محیط زیست، منابع طبیعی، تغییر کاربری، میراث فرهنگی، مجوزها و تأمین مالی مذاکره کند، صرف ارائه تسهیلات نمی‌تواند مشکل اصلی را حل کند.🔸دولت و وزارتخانه نباید صرفاً بپرسند «چه مقدار تسهیلات پرداخت کرده‌ایم؟»؛ بلکه باید پرسید:◀️چند پروژه به دلیل بروکراسی متوقف شده است؟◀️متوسط زمان صدور مجوز یک پروژه گردشگری چقدر است؟◀️چند سرمایه‌گذار پس از دریافت موافقت اولیه از ادامه پروژه منصرف شده‌اند؟◀️چه تعداد طرح گردشگری نیمه‌تمام وجود دارد؟◀️چند پروژه به دلیل عدم هماهنگی دستگاه‌های اجرایی متوقف شده است؟◀️سهم واقعی بخش خصوصی از سرمایه‌گذاری گردشگری چقدر است؟◀️و مهم‌تر از همه، چه میزان از حمایت‌های دولتی واقعاً به ایجاد ظرفیت جدید و اشتغال منجر شده است؟‼️مسئله مهم‌تر؛ تمرکزگرایی در تصمیم‌گیری🔸یکی از چالش‌های ساختاری گردشگری ایران، تمرکز بخش قابل توجهی از تصمیم‌گیری‌ها در سطح ملی است. در حالی که گردشگری ماهیتی به‌شدت «مفصد ‌محور» دارد، بسیاری از تصمیمات آن در ساختاری متمرکز اتخاذ می‌شود.🔸نیازهای گردشگری استان گیلان با کرمان، چهارمحال و بختیاری، فارس، خراسان رضوی، هرمزگان یا آذربایجان غربی یکسان نیست. حتی در داخل یک استان نیز نیازهای یک شهرستان گردشگرپذیر با شهرستانی که در مرحله آغاز توسعه گردشگری قرار دارد، تفاوت اساسی دارد.🔸ادارات کل استانی و استانداری‌ها از یک مزیت مهم برخوردارند: مسئله را از نزدیک می‌بینند. آنها با سرمایه‌گذار، شهرداری، فرمانداری، فعال گردشگری، جامعه محلی و سایر دستگاه‌های اجرایی استان ارتباط مستقیم دارند. بنابراین منطقی است بخشی از اختیاراتی که امروز در مرکز متمرکز است، با حفظ سیاست‌گذاری، نظارت و استانداردهای ملی، به استان ها واگذار شود.البته تفویض اختیار به استان‌ها به معنای تضعیف وزارتخانه نیست؛ برعکس، می‌تواند نقش وزارتخانه را حرفه‌ای‌تر کند بلکه وزارتخانه باید از «مجری» به «سیاست‌گذار و ناظر» تبدیل شود.🔸بنابراین سؤال اساسی این است که چرا باید مسئولیت در استان باشد اما اختیار در مرکز باقی بماند؟🔸پیشنهاد مشخص می‌تواند ایجاد الگوی حکمرانی استانی گردشگری در کشور است.در این الگو، برای هر استان یک شورای توسعه گردشگری با ریاست استاندار و دبیری مدیرکل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی تشکیل شود و نمایندگان دستگاه‌های مرتبط، بخش خصوصی، اتاق بازرگانی، شهرداری‌ها، دانشگاه‌ها و تشکل‌های حرفه‌ای و بخش خصوصی در آن حضور داشته باشند.🔻ادامهinstagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

🔺وقتی تاریخ قیمت می‌خورد🔸انتشار بنرهای فروش مجتمع نمدمالی سمنان، پرسش‌های بنیادینی را درباره نگاهِ سکان‌دارانِ میراث استان ایجاد کرد. هرچند پس از موج انتقادات رسانه‌ای و پیگیری‌های میدانی، این بنرها جمع‌آوری شد، اما اصلِ بحران همچنان باقی است؛ آیا اداره کل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی استان سمنان برنامه‌ای راهبردی برای تبدیل ظرفیت‌های تاریخی به منابع درآمدی پایدار دارد، یا «فروش و واگذاری» به ساده‌ترین راهبرد مدیریتی آن‌ها تبدیل شده است؟ 🔸مجتمع نمدمالی می‌توانست به عنوان ویترینی از صنایع‌دستی بومی، مرکز آموزش هنرهای سنتی و کانونی برای جذب گردشگرِ عبوری عمل کند. اما رویکرد فعلی نشان می‌دهد که به جای احیا، مسیرِ حذف در دستور کار است.🔸این در حالی است که آموزش‌ و‌ پرورش سمنان با تبدیل فضاهای مازاد خود به واحدهای تجاری در بلوار ۱۷ شهریور، الگویی از درآمدزایی پایدار ارائه داد؛ الگویی که میراث فرهنگی به جای تقلید از آن، به فکر «زمین‌فروشی» افتاده است.http://meraatnews.ir/short/4zgYdinstagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

🔺استعاره «قایق سوراخ و سطل طلا» ‼️چگونه از شرایط نابسامان هنرهای سنتی و صنایع‌دستی عبور کنیم؟🖋#معصومه_دوستعلی رئیس هیئت موسس انجمن هنر و صنایع شیشه و آبگینه ایران🔸هنرهای سنتی و صنایع‌دستی ایران شبیه گنجی هستند که سال‌هاست درباره ارزش آن سخن گفته‌ایم؛ میراثی از مهارت، هویت، زیبایی‌شناسی و دانش بومی که می‌تواند هم سرمایه فرهنگی باشد و هم موتور اقتصاد محلی و اشتغال.🔸اما مسئله اینجاست: ما در حالی که سطل طلا در دست داریم، از با قایقی سوراخ از پیچ و خم رودخانه ای خروشان در حال عبور هستیم.🔸هر سال از ظرفیت‌های اقتصادی صنایع‌دستی، گردشگری فرهنگی، صادرات و اشتغال سخن می‌گوییم؛ نمایشگاه برگزار می‌کنیم، بودجه اختصاص می‌دهیم، جشنواره برگزار می‌کنیم و از ضرورت حمایت از هنرمندان می‌گوییم. اما اگر ساختار تولید، بازار، آموزش، تأمین مواد اولیه، بیمه، برندینگ، فروش و ارتباط با نسل جدید اصلاح نشود، بخش مهمی از این حمایت‌ها پیش از آنکه به مقصد برسند، از سوراخ‌های قایق بیرون می‌ریزند.راه نجات، فقط پول بیشتر نیست؛ اصلاح مسیر است.1⃣نخست باید مسئله را از «حمایت از صنایع‌دستی» به «توسعه یک زنجیره ارزش» تغییر دهیم. هنرمند نباید تنها تولیدکننده‌ای باشد که محصول را می‌سازد و سپس برای فروش آن سرگردان می‌شود. از طراحی و تأمین مواد اولیه تا تولید، بسته‌بندی، داستان‌پردازی، فروش دیجیتال، گردشگری، صادرات و خدمات پس از فروش باید یک زنجیره منسجم شکل بگیرد.2⃣دوم، باید میان میراث فرهنکی و بازار آشتی برقرار کنیم. حفظ اصالت به معنای تولید محصولاتی نیست که فقط برای موزه مناسب باشند. می‌توان روح و تکنیک یک هنر سنتی را حفظ کرد، اما کاربرد، اندازه، رنگ، بسته‌بندی و شیوه ارائه آن را متناسب با زندگی امروز تغییر داد.3⃣سوم، باید هنرمند را از حاشیه سیاست‌گذاری به مرکز آن برگردانیم. هیچ برنامه‌ای برای صنایع‌دستی بدون شنیدن صدای استادکار، تولیدکننده، طراح، فروشنده و نسل جوان نمی‌تواند پایدار باشد.4⃣چهارم، آموزش باید از «انتقال مهارت» فراتر برود. هنرمند امروز علاوه بر تکنیک، به آشنایی با طراحی معاصر، عکاسی محصول، قیمت‌گذاری، فروش آنلاین، مالکیت فکری، صادرات و شناخت سلیقه بازار نیاز دارد.و پنجم، باید تقاضا را جدی بگیریم. اگر مردم نخرند، تولیدکننده نمی‌تواند زنده بماند. بنابراین سیاست‌گذاری فقط نباید متوجه تولید باشد؛ باید برای مصرف فرهنگی نیز بازار بسازد.instagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

🔺 کشف کشتی‌غرق‌شده با ۵۰۰ کوزه🔸بقایای یک کشتی رومی غرق‌شده به قدمت ۲۱۰۰ سال که حامل حدود ۵۰۰ کوزه آمفورا بود در فاصله حدود ۵ کیلومتری ساحل «ماتزارا دل والو» در سیسیل واقع در ایتالیا کشف شد.🔸این کشتی درحالی در عمق حدود ۴۶ متری پیدا شد که صدها آمفورا در آن وجود داشت.🔸آمفوراها نوعی کوزه‌های سفالی با دو دسته و گردنی باریک بودند./ایسناinstagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

🔺نشر تاریخ ایران منتشر کرد:🔸| فهرست‌نویسی مقالات باستان‌شناسی ایران: فهرستی از مقالات باستان‌شناسی ایران در نشریات ایرانی ۱۴۰۴_ ۱۳۳۸ | ❗️به‌‌کوشش: هستی عالی‌طبع، کورش محمدخانی🔸هر رشته علمی، حافظه‌ای مکتوب دارد؛ اما این حافظه زمانی کارآمد است که منابع آن به‌درستی گردآوری و بازیابی شوند.🔸با بیش از هفتاد سال انتشار مستمر مقالات در نشریات تخصصی، باستان‌شناسی ایران امروز به میراثی غنی از پژوهش‌های علمی بدل شده؛ اما این میراث ارزشمند در طول دهه‌ها در ده‌ها نشریه پراکنده شده است، کتاب «فهرست‌نویسی مقالات باستان‌شناسی ایران» تلاشی است برای گردآوری و سامان‌دهی اطلاعات کتاب‌شناختی مقالات منتشرشده در ۲۵ نشریه تخصصی ایرانی از سال ۱۳۳۸ تا ۱۴۰۴.🔸این اثر حاصل چند سال بررسی نسخه‌های چاپی و آرشیوهای دیجیتال است و با تسهیل دسترسی به منابع، تصویری از روند شکل‌گیری و تحول پژوهش‌های باستان‌شناسی ایران ارائه می‌دهد.🔸برای تهیه کتاب به آی‌دی زیر پیغام دهید.@Aghapour_1359🔸و یا با شماره‌ تلفن‌های نشر تماس حاصل فرمایید: 021_66463030 021_66496391لینک معرفی کتاب در اینستاگرام ( کلیک کنید) نشر تاریخ ایرانinstagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

🔺زلزله‌ای شدید بخش‌هایی از کلیسای جامع "بانوی صور السالواتور" در شهر مانیزالس، کلمبیا را ویران کرده است.@eskannews_com | اسکان نیوزinstagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi🔺زلزله‌ای شدید بخش‌هایی از کلیسای جامع "بانوی صور السالواتور" در شهر مانیزالس، کلمبیا را ویران کرده است.@eskannews_com | اسکان نیوزinstagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

🔸انتقال پژوهشکده هنرهای ملی، اگر بدون اجماع کارشناسی انجام شود، نه یک اصلاح ساختاری، بلکه نمونه‌ای از «تخریب خاموش» میراث فرهنگی خواهد بود؛ تخریبی که شاید دیوارها را ویران نکند، اما حافظه فرهنگی ایران را زخمی خواهد کرد.»/ایسناhttps://isna.ir/xdWRXminstagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

🔺آغاز یک جابه‌جایی یا پایان یک میراث؟‼️یک فعال میراث فرهنگی گفت: انتقال پژوهشکده هنرهای ملی، اگر بدون اجماع کارشناسی انجام شود، نه یک اصلاح ساختاری، بلکه نمونه‌ای از «تخریب خاموش» میراث فرهنگی خواهد بود؛ تخریبی که شاید دیوارها را ویران نکند، اما حافظه فرهنگی ایران را زخمی خواهد کرد.🔸مرجان حاجی رحیمی، فعال میراث فرهنگی و روزنامه‌نگار در یادداشتی به موضوع انتقال پژوهشکده هنرهای ملی پرداخته و در این‌باره نوشته است: «گاهی یک تصمیم اداری، خسارتی به بار می‌آورد که سال‌ها بعد ابعاد آن آشکار می‌شود. انتقال پژوهشکده هنرهای ملی از همین جنس تصمیم‌هاست؛ تصمیمی که شاید روی کاغذ تنها یک «جابه‌جایی» به نظر برسد، اما در عمل همانطور که تاریخ ثابت کرد – انتقال معاونت میراث فرهنگی و صنایع دستی به شیراز و اصفهان در زمان حمید بقایی- می‌تواند به تضعیف یکی از مهم‌ترین نهادهای حافظ هنرهای سنتی ایران منجر شود و یا حتی اگر بخواهیم نزدیک‌تر اشاره کنیم، تکلیف انتقال موزه قرآن به کاخ سعدآباد چه شد؟🔸مسئولان وزارت میراث فرهنگی می‌گویند هدف از این اقدام، حفاظت بهتر از آثار و ایجاد موزه هنرهای ملی است. اما آیا برای این کار نظر کارشناسان خبره را پرسیده‌اند؟ ضمن آنکه پژوهشکده هنرهای ملی یک موزه زنده است که باید در دسترس عموم هنرمندان باشد چراکه مرجع آنان است. اگر موضوع ایجاد موزه‌ای جدید باشد هم حداقل استانداردهای راه‌اندازی موزه از جمله مکان‌یابی، صورت‌بندی مفهومی و محتوایی باید انجام شود؛ چراکه موزه، انبار و کاری عجله‌ای و فوریتی بدون پژوهش کارشناسی نیست و باید تناسبی بین عرضه آثار و مخاطب باشد. موزه، محل نمایش آثار است؛ پژوهشکده، محل تولید دانش. موزه حافظ اشیاست؛ پژوهشکده حافظ دانش، مهارت، تجربه و حافظه زنده یک ملت است. اگر آثار را از پژوهشکده خارج کنیم و کارکرد آن را تغییر دهیم، در واقع مهم‌ترین سرمایه آن؛ یعنی چرخه پژوهش، آموزش و انتقال تجربه را مختل کرده‌ایم.🔸پژوهشکده هنرهای ملی، ادامه راه نهادی است که از دهه ۱۳۰۰ خورشیدی برای احیای هنرهای سنتی ایران شکل گرفت؛ جایی که استادان بزرگی در رشته‌هایی چون خاتم، منبت، مینیاتور، کاشی، نساجی سنتی، قلم‌زنی و بسیاری هنرهای دیگر در آن تدریس کردند و شاگرد پرورش دادند. اعتبار این مجموعه فقط به آثارش نیست، اعتبارش به انسان‌هایی است که در آن زیسته، آموزش داده و پژوهش کرده‌اند. در جهان امروز، کشورها تلاش می‌کنند نهادهای فرهنگی خود را حفظ کنند؛ زیرا می‌دانند هویت فرهنگی، در ساختمان‌های تاریخی و نهادهای ریشه‌دار شکل می‌گیرد. هیچ کشوری، یک مرکز پژوهشی معتبر را صرفاً به دلیل کمبود فضا یا تغییر کاربری از جایگاه تاریخی خود جدا نمی‌کند، مگر آنکه ضرورتی غیرقابل اجتناب وجود داشته باشد؛ ضرورتی که تاکنون درباره پژوهشکده هنرهای ملی برای افکار عمومی اثبات نشده است.🔸از سوی دیگر، این پرسش همچنان باقی است که چرا چنین تصمیم مهمی بدون گفت‌وگوی گسترده با استادان، پژوهشگران، هنرمندان، دانشگاهیان و انجمن‌های تخصصی اتخاذ شده است؟ اگر این انتقال به سود پژوهشکده است، چرا بدنه کارشناسی و بسیاری از چهره‌های شناخته‌شده حوزه میراث فرهنگی نسبت به آن هشدار می‌دهند؟ باری، نگرانی اصلی، فقط انتقال چند شیء نیست؛ نگرانی از سرنوشت نهادی است که ممکن است به مرور، مأموریت پژوهشی خود را از دست بدهد و به مجموعه‌ای صرفاً نمایشی تبدیل شود.🔸تاریخ مدیریت فرهنگی ایران نشان داده است که بسیاری از مراکز تخصصی، ابتدا با عنوان «ساماندهی» یا «انتقال» دچار تغییر شدند و سپس به دلیل کاهش بودجه، پراکندگی نیروهای متخصص و تغییر اولویت‌ها، جایگاه پیشین خود را از دست دادند. از منظر حقوقی نیز وزارت میراث فرهنگی تنها متولی حفاظت از اشیا نیست؛ وظیفه این وزارتخانه، پاسداری از میراث ناملموس، دانش سنتی و نهادهای حافظ این دانش نیز هست. پژوهشکده هنرهای ملی، خود بخشی از این میراث است. نمی‌توان به نام حفاظت از میراث، نهادی را که حافظ آن است، تضعیف کرد. اگر هدف، ایجاد موزه هنرهای ملی است، راه‌حل روشن است؛ موزه ایجاد شود، اما پژوهشکده در جایگاه تاریخی و با مأموریت اصلی خود باقی بماند. موزه و پژوهشکده دو نهاد مکمل‌اند، نه جایگزین یکدیگر.🔸امروز مسئله فقط یک ساختمان نیست؛ مسئله نگاه ما به میراث فرهنگی است. اگر میراث را صرفاً مجموعه‌ای از اشیا بدانیم، انتقال آن‌ها کافی است. اما اگر میراث را شبکه‌ای از دانش، استاد، شاگرد، تجربه، حافظه تاریخی و هویت ملی بدانیم، آنگاه خواهیم فهمید که پژوهشکده هنرهای ملی خود یک اثر میراثی است. نهادهای فرهنگی، سرمایه یک نسل نیستند که بتوان آن‌ها را با یک بخشنامه جابه‌جا کرد؛ آن‌ها امانتی برای نسل‌های آینده‌اند.

#موزه‌ها_به_روایت_سینما 🔸یکی از ماندگارترین سکانس‌های فیلم «ناصرالدین‌شاه آکتور سینما» ساخته‌ محسن مخملباف، صحنه‌ای است که عکاس‌باشی را به پای گیوتین می‌برند؛ سکانسی که در فضای تاریخی کاخ موزه گلستان فیلمبرداری شده و مرز میان واقعیت تاریخی، خیال و سینما را عمداً درهم می‌آمیزد.🔸فیلم که در سال ۱۳۷۰ ساخته شد، روایت طنزآمیز و متفاوتی از مواجهه ناصرالدین‌شاه قاجار با پدیده تازه‌وارد سینما است؛ اما در پسِ این طنز، نگاهی انتقادی به قدرت، هنر و رابطه حکومت با هنرمند دارد.🔸و چه جایی مناسب‌تر از کاخ گلستان برای روایت چنین داستانی؟🔸جایی که خودِ دیوارها، تالارها و حیاط‌هایش بخشی از تاریخ قاجار را در خود نگه داشته‌اند و این بار، به لوکیشنی برای بازسازی تاریخ در سینما تبدیل شده‌اند.🔸با ادای احترام به بزرگانی همچون اکبر عبدی، عزت‌الله انتظامی، محمدعلی کشاورز و...@museum_tourisminstagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

🔺درخواست شبکه تشکل‌های میراثی از سازمان بازرسی ورود فوری و اعمال اقدامات قانونی و پیشگیرانه برای توقف عملیات تخلیه، جابه‌جایی و تغییر وضعیت پژوهشکده هنرهای سنتی و بررسی ابعاد حقوقی و مدیریتیhttp://instagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

▪️فرشاد اصول فلاح عضو شورای مرکزی و دبیر کارگروه گردشگری شبکه تشکلهای میراثی ایران - رئیس انجمنگردشگری ماجراجویانه▪️رضا عبدالهی عضو شورای مرکزی و دبیر کارگروه صنایع دستی شبکه تشکلهای میراثی▪️حمیدرضا آقا علی طاری عضو شورای مرکزی شبکه تشکلهای میراثی ایران و رئیس باشگاه تاثیر گذاران گردشگری ایران▪️جواد وندنوروز عضو شورای مرکزی و دبیر کارگروه میراث ناملموس شبکه تشکلهای میراثی و رئیس بنیاد استاد شهریار▪️فرشته ساکی بازرس شبکه تشکلهای میراثی ایران▪️محمد علی و دود عضو شورای هنر بنیاد ملی نخبگان▪️معصومه دوستعلی رئیس هیئت موسس انجمن هنر و صنایع شیشه و آبگینه ایران▪️حجت الله مرادخانی (مدرس و کنشگر حوزه صنایع دستی و میراث فرهنگی▪️رسول حاجی باقری رئیس انجمن دیده بان استهبان و کنشگر میراث فرهنگی و محیط زیست▪️عبدالحمید خدایاری دکترای مدیریت گردشگری و مدیر سابق میراث فرهنگی ایرانشهر▪️رسول مجیدی کنشگر حوزه میراث فرهنگی و گردشگری▪️امید ابراهیمی رئیس انجمن میراث و تمدن کارمانیا و کنشگر حوزه میراث فرهنگی▪️افسر الملوک ملکی عضو شورای بین المللی موزه ها ایکوم▪️سعيده محمدی مدرس راهنما و فعال حوزه گردشگری▪️ابوالفضل رحیمی مدیر عامل شرکت هنرخانه رحیمی▪️امین طباطبائی مدیر خانه فرهنگ جاودان شیراز▪️سمیه مراقی فعال حوزه میراث فرهنگی▪️ناهيد كمال الدینی مدیر عامل تشکل مردم نهاد میراث فرهنگی و محیطی بمinstagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

🔸پژوهشکده هنرهای سنتی یک ساختمان عمومی یا یک انبار آثار نیست؛ یکی از مهم‌ترین نهادهای تاریخی تولید، آموزش، پژوهش و انتقال دانش هنرهای سنتی ایران است.🔸تشکل‌های تخصصی نباید صرفاً پس از اتخاذ تصمیم در جریان امور قرار گیرند؛ بلکه باید در مقام ناظر اجتماعی و کارشناس و کارشناس و وثوق جامعه تخصصی در فرآیند تصمیم‌سازی و پایش اجرای تصمیم حضور داشته باشند.7⃣پرسش درباره اولویت تصمیمدر شرایط فعلی کشور، آیا جابه‌جایی این مجموعه اساساً چه اولویتی دارد؟🔸اگر علت اصلی، نگرانی‌های امنیتی درباره ساختمان‌های وزارتخانه است، آیا بررسی انتقال بخش‌های اداری و کارکنان ـ که ماهیت اداری و قابل انتقال دارند ـ به مکان جایگزین، منطقی‌تر از جابه‌جایی آثار، کارگاه‌های زنده و گنجینه‌ای نیست که بخش مهمی از هویت تخصصی این نهاد را تشکیل می‌دهد؟🔸نباید برای حفاظت از آثار، به اقدامی دست زد که در نهایت به تضعیف یا فروپاشی بستر نهادی تولید و حفاظت از همان میراث منجر شود.✅درخواست نهایی🔸با توجه به مراتب فوق و با عنایت به اینکه سازمان بازرسی کل کشور مطابق قانون، مأمور نظارت بر حسن جریان امور و اجرای صحیح قوانین در دستگاه‌های اداری است و امکان بررسی پیشگیرانه اقدامات دستگاه‌های مشمول را نیز دارد،❗️تقاضا دارد دستور فرمایید با قید فوریت:1⃣هرگونه اقدام اجرایی غیرقابل بازگشت درخصوص تخلیه، جابه‌جایی اموال و آثار، تغییر کاربری و تعطیلی یا انتقال پژوهشکده، تا پایان بررسی متوقف شود.1⃣ هرگونه اقدام اجرایی غیرقابل بازگشت درخصوص تخلیه، جابه‌جایی اموال و آثار، تغییر کاربری و تعطیلی یا انتقال پژوهشکده، تا پایان بررسی متوقف شود؛2⃣هیئت بازرسی ویژه برای بررسی مبانی قانونی، مرجع صلاحیت‌دار، فرآیند تصمیم‌گیری و آثار و پیامدهای اقدام اعزام شود؛3⃣ وضعیت کامل ثبت، شماره‌گذاری، صورت‌برداری و حسابرسی اموال و آثار بررسی شود؛4⃣ فرآیند انتقال اسناد و تضمین‌های مربوط به آن مورد بررسی قرار گیرد؛5⃣میزان اجرای تکالیف قانونی وزارتخانه درخصوص شناسایی و شناسنامه‌دار کردن آثار فاخر صنایع‌دستی بررسی شود؛6⃣و در نهایت، با حضور نمایندگان جامعه تخصصی و تشکل‌های ملی، طرح احیا و تقویت پژوهشکده هنرهای سنتی به‌عنوان یک نهاد ملی و تخصصی مورد بررسی قرار گیرد.🔸آنچه امروز در معرض تصمیم قرار گرفته، صرفاً چند اثر یا یک ساختمان نیست؛ بخشی از حافظه نهادی، دانش انباشته و زیرساخت زنده هنرهای سنتی ایران است.🔸اگر در فرآیند جاری تخلف، ترک وظیفه قانونی، خروج از حدود صلاحیت یا احتمال تضییع اموال و حقوق عمومی وجود داشته باشد، مداخله پیشگیرانه امروز می‌تواند از خسارتی جلوگیری کند که فردا نه با گزارش کارشناسی و نه با تصمیم اداری قابل جبران نخواهد بود.با سپاس و احترامشبکه تشکل‌های میراثی ایرانرونوشت:• دفتر مقام معظم رهبری• دبیر محترم شورای عالی انقلاب فرهنگی، جناب حجت‌الاسلام خسروپناه• رئیس کمیسیون فرهنگی مجلس شورای اسلامی، جناب حجت‌الاسلام ...• وزیر محترم میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی، جناب آقای صالحی امیری• خانم دکتر مریم سربازرس محترم میراث فرهنگی• سازمان بازرسی کل کشور• ریاست محترم دیوان عدالت اداریشبکه تشکل‌های میراثی ایرانامضاکنندگان حقوقی (انجمن‌ها، تشکل‌ها، نهادها و ...):▪️شبکه تشکل‌های میراثی ایران▪️انجمن مجموعه‌داران ایران▪️پویش ملی نجات بناها، محوطه‌ها و بافت‌های تاریخی ایران▪️ بنیاد ملی توسعه و تعالی گردشگری▪️انجمن گردشگری ماجراجویانه▪️باشگاه تأثیرگذاران گردشگری ایران▪️انجمن کارآفرینان خلاق محله تجریش▪️ بنیاد فرهنگی استاد شهریار▪️باشگاه مجموعه‌داران حرفه‌ای ایران▪️انجمن هنر و صنایع شیشه و آبگینه ایران▪️انجمن دیده‌بان استهبان▪️ انجمن دوستداران تیمَره (شهرستان گلپایگان)▪️ انجمن میراث و تمدن کارمانیا (استان کرمان)انجمن میرات و نمدن کارمانیا استان کرمان▪️انجمن دوستداران غار سنگ شکنان جهرم▪️شرکت هنرخانه رحیمی▪️خانه فرهنگ جاودان (شیراز)▪️انجمن دوستداران یادمانها قزوین)▪️انجمن دوستداران میراث فرهنگی هوتو▪️تشكل مردم نهاد یاریگران میراث فرهنگی و محیطی بمامضا کنندگان حقیقی (اشخاص)▪️منوچهر لطفی دبیر کل شبکه تشکلهای میراثی ایران و رئیس انجمن مجموعه داران ایران▪️محمد مهدی کلانتری جانشین دبیر کل شبکه تشکلهای میراثی ایران و دبیر پویش ملی نجات بناها محوطه ها و بافت هایتاریخی ایران▪️مرتضی طالع ماسوله عضو شورای مرکزی شبکه تشکلهای میراثی ایران و رئیس بنیاد ملی توسعه و تعالی گردشگری

🔺نامه شبکه تشکل‌های میراثی ایران به سازمان بازرسی برای جلوگیری از جابجایی پژوهشکده هنرهای سنتی❗️در متن این نامه به شماره: ۱۰۰۶/۰۱ و به تاریخ: ۱۴۰۵/۵/۱۷ آمده است:«بسمه تعالی»جناب آقای مهندس کیاپاشابازرس کل محترم ورزش و جوانان و میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگریموضوع: درخواست ورود فوری و اعمال اقدامات قانونی و پیشگیرانه برای توقف عملیات تخلیه، جابه‌جایی و تغییر وضعیت پژوهشکده هنرهای سنتی و بررسی ابعاد حقوقی و مدیریتی با سلام و احترام🔸شبکه تشکل‌های میراثی ایران، به نمایندگی از دغدغه جامعه تخصصی هنرهای سنتی و با توجه به مسئولیت حرفه‌ای و سابقه فعالیت در پژوهشکده هنرهای سنتی، به استحضار می‌رساند موضوع تخلیه، جابه‌جایی آثار و اموال و تغییر وضعیت این مجموعه، به مرحله‌ای رسیده است که ادامه اقدامات اجرایی، پیش از تعیین تکلیف ابعاد قانونی، مالکیتی، حفاظتی، کارشناسی و مدیریتی آن، می‌تواند خساراتی ایجاد کند که جبران آنها در آینده ممکن نباشد.🔸از این رو، با توجه به جایگاه قانونی آن سازمان در نظارت بر حسن جریان امور و اجرای صحیح قوانین در دستگاه‌های اداری و امکان ورود پیشگیرانه پیش از اقدامات دستگاه‌های مشمول، تقاضا دارد موضوع با قید فوریت در دستور رسیدگی قرار گیرد.1⃣ ضرورت توقف فوری اقدامات غیرقابل بازگشت🔸بر اساس اطلاعات و مستندات موجود در نامه ابلاغی وزارت میراث فرهنگی به ریاست پژوهشگاه به تاریخ ۱۸/۰۳/۱۴۰۵، در بندهای دوم و سوم صراحتاً موضوع جلوگیری از ادامه فعالیت پژوهشکده هنرهای سنتی و همچنین جابه‌جایی و استقرار آن در محل دیگری مطرح شده است.🔸هرچند در موضع اخیر منتشرشده از سوی مسئولان، عنوان شده است که گروه هنرهای سنتی و پژوهشکده منتقل یا تعطیل نخواهند شد و صرفاً بخشی از آثار به صورت امانی به موزه ملی ایران انتقال خواهد یافت، این تغییر رویکرد را می‌توان گامی امیدوارکننده دانست؛ اما تا زمانی که آثار و اموال جابه‌جا نشده و وضعیت نهایی پژوهشکده روشن نشده است، ضرورت نظارت پیشگیرانه همچنان به قوت خود باقی است.🔸لذا تقاضا می‌شود تا پایان بررسی کارشناسی و حقوقی، دستور مقتضی برای توقف هرگونه تخلیه، جابه‌جایی اموال، انتقال آثار، تغییر کاربری، تعطیلی یا مداخله فیزیکی در کارگاه‌ها و فضاهای پژوهشکده صادر و از ایجاد وضعیت غیرقابل بازگشت جلوگیری شود.2⃣ ضرورت بررسی صلاحیت و مرجع قانونی تصمیم‌گیری🔸پژوهشکده هنرهای سنتی در ساختار پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری قرار دارد؛ نهادی علمی و پژوهشی که دارای ساختار و ارکان قانونی خاص خود است.🔸از این رو ضروری است بررسی شود تصمیم‌گیری درباره اموال، گنجینه، کارگاه‌ها، استمرار فعالیت و تغییر محل استقرار پژوهشکده، دقیقاً در صلاحیت کدام مرجع قانونی قرار دارد و آیا کلیه تشریفات و مجوزهای لازم طی شده است یا خیر.🔸این موضوع به‌ویژه درباره اموال و آثار تاریخی و فرهنگی، که واجد وصف عمومی و ملی هستند، اهمیت مضاعف دارد.3⃣وضعیت ثبتی و حسابرسی اموالیکی از پرسش‌های اساسی این است که چرا بخشی از آثار نفیس موجود در این مجموعه، پس از سال‌ها، هنوز به‌صورت کامل تکلیف، ثبت و شماره‌گذاری اموال نشده‌اند.🔸بدیهی است انتقال هر مال با اثر فاقد شناسه دقیق، بدون تکمیل فرآیند ثبت، مستندسازی، صورت‌برداری و تعیین مسئولیت، می‌تواند فرآیند دریابی و حسابرسی آن را با مشکل مواجه کند.تقاضا می‌شود سازمان بازرسی در این خصوص، وضعیت ثبت اموال، شماره‌های اموال، دفاتر امین اموال، صورت‌جلسات و سوابق و تحول آثار را بررسی کند.4⃣ ضرورت بررسی اجرای تکالیف قانونی درباره آثار فاخر🔸همچنین شایسته است در جریان این بررسی مشخص شود تکالیف قانونی وزارتخانه در زمینه شناسایی، ثبت، معرفی و ایجاد سازوکار شناسنامه ملی آثار فاخر صنایع‌دستی تا چه میزان اجرا شده است.به‌ویژه آنکه مجموعه پژوهشکده دارای آثاری است که برخی از آنها واجد ارزش تاریخی، هنری و پژوهشی استثنایی هستند و هرگونه جابه‌جایی باید از حیث اصالت، سابقه، مشخصات فنی، ارزش فرهنگی و جایگاه تاریخی مستند و شناسنامه‌دار شوند.5⃣ انتقال امانی؛ با چه تضمین‌هایی؟چنانچه انتقال بخشی از آثار صرفاً با هدف حفاظت و به صورت امانی انجام می‌شود، تقاضا می‌شود موارد زیر به‌صورت رسمی بررسی و روشن شود:🔸فهرست دقیق آثار، وضعیت ثبتی آنها، مبنای حقوقی انتقال، مدت امانت، مسئولیت حفاظتی و حقوقی، شرایط نگهداری، شرایط بازگشت و مرجع تصمیم‌گیر درباره بازگرداندن آثار.جامعه تخصصی با اصل حفاظت از آثار هیچ مخالفتی ندارد؛ نگرانی اصلی آن است که انتقال موقت، در آینده به خروج دائمی آثار تاریخی و تخصصی خود تبدیل نشود.6⃣ضرورت نظارت جامعه تخصصی و تشکل‌های ملی

🔺دانستن و پاس و گرامی داشتن، ندانستن و رها و نابودکردن 🖋#دکتر_حکمت‌اله_ملاصالحی 🔸میزان درستی و دامنه‌ی راستی شناخت مردمان جامعه‌ها  و دولت‌ها از واقعیت‌ها از رخدادها و دگرگونی‌های جامعه وجهانی که در آن زندگی کرده‌اند؛ زمانه‌ای که در فضای آن اندیشیده‌اند؛…🔸به دیگر سخن ما خود می‌پردازیم. ما خود دست و چنگ تخریب و تعرض و تاراج در دامن خود افکنده‌ایم. برتن و جان خود زخم می زنیم.دست  تعرض و سرقت بسوی غارت خانه‌ی خود گشوده‌ایم! و این چیزیست که امروز و اینک بیش از هرزمان دشمنان و متجاوزان و متعرضان به مُلک و ملت و میهن ما می‌خواهند و دنبال می کنند. ریشه‌ها به هرمیزان ژرف‌تر و سخت‌تر، در ختان گشن‌تر و تناورتر و  بار و بر ریزان‌تر! مواریث فرهنگی هرجامعه ای ، مردمان هرکشوری،ریشه‌های حیات مدنی و معنوی آن جامعه و مردمان آن جامعه است.🔸شرط لازم و ضروری استمرار تاریخی و مانایی فرهنگی و مدنی و معنوی آن جامعه و مردمان آن جامعه و آن مُلک و ملت است. شواهد و قراین نیز گواهی می دهند؛ سنگر فرهنگ، سنگرارزش های مدنی ومعنوی جامعه ها بویژه "ملت"های تاریخی وتاریخ ساز از هرسنگر دیگر درپایمردی و پایداری و در آوردگاه فرازیدن و فرازآمدن بر مهاجمان و متجاوزان در رویارویی و نبرد و دست وپنجه فشردن با خطرها و مخاطرات و تدبیر و مهار وپس راندن چالش ها و بحران‌ها از هرسنگر دیگری مقاوم تر و ماناتر و ستبرتر بوده است.تاریخ‌ها، جامعه‌ها و "ملت ها" به میراث ارزش‌هایشان به مواریث فرهنگی و خاطرات ازلی مشترک مردمانشان  زنده‌اند.🔸در بستر مواریث فرهنگی و مدنی و معنوی و ارزش‌های مشترکشان استمرار و تداوم داشته‌اند. این چنین نیز بالیده‌اند.این چنین نیز شکوفان شده‌اند. 🔸خلاقیت‌ها کشش‌ها و کنش‌ها و خیزش‌های خلاق ما از عدم برنخاسته‌اند.از بطن و بستر و با دامنی پر از مواریث مشترک ما برآمده و بار و برریخته‌اند. این چنین بر تاریخ، فرهنگ، جامعه و جهان بشری ما تاثیر نهاده‌اند.با ارزش‌هایشان، با مواریث مدنی ومعنوی شان، با اندیشه و خِرَدشان، با فرهنگ و فرزانگی شان، با دانش و دانایی شان، و هنر وهنرمندی و کشش‌ها وخیزش های خلاقشان، با نبوغ فناوران و مهارت های عملی و  نوآوری های فناورانه ‌شان با زبان وشعر وشاعرانگی و ادبیات  پرمایه وغنی شان، هربار بیش از پیش تاریخ، فرهنگ، جامعه وجهان ما را غنی‌تر و غنی‌تر کرده‌اند.🔸ایران را مواریث فرهنگی و مدنی ومعنوی جامعه وجهان ایرانی را این چنین هم می‌توان دید. این چنین  مواریث فرهنگیش را  می‌توان هوشمندانه‌تر و اندیشورانه‌تر وخردمندانه‌تر و مسئولانه‌تر پاس و گرامی و عزیز داشت و سنگربان و میرثدان و میراثدار دانا و توانا و شرافتمند و امانتدار راستین مواریث فرهنگی ومدنی و معنوی مُلک و ملت بود. 🔸این چنین بی‌تفاوت و کرخت و بی‌خِرَد و بی‌مسئولیت و بی حس و بی‌حساسیت از کنار تخریب مآثر تاریخی و  تعرض و تجاوز به حریم بافت‌ها و محوطه های باستانی و غارت و قاچاق و تاراج مواریث کشور می‌شود نگذشت. می‌توان خاموش ننشست.می‌توان کاری کرد.می‌توان  میراثبان و امانتدار راستین مواریث فرهنگی مُلک و ملت بود. 🔸می‌توان نامی نیک و میراث کارنامه ای درخشان برای نسل‌های سپسینی که از پی ما می‌آیند ودر می‌رسند، نهاد. کوتاه سخن آن که این چنین می‌توان از  تکرار خیانت‌های دهشتناک  نامدیران دولت نامحمود هشتم و نهم به مواریث فرهنگی کشور پرهیخت؛ از تخریب بیش از پیش مآثر تاریخی و محوطه‌های باستانی و غارت و تاراج  مواریث فرهنگی و  تکرارتکه پاره کردن فرهنگی‌ترین نهاد فرهنگی مُلک و ملت  درس عبرت آموخت و گام در مسیر خیانت‌ها و خباثت‌های خائنان و خبیثان ننهاد.🔸دوره ی جدید  از خطرخیز و هول انگیز و نگران کننده و دلهره آورترین روزگارانی ست که از سر می گذرانیم. جامعه های خفته و کرخت و تاریخ ناشناس و میراث ناشناس، نزدیک‌تر و فوری‌تر و بیشتر در معرض خطرند.آسیب پذیرترند.حکمت اله ملاصالحیدانشگاه تهران۱۴۰۵/۵/۱۴ هجری خورشیدیinstagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

🔺دانستن و پاس و گرامی داشتن، ندانستن و رها و نابودکردن🖋#دکتر_حکمت‌اله_ملاصالحی 🔸میزان درستی و دامنه‌ی راستی شناخت مردمان جامعه‌ها  و دولت‌ها از واقعیت‌ها از رخدادها و دگرگونی‌های جامعه وجهانی که در آن زندگی کرده‌اند؛ زمانه‌ای که در فضای آن اندیشیده‌اند؛ نقش موثر و تعیین کننده در نحوه‌ی مواجهه و تدبیر  موفق و ناموفق و فرازیدن و فراز آمدن  آن‌ها بر مسئله‌ها و بحران‌ها و چالش‌های ریز و درشتی که دست در گریبان بوده و دست و پنجه فشرده‌اند؛ داشته است. 🔸تدبیر و مهار و فراز آمدن برخطرها و چالش‌ها و بحران‌ها و مخاطرات هم اندیشه و دانش و دانایی هم اراده و عزم استوار هم باور ستبر و احساس مسئولیت به سرنوشت مشترک مردمان جامعه و مصلحت و منفعت جمع را می‌طلبیده است. 🔸مواریث فرهنگی اعم از ناملموس و ملموس ، مواریث مشترک جامعه و جهان بشری ما هستند و محسوب می‌شوند.نسبت ما با مواریث فرهنگی  نسبتی وجودی و ذاتی است. بدون مواریث فرهنگی ما جانوران حیات وحش بیش نیستیم. نسبت من با یک پاره سنگ با یک تکه چوب رها شده در جغرافیای طبیعی وجودی و ذاتی نیست. با هوا و غذا و تغذیه، طبیعی و حیاتی ست .چنین نسبتی را جانوران حیات وحش جغرافیای طبیعی هم با محیط شان دارند. لیکن نسبت من با ساده‌ترین سنگ ابزارهای بشر پیش از تاریخ و سردوک‌ها و کاسه‌ها و کوزه‌های ساخته‌ی اندیشه و دست انسان هزاره‌های نوسنگی، نسبت وجودی و ذاتی ست. برهمین سیاق  نسبت من با این یا آن بنا و بافت تاریخی و محوطه ی باستانی و باستان شناختی ، وجودی و ریشه‌ای و ماهوی‌ست. نکته‌ی مهمی که حتی مدیران و متولیان و صدرنشینان نهادهای مواریث فرهنگی و مآثر تاریخی میهن ما نمی‌دانند. 🔸نمی‌دانند که آسان از کنار تعرض متعرضان، تجاوز متجاوزان به مواریث فرهنگی و مآثر و بافت‌های تاریخی می‌گذرند و گاه با تصمیگیری‌های کژ و ناراست و نگاه چپانه واحولانه و سوداگرانه شان ویرانی‌ها را دامن هم زده‌اند.🔸نکته‌ی دیگر آن که مسئله و معضل حل ناشده و گره کور ناگشوده‌ی صیانت از مآثر تاریخی و مواریث فرهنگی کشور، معلول و مدلول نبود شناخت درست و راست ما از واقعیت‌ها و رخدادها و تحولات نفسگیر و غافلگیر کننده‌ی زمانه  و جامعه و جهان مدرن و نظام های ارزشی مدرنیته‌ای ست که در آن بسر می‌بریم.🔸 با ادا و اطوار و رفتارهای کورانه و مقلدانه نمی توان باواقعیت‌ها وتحولات دنیای مدرن و ارزش‌های مدرنینه و ملزومات و مقتضیات آن نسبت ورابطه ی واقعی برقرارکرد. موزه‌ها و رویکردهای موزه‌ای به مآثر تاریخی و مواریث فرهنگی اعم از ناملموس و ملموس، برآمدن "علوم باستان‌شناختی" کشف باستان شناسانه‌ی تاریخ، سازمان‌ها و تشکیلات ملی و بین‌المللی و جهانی ثبت مآثر تاریخی و  قوانین مصوب و معاهدات و قراردادهای جهانی پذیرفته شده‌ی صیانت از مواریث فرهنگی، به مفهوم مدرن آن ، چه بخواهیم و چه نخواهیم؛ چه بپذیریم چه نپذیریم؛ همه یکسر واقعیت‌ها و نهادهای نوپدید زمانه  و عالم مدرن هستند.در فرهنگ‌ها و جامعه‌های به اصطلاح پیشامدرن موضوعیت نداشته است.مسئله نبوده است.🔸کشمکش‌ها و سهم خواهی‌ها برسر مواریث فرهنگی به مفهوم مدرن آن درمیان مردمان فرهنگ‌ها و جامعه‌های گذشته  آن گونه و آن چنان که در روزگارما مسئله نبوده و موضوعیت نداشته است.🔸تمدن دوره‌ی جدید ، تاریخ کاو، تاریخ‌نگر، تاریخ اندیش و تاریخ مدارترین تمدنی ست  که ازسرمی گذرانیم. ما تاهنگامی که نتوانسته‌ایم؛ نسبت و رابطه‌ای ریشه‌ای و بنیادین با تحولات جامعه وجهانی که  در آن بسر می‌بریم؛ برقرارکنیم؛ نمی‌توان انتظار داشت مسئله و معضل و چالش تخریب ها و تعرض‌ها و تجاوزها و ویرانی‌های  وارد آمده بر سر مآثر تاریخی و محوطه های باستانی  و غارت و قاچاق وتاراج مواریث فرهنگی کشور،حل شود و  راه حل موثری برایشان یافت.🔸شوربختانه  می‌بینیم ؛گره‌ها هم چنان ناگشوده  مانده و بیش از پیش سخت‌تر و ستبرتر هم شده‌اند. اراده و عزمی استوار نه تنها در جان و وجدان  مدیران جامعه، نه تنها در جان و وجدان مسئولان و متولیان  و صدرنشینان مواریث فرهنگی کشور نیست که در سر دانش آموختگان و متخصصان امر هم دیده نمی‌شود.🔸دیده نمی‌شود چون به حکمت و خرد و منطق و اهمیت و فلسفه ی کاری که می کنند؛ مسئولیت خطیری را که برشانه گرفته اند؛ شناخت عمیق و واقعی ندارند.اگر می‌داشتند ؛ هم امانتداران درستکارتر هم  میراثدانان، هم میراثداران، هم میراث بانان راست کردارتر و موفق‌تر بودند.دریغ و صد دریغ که نیستند. نیستند که این چنین تاوان سنگین وسهمگینش را مواریث فرهنگی میهن ما می‌پردازد.🔻ادامه@mirasbashi

🔸شاید معنای واقعی «ایران زنده است» همین باشد.اینکه هنوز کسانی هستند که عصر جمعه، به جای فراموش کردن گذشته، برای دیدن آن وقت می‌گذارند. هنوز کسانی هستند که برای یک طاق ساسانی، یک مسجد قاجاری، یک کلیسای ارمنی یا یک آتشکده دل می‌سوزانند.شاید ایران را همین آدم‌ها زنده نگه داشته‌اند؛ مردمی که فهمیده‌اند میراث فرهنگی، مجموعه‌ای از سنگ و آجر نیست، بلکه حافظه مشترک یک ملت است.و شاید حقیقت جاودان نیز همین باشد؛ایران را نمی‌شود شکست، مگر آن روز که نسبت به حافظه مشترکمان بی‌تفاوت شویم.instagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

🔺ایران را نمی‌‌توان شکست‼️ روایتی از نمایشگاه «حقیقت جاودان؛ ایران زنده است» و گفت‌وگو با هربرت کریم‌مسیحی 🖋#مریم_اطیابی🔸میراث‌باشی:از همان قاب اول، چیزی کم بود؛ یا شاید چیزی بیش از حد حضور داشت.آدمی در عکس‌ها نبود، اما همه جا انسان دیده می‌شد. در چین‌خوردگی آجرهای طاق کسری، در ستون‌های تخت‌جمشید، در سکوت مسجدی که قرن‌ها نماز را به خاطر سپرده بود و در کلیسایی که هنوز بوی دعا می‌داد. هر قاب، رد پای انسان را حمل می‌کرد؛ انسانی که رفته بود، اما اثرش هنوز مانده بود.🔸 همین پرسش، آغاز گفت‌وگوی من با هربرت کریم‌مسیحی شد؛ عکاسی که سال‌هاست ایران را نه فقط ثبت، که روایت می‌کند.🔸از او پرسیدم چرا نام نمایشگاه را «حقیقت جاودان؛ ایران زنده است» گذاشته است؟مکث کوتاهی کرد و بعد جمله‌ای گفت که شاید خلاصه همه عکس‌هایش باشد:«حکومت‌ها شکست می‌خورند، سلسله‌ها از میان می‌روند، آدم‌ها می‌آیند و می‌روند؛ اما ایران هرگز شکست نمی‌خورد.»🔸او از تاریخ، روایت دیگری دارد؛ روایتی که در آن، یورش اسکندر، حمله مغول یا هر مهاجم دیگری به معنای شکست ایران نیست. آنچه در فراز و فرود تاریخ فرو می‌ریزد، حکومت‌ها و سلسله‌ها هستند، نه سرزمینی که هزاران سال توانسته خود را از نو بسازد.🔸می‌گوید اگر ایران شکست خورده بود، امروز دیگر چیزی به نام ایران وجود نداشت. این سرزمین راز عجیبی برای زنده ماندن دارد؛ رازی که نه در سیاست، بلکه در فرهنگ، حافظه و هنر نهفته است.🔸هربرت در عکس‌هایش، انسان را عمداً حذف کرده است.اما وقتی از مسجدی عکس می‌گیرد، مسلمانانی را می‌بیند که قرن‌ها در آن عبادت کرده‌اند. وقتی کلیسایی را قاب می‌بندد، مسیحیانی را می‌بیند که در سکوت آن دعا خوانده‌اند. وقتی به تخت‌جمشید نگاه می‌کند، تنها سنگ‌ها را نمی‌بیند؛ تمدنی را می‌بیند که هنوز در حافظه این سرزمین نفس می‌کشد.برای او، بناهای تاریخی، اشیای بی‌جان نیستند؛ موجوداتی زنده‌اند که هنوز با ما حرف می‌زنند.🔸شاید به همین دلیل است که به گفته او باستان‌شناسان هم هنگام دیدن آثارش، بیش از آنکه از دقت مستندنگاری سخن بگویند، از «روح مکان» حرف زده‌اند؛ روحی که در عکس‌های او زنده مانده است. 🔸اما گفت‌وگو، جایی عمیق‌تر شد که از میراث فرهنگی حرف زدیم. کریم‌ مسیحی ناگهان از عکس فاصله گرفت و از مسئولیت حرف زد. می‌گوید آرزو دارد روزی برسد که یک جوان در آذربایجان غربی، نگران مسجد آقابزرگ کاشان باشد؛ همان‌طور که یک شهروند کاشانی دلش برای قره‌کلیسا یا کلیسای وانک بلرزد.🔸او می‌گوید: برایش مهم است که یک مسیحی، نگران آسیب دیدن مسجد باشد و یک مسلمان، دلواپس کلیسا.این جمله شاید ساده به نظر برسد، اما در دل خود، تعریف تازه‌ای از میراث فرهنگی دارد.میراث، متعلق به یک دین نیست.متعلق به یک قوم نیست.متعلق به یک استان هم نیست.میراث، حافظه مشترک ماست.اگر گنبد مسجدی فرو بریزد، بخشی از حافظه ایران آسیب دیده است و اگر دیوار کلیسایی ترک بخورد، باز هم چیزی از هویت مشترک ما فرو ریخته است.🔸از نگاه او، ایران زمانی از میراث خود به‌درستی حفاظت خواهد کرد که هر ایرانی، فارغ از قومیت، زبان یا دین، آثار تاریخی سراسر این سرزمین را بخشی از خانه خود بداند.🔸هربرت جمله دیگری هم گفت که مدت‌ها در ذهن خواهد ماند:«این‌ها میراث فرهنگی کشور نیستند؛ ارث پدری من و تو هستند.»شاید تفاوت همین دو واژه، همه تفاوت نگاه ما به حفاظت از میراث فرهنگی باشد.🔸او تاکید می‌کند: وقتی بنایی را متعلق به یک سازمان بدانیم، حفاظت از آن را هم وظیفه همان سازمان می‌دانیم.اما وقتی آن را خانه پدری خود بدانیم، دیگر منتظر هیچ بخشنامه‌ای نمی‌مانیم.مردم، خودشان نگهبان خواهند شد.🔸این هنرمند از نسل جوان هم با مهربانی حرف می‌زند. نه از موضع نصیحت، بلکه از موضع اعتماد. می‌گوید هر نسل، زبان خودش را برای دوست داشتن ایران پیدا می‌کند.اگر نوجوانی امروز، نقش فروهر را روی لباسش چاپ می‌کند یا از کاشی‌کاری مسجد شاه اصفهان برای طراحی یک دستبند الهام می‌گیرد، نباید او را سرزنش کرد. این هم شکلی از پیوند با گذشته است.نسل امروز قرار نیست ایران را دقیقاً شبیه نسل‌های قبل دوست داشته باشد.مهم این است که روزی، خودش راهش را به سوی این حافظه پیدا کند.🔸از او پرسیدم هنر چه نقشی در حفاظت از میراث فرهنگی دارد؟ لبخندی می‌زند و می‌گوید:اگر هنرمندان نبودند، شاید خیلی از چیزهایی را که امروز می‌شناسیم، اصلاً نمی‌شناختیم. 🔸واقعیت همین است.پیش از آنکه دوربین‌ها به ثبت آثار تاریخی بپردازند، این نقاشان بودند که تخت‌جمشید، طاق کسری و ده‌ها بنای دیگر را برای تاریخ حفظ کردند.هنر، فقط زیبایی خلق نمی‌کند؛ حافظه می‌سازد.🔸وقتی گفت‌وگو تمام شد، از گالری بیرون آمدیم.بیرون، زندگی جریان داشت؛ همان زندگی که در روزهای میان جنگ و آتش‌بس، هنوز آدم‌ها را به دیدن یک نمایشگاه عکس می‌کشاند.🔻ادامه:@mirasbashi

🔺ضرورت جبران عقب‌ماندگی گردشگری خوزستان؛/📍با حذف نخبگان و مشارکت، توسعه ممکن نیست🖋#سیروس_داودی؛ فعال اجتماعی و عضو شورای راهبردی اداره کل میراث فرهنگی صنایع دستی و گردشگری🔸اظهار نظر معاون گردشگری کشور مبنی بر «ضرورت جبران عقب‌ماندگی‌های گردشگری خوزستان» سخنی درست و واقع‌بینانه است؛ اما پرسش اصلی اینجاست که آیا این عقب‌ماندگی تنها نتیجه کمبود اعتبار و زیرساخت است یا محصول سال‌ها ضعف در حکمرانی، بی‌توجهی به مشارکت نخبگان و کنار گذاشتن ظرفیت‌های مردمی نیز هست؟🔸خوزستان استانی با ظرفیت‌های بی‌نظیر تاریخی، طبیعی، فرهنگی، مذهبی و صنعتی است؛ استانی که می‌تواند یکی از قطب‌های اصلی گردشگری کشور باشد، اما هنوز از بسیاری از فرصت‌های خود فاصله دارد.🔸یکی از مهم‌ترین انتقادها به عملکرد حوزه گردشگری اداره‌کل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری خوزستان، بی‌توجهی به شورای راهبردی گردشگری است؛ شورایی که با حضور متخصصان، دانشگاهیان، فعالان بخش خصوصی و نمایندگان سازمان‌های مردم‌نهاد تشکیل شده تا بازوی فکری و مشورتی این حوزه باشد.🔸متأسفانه در عمل، هنگام سفر مسئولان ملی، اعضای این شورا یا اصلاً دعوت نمی‌شوند یا پس از آغاز جلسه، تنها با ارسال یک پیامک از آنها دعوت می‌شود؛ رفتاری که بیش از آنکه نشان‌دهنده اعتقاد به مشارکت باشد، شائبه رفع مسئولیت اداری را ایجاد می‌کند.🔸اگر قرار نیست از ظرفیت کارشناسان استفاده شود، فلسفه تشکیل شورای راهبردی چیست؟ اگر قرار است تصمیم‌ها از پیش گرفته شود، چرا جلسات شورا برگزار می‌شود و صورتجلسه‌ها تنظیم می‌شوند؟🔸واقعیت این است که بسیاری از پیشنهادهای کارشناسی شورا هرگز وارد مرحله اجرا نشده‌اند. صورتجلسه‌ها بایگانی می‌شوند، اما خروجی ملموسی برای توسعه گردشگری استان دیده نمی‌شود. این حجم از بی‌تفاوتی نسبت به نظرات کارشناسی، نه تنها موجب اتلاف زمان و انرژی فعالان این حوزه می‌شود، بلکه فرصت‌های ارزشمند توسعه را نیز از خوزستان می‌گیرد.🔸گردشگری با نگاه بسته و مدیریت جزیره‌ای رشد نمی‌کند. توسعه گردشگری زمانی اتفاق می‌افتد که دولت، بخش خصوصی، دانشگاه و جامعه مدنی در کنار یکدیگر قرار گیرند، نه اینکه نقش نخبگان و تشکل‌های مردمی صرفاً به حضور تشریفاتی محدود شود.🔸اگر واقعاً قرار است عقب‌ماندگی گردشگری خوزستان جبران شود، نخستین گام، اصلاح شیوه مدیریت، احترام به خرد جمعی، اجرای مصوبات کارشناسی و باور واقعی به مشارکت است.خوزستان، این استان زرخیز و برخوردار از تمدنی چند هزار ساله، شایسته آن نیست که فرصت‌هایش یکی پس از دیگری به دلیل بی‌توجهی به ظرفیت‌های انسانی و کارشناسی از دست برود. جبران عقب‌ماندگی، پیش از هر چیز، نیازمند تغییر نگاه مدیران به مشارکت و استفاده واقعی از سرمایه‌های فکری استان است.instagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

🔺از سایت مرکزی وزارت میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی تا موزه ملی؛ روایت یک انتقال امانی 🖋#روزبه_کردونی *1️⃣آیا گروه هنرهای سنتی در حال تعطیلی یا انتقال است ؟* خیر. نه گروه هنرهای سنتی منحل شده و نه قرار است خود این گروه به سعدآباد یا محل دیگری منتقل…🔺آقای کردونی؛ هیچ امضایی آن‌قدر مقدس نیست که نتوان درباره‌اش تجدیدنظر کرد!‼️چرا هزینه تصمیم مدیران را باید کارکنان و میراث بدهند؟🖋#مریم_اطیابی🔸میراث‌باشی:آقای روزبه کردونی؛در میان تمام توضیحاتی که درباره «حفاظت»، «استانداردسازی»، «امنیت» و «انتقال امانی» آثار هنرهای سنتی ارائه کرده‌اید، یک پرسش همچنان بی‌پاسخ مانده است: اگر تصمیمی در فرآیند اجرا نیازمند اصلاح یا بازنگری شده، چرا پذیرش این واقعیت تا این اندازه دشوار است؟‼️پذیرفتن اینکه یک تصمیم ممکن است نیازمند بازبینی باشد، ضعف مدیریتی نیست؛ اتفاقاً نشانه مسئولیت‌پذیری است. آنچه نگران‌کننده است، زمانی است که برای حفظ اعتبار یک تصمیم مدیریتی، هزینه آن را کارکنان، پژوهشگران، استادکاران و در نهایت خود میراث فرهنگی بپردازند.🔸اگر انتقال آثار واقعاً ضرورت امنیتی و حفاظتی دارد، گزارش کارشناسی آن را منتشر کنید. اگر سعدآباد در مقطعی مقصد مناسب تشخیص داده شد، مبنای کارشناسی آن را بگویید. و اگر امروز موزه ملی ایران مقصد مناسب‌تر است، توضیح دهید در فاصله این دو تصمیم چه اتفاقی افتاده و چه چیزی تغییر کرده است؟🔸جامعه میراث فرهنگی و هنرهای ملی با حفاظت از آثار مخالف نیست؛ اتفاقاً مطالبه اصلی همین است. پرسش درباره روش تصمیم‌گیری، شفافیت، مستندات و مسئولیت تصمیم‌گیرندگان است.حفاظت از چه چیزی؟ با چه گزارشی؟ در چه مکانی؟ برای چه مدتی؟ با چه سازوکار نظارتی و تحت مسئولیت چه کسی؟🔸در چند روز، روایت‌های مختلفی از این پرونده مطرح شده ؛ از انتقال قطعی اموال به سعدآباد تا انتقال امانی بخشی از آثار به موزه ملی ایران. آیا تصمیم اولیه تغییر کرده یا از ابتدا چند سناریو همزمان در دستور کار بوده است؟ علت تفاوت میان سعدآباد و موزه ملی و چارچوب انتقال امانی و برنامه آینده چیست؟🔸اگر تصمیم تغییر کرده، چه اشکالی دارد که وزارتخانه صریحاً اعلام کند: «با بررسی‌های جدید، تصمیم اصلاح شد»؟هیچ مدیری از اصلاح تصمیم مصون نیست.✅پرسش مهم‌تر اما این است: چه کسانی این مسیر را به وزیر پیشنهاد کردند؟ چه کسانی گزارش کارشناسی ارائه کردند؟ چه کسانی مسئول ارزیابی پیامدهای انتقال بودند؟ و اگر امروز بخشی از آن ارزیابی‌ها محل پرسش است، چه کسی مسئولیت آن را می‌پذیرد؟🛑وزارت میراث فرهنگی امروز با مسائل بزرگ‌تری نیز مواجه است؛ از محدودیت‌های ناشی از شرایط کشور گرفته تا ضرورت حفاظت از سرمایه انسانی، مرمت آثار، مستندسازی، تقویت پژوهش و آماده‌سازی مجموعه‌های فرهنگی برای دوران پساجنگ. در چنین شرایطی، ورود به پرونده‌ای که به جای آرامش، نگرانی میان کارکنان و جامعه تخصصی ایجاد کرده، نیازمند توضیحی فراتر از عبارت‌های کلی درباره «استاندارد» و «حفاظت» است.مسئله فقط چند شیء نیست.کارگاه‌ها چه می‌شوند؟ تجهیزات تخصصی چه سرنوشتی پیدا می‌کنند؟ دسترسی پژوهشگران به آثار چگونه خواهد بود؟ وضعیت کارکنان و استادکاران چه خواهد شد؟ و اساساً آینده مرکز هنرهای سنتی چیست؟گفتن اینکه «گروه هنرهای سنتی منتقل یا تعطیل نمی‌شود» کافی نیست؛ برنامه حفظ مأموریت و کارکرد آن را منتشر کنید.🔸پژوهشکده هنرهای سنتی مجموعه‌ای از اثر، استادکار، پژوهشگر، کارگاه، ابزار، دانش فنی و حافظه سازمانی است. اگر آثار از این بستر جدا شوند، باید روشن شود چه سازوکاری برای جلوگیری از گسست این زنجیره پیش‌بینی شده است.❗️آقای کردونی؛شما نوشته‌اید: «نه انتقال هنرهای سنتی، بلکه انتقال امانی آثار برای حفاظت از هنرهای سنتی.»پس پرسش ساده است: چه کسی مسئول پیامدهای این تصمیم است؟چه کسی تضمین می‌کند کارکنان و استادکاران هزینه آن را ندهند؟ چه کسی تضمین می‌کند دسترسی پژوهشی به آثار مختل نشود؟ و اگر چند ماه یا چند سال بعد مشخص شد این تصمیم نیازمند اصلاح بوده، چه کسی مسئولیت آن را خواهد پذیرفت؟✅در مدیریت میراث فرهنگی و هنرهای ملی، اختیار باید همیشه همراه با مسئولیت باشد. نمی‌شود تصمیم را مدیر بگیرد، توجیهش را روابط عمومی انجام دهد، هزینه‌اش را کارکنان بپردازند و ریسک آن را آثار تاریخی و هنری تحمل کنند.‼️یک مدیر می‌تواند تصمیم بگیرد، اشتباه کند، آن را اصلاح کند و مسئولیتش را بپذیرد. اما یک اثر تاریخی و هنری چنین فرصتی ندارد. سند مفقودشده لزوماً بازنمی‌گردد، اثر آسیب‌دیده همیشه قابل جبران نیست و دانش یک استادکار را نمی‌توان با یک ابلاغ اداری دوباره تولید کرد.📣📣📣هیچ امضایی آن‌قدر مقدس نیست که نتوان درباره‌اش تجدیدنظر کرد.شجاعت مدیریتی این نیست که تا آخر از یک تصمیم دفاع کنیم؛ شجاعت این است که پیش از آنکه خسارت جبران‌ناپذیر شود، بگوییم: ایست؛ باید دوباره بررسی کنیم.این عقب‌نشینی نیست؛این یعنی مسئولیت‌پذیری.instagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

🔺از سایت مرکزی وزارت میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی تا موزه ملی؛ روایت یک انتقال امانی🖋#روزبه_کردونی *1️⃣آیا گروه هنرهای سنتی در حال تعطیلی یا انتقال است ؟* خیر. نه گروه هنرهای سنتی منحل شده و نه قرار است خود این گروه به سعدآباد یا محل دیگری منتقل شود. آنچه مطرح است، فقط انتقال امانی بخشی از آثار ارزشمند این گروه است که اکنون در سایت مرکزی وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی نگهداری می‌شوند. *2️⃣چرا اصلاً انتقال آثار مطرح شد؟* به دلیل ملاحظات جدی امنیتی و حفاظتی و تأکید نهادهای مرتبط بر ضرورت نگهداری این آثار در شرایط امن‌تر و استانداردتر. مسئله از ابتدا حفاظت از گنجینه بوده است، نه یک جابه‌جایی اداری. 3️⃣*آیا قرار بود آثار به سعدآباد منتقل شوند؟* سعدآباد در بررسی اولیه یکی از گزینه‌ها بود، اما تصمیم نهایی نبود. پس از مشورت با مسئولان و متخصصان گروه هنرهای سنتی، به پیشنهاد خود آنان، موزه ملی ایران به‌عنوان مقصد مناسب‌تر انتخاب شد. *4️⃣چرا موزه ملی ایران؟* به دلیل برخورداری از زیرساخت‌های تخصصی حفاظت و مرمت و امکان اجرای دقیق‌تر ضوابط امنیتی، حفاظتی و امین‌اموالی.5️⃣ *آیا متخصصان هنرهای سنتی در این فرایند حضور دارند؟* بله. بازدید میدانی توسط رییس موزه ملی و مسئول گروه هنرهای سنتی انجام شده و آماده‌سازی، بسته‌بندی، انتقال و جانمایی آثار با همراهی مسئولان گروه هنرهای سنتی و زیر نظر متخصصان حفاظت و مرمت انجام خواهد شد.6️⃣ *آیا این ماجرا شبیه جابه‌جایی‌های گذشته یا پرونده آثار مفقودشده سعدآباد است؟* نگرانی ناشی از تجربه‌های گذشته قابل درک است؛ اما شباهت در واژه «جابه‌جایی» به معنای یکسان بودن دو اتفاق نیست. در این پرونده مقصد نهایی سعدآباد نیست، انتقال امانی است و فرایند با ثبت امین‌اموالی و نظارت تخصصی انجام می‌شود.پرونده‌های گذشته باید مستقلاً بررسی و درباره آنها پاسخ داده شود؛ اما نمی‌توان نتیجه آن پرونده‌ها را از پیش به این تصمیم تعمیم داد. *7️⃣چه چیزی اتفاق نیفتاده است؟* نه گروه هنرهای سنتی تعطیل شده، نه «پژوهشکده‌ای» منتقل شده، نه آثار به سعدآباد سپرده شده‌اند، نه واگذاری دائمی صورت گرفته و نه انتقالی پنهانی و بدون نظارت تخصصی در جریان است. *8️⃣پس چه اتفاقی افتاده است؟* بخشی از آثار ارزشمند هنرهای سنتی که در سایت مرکزی وزارتخانه نگهداری می‌شوند، به دلیل ملاحظات امنیتی و حفاظتی نیازمند شرایط مناسب‌تری تشخیص داده شده‌اند. پس از مشورت تخصصی نیز، با پیشنهاد و همراهی خود مسئولان هنرهای سنتی، موزه ملی ایران برای انتقال امانی و حفاظت از این آثار انتخاب شده است.ماجرا در یک جمله: نه انتقال هنرهای سنتی، بلکه انتقال امانی آثار برای حفاظت از هنرهای سنتی.متن یادداشت 👇Https://www.chtn.ir/x4tj5@CHTNiraninstagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

🔺راویان بی‌پناه حقیقت؛ خبرنگارانی که از جنگ نوشتند، اما کسی روایتگر رنجشان نشد🖋#لیلا_ضامنیخبرنگاران، راویان حقیقت و حافظان حافظه جمعی جامعه‌اند؛ کسانی که در روزهای جنگ و صلح، بحران و آرامش، بی‌وقفه در میدان حضور دارند تا واقعیت را ثبت کنند. اما در حالی که همواره پیگیر مطالبات دیگران بوده‌اند، سال‌هاست مشکلات معیشتی، نبود امنیت شغلی، بیمه و حقوق قانونی خودشان به حاشیه رانده شده است. گفت‌وگوی خبرنگار شبستان با چند تن از فعالان باسابقه رسانه، روایتی از دغدغه‌ها، مخاطرات و مطالبات نسلی از خبرنگاران است که معتقدند زمان آن رسیده تا صدای آنان نیز شنیده شود./شبستانhttp://shabestan.news/xm8zpinstagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

💬 #اختصاصی|نسخه پیچی اشتباه آقای وزیر برای پژوهشکده هنرهای سنتی/ سعدآباد با مشکلات جدی مواجه است!🟢وزیر میراث فرهنگی با دستور تخلیه، آینده پژوهشکده هنرهای سنتی را به خطر انداخت.🖋#سعیده_اسدیان🔵انتقال به سعدآباد، مشکلات قدیمی هنرهای سنتی را حل نمی‌کند؛ بحران تازه‌ای می‌سازد.🔻مصطفی ده‌پهلوان، رئیس سابق پژوهشگاه میراث فرهنگی در گفت‌وگو با ایران ۲۴:جابه‌جایی بدون برنامه، پژوهشکده را به سمت زوال می‌برد.🔻سعدآباد هنوز با بحران نگهداری و مرمت دست‌وپنجه نرم می‌کند؛ چرا باید میزبان پژوهشکده شود؟🔻تصمیم برای جابه‌جایی، یک مجموعه یکپارچه را تکه‌تکه می‌کند و آینده هنرهای سنتی را مبهم‌تر می‌سازد./ایران۲۴⛓گزارش کامل را اینجا بخوانید.https://iran24news.com/000C8dinstagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

🔹حذف سينماي تاريخي گراند هتل قزوين/🔺روايتي از خاموشي يك مكان فرهنگي✍🏻#مطهره_کشاورز🔸فعالان میراث ‌فرهنگی می‌گویند در جریان مرمت گراند هتل، سینما شاپور؛نخستین سالن سینمای مستقل قزوین و یادگار ارباب برزو مهرشاهی، حذف شده است؛ فضایی که یکی از مهم‌ترین یادگارهای تاریخ سینمای این شهر محسوب  می‌شد.🔸گراندهتل و سینما شاپور تنها مکانی برای نمایش فیلم نبودند. این مجموعه درروزگار خود از مدرن‌ترین فضاهای شهری قزوین به شمار می‌رفت؛ سالنی که علاوه براکران فیلم، میزبان اجرای نمایش، برنامه‌های فرهنگی و رویدادهای اجتماعی نیزبود.🔸ماجرا از این ‌قرار است که چندی پیش انتشار تصاویری از گراند هتل توسط سعیدنجف‌آبادی، هنرمند بومی قزوین، بار دیگر موضوع سرنوشت این سالن تاریخی رادر کانون توجه قرار داد.متن کامل در لینک زیر:https://cinemaetemad.ir/?p=87914instagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

🔺در پی اعلام جابجایی پژوهشکده هنرهای سنتی ‼️تشکل‌های میراثی به دفتر بیت رهبری و رییس جمهوری، کمیسیون فرهنگی مجلس و دیوان عدالت اداری متوسل شدند ✅در متن نامه‌ای که همینک در اختیار میراث باشی قرار گرفته تشکل‌های میراث فرهنگی خطاب به رییس جمهوری نوشتند: جناب…🔺متن نامه‌ شبکه تشکل‌های میراثی به دستگاه‌های مختلف برای جلوگیری از جابجایی پژوهشکده هنرهای سنتیinstagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

🔺در پی اعلام جابجایی پژوهشکده هنرهای سنتی‼️تشکل‌های میراثی به دفتر بیت رهبری و رییس جمهوری، کمیسیون فرهنگی مجلس و دیوان عدالت اداری متوسل شدند✅در متن نامه‌ای که همینک در اختیار میراث باشی قرار گرفته تشکل‌های میراث فرهنگی خطاب به رییس جمهوری نوشتند:جناب آقای دکتر مسعود پزشکیانریاست محترم جمهوری اسلامی ایران◀️موضوع: درخواست دستور توقف فوری هرگونه اقدام در خصوص تخلیه و تغییر کاربری پژوهشکده هنرهای سنتیبا سلام و احترام🔸جامعه تخصصی هنرهای ملی، استادان، پژوهشگران، هنرمندان، پیشکسوتان و تشکل‌های حرفه‌ای میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی، با احترام به رویکرد جنابعالی مبنی بر حکمرانی مبتنی بر تخصص، قانون و بهره‌گیری از نظر کارشناسان در تصمیم‌گیری‌های کلان کشور، دغدغه‌ای ملی را به استحضار می‌رسانند.پژوهشکده هنرهای سنتی، یکی از مهم‌ترین نهادهای علمی، پژوهشی و آموزشی کشور در حوزه هنرهای سنتی است که طی دهه‌ها، نقش بی‌بدیلی در حفظ، انتقال و توسعه دانش و مهارت‌های هنرهای ملی ایفا کرده است. این مجموعه، صرفاً یک ساختمان اداری نیست، بلکه بخشی از حافظه فرهنگی و سرمایه راهبردی جمهوری اسلامی ایران در حوزه میراث فرهنگی و صنایع‌دستی به شمار می‌آید.🔸با این حال، بر اساس مکاتبات رسمی منتشرشده، فرآیند تخلیه، انتقال اموال و تغییر کاربری این مجموعه در دستور کار وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی قرار گرفته است؛ تصمیمی که بنا بر اطلاعات موجود، پیش از انجام مطالعات جامع کارشناسی و بدون جلب نظر تشکل‌های تخصصی، استادان، پژوهشگران و نمایندگان جامعه حرفه‌ای این حوزه در حال پیگیری است که این موضوع مخالفت جدی این مجامع را در پی داشته است.🔸بدیهی است اتخاذ تصمیم درباره سرنوشت یکی از مهم‌ترین نهادهای تخصصی کشور، بدون بهره‌گیری از خرد جمعی و ظرفیت نهادهای علمی و حرفه‌ای، با اصول حکمرانی مشارکتی و سیاست اعلامی دولت مبنی بر استفاده از نظر متخصصان در تصمیم‌سازی‌های کلان، همخوانی ندارد. از این‌رو، از جنابعالی استدعا داریم دستور فرمایید:1⃣ تا اطلاع ثانوی، هرگونه اقدام اجرایی در خصوص تخلیه، انتقال اموال، جابه‌جایی آثار و تغییر کاربری پژوهشکده هنرهای سنتی متوقف شود.2⃣ موضوع با حضور نمایندگان تشکل‌های ملی میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی، استادان، پژوهشگران، پیشکسوتان و متخصصان مستقل مورد بررسی کارشناسی قرار گیرد.3⃣ هرگونه تصمیم نهایی، پس از انجام مطالعات تخصصی، ارزیابی آثار فرهنگی، علمی و اجتماعی و با رعایت منافع بلندمدت کشور اتخاذ شود.✅اطمینان داریم که جنابعالی، به عنوان رئیس‌جمهور جمهوری اسلامی ایران، صیانت از سرمایه‌های فرهنگی و علمی کشور را بخشی از مسئولیت تاریخی دولت چهاردهم می‌دانید و اجازه نخواهید داد تصمیمی با چنین ابعاد گسترده، بدون طی فرآیندهای کارشناسی و مشارکت جامعه تخصصی، به مرحله اجرا برسد.با سپاس و احترامشبکه تشکل‌های میراثی ایرانرونوشت:دفتر مقام معظم رهبریدبیر محترم شورای عالی انقلاب فرهنگی جناب حجت‌الاسلام خسروپناهرئیس کمیسیون فرهنگی مجلس شورای اسلامی جناب حجت‌الاسلام آقا تهرانیوزیر محترم میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی، جناب آقای صالحی امیریسازمان بازرسی کل کشورریاست محترم دیوان عدالت اداری🔻عکس متن در لینک زیر:https://t.me/mirasbashi/21072instagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

#اختصاصی| سکوت ۴ ساله در کمیته مبارزه با قاچاق میراث فرهنگی/ غارت تاریخ بیخ گوش مسئولان ادامه دارد 🖋#سعیده_اسدیان🔸انتشار روزانه خبر کشف فلزیاب و دستگیری حفاران، این پرسش را ایجاد کرده که چرا حفاری غیرمجاز همچنان ادامه دارد و به تهدیدی جدی برای میراث تاریخی ایران تبدیل شده است.🔸در جیرفت نیز حفاری‌های شبانه بار دیگر به محوطه‌های باستانی آسیب زده؛ موضوعی که نشان می‌دهد حفاظت از این مناطق همچنان با ضعف‌های جدی روبه‌روست.🔸از سوی دیگر، چهار سال پس از تشکیل کمیته مبارزه با قاچاق آثار تاریخی، گزارشی شفاف از عملکرد آن منتشر نشده و بازار فروش فلزیاب و تجهیزات حفاری در فضای مجازی همچنان فعال است.🔸تا زمانی که این بازار و شبکه خریدوفروش آثار تاریخی کنترل نشود، دستگیری حفاران به‌تنهایی کافی نیست؛ وزارت میراث فرهنگی باید درباره نتیجه اقدامات خود پاسخگو باشدگزارش کامل را اینجا بخوانید https://iran24news.com/[email protected]/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

📷پرندگان پارک ملی دریاچه اورمیه#بهزاد_زارعی🔸دریاچه ارومیه و جزایر آن به‌جز جزیره اسلامی در سال ۱۳۴۶ به‌عنوان منطقه محافظت شده ارومیه اعلام شدند و پس از آن در سال ۱۳۵۴ همان محدوده به‌علاوه ۶۰ متر حریم دریاچه با وسعت ۵۴۰۸۸۵ هکتار به‌دلیل ویژگی‌های منحصربه‌فرد، شرایط خاص و حساس اقلیمی و نیاز به حفاظت ویژه به پارک ملی دریاچه ارومیه ارتقا یافت، این پارک در فهرست تالاب‌های بین‌الملی سایت رامسر به ثبت رسیده است.@CHTNiraninstagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi📷پرندگان پارک ملی دریاچه اورمیه#بهزاد_زارعی🔸دریاچه ارومیه و جزایر آن به‌جز جزیره اسلامی در سال ۱۳۴۶ به‌عنوان منطقه محافظت شده ارومیه اعلام شدند و پس از آن در سال ۱۳۵۴ همان محدوده به‌علاوه ۶۰ متر حریم دریاچه با وسعت ۵۴۰۸۸۵ هکتار به‌دلیل ویژگی‌های منحصربه‌فرد، شرایط خاص و حساس اقلیمی و نیاز به حفاظت ویژه به پارک ملی دریاچه ارومیه ارتقا یافت، این پارک در فهرست تالاب‌های بین‌الملی سایت رامسر به ثبت رسیده است.@CHTNiraninstagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

🌿 جنگل قربانی زباله؛ توسعه دفنگاه‌ها در قلب گیلان🔸مدیریت پسماند در شمال کشور، بعد از سال‌ها جلسه و وعده، هنوز به ایستگاه حل مسئله نرسیده است. 🔸حالا خبر رسیده که برای توسعه دفنگاه‌های زباله در گیلان، پای اراضی جنگلی هم به میان آمده؛ از درخواست واگذاری ۵ هکتار جنگل در سراوان تا احتمال حذف چند هکتار از اراضی ملی در تموشل لاهیجان. آیا قرار است برای حل بحران زباله، جنگل‌های هیرکانی قربانی شوند؟ @haftsobh_newsinstagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

🔺دکتر سیدمنصور سیدسجادی:🔴 تکرار فاجعه در جیرفت/ حمله به شناسنامه سرزمین/ ضرورت ایمن سازی محوطه های باستانی با فناوری های جدید🖋#دکتر_سید_منصور_سید_سجادیسرپرست گروه‌های باستان‌شناسی شهر سوخته و کنارصندل جیرفت🔸دکتر سید منصور سید سجادیسرپرست گروه‌های باستان‌شناسی شهر سوخته و کنارصندل جیرفت، در یادداشتی با اشاره به شدت گرفتن حفاری های غیرمجاز در جیرفت، از آن بعنوان تکرار فاجعه یاد کرده و راهکارهایی برای ایمن سازی محوطه های تاریخی جیرفت ارائه داده است:🔸 یک بار دیگر در جیرفت شاهد تکرار غم‌انگیز تجاوز به فرهنگ و تمدن ایرانی هستیم. این نه به خاطر دزدی و سرقت چند شیء باستانی است، بلکه از آن جهت تأسف‌بار است که ریشه‌های فرهنگی/تاریخی، یا در حقیقت شناسنامه سرزمین ما را نشانه رفته‌اند. اشاره به اهمیت آثار جیرفت و سایر محوطه‌های باستانی ایرانی تنها تکرار مکررات است و دردی را دوا نمی‌کند و می‌باید راهی را برای درمان جست.🔸 حملاتی که این روزها علیه ایران آغاز شده، نه تنها غیرقانونی و ناقض اصول بنیادین منشور سازمان ملل متحد (ماده ۲، بند ۴ و ماده ۵۱) است، بلکه گونه‌ای جدید از جنگ نامتقارن محسوب می‌شود؛ جنگی که خشونت در آن صرفاً برای تصرف قلمرو یا ثروت این سرزمین به کار برده نمی‌شود، بلکه با هدف نابودی فرهنگی با قدمت هزاران سال به کار گرفته می‌شود. حملات و تخریب‌های وارده به آثار تاریخی/هنری و فرهنگی در استان‌های مختلف ایران گواهی بر این مدعاست. تاریخ هرگز بر پایه تصادف و اتفاق رقم نمی‌خورد و ازسرگیری کاوش‌های غیرقانونی در منطقه جیرفت را نیز نمی‌توان چنین پنداشت؛ این گونه اقدامات را نباید صرفاً به عنوان فعالیت حفاران غیرمجاز تلقی کرد، بلکه آن را باید حمله‌ای نامتقارن به فرهنگ ایران دانست. با توجه به این شرایط، بدیهی است که واکنشی فوری، قاطع و کوبنده، هم از منظر حفاظت فیزیکی از محوطه‌های باستانی و هم از دیدگاه حقوقی ضروری است.📌 ایمن‌سازی محوطه‌های باستانی🔸با توجه به وسعت دشت جیرفت و پراکندگی بسیار فشرده محوطه‌های باستانی آن، دیگر نمی‌توان صرفاً به حضور فیزیکی نگهبانان آثار برای تضمین ایمنی و حفاظت از چنین مناطق باستانی وسیعی، به ویژه هنگام مواجهه با حفاران غیرمجاز، تکیه کرد و برای این کار اقدامات قاطع و به موقع ضروری است.🔸 زمان آن فرا رسیده که استفاده از فناوری‌های جدید برای حفاظت دیجیتال آثار جدی‌تر گرفته شود. ایران منابع فکری و مادی لازم برای اجرای این نوع حفاظت را دارد.📌برخی روش‌ها و فناوری‌های لازم:◀️ ایجاد یک گروه ویژه امنیت دیجیتالی – متشکل از متخصصان – برای نظارت ۲۴ ساعته از راه دور بر مناطق باستانی با استفاده از فناوری‌های پیشرفته دیجیتال برای نظارت فعال بر قلمرو. استراتژی‌های کلیدی باید شامل استفاده از پهپادها، تجزیه و تحلیل ماهواره‌ای و همکاری با نیروی انتظامی محلی برای عملیات واکنش سریع باشد.◀️استفاده از پهپادهایی با قابلیت پرواز و پایش ۲۴ ساعته برای بررسی عوارض زمین و شناسایی گودال‌ها یا هرگونه تغییر و دست‌خوردگی اخیر در سطح خاک.◀️ اسکن لیزری برای نقشه‌برداری سه‌بعدی از عوارض زمین و اندازه‌گیری عمق حفاری‌های غیرمجاز، حتی در نقاط پوشیده از پوشش گیاهی.◀️استفاده از فناوری لایدار (LIDAR = Light Detection And Ranging) که در آن پرتو لیزر به سطح زمین نفوذ کرده و پروفیل ارتفاعیِ چشم‌انداز و عوارض زمین را ترسیم می‌کند.📌 اقدامات میدانی:◀️استفاده از حسگرهای لرزه‌نگاری برای تشخیص ارتعاشات ناشی از ردپا یا حضور وسائل حفاری، پیش از آسیب رساندن به آثار – که این امکان را فراهم می‌کند تا مناطقی که نیاز به نظارت فوری دارند شناسایی شوند.◀️شبکه‌های ارتباطی LoRaWAN با استفاده از پروتکل‌های رادیویی کم‌مصرف، حسگرهایی را که کیلومترها از هم فاصله دارند، حتی در غیاب کامل سیگنال‌های Wi-Fi یا اینترنت، به هم متصل می‌کنند.◀️ نصب دوربین‌های تله‌ای 4G و دوربین‌های فعال‌شده با حسگر برای ثبت فعالیت‌های مشکوک، به‌ویژه در شب.◀️نصب تابلوهای هشدار با عنوان: منطقه تحت نظارت ویدیویی – متخلفان طبق ماده ۵۶۲ قانون مجازات اسلامی (تعزیرات) مجازات خواهند شد.◀️مشارکت جامعه از طریق ایجاد یک کمپین آگاهی‌بخشی که تردد وسایل نقلیه یا افراد ناشناس و غیرمجاز و یا هرگونه فعالیت مشکوک در مناطق باستانی را به مقامات ذی‌صلاح گزارش می‌کند.◀️از دیدگاه حقوقی نیز باید اشاره کرد که مجازات‌های مندرج در ماده ۵۶۲ قانون مجازات اسلامی (تعزیرات) – که حفاری و کاوش به قصد به دست آوردن اموال تاریخی و فرهنگی را ممنوع و مرتکب را به ۶ ماه تا ۳ سال حبس محکوم می‌کند – به طور فزاینده‌ای ناکافی به نظر می‌رسد.instagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

🎥آبشار تخت‌چو پلدختر@mansoordehghani9instagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

🔺رئیس‌کل موزه ملی ایران: ‼️گنجینه هنرهای ملی با رعایت کامل استانداردهای حفاظتی به موزه ملی ایران منتقل می‌شود. 🔸رئیس‌کل موزه ملی ایران از انتقال امانی بخشی از آثار گروه هنرهای ملی (هنرهای سنتی) پژوهشگاه میراث‌فرهنگی و گردشگری به موزه ملی ایران خبر داد…🔺آقای نوکنده؛ موزه ملی، پناهگاه گنجینه‌هاست یا مقصد کوچ اجباری آنها؟🖋#مریم_اطیابی ‼️این روزها پرسشی جدی در میان جامعه میراث فرهنگی شکل گرفته است؛ چه اتفاقی افتاده که موزه ملی ایران، به جای دفاع از تثبیت گنجینه‌ها در خانه اصلی‌شان، به توجیه‌کننده انتقال آنها تبدیل شده است؟🔸اظهارات رئیس‌کل موزه ملی ایران درباره انتقال «امانی» گنجینه پژوهشکده هنرهای سنتی، نه تنها نگرانی‌ها را برطرف نکرد، بلکه این شائبه را تقویت کرد که گویا قرار است جابه‌جایی گنجینه‌های ملی، به یک رویه عادی تبدیل شود.✅اما سؤال اینجاست؛ چرا امانی؟مگر این آثار بی‌صاحب‌اند؟ مگر پژوهشکده هنرهای سنتی، متولی قانونی، پژوهشی و تاریخی این گنجینه نیست؟ اگر این آثار خانه دارند، چرا باید در خانه دیگری «امانت» باشند؟واژه «امانی» شاید از نظر اداری ساده باشد، اما در عمل یک پیام نگران‌کننده دارد؛ اینکه گنجینه‌ای که سال‌ها در بستر علمی خود تعریف شده، آرام‌آرام از همان بستر جدا شود.⚠️آقای نوکنده؛ انتظار از رئیس موزه ملی ایران این نبود.🔸انتظار این بود که موزه مادر کشور از جایگاه مجموعه‌های تخصصی دفاع کند، نه اینکه مقصد انتقال گنجینه‌هایی شود که صاحب خانه و هویت مشخص هستند.اگر محل نگهداری آثار استاندارد نیست، چرا موزه ملی و وزارت میراث فرهنگی برای ارتقای همان محل مطالبه‌گری نکردند؟ چرا ساده‌ترین راه، یعنی جابه‌جایی آثار، انتخاب شد؟ مگر وظیفه مدیران، حل مسئله است یا جابه‌جا کردن مسئله؟‼️از همه مهم‌تر، چرا این تصمیم در شرایطی گرفته می‌شود که کشور روزهای حساسی را پشت سر می‌گذارد؟ در چنین شرایطی، اصل احتیاط ایجاب می‌کند هرگونه جابه‌جایی غیرضروری آثار تاریخی به حداقل برسد. پس این انتقال، پاسخ به کدام ضرورت فوری بوده است؟🔸جامعه میراث فرهنگی و هنرهای ملی امروز از رئیس موزه ملی ایران، مدیرکل امور موزه‌ها و رئیس مجموعه سعدآباد یک پاسخ روشن می‌خواهد؛ گزارش کارشناسی این انتقال کجاست؟ ارزیابی ریسک آن منتشر شده است؟ چه کسانی مسئولیت کامل این جابه‌جایی را پذیرفته‌اند؟ و مهم‌تر از همه، چرا راهکار تقویت پژوهشکده هنرهای سنتی کنار گذاشته شد؟✅نگران‌کننده‌تر از خود انتقال، عادی‌سازی انتقال است. امروز پژوهشکده هنرهای سنتی، فردا کدام گنجینه؟ اگر قرار باشد هر مجموعه‌ای که با کمبود امکانات روبه‌رو شد، آثارش راهی موزه ملی شود، پس تکلیف هویت، اصالت و استقلال مراکز تخصصی چه خواهد شد؟✅موزه ملی ایران، موزه مادر کشور است؛ نه انبار مرکزی گنجینه‌های سایر مجموعه‌ها.این ماجرا دیگر فقط درباره چند شیء تاریخی نیست؛ موضوع، دفاع از شأن پژوهشکده هنرهای سنتی و دفاع از اصول موزه‌داری کشور است.🛑جامعه میراث فرهنگی و هنرهای ملی امروز یک مطالبه روشن دارد؛ توقف جابه‌جایی‌های غیرضروری، انتشار مستندات کارشناسی این تصمیم و پاسخگویی مدیرانی که نامشان پای این انتقال ثبت شده است.🛑میراث فرهنگی، اسباب‌کشی نیست. گنجینه‌های ملی، بار و بنه اداری نیستند که با هر تغییر مدیریتی یا هر تصمیم سلیقه‌ای، از این ساختمان به آن ساختمان منتقل شوند. تاریخ، از کنار این تصمیم‌ها به سادگی عبور نخواهد کرد.❎نکته آخر ؛ جناب آقایان جبرئیل نوکنده و سید محسن میر و سرکار خانم لیلا خسروی این جماعت نامتخصص پاسخ‌ناپذیر دیر یا زود می‌روند همچون آنهایی که پیش از آنها آمدند و رفتند. شما می‌مانید و همکارانتان و تاریخ میراث فرهنگی و هنرهای ملی این مملکت! اگر مرد میدان آنهایید بسم‌الله ، اگر مرد میدان میراث و هنر گهربار ایران و ایرانی هستید هم بسم‌الله . در هر صورت نامتان در تاریخ ثبت خواهد شد امید که به نام باشد .instagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

🔺رئیس‌کل موزه ملی ایران: ‼️گنجینه هنرهای ملی با رعایت کامل استانداردهای حفاظتی به موزه ملی ایران منتقل می‌شود. 🔸رئیس‌کل موزه ملی ایران از انتقال امانی بخشی از آثار گروه هنرهای ملی (هنرهای سنتی) پژوهشگاه میراث‌فرهنگی و گردشگری به موزه ملی ایران خبر داد…پاسخی به بحث انتقال آثار پژوهشکده هنرهای سنتی؛🔻صیانت از گنجینه یا صیانت از هویت؟🔸با احترام به جایگاه علمی و مدیریتی جناب آقای دکتر جبرئیل نوکنده، رئیس‌کل محترم موزه ملی ایران، که بی‌تردید از چهره‌های برجسته میراث فرهنگی کشور هستند، و با اذعان به دغدغه ارزشمند ایشان برای حفاظت از آثار تاریخی، مایلم از منظر یک پژوهشگر، هنرمند و سرپرست پیشین کارگاه پژوهشی هنرهای چوبی گروه هنرهای سنتی، چند پرسش کارشناسی را مطرح کنم؛ پرسش‌هایی که پاسخ روشن به آن‌ها می‌تواند مسیر تصمیم‌گیری درباره سرنوشت پژوهشکده هنرهای سنتی را شفاف‌تر سازد.🔸نخست آنکه، موزه ملی ایران سال‌هاست با انبوهی از آثار حاصل از کاوش‌های باستان‌شناسی مواجه است؛ آثاری که بنا بر اظهارات مسئولان آن مجموعه، بخش قابل توجهی از آن‌ها هنوز نیازمند مستندسازی، ساماندهی و حتی شناسایی دقیق هستند. در چنین شرایطی، این پرسش مطرح است که چه ظرفیت جدیدی ایجاد شده است که اکنون امکان پذیرش و نگهداری گنجینه پژوهشکده هنرهای سنتی را فراهم می‌کند؟🔸دوم آنکه، در سال ۱۳۹۹ اینجانب در دیداری با جناب آقای دکتر نوکنده، طرح «موزه مجازی هنرهای چوبی ایران» را ارائه کردم و درخواست همکاری برای تصویربرداری سه‌بعدی و مستندسازی آثار چوبی موجود در مخازن موزه ملی را مطرح نمودم. در همان نشست، ایشان با صراحت به کمبود نیروی متخصص، فهرست‌نشدن بخشی از آثار چوبی و ضرورت ایجاد بخش تخصصی حفاظت و مرمت چوب اشاره کردند. با وجود پیگیری‌های انجام‌شده، آن پیشنهاد تاکنون به نتیجه نرسیده است.🔸اکنون این پرسش مطرح می‌شود که اگر زیرساخت‌های تخصصی حفاظت از آثار چوبی همچنان نیازمند تقویت است، چگونه می‌توان اطمینان یافت که انتقال مجموعه‌ای ارزشمند از آثار چوبی، خاتم، منبت، معرق و دیگر هنرهای سنتی، بهترین راهکار برای صیانت از آن‌هاست؟سوم آنکه، اگر استدلال اصلی برای انتقال آثار، ملاحظات امنیتی و احتمال تهدید ساختمان مرکزی وزارتخانه است، آیا منطقی‌تر نیست که کاربری اداری ـ که منشأ این مخاطرات تلقی می‌شود ـ به مکانی دیگر منتقل شود و نه نهادی که ذاتاً پژوهشی، آموزشی و فرهنگی است؟ساختمان پژوهشکده هنرهای سنتی، که خود اثری ارزشمند از معمار برجسته ایران، حسین امانت و دارای ارزش میراثی است، از ابتدا متناسب با مأموریت‌های پژوهشی و کارگاهی این نهاد طراحی شده است. آیا تبدیل چنین فضایی به کاربری اداری، خود موجب افزایش آسیب‌پذیری این بنای ارزشمند نخواهد شد؟🔸پرسش دیگر، به شیوه تصمیم‌گیری بازمی‌گردد. آیا در فرآیند بررسی این موضوع، از ظرفیت تشکل‌های تخصصی، استادان، پیشکسوتان و هنرمندان شاخص کشور بهره گرفته شده است؟ در حالی که بسیاری از خالقان همین آثار نفیس، امروز در بخش خصوصی و تشکل‌های حرفه‌ای حضور دارند، آیا تصمیم‌گیری بدون مشارکت آنان با اصول حکمرانی مشارکتی و سیاست‌گذاری فرهنگی سازگار است؟🔹و در نهایت، شاید بتوان مسئله را با یک تمثیل روشن‌تر بیان کرد.آیا می‌توان درختان سرخدار هیرکانی را با این استدلال که امکانات حفاظتی در نقطه‌ای دیگر فراهم‌تر است، از زیست‌بوم تاریخی خود جدا کرد و انتظار داشت همان هویت و معنا حفظ شود؟🔸پژوهشکده هنرهای سنتی نیز تنها محل نگهداری اشیا نیست. رابطه میان آثار، کارگاه‌های زنده، استادان، پژوهشگران، معماری بنا و حافظه تاریخی آن، یک کلِ به‌هم‌پیوسته را شکل داده است. گسستن این پیوند، صرفاً جابه‌جایی چند اثر نیست؛ بلکه جابه‌جایی بخشی از حافظه زنده هنرهای سنتی ایران است.🔸اگر هدف، صیانت از این میراث ملی است، راه‌حل می‌تواند تقویت زیرساخت‌های حفاظتی پژوهشکده، تشکیل کارگروه ملی با حضور متخصصان مستقل، اجرای نظام ملی شناسنامه آثار فاخر، تجهیز کارگاه‌های حفاظت و مرمت و احیای مأموریت‌های پژوهشکده باشد؛ نه اقدامی که ممکن است به تضعیف قدیمی‌ترین نهاد رسمی هنرهای سنتی آسیا و اقیانوسیه بینجامد.🔸صیانت از آثار، ضرورتی انکارناپذیر است؛ اما صیانت از هویت نهادی و بستر تاریخی این آثار، ضرورتی به همان اندازه مهم و ماندگار است.با احتراممحمدعلی ودود ۱۴۰۵/۰۵/۱۵ instagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

🔺رئیس‌کل موزه ملی ایران: ‼️گنجینه هنرهای ملی با رعایت کامل استانداردهای حفاظتی به موزه ملی ایران منتقل می‌شود.🔸رئیس‌کل موزه ملی ایران از انتقال امانی بخشی از آثار گروه هنرهای ملی (هنرهای سنتی) پژوهشگاه میراث‌فرهنگی و گردشگری به موزه ملی ایران خبر داد و تاکید کرد این تصمیم با هدف صیانت حداکثری از آثار، خروج آن‌ها از شرایط نگهداری اداری و استقرار در محیطی استاندارد، امن و موزه‌ای اتخاذ شده است.🔸جبرئیل نوکنده، رئیس‌کل موزه ملی ایران، از انتقال امانی بخشی از آثار گروه هنرهای ملی (هنرهای سنتی) پژوهشگاه میراث‌فرهنگی و گردشگری به موزه ملی ایران خبر داد و گفت: پس از بررسی‌های کارشناسی و مشورت با مسئولان گروه هنرهای ملی، مقرر شد این گنجینه ارزشمند به‌صورت امانی و با رعایت کامل استانداردهای فنی و حفاظتی به موزه ملی ایران منتقل شود.🔸وی با بیان اینکه تاکید مقام عالی وزارت، خروج این آثار از شرایط نگهداری اداری و انبارداری است، افزود: این مجموعه ارزشمند باید متناسب با شأن و جایگاه موزه‌ای خود، در محیطی ایمن، استاندارد و مجهز به الزامات حفاظتی نگهداری شود تا از هرگونه آسیب احتمالی مصون بماند.🔸نوکنده با اشاره به بازدید میدانی انجام‌شده از آثار، تصریح کرد: تمامی مراحل آماده‌سازی، بسته‌بندی، انتقال و جانمایی آثار با نظارت متخصصان حفاظت و مرمت، رعایت کامل ضوابط امین‌اموالی و بر اساس استانداردهای حرفه‌ای موزه‌داری انجام خواهد شد.🔸رئیس‌کل موزه ملی ایران همچنین با تاکید بر ضرورت رعایت ملاحظات امنیتی، خاطرنشان کرد: در شرایط ویژه، اجرای دقیق پروتکل‌های حفاظتی و امنیتی برای صیانت از این گنجینه ملی ضرورتی اجتناب‌ناپذیر است و این تصمیم نیز در راستای حفاظت شایسته از آثار و با تاکید مکتوب نهادهای نظارتی و امنیتی بر انتقال آن‌ها از سایت مرکزی وزارتخانه اتخاذ شده است./ایلناhttps://www.ilna.ir/fa/tiny/news-1823104instagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

✅️ راز چند هزارساله پایداری ایرانی چیست و چگونه می‌توان از آن حفاظت کرد؟📚 @darvishnameh1️⃣ آنهایی که ساکن قزوین یا سکونتگاه‌های نزدیکش هستند، لطفا راس ساعت ۱۷ شنبه، هفدهم مرداد ۱۴۰۵ خود را به کافه انسان برسانند تا در مورد این چرایی و راز جاودانگی ایران به همراه افسانه احسانی عزیز سخن گوییم.2️⃣ ورود به این رویداد آزاد و رایگان است. ♦️ نشانی کافه انسان: قزوین، ملاصدرا، خیابان سپهر، پلاک ۱۴.#پایداری_ایرانی#کافه_انسان#محمد_درویشinstagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

🎥موزه صدا تبریز، اولین موزه تخصصی صدا در کشور است که در خانه تاریخی امیر پرویز، دریچه‌ای به دنیای زیبای موسیقی گشوده است. در این موزه زیبا، گنجینه‌ای ارزشمند از اشیاء و ادوات موسیقی در تالارهایی مجزا به نمایش گذاشته شده است. هر تالار با نام هنرمندی از عرصه موسیقی به معرفی انواع سازهای مضرابی، کوبه‌ای، زهی، بادی و... می‌پردازد. جالب است بدانید در این موزه خوش صدا علاوه بر سازهای متنوع و دل‌انگیز از گوشه گوشه ایران و جهان، مجموعه‌ای کامل از کلون و کوبه‌هایی خاطره‌انگیز، زنگوله‌های تاریخی در کنار کتابخانه‌ای تخصصی نیز به نمایش درآمده است تا برای دوستداران فرهنگ و هنر این سرزمین محفلی معتبر، صمیمی و خاطره‌ساز باشد. از دیگر جذابیت‌های این موز، قرارگیری آن در خانه تاریخی امیرپرویز است که میزبان این موزه بی‌نظیر شده است. این بنای آجری زیبا یادگاری از دوران قاجار و پهلوی اول محسوب می‌شود که در فهرست آثار ملی کشور نیز به ثبت رسیده است.@museum_tourisminstagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

🎥موزه الموت ساخته می‌شود‼️حمیده چوبک از برنامه ایجاد موزه الموت خبر داد و گفت: آثار ارزشمند به‌دست‌آمده از کاوش‌های باستان‌شناسی که اکنون در موزه ملی ایران و مخزن موزه قزوین نگهداری می‌شوند./مهرhttps://mehrnews.com/x3cKSkinstagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

🔺فضا‌های فرهنگی شهر را جذاب و فعال می‌‌خواهیم🔸هر شب صد‌ها نمایش تئاتر و سینما در شهر روی صحنه یا پرده می‌‌رود و علاقه‌مندان همیشگی به فرهنگ نمایش تنها در خانه فیلم تماشا نمی‌‌کنند، بلکه از تیوال و سینماتیکت و بلیت‌باکس و دیوار و ایران‌تیک و... بلیت تهیه می‌‌کنند و به سالن‌‌های سینما و تئاتر شهر‌های مختلف می‌‌شتابند تا دمی‌ را با خانواده و دوستان به اتفاق به تماشا بنشینند. باید اعتراف کرد که با وجود بی‌اعتنایی مسئولان امور فرهنگی به این‌گونه امور و پرواز تمام بودجه‌‌های فرهنگی دولت و شهرداری به سوی فعالیت‌‌های فرهنگی ویژه، بخش خصوصی خود تا حدودی، از پسِ رونق‌بخشیدن به فضا‌های نمایش‌‌های عمومی‌ برآمده است.🔸در دهه‌‌های اخیر، اگر کمک نکرده‌اند سینما‌های لاله‌زار به‌عنوان محور جشنواره‌‌ها احیا شود، در عوض مال‌های تجاری زیادی را اجازه دادند برای معافیت از برخی مالیات‌ها، فضای فرهنگی در طبقات بسازند و مردم را سرگرم کنند. مردم هم راضی‌اند و بلیت‌‌های ۱۰۰ تا ۷۰۰ هزار تومانی تئاتر‌ها و پردیس‌های سینمایی را می‌خرند و می‌روند تا ساعتی را به تماشا بنشینند و محو نمایش شوند.🔸اما فضا‌های فرهنگی شهر بسیار متنوع‌اند و از موزه‌‌ها، فرهنگسرا‌ها و خانه‌های فرهنگ، سالن‌های کنسرت، سالن‌های اجتماعات و تماشاخانه‌‌ها و نمایشگاه‌‌ها و گالری‌ها تا مکان‌های آموزشی فرهنگ و هنر، فضا‌های جمعی مثل استادیوم‌ها، میادین و پلازا‌ها، حسینیه‌‌ها و تکیه‌‌ها و سرا‌های محلات و حتی کوچه و خیابان و نیز مکان‌های فروش کالا‌های فرهنگی مانند کتاب‌فروشی‌‌ها و البته کافه‌های زیادی را که همه‌جا مکان دیدار و گفت‌وگو هستند نیز در بر می‌گیرند. البته این فضا‌ها به خودی خود و به صِرف وجود جسم کالبدیشان مکان فرهنگی نیستند، و تا وقتی روح فرهنگ و هنر زمانه در آنها جریان پیدا نکند یا به عبارتی «جان» جهان هنر و فرهنگ که مایه رشد و شکوفایی انسان‌هاست در آنها دمیده نشود، مکان فرهنگی نخواهند بود و ماهیت و کیفیت خود را برای جامعه به منصه ظهور نخواهند رساند. اما آیا واقعا چنین است و شهروندان ما واقعا از همه فضا‌های فرهنگی محلی و شهری خوب استفاده می‌کنند؟ چه فایده که با این همه زحمت و مشقت فضای فرهنگی بسازیم و از بعضیشان آن‌طورکه باید و شاید استقبال نشود؟💢یادداشت ترانه یلدا را اینجا بخوانید👇https://www.sharghdaily.com/fa/tiny/[email protected]/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

🎥روستای تهران؛ هزار سال پیش🔸علیرضا زمانی، تهران پژوه می‌گوید: «منابع تاریخی مکتوب از فردی به نام «ابوحماد طهرانی رازی» به‌عنوان یکی از نخستین ساکنان تهران نام برده‌اند. «ابوحماد طهرانی رازی» از عالمان اهل ری در قرن سوم هجری قمری بوده که از او احادیثی هم نقل شده است. البته این اطلاعات به محدوده جغرافیایی تهران قدیم مربوط می‌شود.»🔸در منابع تاریخی از شخصیتی به نام «ابوعبدالله جامورانی» به‌عنوان یکی دیگر از نخستین ساکنان تهران نام برده شده که دست بر قضا او هم از عالمان زمانه خودش بوده است. احتمالاً «ابوعبدالله جامورانی» اهل منطقه جماران در شمیران بوده که در آن روزگار به نام «جموران» شناخته می‌شد.🔸فردی به نام «ابوبشر دولابی» یکی دیگر از ساکنان و عالمان تهران قدیم بوده که در منطقه دولاب زندگی می‌کرده. دولاب در قرن دوم و سوم هجری قمری که اساساً شهری به نام تهران وجود نداشت، هویت مستقلی داشته و کلاس درس ابوبشر دولابی در همان دوره تاریخی یعنی بیش از هزار سال پیش در دولاب تشکیل شده است.@hamshahri_mahalehinstagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

🔺یک پژوهشگر درخصوص تغییر کاربری پژوهشکده هنرهای‌سنتی مطرح کرد:❗️«تخریب نرم» میراث‌فرهنگی🖋#نادر_نینوایی🔸انتقال پژوهشکده هنرهای سنتی به سعدآباد باعث تغییر کاربری و از بین رفتن هویت فرهنگی و اکوسیستم زنده این مرکز مهم میراث‌فرهنگی خواهد شد.‼️حجت‌اله مرادخانی، پژوهشگر حوزه صنایع‌دستی در گفت‌وگو با «جهان‌صنعت» با انتقاد از برنامه انتقال پژوهشکده هنرهای سنتی از ساختمان فعلی وزارت میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی به مجموعه سعدآباد، این اقدام را زمینه‌ساز تغییر کاربری یکی از بناهای شاخص معماری معاصر ایران و گسست میان معماری، دانش و میراث زنده هنری کشور دانست و نسبت به پیامدهای آن برای هنرهای سنتی، اساتید، دانشجویان و بدنه میراث فرهنگی هشدار داد.❗️تجربه ناموفق انتقال پژوهشکده در دهه ۸۰🔸این مدرس دانشگاه خاطرنشان کرد: باید توجه داشت که این تصمیم یک‌بار در اواخر دهه۸۰ نیز اجرا و متاسفانه پژوهشکده به اصفهان منتقل شد. روند انتقال آثار، اسناد و نیروها به اصفهان، خساراتی را به‌دنبال داشت. بسیاری از آثار فاخر از جمله پارچه‌های زربافت و مخمل موجود در این گنجینه، در جریان انتقال به اصفهان گم شد و هیچ‌کس نیز پاسخ مشخص و روشنی در این خصوص ارائه نکرد.🔸وی افزود: همچنین بسیاری از کارکنان متحمل خسارات شدند و تجربه‌ای تلخ رقم خورد که اگر از کارشناسان باسابقه آن مجموعه پرسیده شود، با تلخکامی از آن یاد می‌کنند. متاسفانه اکنون قرار است باردیگر همان تجربه آزموده‌شده، پرهزینه و مخرب، به‌شکلی دیگر تکرار شود. این پرسشی است که باید از متولیان وزارت میراث‌فرهنگی پرسید که آیا فضای دیگری در زیرمجموعه‌های این وزارتخانه وجود ندارد که به بخش اداری اختصاص یابد و نیازی به تغییر کاربری این مجموعه نباشد؟🔸وی گفت: انتقال آثار به سعدآباد، فاز نخست جابه‌جایی کل این مجموعه به سعدآباد به‌نظر می‌رسد و اگر این اتفاق رخ دهد، با پدیده‌ای خطرناک مواجه خواهیم شد؛ پدیده‌ای که در آن منطق اداری بر منطق میراثی اولویت پیدا می‌کند. ازطرف دیگر، به‌نظر می‌رسد که لازم بود پیش از اجرای این انتقال، نظر اساتید پژوهشکده هنرهای‌سنتی نیز اخذ و لحاظ می‌شد تا نیروی‌انسانی متحمل خسارت و آزردگی نشود و دیدگاه‌های اساتید باسابقه نیز در تصمیم‌گیری موردتوجه قرار گیرد.❗️حفاظت از کارکرد؛ اصل فراموش‌شده میراث‌فرهنگیدر ژاپن، مراکز صنایع‌دستی سنتی همچنان در بستر تاریخی خود به تولید، آموزش و انتقال مهارت ادامه می‌دهند و سیاست‌های حفاظتی بر تداوم «میراث زنده» استوار است، نه صرفا نگهداری از ساختمان‌ها. در ایتالیا نیز کارگاه‌های سنتی شهرهایی مانند فلورانس و ونیز، بخشی از هویت تاریخی شهر محسوب می‌شوند و برنامه‌ریزی شهری از حذف یا پراکندگی آنها جلوگیری می‌کند. در فرانسه نیز مراکز وابسته به هنرهای سنتی و مرمت، علاوه بر حفاظت از بنا، بر استمرار فعالیت استادکاران و انتقال دانش به نسل‌های بعد تاکید دارند زیرا بدونح حضور هنرمند، کارگاه و فرآیند تولید، بنا به پوسته‌ای فاقد کارکرد فرهنگی تبدیل خواهد شد. درواقع در نظام‌های پیشرو، هرگونه تغییر کاربری یک مجموعه فرهنگی، پیش از اجرا، با ارزیابی اثرات میراثی همراه است؛ فرآیندی که پیامدهای تصمیم بر هویت، کارکرد، آموزش، پژوهش و میراث ناملموس را بررسی می‌کند، همچنین نظر متخصصان، دانشگاهیان، ذی‌نفعان و بهره‌برداران مجموعه در فرآیند تصمیم‌سازی لحاظ می‌شود تا از بروز آسیب‌های بلندمدت جلوگیری شود./جهان صنعتhttps://jahanesanat.ir/?p=648749instagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

🎥پیچ و خم مسیر رودخانه در روستای هلاکدر بخش پاپی خرم‌آباد لرستان@mansoordehghani9instagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

🎥"ساباط جعفریان" در کازرون به خاک افتاد instagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

🔺تخریب یکی دیگر از آخرین خانه‌های تاریخی کازرون🔸ساعاتی پیش، یکی دیگر از آخرین خانه‌های تاریخی کازرون در محله مصلی این شهر با خاک یکسان شد تا سلسله تخریب خانه‌های کهن در شهری که ۲۰۰ هکتار بافت تاریخی مصوب دارد، در بهت و حیرت، همچنان ادامه داشته باشد.🔸خانه‌ای که دوشنبه تخریب شد، در محله تاریخی مصلی و در نزدیکی محوطه‌ای معروف به بازارچه یا میدان حاج رضا در حدفاصل خیابان‌های شریعتی و شهدا جنوبی قرار داشت. این خانه یکی از آخرین نشانه‌های تاریخی این محله محسوب می‌شد که بخشی از هویت آن را تشکیل می‌داد. سال‌ها پیش، کاروانسرای تاریخی عطا که یکی از کاروانسراهای شهری کازرون بود و در چند قدمی این خانه قرار داشت، تخریب شده بود. در سال ۸۰ نیز شبستان تاریخی مسجد حاج رضا که در فاصله‌ای بسیار نزدیک تا این خانه واقع شده بود، توسط برخی ناآگاهان نسبت به ارزش‌های تاریخی این مسجد کهن، تخریب شد.🔸خانه‌ای که با بافت تاریخی و کهن کازرون وداع کرد و برای همیشه از بین رفت، علاوه بر آنکه ارزش بالای تاریخی و هویتی برای معماری بومی این شهر داشت و به دلیل قرارگیری و تکیه آن به یکی از ۹ ساباط تاریخی کازرون، دارای حساسیت‌های بسیار بالاتری جهت حفاظت از آثار تاریخی بود. ساباط‌ها که در گویش کازرونی با عنوان «تاقک» شناخته می‌شوند، معابر مسقفی در بافت و کالبد برخی شهرهای تاریخی ایران محسوب می‌شوند.🔸به دنبال تخریب این خانه، عطایی، سرپرست اداره میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی کازرون، در گفت‌وگو با هفته‌نامه برشنگ، ضمن تأکید بر تاریخی بودن آن، اعلام کرد: «در پاسخ به استعلام‌ها، به صراحت اعلام کرده بودیم که این خانه دارای ارزش بالای تاریخی است و مطابق با قوانین و آیین‌نامه‌ها، مخالفت صریح خود را با تخریب آن اعلام کرده بودیم.»🔸وی همچنین افزود:«صبح امروز و به دنبال شروع عملیات تخریب این خانه، کارشناسان میراث‌فرهنگی در محل حاضر و ضمن توقف ادامه عملیات، مانع از تخریب ساباط تاریخی جعفریان شدند.»🔸این مقام مسئول همچنین افزود:«بافت تاریخی کازرون به عنوان یکی از بافت‌های تاریخی ارزشمند شهری کشور محسوب می‌شود و مجموعه میراث‌فرهنگی تمامی تلاش خود را برای حفاظت از آن، به کار بسته است.»🔸مالک خانه‌ای که امروز تخریب شد نیز در گفت‌وگو با هفته‌نامه برشک اعلام کرد:«طی چهار سال گذشته بارها به نهادهای ذی‌ربط مراجعه کرده و اعلام کرده بود که یا این خانه را به دلیل تاریخی بودنش از وی خریداری کنند و یا مجوز تخریب آن را بدهند تا وراث بتوانند نسبت به تبدیل آن به آپارتمان اقدام کنند.»🔸وی همچنین با ارائه برخی مستندات، تأکید کرد که مجوز تخریب این ملک را از شهرداری کازرون گرفته است.🔸گفتنی‌ست وزارت راه و شهرسازی، محدوده ۲۰۰ هکتاری بافت تاریخی کازرون را مستند به ماده ۱۶۶ قانون برنامه سوم توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی کشور، تصویب و ضمن اعلام به وزارت کشور، آن را به تمامی دستگاه‌های ذی‌ربط از جمله شهرداری و میراث فرهنگی کازرون ابلاغ کرده است. مطابق با این مصوبه، بافت تاریخی شهرداری و میراث فرهنگی کازرون ابلاغ کرده است. مطابق با این مصوبه، بافت تاریخی کازرون واجد ارزش‌های تاریخی، فرهنگی و اجتماعی تشخیص داده شده است. ابلاغیه‌ای که گرچه چندین سال است به وزارت کشور و بسیاری دیگر از نهادها ارسال شده و وظایفی را برعهده دستگاه‌های مسئول قرار داده است، اما همچنان نشانه‌ای از اجرا شدن آن در کازرون دیده نمی‌شود.🔸کارشناسان و صاحب‌نظران معتقدند در صورت جدیت نهادهای ذی‌ربط در اجرای قوانین مرتبط با این بافت و وجود برنامه جامع، می‌توان هم نسبت به رعایت حقوق مالکانه افراد اطمینان حاصل کرد و هم ضمانت‌های کافی برای حفاظت از بافت تاریخی کازرون را فراهم کرد./هفته‌نامه برشنگinstagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

🔺قشم؛ جزیره‌ای بی‌مسافر‼️با تداوم جنگ و توقف سفرها، فعالان گردشگری و روستاییان برای تأمین هزینه‌های زندگی ناچار به فروش دارایی‌های خود شده‌اند🖋#مریم_کاظمی‌زاده🔸بیش از پنج ماه از شروع جنگ می‌گذرد و این بار صنعت گردشگری، به‌ویژه در جنوب کشور، فلج شده است. از تعطیلی کامل هتل‌ها و اقامتگاه‌های بوم‌گردی قشم تا نبود هرگونه بسته حمایتی برای فعالان این صنعت؛ روایتی تلخ از روزهای بی‌مسافر در جزیره‌ای است که تا همین چند ماه پیش، دارای دهکده‌ای جهانی بود.❗️هتل‌های قشم؛ تعطیل و بی‌مسافر🔸«آخرین خبری که من دارم تعطیلی کامل هتل‌های قشم است». این جمله‌ای است که «جمشید حمزه‌زاده»، رئیس جامعه هتل‌داران، در گفت‌وگو با «شرق» بر زبان می‌آورد؛ جمله‌ای که وضعیت اسفبار صنعت گردشگری در جنوب کشور را به تصویر می‌کشد. 🔸حمزه‌زاده با اشاره به ابعاد فاجعه می‌گوید: «ما آمار دقیقی از میزان خسارت به هتل‌ها در کشور نداریم، اما در آخرین آماری که از رؤسای جوامع هتل‌داری استان‌ها دارم، می‌دانم که ضریب اشغال در بسیاری از استان‌ها نزدیک به صفر است. در حالی که هتل‌ها، هزینه‌های جاری برای سر پا نگه‌داشتن خود را دارند و این هزینه‌ها روز به روز افزایش پیدا می‌کنند‌». او که سال‌هاست چشم‌انداز گردشگری ایران را رصد می‌کند، این بار نگرانی‌اش را از تداوم روند نزولی پنهان نمی‌کند. 🔸به گفته او، بسیاری از هتل‌های بزرگ جنوب که پیش‌تر در ایام تعطیلات و نوروز با صددرصد اشغال مواجه می‌شدند، اکنون نه تنها مسافری ندارند، بلکه با انبوهی از صورت‌حساب‌های معوقه برق، آب، گاز و حقوق کارکنان روبه‌رو هستند. برخی از مدیران هتل‌ها مجبور شده‌اند برای کاهش هزینه‌ها، بخش‌های رستوران و استخر را تعطیل کنند و حتی تعداد پرسنل شب‌کاری را به حداقل برسانند، اما این اقدامات نیز نتوانسته است آنها را از ورطه زیان نجات دهد.🔸رئیس جامعه هتل‌داران نسبت به آینده این صنعت هشدار می‌دهد: «در حال حاضر با وجود فشار اقتصادی بالا روی صنعت هتل‌داری بیشتر هتل‌های ما زیان‌ده شده‌اند. اگر به‌سرعت اقدامی برای برون‌رفت از این وضعیت انجام نشود، تعداد زیادی از هتل‌های کشور ممکن است از چرخه فعالیت خارج شوند». 🔸این هشدار در حالی مطرح می‌شود که بسیاری از هتل‌داران جنوبی، به‌ویژه در استان هرمزگان، ماه‌هاست که نه تنها درآمدی ندارند، بلکه برای جلوگیری از تعطیلی کامل، از پس‌انداز شخصی خود هزینه می‌کنند. در قشم، فقط چند هتل کوچک با ظرفیت زیر ۲۰ تخت، آن هم با قیمت‌های بسیار پایین، سعی در جذب مسافران محلی دارند، اما حمزه‌زاده تأکید می‌کند که این موارد استثنا هم عملا مشتری چندانی ندارند و آمارها نشان می‌دهد که ضریب اشغال در بهترین حالت به دو تا سه درصد هم نمی‌رسد که از نظر اقتصادی، معنایی جز تعطیلی ندارد./شرقhttps://www.sharghdaily.com/fa/tiny/news-1119328instagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

🔺دو نامه در یک روز؛ اما اولویت‌های وزارتخانه کجاست؟‼️انتشار دو نامه رسمی وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی درباره انتقال قطعی اموال فرهنگی، تاریخی گروه هنرهای سنتی و تحویل فوری آثار و اشیای موجود مرکز هنرهای سنتی به اداره کل موزه‌ها، نشان می‌دهد موضوع جابه‌جایی پژوهشکده هنرهای سنتی، دیگر یک گمانه‌زنی یا شایعه نیست؛ بلکه وارد مرحله تصمیم‌گیری و اجرای اداری شده است.فارغ از چرایی این تصمیم، آنچه بیش از همه موجب شگفتی جامعه صنایع‌دستی و هنرهای سنتی شده، سرعت و فوریت این فرآیند است.🖋#محمدعلی_ودوددارای نشان هنری و هنرمند چوب🔸پرسش اینجاست؛ چرا همین سرعت، اراده و حساسیت در اجرای تکالیف قانونی وزارتخانه مشاهده نمی‌شود؟چرا پس از گذشت ماه‌ها، معاونت صنایع‌دستی همچنان بدون معاون اداره می‌شود؛ در حالی که این معاونت مسئول مستقیم تحقق اهداف برنامه هفتم توسعه در حوزه صنایع‌دستی است؟🔸چرا احکام فصل هفدهم قانون برنامه هفتم پیشرفت که وزارتخانه را مکلف به توسعه اقتصاد صنایع‌دستی، گسترش بازارهای داخلی و بین‌المللی، تقویت زنجیره ارزش، افزایش اشتغال، حمایت از تشکل‌های تخصصی و ارائه گزارش عملکرد کرده است، با همین فوریت دنبال نمی‌شود؟🔸چرا اجرای تکالیف قانون حمایت از هنرمندان، استادکاران و فعالان صنایع‌دستی و آیین‌نامه‌های اجرایی آن، از جمله توسعه حمایت‌های حرفه‌ای، بیمه صنعتگران، ساماندهی ظرفیت‌های تخصصی و شناسایی و صیانت از آثار فاخر، همچنان با مطالبات جدی جامعه هنری روبه‌رو است؟🔸کمتر از دو ماه تا برگزاری برنامه دوسالانه بین‌المللی نشان اصالت صنایع‌دستی باقی مانده است؛ یکی از مهم‌ترین فرصت‌های معرفی آثار ایرانی به بازارهای جهانی و ایجاد ارتباط با خریداران و توسعه‌دهندگان بین‌المللی. با این حال، هنوز بسیاری از برگزیدگان دوره گذشته نشان ملی اصالت، گواهی رسمی خود را دریافت نکرده‌اند و جامعه صنایع‌دستی نیز از برنامه وزارتخانه برای حضور مؤثر در این رویداد بین‌المللی اطلاع روشنی ندارد.اما شاید مهم‌تر از همه، پرسشی است که به شیوه حکمرانی بازمی‌گردد.🔸آیا درباره تصمیمی با این سطح از اهمیت، نظر استادان، پژوهشگران، پیشکسوتان و تشکل‌های ملی میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی اخذ شده است؟🔸آیا بیش از پانصد تشکل تخصصی فعال در سراسر کشور، که سرمایه اجتماعی و بازوی مشورتی وزارتخانه محسوب می‌شوند، در این تصمیم مشارکت داشته‌اند؟🔸پژوهشکده هنرهای سنتی صرفاً یک ساختمان نیست که بتوان کاربری آن را تغییر داد. این مجموعه، بخشی از حافظه نهادی هنرهای سنتی ایران، محل شکل‌گیری تجربه‌های ارزشمند آموزشی، پژوهشی و کارگاهی و یکی از معدود مراکز تخصصی این حوزه است. حتی ساختمان آن نیز با درک دقیق نیازهای هنرهای سنتی و توسط معمار برجسته حسین امانت طراحی شده و خود بخشی از هویت این نهاد محسوب می‌شود.🔸از وزارت میراث فرهنگی انتظار می‌رود همان سرعت و قاطعیتی که امروز در صدور دستورات مربوط به انتقال و جابه‌جایی مشاهده می‌شود، در اجرای تکالیف قانونی، تقویت زیرساخت‌های هنرهای سنتی، حمایت از هنرمندان، توسعه بازارهای جهانی و تحقق اهداف برنامه هفتم پیشرفت نیز دیده شود.🔸زیرا آینده صنایع‌دستی ایران، بیش از آنکه به گسترش فضاهای اداری وابسته باشد، به تقویت نهادهای تخصصی، اجرای قانون، اعتماد به جامعه حرفه‌ای و حفظ سرمایه‌های علمی و فرهنگی کشور وابسته است.🔸و شاید امروز، مهم‌ترین مطالبه جامعه هنرهای سنتی، نه مخالفت با تحول، بلکه اصلاح اولویت‌ها باشد؛ اولویت‌هایی که باید از دل قانون، خرد جمعی و منافع بلندمدت فرهنگ ایران برآیند، نه از شتاب در تصمیماتی که آثار آن برای سال‌ها باقی خواهد ماند.۱۴۰۴/۰۵/۱۴instagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

🔺«جزیره نشینان قشم»؛ جنگ دیده‌های جنگ زده! / روایتی دست اول از حمله هوایی به «چاه‌تنگو»✒️عبدالرضا دشتی زاده ، باستان شناس و پژوهشگر مردم شناسی خلیج فارس▪️روزنامه اقتصاد سرآمد 🔹​​​​​​​ جزیره قشم در ورودی تنگه هرمز، یعنی یکی از مهم‌ترین گذرگاه‌های دریایی جهان، قرار دارد و از دیرباز به دلیل همین موقعیت راهبردی، همواره مورد توجه دولت‌های در پی قدرت‌های دریایی بوده است. 🔸 نزدیکی این جزیره پهناور به سرزمین اصلی، در کنار موقعیت راهبردی آن، سبب شد ایرانیان در دوره‌های مختلف تاریخی برای حفاظت از تنگه هرمز، مسیرهای دریایی و به‌طور کلی دریای پارس، در نقاط گوناگون آن استحکامات دفاعی، برج‌های دیده‌بانی و قلعه‌های نظامی احداث کنند. از جمله این آثار می‌توان به قلعه نادری و مجموعه استحکامات تاریخی پیرامون بندر لافت، شهر تاریخی «کولغون» همجوار شهر قشم و دیگر نواحی جزیره اشاره کرد. مجموعه شواهد باستان‌شناختی و تاریخی نشان می‌دهد که دولت‌های ایرانی، به‌ویژه در دوره‌های هخامنشی، اشکانی و ساسانی، دوران متعدد اسلامی حضوری مؤثر و سازمان‌یافته در جزیره قشم و تنگه هرمز داشته‌اند و برای پاسداری از این آبراهه راهبردی، زیرساخت‌های دفاعی، نظامی و استقراری قابل توجهی ایجاد کرده بودند.♦️در بررسی تاریخ جنگ‌ها و حملات به جزیره قشم باید توجه داشت که از دوره صفویه به بعد، هم‌زمان با گسترش رقابت قدرت‌های دریایی اروپایی‌ و کاهش توان کنترل دولت‌های مرکزی بر سواحل جنوبی ایران، این جزیره نیز همچون دیگر نقاط راهبردی منطقه در معرض حضور و مداخلات نیروهای پرتغالی، هلندی و انگلیسی قرار گرفت. 🔹از سوی دیگر، بر پایه منابع تاریخی و یافته‌های باستان‌شناختی موجود، تا پیش از ورود قدرت‌های دریایی اروپایی به خلیج فارس در آغاز سده شانزدهم میلادی، شواهد معتبری از اشغال پایدار یا تهاجم گسترده و طولانی‌مدت قدرت‌های خارجی و مهاجمان به جزیره قشم در دست نیست.🔸نکته مهم این است که برخلاف تصور عموم، وجود برخی آثار تاریخی مانند قلعه پرتغالی‌ها و قبرستان و پایگاه انگلیسی‌ها در باسعیدو آنان هیچ‌گاه نتوانستند حاکمیتی قاطع بر تمامی بخش‌های جزیره و بر زیست و زندگی مردمان آن برقرار کنند.✴️ صدای سهمناک اصابت موشک ارتش آمریکا به یک محله مسکونی، پس از حمله‌های پیشین به اسکله دوحه، اسکله بهمن و دیگر نقاط، به ما ساکنان خواب‌بریده شهر قشم یادآور شد که جنگ فعلاً دست از سر جزیره و دقیق‌تر بگوییم شهر قشم برنداشته است.🔸متن کامل در پایگاه اطلاع رسانی روزنامه دریایی اقتصاد سرآمد👇https://eghtesadsaramad.ir/Newspaper/item/172036instagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

🔺تاراج دوباره تاریخ در جیرفت🖋#سمیه_خدیشی🔸میراث‌باشی؛ برای بسیاری از مردم جنوب کرمان، تصاویر گودال‌های عمیقی که این روزها در برخی محوطه‌های تاریخی جیرفت دیده می‌شود، یادآور روزهای تلخ اوایل دهه ۸۰ است؛ روزهایی که خبر کشف تمدن جیرفت، همزمان با هجوم گسترده قاچاقچیان آثار تاریخی به منطقه منتشر شد و بخش قابل توجهی از آثار ارزشمند، پیش از مطالعه علمی، از کشور خارج شد.🔸اکنون نیز گزارش‌ها از تکرار همان الگو حکایت دارد؛ حفاری‌های شبانه، تخریب لایه‌های باستانی و جست‌وجوی اشیای تاریخی در محوطه‌هایی که هر متر از خاک آنها می‌تواند بخشی از تاریخ ناشناخته ایران را در خود جای داده باشد.🔸ورود فرمانداری و مسدودسازی گودال‌ها در پی انتشار گزارش‌هایی درباره حفاری‌های غیرمجاز، «روح‌بخش بیگ‌زاده»، فرماندار جیرفت از شناسایی محل‌های حفاری و مسدودسازی گودال‌های ایجادشده خبر می‌دهد. به گفته او، با همکاری بخشداری، نیروی انتظامی و یگان حفاظت میراث فرهنگی، گودال‌های ایجادشده توسط حفاران غیرمجاز پر شده تا امکان ادامه فعالیت و سوءاستفاده دوباره از این محل‌ها از بین برود. فرماندار جیرفت در گفت‌وگو با «پیام ما» همچنین می‌گوید نیروی انتظامی در کنار یگان حفاظت، روند شناسایی و برخورد با عوامل این حفاری‌ها را دنبال می‌کند. اما پرسش اصلی اینجاست که چگونه حفاران توانسته‌اند پیش از مداخله دستگاه‌های مسئول، بخش‌هایی از محوطه را تخریب کنند؟❗️حفاران مسلح و یگان حفاظت با امکانات محدود🔸 بر اساس اطلاعات یک منبع مطلع، زمانی که نیروهای یگان حفاظت از ماجرا باخبر شدند، بخش قابل توجهی از عملیات حفاری انجام شده بود و ده‌ها نفر در محدوده بستر رودخانه مشغول حفاری بودند. این منبع می‌گوید حفاران غیرمجاز معمولاً به‌صورت گروهی فعالیت می‌کنند و بسیاری از آنها مسلح هستند؛ موضوعی که نزدیک شدن نیروهای یگان حفاظت را بدون پشتیبانی نیروهای انتظامی و امنیتی دشوار می‌کند. همین مسئله پیش‌تر نیز خود را نشان داده بود. اوایل فروردین امسال، یکی از نیروهای یگان حفاظت میراث فرهنگی جیرفت هنگام گشت‌زنی و مواجهه با حفاران غیرمجاز، هدف تیراندازی قرار گرفت و از ناحیه پا به‌شدت مجروح شد؛ اتفاقی که بار دیگر مخاطرات مأموریت نیروهای حفاظت را آشکار کرد.❗️جان محافظان میراث در خطر است 🔸فرماندار جیرفت نیز با اشاره به همین حادثه، بر ضرورت بازنگری در حمایت‌های قانونی از نیروهای یگان حفاظت تأکید می‌کند.بیگ‌زاده می‌گوید مأموران یگان حفاظت به‌دلیل ماهیت مأموریت‌های خود با خطرات جدی مواجه هستند، اما قوانین موجود متناسب با این مخاطرات نیست. به گفته او، حتی پس از مجروح شدن مأمور یگان حفاظت در درگیری با حفاران غیرمجاز، امکان معرفی او به‌عنوان جانباز فراهم نشد. این موضوع مطالبه قدیمی فعالان میراث فرهنگی را دوباره پررنگ کرده است؛ اینکه یگان حفاظت، متناسب با مسئولیت و خطراتی که بر عهده دارد، از حمایت‌های قانونی، بیمه‌ای و قضایی بیشتری برخوردار شود./کرمان نوhttps://kermaneno.ir/k/142486instagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

🔺توضیحات قائم مقام وزیر میراث‌ درباره انتقال اموال هنرهای سنتی به کاخ سعدآباد ‼️قائم‌مقام وزیر و معاون میراث‌ فرهنگی درباره انتقال قطعی اموال گروه هنرهای سنتی از ارگ آزادی به کاخ سعدآباد که با نگرانی‌هایی همراه شده است، توضیحاتی داد و تاکید کرد: هیچ‌گونه…🔺انتقال گنجینه یا انتقال ابهام؟‼️پاسخ وزارت یک پرسش را پاسخ داد؛ اما پرسش‌های اصلی همچنان پابرجاست🖋 #مریم_اطیابی🔸به گزارش میراث‌باشی؛ توضیحات قائم‌مقام وزیر میراث فرهنگی درباره انتقال اموال هنرهای سنتی به سعدآباد، بر یک گزاره تأکید دارد: «حفاظت بهتر از آثار».🔸اما مسئله‌ای که امروز جامعه میراث فرهنگی و هنرهای ملی مطرح می‌کند، مخالفت با حفاظت نیست؛ پرسش درباره چگونگی تصمیمی است که قرار است سرنوشت بخشی از حافظه هنری ایران را تغییر دهد. وزارت میراث فرهنگی می‌گوید سعدآباد فضای استانداردتری برای نگهداری آثار دارد.◀️ پرسش روشن است:🔸شما می‌گویید سعدآباد استاندارد است؛ مبنای کارشناسی تشخیص این استاندارد چیست؟ چه تضمینی وجود دارد که این بار سرنوشت درست رقم بخورد؟🔸این پرسش بی‌دلیل مطرح نشده است. مجموعه سعدآباد در سال‌های گذشته تجربه‌های پرحاشیه‌ای در حوزه مدیریت و حفاظت داشته است؛ از تعطیلی مرکز اسناد و موزه ظروف این مجموعه گرفته تا آسیب‌هایی که برخی بناهای آن، از جمله کاخ سبز، ساختمان موزه برادران امیدوار و ساختمان والی، در دوره‌های جنگ تجربه کرده‌اند.🔸طبیعی است که وقتی قرار است گنجینه‌ای ارزشمند به چنین مجموعه‌ای منتقل شود، جامعه تخصصی حق داشته باشد بداند زیرساخت‌های حفاظتی، امنیتی، مدیریت بحران و ظرفیت واقعی نگهداری چگونه ارزیابی شده است.✅ جوابیه وزارت یک موضوع را روشن کرده است: هدف، حفاظت بهتر از آثار است. اما هنوز پرسش‌های اصلی باقی مانده‌اند:1⃣ نخست؛ گزارش کارشناسی که ساختمان فعلی هنرهای سنتی را فاقد استانداردهای لازم دانسته، کجاست؟🔸مبنای این ارزیابی کارشناسی چه بوده؟ این بررسی را چه نهاد یا کارشناسانی انجام داده‌اند و چرا منتشر نمی‌شود؟🔸پرسش اینجاست که آیا در این ارزیابی، تاریخ هنرهای ملی ایران و تاریخچه فرهنگی این بنا مورد توجه قرار گرفته است؟🔸آیا کارشناسان این تصمیم می‌دانند ساختمانی که حسین امانت، یکی از مشهورترین و خوشنام‌ترین معماران معاصر ایران، طراحی کرده بود، صرفاً یک ساختمان اداری نبود؟🔸این بنا در یکی از مهم‌ترین نقاط ورودی تهران، در نزدیکی فرودگاه مهرآباد و برج شهیاد (آزادی)، قرار داشت تا نخستین مواجهه بسیاری از افراد عالی‌رتبه کشورها، مهمانان و علاقه‌مندان به ایران، تنها یک مواجهه شهری نباشد؛ بلکه فرصتی برای دیدن هنر زنده ایران باشد.🔸ایده این مجموعه، نمایش و معرفی هنرهای ملی ایران بود؛ جایی که پس از دیدن نماد شهر، می‌شد وارد خانه هنرهای ملی شد، استادکار را در حال کار دید، فرآیند خلق اثر را لمس کرد و با هنر ایران ارتباط مستقیم گرفت.⁉️پرسش اینجاست: کدام ارزیابی کارشناسی به این نتیجه رسیده است که انتقال این مجموعه به ساختمانی با کارکرد تاریخی متفاوت و مشخصا کارکرد اقامتی خاندان سلطنتی، می‌تواند جایگزین چنین نقش فرهنگی، آموزشی، موزه‌ای و کارگاهی شود؟⁉️کدام بررسی کارشناسی تضمین کرده است که انتقال کارگاه‌ها و تجهیزات تخصصی مانند دستگاه‌های زری‌بافی، کاربافی، مخمل‌بافی و دیگر ابزارهای هنرهای سنتی، آسیبی به این زیرساخت‌های ارزشمند وارد نمی‌کند؟2⃣ دوم؛ ظرفیت واقعی مخازن سعدآباد برای پذیرش این حجم از آثار چیست؟🔸آیا پیش از صدور مجوز، درباره شرایط محیطی، امنیت، دسترسی پژوهشگران و برنامه حفاظت اضطراری مطالعه‌ای انجام شده است؟3⃣ سوم؛ آیا انتقال این اموال در هیأت امنای پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری مطرح و تصویب شده است؟🔸اگر چنین مصوبه‌ای وجود دارد، چرا منتشر نمی‌شود؟4⃣ چهارم؛ چرا در پاسخ وزارت، درباره آینده خود مرکز هنرهای سنتی سخنی گفته نشده است؟✅مسئله فقط چند شیء نیست که از یک ساختمان به ساختمان دیگر منتقل شود. مسئله بخشی از سرمایه انسانی، تجهیزات، دانش تجربی و حافظه سازمانی است. آیا قرار است بار دیگر میراث فرهنگی هزینه تصمیمی را بپردازد که پیش از اجرای آن، همه ابعادش به‌طور شفاف بررسی نشده است؟❇️ اکنون مطالبه جامعه میراث فرهنگی و هنرهای ملی کاملاً روشن است:◀️ گزارش کارشناسی را منتشر کنید.◀️ مصوبه‌ها و مستندات تصمیم را ارائه دهید.◀️ برنامه آینده مرکز هنرهای سنتی را شفاف کنید.◀️ و تضمین دهید که این بار، تاریخ تکرار نخواهد شد.instagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

🔺مجوز انتقال اموال هنرهای سنتی به سعدآباد صادر شد/ نگرانی از تکرار تجربه دهه ۸۰ ‼️وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی با صدور مجوز انتقال قطعی اموال فرهنگی‌ـ‌تاریخی و آثار هنری گروه هنرهای سنتی به مجموعه سعدآباد، روند ایجاد «موزه هنرهای ملی ایران» را…🔺توضیحات قائم مقام وزیر میراث‌ درباره انتقال اموال هنرهای سنتی به کاخ سعدآباد‼️قائم‌مقام وزیر و معاون میراث‌ فرهنگی درباره انتقال قطعی اموال گروه هنرهای سنتی از ارگ آزادی به کاخ سعدآباد که با نگرانی‌هایی همراه شده است، توضیحاتی داد و تاکید کرد: هیچ‌گونه انتقالی خارج از فرآیندهای قانونی امکان‌پذیر نیست. این اقدام نه به معنای تغییر ماهیت یا مالکیت آثار، بلکه صرفا انتقال محل نگهداری آنها به فضایی ایمن‌تر و استانداردتر است.🔸به دنبال انتشار گزارش ایسنا درباره صدور مجوز وزارت میراث فرهنگی، درباره انتقال قطعی اموال گروه هنرهای سنتی از ارگ آزادی (ساختمان کنونی این وزارتخانه) به کاخ سعدآباد، علی دارابی، قائم‌مقام وزیر و معاون میراث‌ فرهنگی، در توضیحاتی که در اختیار این خبرگزاری قرار داده شد، در تشریح ابعاد کارشناسی فرآیند ساماندهی آثار و اموال فرهنگی‌ـ‌تاریخی مرتبط با گروه هنرهای سنتی، اظهار کرد: فلسفه وجودی وزارت میراث‌ فرهنگی، گردشگری و صنایع‌ دستی، حفاظت، صیانت و انتقال مسئولانه میراث تمدنی ایران به نسل‌های آینده است و تمامی تصمیمات مرتبط با اموال فرهنگی‌ـ‌تاریخی نیز صرفا بر همین مبنا و در چارچوب قوانین موضوعه کشور، ضوابط تخصصی موزه‌داری و ملاحظات علمی اتخاذ می‌شود.🔸او با اشاره به بررسی‌های تخصصی انجام‌شده درباره وضعیت نگهداری بخشی از آثار گروه هنرهای سنتی افزود: ارزیابی‌های کارشناسی نشان داد که محل فعلی نگهداری این آثار، واجد تمامی الزامات و استانداردهای مورد نیاز برای نگهداری بلندمدت گنجینه‌های ارزشمند فرهنگی و هنری نیست؛ از این‌ رو، با هدف ارتقای ضریب حفاظت، کاهش مخاطرات احتمالی و فراهم‌سازی شرایط مطلوب نگهداری، ساماندهی و انتقال آثار به فضایی برخوردار از زیرساخت‌های استاندارد موزه‌ای در دستور کار قرار گرفت. همچنین، نهادهای مسئول و مراجع ذی‌ربط در حوزه حفاظت و امنیت، از سال گذشته نیز با مکاتبات رسمی و مکتوب بر ضرورت رعایت الزامات امنیتی و حفاظتی و ساماندهی شرایط نگهداری این آثار تاکید کرده بودند که این موضوع نیز در فرآیند تصمیم‌گیری مورد توجه قرار گرفته است.🔸قائم‌ مقام وزیر میراث‌ فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی اظهار کرد: مجموعه فرهنگی‌ تاریخی سعدآباد به‌ واسطه برخورداری از مخازن استاندارد، سامانه‌های حفاظتی و امنیتی، تجهیزات کنترل شرایط محیطی، ظرفیت‌های تخصصی نگهداری آثار و زیرساخت‌های حرفه‌ای موزه‌ای، از قابلیت‌های لازم برای صیانت مطلوب از این گنجینه ملی برخوردار است و انتقال آثار نیز با همین رویکرد حفاظتی برنامه‌ریزی شده است.🔸دارابی تاکید کرد: مطابق ضوابط حاکم بر مدیریت اموال فرهنگی‌ـ‌تاریخی، هیچ‌گونه انتقالی خارج از فرآیندهای قانونی امکان‌پذیر نیست. تمامی آثار پیش از هرگونه جابه‌جایی، به‌صورت کامل مستندسازی، ثبت، فهرست‌برداری، صورت‌برداری، تحویل و تحول رسمی خواهند شد و فرآیند انتقال نیز با رعایت دقیق ضوابط حفاظتی، تحت نظارت واحدهای تخصصی و در چارچوب مقررات مربوط انجام می‌شود.🔸او خاطرنشان کرد: این اقدام نه به معنای تغییر ماهیت یا مالکیت آثار، بلکه صرفا انتقال محل نگهداری آنها به فضایی ایمن‌تر و استانداردتر است تا امکان حفاظت پایدار، پژوهش، مستندسازی، معرفی و نمایش شایسته‌تر این آثار ارزشمند فراهم شود.🔸معاون میراث‌ فرهنگی با اشاره به رویه‌های پذیرفته‌شده در نظام‌های حرفه‌ای موزه‌داری جهان، گفت: تجمیع گنجینه‌های تخصصی در مراکزی که از استانداردهای لازم حفاظتی و موزه‌ای برخوردارند، یکی از اصول شناخته‌شده مدیریت موزه‌ها به‌شمار می‌رود و افزون بر ارتقای سطح حفاظت، امکان ساماندهی علمی، پژوهش‌های تخصصی، مستندسازی دقیق و بهره‌برداری فرهنگی از این آثار را نیز فراهم می‌آورد.🔸او همچنین با اشاره به مکاتبات اداری انجام‌شده در این زمینه اظهار کرد: مجوز صادرشده نیز ناظر بر آغاز فرآیند قانونی ساماندهی است و در متن آن تصریح شده است که هرگونه اقدام اجرایی، منوط به رعایت کامل تمامی تشریفات، ضوابط و الزامات قانونی خواهد بود، موضوعی که نشان‌دهنده اهتمام وزارت میراث‌فرهنگی به اجرای دقیق قانون و صیانت حداکثری از اموال فرهنگی کشور است.🔸دارابی تاکید کرد: حفاظت از میراث‌ فرهنگی، امانتی ملی و بین‌نسلی است و وزارت میراث‌ فرهنگی با بهره‌گیری از ظرفیت کارشناسان، متخصصان و اصول حرفه‌ای موزه‌داری، از هیچ اقدامی برای ارتقای سطح حفاظت و صیانت از گنجینه‌های ارزشمند هنرهای سنتی ایران فروگذار نخواهد کرد. هدف نهایی از این فرآیند، حفظ هرچه بهتر این آثار برای آیندگان و فراهم کردن زمینه شکل‌گیری موزه‌ای در شان هنرهای ملی ایران است.https://isna.ir/xdWQCzinstagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

🔺اجازه ندهیم فاجعه غارت تمدن جیرفت تکرار شود 🔸افزایش حفاری‌های غیرمجاز و غارت محوطه‌های باستانی در دشت جیرفت، نگرانی‌های جدی درباره امنیت و حفاظت از یکی از مهم‌ترین چشم‌اندازهای باستان‌شناسی ایران و جهان را برانگیخته است. بر اساس گزارش‌های میدانی، در هفته‌های…🔴حفاران غیرمجاز ✅️ یادداشتی خواندنی از: محمدمصطفی ابراهیم‌پور، دانشجوی رشته باستان‌شناسی دانشگاه جیرفت◇این روزها حفاری غیرمجاز در جیرفت رواجی دوچندان یافته. در میان اخبار هر روز حتما خبری هم از تعرض به یک محوطه باستانی دیده می‌شود؛ هرگز نباید از کنار این اخبار شوم به سادگی گذشت و مباد روزی که این تخریب و تعرض ها برای جامعه و نظام اداری عادی سازی شود. ◇در همین زمانی که سربازان ایران، جان بر کف، از خاک میهن پاسبانی می‌کنند، شماری منفعت جو دست غارت بلند کرده و تیشه به ریشه های فرهنگ این سرزمین میزنند. این جنایتی است نابخشودنی.🔻بیایید به مقولۀ حفاری غیرمجاز از زاویه دیگری بنگریم. حفاری غیرمجاز  سه مرحله دارد که در هر مرحله یک گروه فعالیت می‌کنند؛ نخستین گام بدست آوردن اثر است که حفاران غیر مجاز عهده دار آن اند، سپس نوبت به خرید و فروش اثر می‌رسد که در اینجا پای دلالان به میان می‌آید و آخرین مرحله نگهداری اثر است که حلقه آخر این زنجیر را مجموعه داران و کلکسیونر های خارجی تشکیل میدهند.📌 کار این یادداشت با گروه نخست است؛ حفاران غیر مجاز.این کار، حفاری غیرمجاز در محوطه‌های باستانی، از فعالیت های پر مخاطره و سخت است. ◇ نکته اول آن است که این کار غیر قانونی و جرم تلقی میشود و با برخورد ماموران حفاظت و نیروی انتظامی رو برو هستید.◇ علاوه بر مخاطره های این کار( حمله حیوانات و جانوران وحشی، ماندن زیر آوار، رانش زمین و...) حفاری غیر مجاز عملی ناپسند میان عموم جامعه است زیرا که عملا، شما مشغول دزدی از خانه( وطن ) خود هستید.◇همۀ این‌ها حفاری غیرمجاز را بدل به یک کار کثیف، سخت و البته احمقانه می‌کند. اما شگفتا که این کار سخت کثیف، بسیار رواج دارد.🔻پرسش مهمی که در میان است این است که چه کسانی سراغ این عمل می‌روند؟ البته هیچ آماری در دست نیست و مثل خیلی چیزهای دیگر، هیچ پژوهشی در این باره انجام نشده اما با یک قرینۀ ذهنی و یک دو دو تا چارتای ساده و با در کنار هم قرار دادن همۀ عوامل بالا، می‌توان گمان برد چه کسانی به این کارها دست می‌زنند.✔️جالب است بدانید در این میانه تناقض‌های غریبی نیز وجود دارد:ـ حفاران عموما افراد راحت طلبی اند که میخواهند یک شبه راه صد ساله را بروند. ـ درصد اندکی از حفاران از قشر ضعیف جامعه هستند که از سر نادانی و فقر  دست به چنین کاری میزنند.ـ اینها خسته و تقریبا هیچ وقت نا امید نمی‌شوند.ـ در نگاه اول چنین به نظر میرسد که اینان دانش و اطلاعاتی از علم باستان‌شناسی و تاریخ دارند. اما با نگاه کردن به مکان های که اینان حفاری کرده‌اند میتوان، به عمق نادانی و بی دانشی این افراد پی برد؛ گروهی دیگر آن‌چنان متوهم‌اند که به‌کل، علم باستان‌شناسی را قبول ندارند. دانش‌شان، نشانه‌شناسی‌ و تکنولوژی‌ شان، گنج‌یاب است. برای این حضرات فرهنگ، علم، هویت ملی،  تاریخ و . . .  واژه‌های بی‌ارزشی‌اند که پشیزی نمی‌ارزند. این‌ افراد تنها و تنها به خودشان وجیبشان می‌اندیشند. 🔻نکته‌ای که کمتر به آن توجه می‌شود و در واقع خود این‌ها به آن توجه نمی‌کنند، این است که در معدود مواردی هم که به چیزی می‌رسند، حلقۀ دوم زنجیرۀ حفاری غیرمجاز، یعنی دلالان، ان آثار را به ثمن بخس از ایشان می‌برند، برای اینکه ارزش ریالی آن آثار عموما ده‌ها و صدها بار بیش‌تر از آن چیزی است مالخرها می‌پردازند. و این یعنی اینکه حفاران غیرمجاز، عملا کارگرهای ارزان‌قیمتی بیش‌تر نیستند. 📌 نتیجۀ کار این‌ها چیست؟ صحنه‌هایی زشت و دردناک که قلب هر صاحب اندیشه و فرهنگ‌دوستی را به درد می‌آورد. صحنه‌هایی چنان زشت که با آبروی قومیتی، مردمی و  ملتی بازی می‌کند.◇عمیقا بر این باورم که شمار این‌ها چندان زیاد نیست و شناسایی آن‌ها کار چندان سختی نه، و با یک برخورد سخت انتظامی و قضایی می‌توان تا اندازۀ زیادی مهارشان کرد. ✔️ باری، چرا باید با این افرادِ ... که حیثیت و آبروی ما را به خطر می‌اندازند و تخریب‌های غیرقابل برگشت به محوطه‌های باستانی وارد می‌آورند، مماشات کرد؟ ◇خوانندگان این یادداشت با همۀ گرفتاری‌های ذهنی، دغدغۀ فرهنگی فراوان دارند و تاریخ و گذشته‌شان برایشان عمیقا مهم است. اگر چه شاید این روزها به خاطر سختی‌های زندگی و تنگی معیشت، قدری این دغدغه‌ کم‌رنگ‌تر شده باشد و به حاشیه رانده،  اما هنوز هم هر خبری از زخمی به تن محوطه‌ای، زخمی هم به قلب‌ها و وجدان‌های بیدار می‌زند.http://rubika.ir/mirasehalilinstagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

کربلا، اثر: کمال‌الملکسال خلق اثر: ۱۲۸۱ خورشیدیمحل نگهداری: گنجینه کاخ گلستان@TarikhVaHonarinstagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

این عکس رو می‌ذارم که، یادمون نره که یکی از زیباترین مناطق جهان " دره راگه رفسنجان" ایران‌مون هستزمین‌های اطراف رو نگاه می‌کنی مسطح که ناگهان جلوت یه دره‌ی عمیق و دیدنی ظاهر می‌شهاین دره طولش ٢٠ کیلومتر و ارتفاعش ٧٠ مترهو درطول دره چشمه‌های متعدد وجود داره!عکس: بهراد بهرامی [عمیر ](https://x.com/i/status/2083835963550187887?mx=2)@AkharinTwiitinstagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashiاین عکس رو می‌ذارم که، یادمون نره که یکی از زیباترین مناطق جهان " دره راگه رفسنجان" ایران‌مون هستزمین‌های اطراف رو نگاه می‌کنی مسطح که ناگهان جلوت یه دره‌ی عمیق و دیدنی ظاهر می‌شهاین دره طولش ٢٠ کیلومتر و ارتفاعش ٧٠ مترهو درطول دره چشمه‌های متعدد وجود داره!عکس: بهراد بهرامی [عمیر ](https://x.com/i/status/2083835963550187887?mx=2)@AkharinTwiitinstagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

📍فراخوان ارسال مقالهشماره: ۲۶ فصلنامه علمی-خبری تخت جمشید و پاسارگاد✅ویژه‌نامه: «زنده‌یاد عباسعلی بردبار»مدیر موزه و امین اموال پیشین تخت جمشیدموضوع*‼️در راستای انتشار شماره ۲۶ فصلنامه (ویژه‌نامه پاییز ۱۴۰۴)، از پژوهشگران، استادان، صاحب‌نظران و علاقه‌مندان دعوت شده است تا مقالات و مطالب علمی-پژوهشی خود را با موضوع:بزرگداشت یاد و خدمات زنده‌یاد عباسعلی بردبارمیراث فرهنگی، تخت جمشید و پاسارگاد برای بررسی و انتشار ارسال کنند.ایمیل ارسال مقالاتparsapasargadae.newsletter@gmail.com🕰آخرین مهلت ارسال۱۰ شهریور ۱۴۰۵instagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

🔺پژوهشگاه باید تصمیم نهایی را در مورد جابجایی بگیرد 🔸پیرو انتشار گزارش جابه‌جایی مرکز هنرهای سنتی کارشناسان اداره کل موزه‌ها طی تماس‌های تلفنی و مکتوب توضیح دادند که حسب دستور کتبی مقامات مافوق ( وزیر و قائم مقامش) مبنی بر جابه‌جایی پژوهشکده هنرهای سنتی…🔺مجوز انتقال اموال هنرهای سنتی به سعدآباد صادر شد/ نگرانی از تکرار تجربه دهه ۸۰‼️وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی با صدور مجوز انتقال قطعی اموال فرهنگی‌ـ‌تاریخی و آثار هنری گروه هنرهای سنتی به مجموعه سعدآباد، روند ایجاد «موزه هنرهای ملی ایران» را آغاز کرده است؛ اقدامی که همزمان با اعتراض و ابراز نگرانی شماری از کارشناسان میراث فرهنگی و هنرهای سنتی درباره پیامدهای این جابه‌جایی با تلقی تکرار سناریوی دهه ۸۰ همراه شده است.🔸به گزارش ایسنا، علی دارابی، قائم‌ مقام وزیر میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی و معاون میراث فرهنگی، در نامه‌ای به سیدرضا صالحی‌امیری، وزیر میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی، خواستار صدور «مجوز انتقال قطعی اموال فرهنگی‌ـ‌تاریخی و آثار هنری مرتبط با گروه هنرهای سنتی به مجموعه فرهنگی‌تاریخی سعدآباد» شده است.🔸در این نامه، با اشاره به دستور پیشین وزیر درباره بازنگری در جایگاه و شیوه فعالیت گروه هنرهای سنتی و ساماندهی اموال فرهنگی‌ـ‌تاریخی و آثار هنری مرتبط، تأکید شده است که انتقال این آثار زمینه ایجاد موزه هنرهای ملی ایران و فراهم شدن بستر مناسب برای حفاظت، صیانت، مطالعه، معرفی و نمایش آثار ارزشمند هنرهای ملی کشور را فراهم می‌کند.🔸قائم‌مقام وزیر در عین حال تصریح کرده است که اجرای این انتقال منوط به طی شدن تمامی تشریفات و ضوابط قانونی خواهد بود🔸بر اساس این نامه که در تاریخ ۱۰ مرداد ۱۴۰۵ تنظیم شده، درخواست انتقال آثار پس از طرح در وزارت میراث فرهنگی به استحضار وزیر رسیده و مجوز لازم برای انجام این فرآیند صادر شده است.🔸در پی این درخواست، روزبه کردونی، مشاور عالی وزیر و مدیرکل حوزه وزارتی، در نامه‌ای به محمدابراهیم زارعی، رئیس پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری، دستور بازدید فوری از مرکز هنرهای سنتی و ساماندهی آثار موجود را ابلاغ کرد.🔸در این نامه آمده است: «بازدید و جلسه حضوری در محل هنرهای سنتی ضروری است. با اولویت و فوریت، کلیه اشیای موجود مرکز هنرهای سنتی تحویل اداره‌کل موزه‌ها گردد.»🔸این تصمیم با واکنش شماری از کارشناسان، پیشکسوتان میراث فرهنگی، هنرهای سنتی و صنایع دستی مواجه شده است. آنان در گفت‌وگو با ایسنا نسبت به انتقال اموال هنرهای ملی و سنتی از محل فعلی نگهداری (ارگ آزادی که محل استقرار وزارت میراث فرهنگی نیز است) ابراز نگرانی کرده و معتقدند این اقدام می‌تواند تجربه انتقال معاونت‌های میراث فرهنگی و صنایع دستی به شیراز و اصفهان در اواخر دهه ۸۰ را تداعی کند.🔸به گفته این کارشناسان که اسامی آنها نزد ایسنا محفوظ است، در جریان آن جابه‌جایی‌ها، بخشی از اموال، آثار و اسناد فرهنگی و تاریخی مفقود شد، آسیب‌ دید و یا از بین رفت و مسئولان وقت نیز هیچ‌گاه گزارش شفافی درباره سرنوشت آن‌ها ارائه نکردند. آنان ضمن مخالفت با انتقال این آثار، تأکید دارند هرگونه اقدام در این زمینه باید با شفافیت کامل و رعایت ضوابط حفاظتی باشد تا از بروز هرگونه آسیب یا ابهام درباره سرنوشت این آثار جلوگیری شود.🔸ایسنا پیگیر توضیحات مسئولان مرتبط در وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی در این مورد است، که تا این لحظه پاسخگو نبوده‌اند.https://isna.ir/xdWQrbinstagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

🔺بازگشت بقائیسم به وزارتخانه؟! ‼️آقای صالحی‌امیری، آقای دارابی؛ آیا قرار است میراث فرهنگی و هنرهای ملی دوباره هزینه اشتباهی را بدهد که هنوز از زیر بار خسارت‌هایش بیرون نیامده است؟ 🖋 #مریم_اطیابی 🔸میراث‌باشی: دستور تخلیه پژوهشکده هنرهای سنتی صادر شده است(؟!)؛…🔺پژوهشگاه باید تصمیم نهایی را در مورد جابجایی بگیرد🔸پیرو انتشار گزارش جابه‌جایی مرکز هنرهای سنتی کارشناسان اداره کل موزه‌ها طی تماس‌های تلفنی و مکتوب توضیح دادند که حسب دستور کتبی مقامات مافوق ( وزیر و قائم مقامش) مبنی بر جابه‌جایی پژوهشکده هنرهای سنتی که رونوشت آن به اداره کل موزه‌ها ارسال شده و اصل نامه به آقای محمد ابراهیم زارعی رییس پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری ارسال شده این اداره کل صرفا نامه‌ای به رییس پژوهشگاه ارسال کرده که حسب این دستور ، پژوهشگاه اقدامات مقتضی خود در این خصوص را اعلام کند.🔸بنابراین این پژوهشگاه است که باید نظر نهایی خود در این خصوص را اعلام کند و این اداره کل صرفا حامل و واسط پیام بوده است.🔸 آنها همچنین اعلام کردند ما امیدواریم پژوهشگاه بتواند طرح‌های توجیهی خود را به درستی اعلام و از آنها دفاع کند تا پژوهشکده هنرهای سنتی در جای خود باقی بماند و اساسا اداره کل موزه‌ها متولی این تغییرات نیست و این دستور از سوی مقامات مافوق است.instagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

📰 روزنامه استان کرمان «کاغذ وطن» - چهارشنبه ۱۰ تیر ۱۴۰۵ - شماره ۲۱۹۸🔻در این شماره می‌خوانیم:1⃣ غارت دوباره تمدن جیرفت / حفاران مسلح به محوطه‌های باستانی هجوم آوردنددو دهه پس از تاراج بزرگ، حفاران غیرمجاز بار دیگر به محوطه‌های تاریخی جیرفت حمله کردند. یگان حفاظت میراث فرهنگی با کمبود نیرو و تجهیزات در برابر غارتگران تاریخ ایران ایستاده است. یکی از نیروهای یگان در درگیری با حفاران مسلح مجروح شد. ...instagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

‼️گزارشی از اهمیت ثبت جهانی سنگ‌نگاره‌های تیمره 🔺موزه‌هایی در باد🖊#نادر_نینوایی🔸منطقه تیمره در مرز استان‌های اصفهان و مرکزی و در محدوده‌ای وسیع میان گلپایگان و خمین، یکی از شگفت‌انگیزترین پهنه‌های سنگ‌نگاره‌ای ایران و جهان به‌شمار می‌رود؛ جایی که صخره‌ها در طول هزاران سال به بوم‌هایی طبیعی برای روایت تاریخ، فرهنگ و زیست انسان تبدیل شده‌اند. در این گستره تاریخی، انسان‌های بومی از دوران کهن تا دوره‌های متاخر، ردپای زندگی خود را بر دل سنگ‌ها حک کرده‌اند.🔸این مجموعه عظیم که به گفته پژوهشگران از نظر حجم و تنوع نقوش کم‌نظیر است، امروز با عنوان «سنگ‌نگاره‌های تیمره» شناخته می‌شود و در فهرست آثار ملی کشور به‌ثبت رسیده است. بااین‌حال، فعالان میراث فرهنگی همچنان بر این باورند که ظرفیت واقعی این گنجینه تاریخی فراتر از مرزهای ملی است و باید برای ثبت‌جهانی آن در فهرست یونسکو تلاش جدی‌تری انجام شود.../جهان صنعت📌ادامه گزارش در لینک زیر https://jahanesanat.ir/?p=647550instagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

🎥«ایران زنده است» روایتی از هفت‌هزار سال تمدن🔸نمایشگاه «حقیقت جاویدان؛ ایران زنده است» با نمایش عکس‌های هربرت کریم مسیحی و آثار حجمی اسماعیل مظلومی، مخاطبان را به سفری هنری در دل تاریخ و میراث باستانی ایران می‌برد.🔸در این نمایشگاه، تصاویر بناها و محوطه‌های تاریخی در کنار بازآفرینی حجمی شماری از آثار باستانی قرار گرفته‌اند تا پیوندی میان گذشته، هنر معاصر و هویت ایرانی شکل بگیرد؛ روایتی از تمدنی که پس از هزاران سال همچنان زنده و الهام‌بخش است. / هفت‌صبح @haftsobh_newsinstagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

🔺اجازه ندهیم فاجعه غارت تمدن جیرفت تکرار شود🔸افزایش حفاری‌های غیرمجاز و غارت محوطه‌های باستانی در دشت جیرفت، نگرانی‌های جدی درباره امنیت و حفاظت از یکی از مهم‌ترین چشم‌اندازهای باستان‌شناسی ایران و جهان را برانگیخته است. بر اساس گزارش‌های میدانی، در هفته‌های اخیر فعالیت حفاران غیرمجاز در برخی محوطه‌های تاریخی منطقه به‌طور محسوسی افزایش یافته و بیم تکرار خسارت‌های جبران‌ناپذیر و غارت‌های گسترده سال‌های ۱۳۷۹ و ۱۳۸۰ را بیش از پیش تقویت کرده است.🔸از همه مسئولین، دستگاه‌های اجرایی، نهادهای انتظامی و قضایی، وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی، استانداری کرمان و سایر دستگاه‌های مرتبط درخواست می‌شود با اتخاذ تدابیر فوری و مؤثر، از ادامه این روند جلوگیری کنند. همچنین از مردم شریف جیرفت و دوستداران میراث فرهنگی تقاضا می‌شود با هوشیاری، گزارش هرگونه حفاری غیرمجاز را به مراجع ذی‌صلاح اطلاع دهند و در پاسداری از این میراث بی‌بدیل ملی و جهانی مشارکت کنند.🔸تمدن جیرفت بخشی از هویت تاریخی ایران و از ارزشمندترین میراث های بشری است. حفاظت از آن وظیفه‌ای ملی و همگانی است و نباید اجازه داد فاجعه غارت این تمدن ارزشمند بار دیگر تکرار شود.با سپاسنصیر اسکندری استاد باستان شناسی و عضو هیئت علمی دانشگاه تهرانinstagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

🔺هشدار معمار کمالی چهره ماندگار معماری سنتی ایران: با این وضعیت میراث فرهنگی یزد نابود است 🔸معمار کمالی یکی از پیشکسوتان و بزرگان معماری سنتی ایران که اصالت اردکانی دارد و مهمترین پروژه های معماری سنتی ایران و استان را طراحی و اجرا کرده در گفتگویی با یک صفحه اینستاگرامی از وضعیت اقدامات در معماری و میراث فرهنگی یزد اعلام خطر کرد. 🔸وی در این کلیپ می‌گوید اگر این وضعیت ادامه پیدا کند بافت قدیم یزد از بین می رود و مسئولان استانداری باید فکری بردارند چراکه میراثی که از گذشته باقی مانده در دوره ما از بین می رود.✅دیده بانی خبر یزد @yazdraportinstagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

🔺مبارک در موزه هنرهای معاصر ‼️تهران؛ آغاز رویدادهای بیست‌ویکمین جشنواره بین‌المللی نمایش عروسکی تهران🔸️مراسم آغاز فعالیت‌های بیست‌ویکمین جشنواره بین‌المللی نمایش عروسکی تهران–مبارک، روز جمعه ۱۶ مردادماه ۱۴۰۵، در سینماتک موزه هنرهای معاصر تهران برگزار می‌شود.🔸️این مراسم، سرآغاز مجموعه رویدادهای بیست‌ویکمین دوره جشنواره بین‌المللی نمایش عروسکی تهران–مبارک است که با سخنرانی مجازی پیتر شومان، هنرمند برجسته تئاتر عروسکی و بنیان‌گذار «گروه نان و عروسک»، جان بل، مورخ تئاتر عروسکی و مدرس دانشگاه و سخنرانی حمیدرضا اردلان، پژوهشگر تئاتر، موسیقی و مدرس دانشگاه برگزار می‌شود.🔸️همچنین در این مراسم، از پوستر رسمی این دوره از جشنواره با طراحی فرزاد ادیبی رونمایی خواهد شد.🔸️بیست‌ویکمین جشنواره بین‌المللی نمایش عروسکی تهران–مبارک، به دبیری پوپک عظیم‌پور تبریزی، مهرماه ۱۴۰۵ در تهران برگزار می‌شود.@museum_tourisminstagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

🔺بازگشت بقائیسم به وزارتخانه؟!‼️آقای صالحی‌امیری، آقای دارابی؛ آیا قرار است میراث فرهنگی و هنرهای ملی دوباره هزینه اشتباهی را بدهد که هنوز از زیر بار خسارت‌هایش بیرون نیامده است؟🖋 #مریم_اطیابی🔸میراث‌باشی: دستور تخلیه پژوهشکده هنرهای سنتی صادر شده است(؟!)؛ خبری که برای بسیاری از کارکنان قدیمی وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی، یک جابه‌جایی اداری نیست، بلکه یادآور یکی از تلخ‌ترین تجربه‌های این وزارتخانه است؛ روزهایی که به نام «تمرکززدایی» و «تحول مدیریتی»، پژوهشگاه میراث فرهنگی تکه‌تکه شد، پژوهشکده‌ها از خانه‌های خود کنده شدند و سرمایه‌ای که طی دهه‌ها شکل گرفته بود، قربانی تصمیم‌هایی شد که امروز کمتر کسی حاضر است مسئولیت آن را بپذیرد.🔸اکنون، هجده سال بعد، همان پرسش دوباره مطرح است؛ آیا قرار است همان تجربه شکست‌خورده، این بار با امضای مدیران و معاونان و وزیران دیگر تکرار شود؟⚠️🛑📣بر اساس گزارش‌ها، لیلا خسروی، مدیرکل امور موزه‌ها، با این جابه‌جایی موافقت کرده است. اگر این گزارش‌ها درست باشد، این پرسش جدی مطرح می‌شود؛ مدیری که سال‌ها در پژوهشگاه میراث فرهنگی فعالیت کرده و ریاست پژوهشکده باستان‌شناسی را برعهده داشته، چگونه حاضر می‌شود پای تصمیمی را امضا کند که پیامدهای آن هنوز از حافظه این وزارتخانه پاک نشده است؟🔸نتیجه آن تصمیم فقط انتقال چند میز و صندلی نبود؛ کارشناسان و استادکاران ناچار به بازنشستگی، استعفا یا دورکاری شدند، خانواده‌ها از هم گسستند، بخشی از دانش ضمنی سازمان از میان رفت و آثار، اسناد، کتاب‌ها، تجهیزات تخصصی و اموال فرهنگی و هنری آسیب دید یا برای همیشه مفقود شد.🔸پژوهشکده هنرهای سنتی یک اداره معمولی نیست. اینجا کارگاه است؛ کوره‌های تخصصی، دارهای قالی، تجهیزات مرمت، نمونه‌های آموزشی، آثار پژوهشی و هزاران شیء موزه‌ای بخشی از هویت آن هستند. پژوهش و هنر را نمی‌توان مانند یک اداره بسته‌بندی و منتقل کرد. تجربه گذشته نشان داد که انتقال چنین مجموعه‌ای بدون مطالعه و برنامه کارشناسی، نه توسعه می‌آورد و نه بهره‌وری؛ بلکه زیرساخت را تخریب، آثار را آسیب‌پذیر و سرمایه انسانی را فرسوده می‌کند.🔸هنوز هم پرسش‌های بی‌پاسخ آن دوره باقی است؛ از مفقود شدن اموال ثبت‌شده پژوهشکده، از لوح‌های پوستی تا آثار خاتم‌کاری و زری‌بافی. جامعه میراث فرهنگی هنوز هزینه آن تجربه را می‌پردازد. چه تضمینی وجود دارد که این بار تاریخ تکرار نشود؟✅خانم خسروی، آیا از وضعیت مخازن مجموعه سعدآباد اطلاع دارید؟ هزار و اندی شیء موزه‌ای پژوهشکده هنرهای سنتی قرار است در کدام مخزن استاندارد نگهداری شود؟ کدام موزه در سعدآباد امروز از کمبود فضا گلایه ندارد؟ مگر خانه اصلی پژوهشکده هنرهای سنتی همین ساختمان ۴۷ ساله نیست؟ چرا باید پژوهشکده‌ای با چنین سابقه‌ای از خانه خود کوچانده شود؟🔸اما مهم‌تر از همه، یک پرسش حقوقی وجود دارد. متولی آثار پژوهشکده، وزارتخانه نیست؛ پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری است که هیأت امنای قانونی دارد. آیا این انتقال در هیأت امنا تصویب شده است؟ اگر پاسخ مثبت است، صورتجلسه آن را منتشر کنید. جامعه میراث فرهنگی و صنایع‌دستی حق دارد بداند آیا محمدابراهیم زارعی، سیدمحمد بهشتی، هایده لاله، زهره بزرگمهری، ناصر نورزاده چگینی، حسین سیمایی صراف وزیر علوم و مهدی محمدی نماینده سازمان برنامه و بودجه هم مسئولیت این تصمیم را پذیرفته‌اند یا خیر.‼️شفاف بگویید چه کسانی پای این تصمیم ایستاده‌اند.🔸تجربه دوره بقایی یک حقیقت را ثابت کرد؛ انتقال «اداره» با انتقال «پژوهش و هنر» تفاوت دارد. آن مدیران و روسا و معاونان رفتند، اما خسارت تصمیم‌هایشان ماند. امروز هم این وزیران و قائم مقام‌ها و معاونان و مدیران خواهند رفت، اما اگر این جابه‌جایی انجام شود، نام امضاکنندگان آن در کنار این تصمیم برای همیشه در تاریخ این وزارتخانه ثبت خواهد شد، آن هم در وانفسای تاریخ جنگ این مملکت با اجنبی!🔸اگر این انتقال بر پایه مطالعات کارشناسی است، اسناد آن را منتشر کنید؛ اگر نیست، پیش از آنکه میراث فرهنگی بار دیگر هزینه یک تصمیم شتاب‌زده را بپردازد، آن را متوقف کنید. تاریخ یک‌بار درباره این تجربه قضاوت کرده است؛ تکرار آن، دیگر اشتباه نیست، انتخاب است.instagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

🔺عربستان درخت می کاره که بیابان رو تبدیل به جنگل کنه، تو ایران هم جنگلو خراب میکنن که ویلا بسازنتصویر دردناک از جنگل‌خواری در کلاردشت مازندران...*هیساکو*@OfficialPersiaTwiterinstagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

#اختصاصی🚨 کشف راز ۷۰ ساله در غرب همدان؛ سرنخی از یک قلعه دفاعی ناشناخته! ❇️به گزارش همدان گردش: تصویر هوایی سال ۱۳۳۵ که به‌تازگی توسط دکتر محمدیان منصور عضو هیات علمی دانشگاه بوعلی آنالیز شده، پرده از شواهد یک قلعه استراتژیک در ورودی منطقه #حیدره بالای شهر همدان برداشته است. 📌 خلاصه تحلیل باستان‌شناختی:📐 ابعاد و مساحت: ساختاری مستطیلی (حدود ۸۰×۱۰۰ متر) به مساحت تقریبی ۴ تا ۵ هزار متر مربع؛ منطبق بر الگوی قلعه های نظامی باستان .🏯 برج و بارو: دیوارهایی با ضخامت ۲.۵ تا ۴ متر و ارتفاع ۶ تا ۹ متر، همراه با ۴ برج دیده‌بانی مدور در گوشه‌ها به ارتفاع ۸ تا ۱۲ متر برای حذف نقاط کور. 📍 موقعیت استراتژیک: قرارگیری روی پشته‌ای مرتفع جهت کنترل معبر غربی همدان و نقش دژ پیش‌آگاهی برای هگمتانه. 📸 اهمیت عکس ۱۳۳۵: ارائه یک «نقشه راه دقیق» برای باستان‌شناسان، پیش از تغییرات حاصل از ساخت‌وسازهای امروزی. 🏛️ این شواهد ضرورت ورود میراث فرهنگی برای شروع کاوش‌های میدانی و تعیین عرصه و حریم این محوطه را روشن می‌سازد. 💬 آیا با کاوش باستان‌شناسی در این تپه موافقید؟ 🤔@hamedangardesh@mirasbashi

🔸بعضی بناها فقط از آجر و کاشی ساخته نشده‌اند؛ از خاطره‌اند، از دعا، از رفت‌وآمد نسل‌هایی که زیر سقفشان زندگی کرده‌اند.🔸مسجد حاج رجبعلی، در قلب سنگلج، امروز آرام‌آرام زخمی‌تر می‌شود. ترک‌هایی که هر روز عمیق‌تر می‌شوند، درِ ارسی که دیگر نشانی از شکوه گذشته ندارد و کاشی‌هایی که تکه‌تکه، بخشی از هویت این شهر را با خود می‌برند.🔸این گزارش تصویری، روایت یک ویرانی نیست؛ هشداری است پیش از آنکه ویرانی فرا برسد.🔸مرمت بناهای تاریخی، لطفی به گذشته نیست؛ مسئولیتی در برابر آینده است. اگر امروز برای نجات این مسجد کاری نکنیم، فردا شاید تنها بتوانیم از کنار زمینی بگذریم و بگوییم: «روزی اینجا مسجد حاج رجبعلی بود.»🔸امیدواریم این صدا شنیده شود؛ پیش از آنکه دیر شود و از این بنای ارزشمند، تنها نامی در اسناد و تصویری در آرشیوها باقی بماند.محله سنگلج، مسجد حاج رجبعلی مرداد ۱۴۰۵#مسجد_حاج_رجبعلی #سنگلج #تهران_قدیم #میراث_فرهنگی #بافت_تاریخی مرمت حفاظت_از_میراث_فرهنگی🔻برگرفته از صفحه:@sangelaj_tehraninstagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

🔺زنگ خطر برای میراث سبز دولتخانه صفوی؛ ‼️چرا حفاظت علمی از باغ تاریخی چهلستون قزوین یک ضرورت ملی است؟ 🖋#مریم_اطیابی 🔸میراث‌باشی: سقوط یک اصله درخت، خشکیدگی تعدادی دیگر و مشاهده علائم زردی و ضعف در پوشش گیاهی باغ تاریخی دولتخانه صفوی و کاخ چهلستون قزوین،…#ارسالی‼️درود، با بیش از سی سال سابقه خدمت در باغ موزه چهلستون قزوین مزید اطلاع‌رسانی عرض می‌کنم:🔸قدیم‌الایام باغ دولتخانه و چهلستون قزوین به شکل باغچه‌بندی سنتی شبیه باغستان سنتی قزوین طراحی و آبیاری و رسیدگی می‌شد. از سمت خیابان هلال‌احمر، درست مقابل سردر بانک ملی، دریچه جوی شهری به طرف باغ چهلستون قزوین بود که هنوز هست و فقط روی آن سیمانی پوشانده‌اند. از این مسیر، هر هفته بین سه تا چهار ساعت آب با حجم کشاورزی از موتورخانه عبید زاکانی به باغان تحویل گرفته و کل باغچه‌های مجموعه را آب می‌بستند. این حجم از آب در فصل گرم تابستان، تشنگی درختان گردو، توت، داغداغان، چنار و شمشاد را برطرف می‌کرد و همیشه باغ چهلستون خرم و آباد بود.🔸پس از پایان آبیاری، خود من گواهی تحویل آب برای باغبان موتورخانه شهرداری تنظیم می‌کردم و ارائه می‌دادم.🔸متأسفانه دهه هفتاد مدیرکل وقت (محمدزاده) که خیلی مدعی بود و بدون توجه به مشاورت ما و انتقاد باغبان، باغ چهلستون قزوین را از حالت سنتی ۴۰۰ ساله خارج و به شکل پارک‌های شهری امروزه درآورد. تعداد زیادی درختان گردو، توت و شمشاد قدیمی را برید و به جای آن کاج و کمی سرو کاشت. راه آب قدیمی را بست و با پر کردن خاک، تا توقف درختان با شلنگ آبرسانی گذاشت.🔸در این یکی دو سال اخیر هم به بهانه هزینه زیاد آب‌بهای شهری، اداره کل میراث قزوین هیچ توجهی به آبیاری در فصل تابستان ندارد. ملقمه درختان کاج و... که خاک را فقیر می‌کنند و... باغ چهلستون و دولتخانه را بدین روز انداخته‌اند. امان، امان از کسانی که بی‌هیچ لیاقتی در رأس امور اداره قرار گرفته و به هیچ سخن دلسوزی نیز گوششان شنوا نیست.instagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

🔺سعدیه در آستانه ی رشد تکوینی گردشگری فرهنگی و صنایع خلاق با نو دگردیسی مدیریتی🖋️ #آمنه_قاسمیکارشناس اسبق میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی و مشاور حوزه‌های کارافرینی و توانمند سازی گردشگری و صنایع خلاق فرهنگی🔸سعدیه همواره مکانی برای ایجاد فرصت شناختی گردشگران بوده است و با آنکه بلحاظ فرهنگی دریچه ای متفاوت و پر قدمت در فرهنگ و ادب پارسی در شیراز که مقدم بر حافظیه بوده اما مسیری برای نمایش شکوه این پیشینه نتوانست رقم بخورد تا رویکرد متفاوتی در گردشگری فرهنگی_ادبی، ایجاد نماید. امروز با نگاهی متفاوت در حال ساختار بخشی این مجموعه به کوشش مدیری جدید و نوگرا هستیم که به رشد تکوینی می اندیشد و بی شک قابل ارج است. 🔸وقتی در فرایندهای فرهنگی-اجتماعی و هنری به رشد تکوینی اشاره می کنیم، بسامد تفکر جامعه به سمت یک رشد با اقداماتی پیچیده می رود این در حالیست که ما در تفکر مدیریتی ساختاری، در نهایت استفاده درست از ابزارها، موجودیت ها، امکان ها، کمک های جهادی/مردمی/بین دستگاهی و استفاده از خرد جمعی و حتی ایجاد اتاق فکر و حتی تفاهم با دانشکده های حوزه های میراثی، معماری، فناوری و… مجموعه ی اقداماتی را با ارزیابی و اِتُدهای بر پایه ی معارفه، سازماندهی، مدیریت اجرایی، حفاظت، تدوین رویدادها و برنامه هایی با پلن های بخش بندی شده و دارای تقویم زمانی فصلی، سالانه و … به یک بازتاب و بازخورد باید برسیم که پیامد و نتیجه ی آن در ابعاد، جوامع مختلف با رده های سنی، هنری، ادبی، فرهنگی ، ایجاد چرخه ی رشدی را رقم زده باشد که حرکت پویا و جوهری آن بر صحنه بماند و با هر تغییر مدیریتی ای این ساختار به بقا نیاندیشد بلکه به ادامه ی روند رشد وادار شود. 🔸از آنجاییکه با شناختی که از جناب کشاورز دارم می دانم با چالش های فرهنگی آشنا و دغدغه مند بر عرصه ی فرهنگ، گردشگری و صنایع خلاق هستند و در یک الگوی ساده اما ساختاربخش ریل گذاری را آغاز کرده اند، امید داریم نودگردیسی مدیریتی بر پایه ی مدل حرکت تکوینی را ببینیم که روزی سعدیه، همچون اصالت و رسالتی که از سعدی شیرین زبان پارسی در نثر و نظم و رساله تحریر می کرد، به قلم و قدم مدیران این مجموعه نقش بندد و نقشی نو دراندازد. 🔸امید بر آن روز داریم که به این همت بلند، سعدیه را بعنوان تالار صنایع خلاق فرهنگی ایران در ادب، آداب و همپویان ادبیات ایران ببینیم.instagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

🔺نمایشگاه مشروطه به روایت تصویر🔸افتتاحیه: ۱۴ مرداد ۱۴۰۵/ ساعت ۱۵ تا ۱۷🔸بازدید از ۱۵ مرداد تا ۲۵ شهریور ۱۴۰۵▫️موزه عکسخانه شهر میدان هفتم تیر، میدان بهار شیرازinstagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

🔺 وقتی آشفتگی بصری «مسجد جامع» اصفهان را از چشم می‌اندازد🖋 #مهرناز_شهباز 🔸مسجد جامع عتیق اصفهان، شاهکار ۱۲ قرن معماری ایرانی و یکی از آثار ثبت جهانی یونسکو، بجای آنکه با شکوه معماری‌اش در ذهن گردشگران ماندگار شود، سالهاست با آشفتگی‌های بصری ناشی از حجم بهره‌برداری و کج‌سلیقگی در مواجهه با یک بنای تاریخی، پیش چشم گردشگران و بازدیدکنندگان از فروغ افتاده و این شیوه مدیریت یک اثر ثبت جهانی مورد انتقاد کنشگران میراث فرهنگی قرار گرفته است. 🔸گفته می‌شود مسجد جامع عتیق اصفهان در شمار پنج مسجد باشکوه تاریخ معماری دنیاست اما آنچه امروز بیش از هر چیز در برابر دیدگان بازدیدکنندگان قرار می‌گیرد، شکوه این اثر جهانی است که پشت آشفتگی‌هایی بصری زیر سایه شیوه و وسعت بهره‌برداری از این گنجینه بی‌نظیر، به چشم می‌آید و خاطر علاقمندان میراث تاریخی و هویتی این سرزمین را مکدر می‌کند.🔸مشاهدات میدانی نشان می‌دهد که با وجود بهبود نسبی وضعیت ساماندهی بصری این بنا نسبت به سال‌های گذشته، همچنان ساماندهی فضاهای داخلی مسجد، نحوه استقرار تجهیزات و ملزومات مورد استفاده در آیین‌های مذهبی، کمبود نیروی خدماتی و آشفتگی سیما و منظر پیش چشم بازدید کنندگان از مهم‌ترین چالش‌های این مجموعه تاریخی است.🔸مسجد جامع عتیق، برخلاف بسیاری از مساجد دیگر، صرفاً یک فضای مذهبی نیست؛ این بنا همزمان یک اثر ثبت جهانی، موزه معماری ایران و یکی از مهم‌ترین جاذبه‌های گردشگری اصفهان به شمار می‌رود. همین ویژگی ایجاب می‌کند که شیوه بهره‌برداری از آن نیز با دیگر بناهای مذهبی متفاوت و برگزاری آیین‌های مذهبی در آن بر اساس ضوابط و ملاحظات حفاظتی آثار تاریخی انجام شود.🔸در سال‌های گذشته، برگزاری برخی مراسم مذهبی با استقرار غرفه‌ها، بنرها و تجهیزات متعدد در صحن مسجد در حالی که نمای ایوان‌های تاریخی و معماری کم‌نظیر مسجد را مخدوش می‌کرد، بارها با انتقاد کارشناسان و فعالان میراث فرهنگی روبه‌رو شد و ایرنا با انتشار گزارشاتی این شیوه مدیریت را به نقد کشید.🔸با پیگیری‌های رسانه‌ای و انتقاد فعالان و کارشناسان میراث فرهنگی، تا حدی از حجم این مداخلات منظری و بصری کاسته شد اما بررسی‌های میدانی نشان می‌دهد همچنان این مسجد تاریخی ارزشمند با آثار و تبعات کج‌سلیقگی در شیوه و گستردگی بهره‌برداری مواجه است.🔸بازدید میدانی در روزهای اخیر نشان می‌دهد، شبستان الجایتو که محل قرارگیری یکی از زیباترین محراب‌های ارزشمند مساجد ایرانی است به محل نگهداری موکت‌‎ها تبدیل شده است؛ موضوعی که با جایگاه تاریخی و گردشگری این بخش از مسجد همخوانی ندارد. همچنین در برخی شبستان‌ها، از جمله شبستان مجاور گنبد نظام‌الملک، آشفتگی بصری، منظری نازیبا ایجاد کرده که با شأن یک اثر ثبت جهانی فاصله دارد.🔸بررسی‌ها و پیگیری‌ها نشان می‌دهد بخش مهمی از این وضعیت، ناشی از کمبود شدید نیروی خدماتی در این مسجد تاریخی است که با وجود مدیریت ۲ دستگاه اجرایی با چینن وضعیتی مواجه است. گفته می شود مجموعه‌ای با وسعت نزدیک به ۲ هکتار، تنها با ۲ یا سه نیروی خدماتی اداره می‌شود؛ نیروهایی که باید همزمان نظافت شبستان‌ها، جمع‌آوری تجهیزات پس از برگزاری نمازها و آیین‌های مذهبی، ساماندهی صحن‌ها و رسیدگی به امور روزمره مجموعه را بر عهده داشته باشند. در این صورت طبیعی است که با چنین امکانات محدودی، حفظ نظم و آراستگی دائمی این مجموعه تاریخی با دشواری همراه باشد.‼️با این وضعیت کمبود نیرو، قطع یقین شیوه مدیریت رویدادها و برنامه‌های مذهبی در این مسجد باید بازنگری شود. پرسش اساسی از نهادهای متولی این است که آیا نمی‌توان متناسب با ظرفیت نگهداری بنای ۱۲۰۰ ساله، حجم و نحوه برگزاری برخی مراسم‌ها را مدیریت کرد تا فشار کمتری بر کالبد و سیما و منظر این مسجد تاریخی ثبت جهانی وارد شود؟🔸ادامه گزارش و پاسخ نهادهای متولی در رابطه با این وضعیت میراث جهانی مسجد جامع عتیق اصفهان و تصاویر مربوطه را در لینک زیر بخوانید و ببینید:https://irna.ir/xjXVsxinstagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

🔺نفس‌های آخر یگانه مطب باقی مانده دکتر شیخ🎥 دکتر مرتضی شیخ در نزد مشهدی های قدیم نماد پزشک فداکار و مردم دوست است. او با تاسیس مطب های مختلف در نقاط متفاوت شهر سعی داشت تا در دسترس همه مردم باشد. 🔸آخرین مطب باقی مانده از مطب های او در ابتدای کوچه سرشور پنج قرار دارد و هرچند ثبت ملی شده اما به حال خود رها شده تا آخرین لحظات عمر را سپری کند. 🔸تخریب بنای مجاور این مطب به منظور ساخت یک بنای بلندمرتبه که خارج از چارچوب قوانین میراثی کشور است، سرعت تخربب این بنا را افزایش داده است. 🔸چند روز قبل همراه خبرنگار تسنیم سری به این بنا زده و چند کلامی درباره آن گفتم که حاصل آن فیلم همراه است. 🔸اطلاعات بیشتر درباره زندگی دکتر شیخ را در آدرسhttps://tasnimnews.ir/3658706 می توانید مطالعه کنید.https://t.me/rsnoori@vatan_darinstagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

❗️مرآت گزارش می‌دهد؛🔺بافت کهن و تاریخی سمنان در چنبره بی‌توجهی🔸سمنان با وجود برخورداری از یکی از غنی‌ترین بافت‌های تاریخی کشور، این روزها با واگذاری‌های بحث‌برانگیز، تخریب تدریجی بناهای ارزشمند و کم‌توجهی مدیریتی روبه‌روست؛ وضعیتی که هویت تاریخی شهر و ظرفیت گردشگری آن را تهدید می‌کند.🔗ادامه در لینک زیر:http://meraatnews.ir/short/4ywvXinstagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

🔺عکسی منسوب به خیابان علاءالدوله در دوره قاجار🔸این خیابان پس از گسترش شهر تهران در دوره ناصرالدین‌شاه قاجار شکل گرفت و بخش‌های مختلف آن به‌نام امین‌السلطان، علاءالدوله و سفراء خوانده می‌شد. بخش شمالی خیابان را از آن رو خیابان سفرا می‌خواندند که سفارتخانه‌های آلمان، عثمانی و انگلیس در آن جای گرفته بود. 🔸خیابان علاءالدوله که جای خانه‌ها و خانه-باغ‌های اعیانی بود، در دوره رضاشاه تعریض و به نام حماسه‌سرای ملی ایران، خیابان فردوسی خوانده شد. تعریض خیابان، به قطع درختان و تخریب بسیاری از بناهای دوره قاجار از جمله دیوار و سردر تاریخی سفارت انگلیس انجامید. @mashghetarikhinstagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

https://t.me/mirasbashi/20995 ادامه مطلب بالا در متن زیر: 🔸از سوی دیگر، حفاظت از سامانه ریشه درختان نیز اهمیت ویژه‌ای دارد. حفاری، لوله‌گذاری، کابل‌کشی، پروژه‌های عمرانی یا تردد ماشین‌آلات سنگین در محدوده ریشه می‌تواند آسیب‌هایی ایجاد کند که آثار آن گاهی…📷وضعیت باغ چهلستون قزوینinstagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi📷وضعیت باغ چهلستون قزوینinstagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

🔺۶۰ میلیون توریست در ترکیه🔸براساس گزارش مجله World Population Review  ترکیه در سال ۲۰۲۴ با پذیرایی از ۶۰ میلیون توریست خارجی در رتبه چهارم جهان ایستاده است.▫️رتبه بندی کشورها براساس بیشترین بازدید کننده خارجیفرانسه ۱۰۲ میلیوناسپانیا ۹۳.۸ میلیونآمریکا ۷۳.۴ میلیون ترکیه ۶۰.۶ میلیونایتالیا ۵۷.۷ میلیونمکزیک ۴۵ میلیونبریتانیا ۴۱.۸ میلیونآلمان ۳۷.۵ میلیونژاپن ۳۶.۹ میلیونیونان ۳۶ میلیون@eskannews_com | اسکان نیوزinstagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

🔺 پیاده‌رو را سیاسی نکنید؛ ماجرای خیابان سنایی فقط چند کافه نیست🔸بعد از #پلمب_کافه‌ها، جمع‌آوری میز و صندلی‌ها و حالا تخریب بخشی از پیاده‌رو و باغچه‌های #خیابان_سنایی، این سؤال جدی مطرح شده است: این اقدامات دقیقاً قرار است چه مشکلی را حل کند؟🔸خیابان سنایی و ایرانشهر برای بسیاری از شهروندان، یکی از معدود فضاهای زنده تهران برای قدم زدن، گفت‌وگو و معاشرت بود؛ فضایی که کارکردی اجتماعی داشت، نه سیاسی. اما تصمیم‌های اخیر، به جای تقویت آرامش و اعتماد عمومی، موجی از انتقاد و ابهام ایجاد کرده است.📌 آیا تخریب چند متر پیاده‌رو، بهای از دست رفتن بخشی از سرمایه اجتماعی را دارد؟ چرا تصمیم‌هایی که می‌توانند حساسیت و نارضایتی عمومی ایجاد کنند، بدون توضیح شفاف اجرا می‌شوند؟ پاسخ این پرسش‌ها را در تحلیل کامل سایت روزنامه هفت‌صبح بخوانید.https://7sobh.com/fa/tiny/news-689738instagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

🔺از پلمب تا پاتوق‌زدایی‼️تخریب جدول‌های خیابان سنایی پس از پلمب کافه‌ها، نگرانی‌ها درباره آینده پاتوق‌های شهری را افزایش داده است.🖋 #نسترن_فرخه🔸چراغ کافه‌های مرکز شهر بعد از چند روز پلمب، دوباره روشن شده است، با این حال، پس از تعطیلی کافه‌ها و تخریب جدول‌ این مناطق که محلی برای نشستن مردم بود، تحلیل بسیاری از شهروندان و حتی کارشناسان این است که جریان‌هایی تمایل به پاتوق‌زدایی مردم در سطح شهر دارند. در چند ماه گذشته که سایه جنگ زندگی را برای مردم دشوارتر کرده این دومین موج از پلمب کافه‌های خیابان‌های ایرانشهر، میرزاشیرازی، سنایی و قائم‌مقام فرهانی است. پس از بازگشایی مجدد کافه‌ها دیگر خبری از نیمکت و صندلی‌های مقابل کافه‌ها نیست و جدول‌های کنار برخی باغچه‌های خیابان سنایی به طور کامل از بین رفته، با این حال ناصر امانی، عضو شورای شهر تهران، در گفت‌وگو با «شرق» گفت که مدتی بود تعدادی از درختان باغچه‌ها پیش‌روی کرده بودند و به همین دلیل عوامل ناحیه ۱۳۷ برای رفع این مشکل اعزام شدند، اما متأسفانه ناشیگری کردند و آن جدول‌ها را شکستند.🔸«مأموران نزدیک‌های صبح آمدند و این جدول‌ها را خراب کردند». این روایت بیشتر آدم‌هایی است که در خیابان سنایی رفت و آمد دارند. ماجرای تخریب جدول‌های خیابان سنایی بعد از پلمب یک‌باره همه کافه‌های این خیابان در روزهای گذشته خبرساز شد. با اینکه حالا چراغ بیشتر این کافه‌ها دوباره روشن شده، اما آدم‌های این خیابان نگرانند که شاید همین امکان کنار هم بودنشان از آنها سلب شود. جدول‌های پهن در بعضی نقاط این خیابان جایی برای نشستن داشت و یکی از صاحبان مغازه‌ای در این خیابان، ساختمان پزشکانی را در آن طرف خیابان نشان می‌دهد که مراجعه‌کنندگان زیادی دارد: «روی جدولی که حالا تخریب کردند فقط خانواده بیمارانی می‌نشستند که منتظر ویزیت دکتر بودند. بسیاری از آنها از شهرهای دیگر می‌آمدند، چون داخل ساختمان شلوغ می‌شد ساعت‌ها روی همین جدول می‌نشستند تا نوبتشان شود. خیلی وقت‌ها پیش می‌آمد که صبح زود که سر کار می‌آمدم می‌دیدیم قبل از من زنان و مردان آمده‌اند و اینجا نشسته‌اند».🔸ناصر امانی، عضو شورای شهر تهران، توضیح دیگری می‌دهد؛ او درباره ماجرای تخریب جدول‌های خیابان سنایی به «شرق» می‌گوید: «با شهردار منطقه، مهندس روحانی تماس گرفتم. گفتند مدتی بود که تعدادی درخت از باغچه‌ها پیش‌روی کرده بود و عوامل ناحیه ۱۳۷ را فرستاده بودند تا آن را درست کنند. متأسفانه ناشیگری کردند و آن جدول‌ها را شکستند. ایشان قبول داشت که این عوامل اشتباه کردند و قرار شد به‌سرعت جدول‌های این خیابان را درست کنند. در هر حال قبول داشتند که این مشکل از طرف عوامل اجرایی ناحیه پیش آمده است و حتی ایشان قصد برخورد با عوامل ناحیه را داشتند».🔹ثریا عزیزپناه، جامعه شناس: آنچه بیش از هر چیز موجب نگرانی می‌شود، ناامنی روانی و اجتماعی ناشی از شرایطی است که امروز جامعه با آن مواجه است: «ما در وضعیتی نامطمئن و با آینده‌ای مبهم زندگی می‌کنیم؛ شرایطی که امکان پیش‌بینی آینده و حتی حفظ امید، چه در سطح فردی و چه اجتماعی، روزبه‌روز دشوارتر می‌شود. در چنین فضایی، اگر گردهمایی‌های کوچک مردم در پیاده‌راه‌ها یا کافه‌ها با واکنش‌هایی از این دست مواجه شود و گروه‌هایی بتوانند نه‌تنها موجب پلمب کافه‌ها شوند، بلکه به‌صورت فیزیکی محل استقرار و نشستن مردم را نیز تخریب کنند، طبیعی است که موج ناامنی روانی شدت خواهد گرفت.💢بیشتر بخوانید👇https://www.sharghdaily.com/fa/tiny/news-1118576instagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

⛏️سینما نادر هم تخریب شد🎬گورستان سینمای لاله‌زار یک قربانی دیگر گرفت📽️سینما نادر که نزدیک به یک قرن در قلب لاله‌زار ایستاده بود، این روزها به تلی از آجر، آهن و خاطره تبدیل شده است. سینمایی که سال‌ها پیش چراغش خاموش شده بود، اکنون خودِ ساختمانش نیز از میان رفته تا یکی دیگر از ساکنان «گورستان سینمای لاله‌زار» برای همیشه محو شود.🔻برای خواندن و دیدن عکسهای بیشتر روی لسنک زیر کلیک کنیدhttps://safarnevis.com/[email protected]/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

🔺به قطع رشته جان عهد بستم بارها با دل به من آموخت گیتی، سست عهدى، سخت جانى را🔸اين فراخوانى است براى اداى دين به اسماعيل يغمايى، باستان شناسى كه پاى ميراث وطن ايستاد: «اسماعيل يغمايي. »‼️همه باهم جمعه نهم مرداد ١۴۰۵در باغ‌موزه نگارستان در ساعت ١٧:٣٠ تا ۱۹:۳۰🔸جمع مى شويم تا ياد مردى را زنده نگهداريم كه همواره از تاريخ اين مرز و بوم دفاع كرد و با سخت جانى جلوى بسيارى از اقدامات تخريبكرانه عليه محوطه هاى باستانى ايستاد.عكس: حسين كريم زاده@karimzadehpixپوستر: فاطمه رضايي@zorvvvan@samchegini: ساخت ویدیوinstagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

🔺چوب حراج به حافظه تهران؛این‌بار حسن‌آباد! 📍وقتی تاریخ را پشت غرفه‌ها پنهان می‌کنیم ️ 🖋#مریم_اطیابی 🔸میراث‌باشی؛ صبح زود، میدان حسن‌آباد هنوز بوی تهران قدیم را می‌دهد. آفتاب روی آجرهای سرخ می‌نشیند و قوس‌های متقارن میدان، تاریخ را در سکوت روایت می‌کنند.…میدان حسن‌آباد ۹ مرداد ۱۴۰۵!instagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

🔺چوب حراج به حافظه تهران؛این‌بار حسن‌آباد!📍وقتی تاریخ را پشت غرفه‌ها پنهان می‌کنیم️ 🖋#مریم_اطیابی🔸میراث‌باشی؛ صبح زود، میدان حسن‌آباد هنوز بوی تهران قدیم را می‌دهد. آفتاب روی آجرهای سرخ می‌نشیند و قوس‌های متقارن میدان، تاریخ را در سکوت روایت می‌کنند. اما کافی است چند قدم جلوتر بروی؛ ناگهان ردیفی از چادرها، داربست‌ها و غرفه‌ها میان تو و تاریخ می‌ایستند. انگار کسی پرده‌ای ضخیم میان شهر و حافظه‌اش کشیده باشد.آنچه پنهان می‌شود، فقط یک ساختمان نیست؛ بخشی از حافظه جمعی ماست.🔸سکوت و چشم‌پوشی مدتهاست رویه بخشی از وزارتخانه میراث فرهنگی شده است! وزارتخانه‌ای که باید مدافع منظر تاریخی باشد، بیشتر نظاره‌گر مداخلاتی است که هر روز از خوانایی و شأن فضاهای تاریخی می‌کاهد. آیا شهرداری در میدان حسن‌آباد برای این مداخله از میراث فرهنگی مجوز گرفته است؟ یا خود را نیازمند گرفتن مجوز دیده است؟ اگر مجوز گرفته بر چه مبنای کارشناسی؟اگر نگرفته چرا حریم بصری یک اثر تاریخی بدون نظر متولی قانونی آن میراث دستخوش تغییر شده است؟🔸مدیران شهری اگر معتقدند بازارچه‌های موقت، راه‌حل موفقی برای رونق اقتصادی هستند، پس چرا تجربه خیابان سی‌تیر دوام نیاورد؟ اگر آن الگو موفق بود، چرا بسیاری از غرفه‌ها برچیده شدند و آن تجربه ادامه پیدا نکرد؟ و اگر ناموفق بود، چرا همان نسخه باید این بار در یکی از مهم‌ترین میدان‌های تاریخی تهران، یعنی حسن‌آباد، تکرار شود؟ آیا هر سیاستی که در یک خیابان به نتیجه نرسیده، باید این بار در قلب میراث تاریخی شهر آزموده شود🔸پرسش مهم‌تری هم هست.سازمان زیباسازی دقیقاً چه چیزی را زیبا می‌کند؟وقتی زیباترین میدان‌های تاریخی تهران پشت پارچه و بنر پنهان می‌شوند، زیباسازی چه معنایی دارد؟ میراث فرهنگی دقیقا از چه چیزی حفاظت می‌کند؟اصلا چرا کارهای زیباسازی اینقدر متناقض کار می‌کند؟ بنای حسن‌آباد را مرمت می‌کنید بعد جلویش چنین منظری ایجاد می‌کنید؟ اگر مرمت آجرها کافی بود، پس چرا جهان امروز از «منظر تاریخی و فرهنگی» سخن می‌گوید؟ چرا در شهرهای تاریخی جهان برای نصب یک سایه‌بان یا جانمایی یک غرفه ده‌ها ضابطه وجود دارد؟ میراث، فقط دیوار نیست؛ «دیدن» هم بخشی از میراث است.در تهران اما گویی این حق فراموش شده است.حق شهروند برای دیدن تاریخ. حق گردشگر برای مواجهه بی‌واسطه با نمادهای شهر. حق نسل‌های آینده برای شناخت چهره واقعی تهران.🔸با دیدن حسن‌آباد آه از نهاد برمی‌خیزد که شهر را همیشه با کلنگ‌ها ویران نمی‌کنند؛ گاهی با مجوز و قرارداد و عنوانِ "بازارچه موقت" نابودش می‌کنند. فاجعه آن نیست که حسن‌آباد آتش‌سوزی شود یا برج آزادی فرسوده شود و ترک بردارد؛ فاجعه آن است که مدیران، دیگر اصلاً نبینند چه چیزی را از چشم مردم پنهان کرده‌اند. روزی که تاریخ، پشت غرفه‌ها و چادرها به هر بهانه‌ای گم شود، نوبت گم شدن هویت یک شهر است.🔸همین روایت را سال‌هاست در تئاتر شهر می‌بینیم. بنایی که قرار بود قلب تپنده فرهنگ معاصر ایران باشد، سال‌هاست در میان انبوه دستفروشی‌ها، سازه‌های موقت، کیوسک‌ها و بازارهای فصلی برای دیده شدن تقلا می‌کند. معماری کم‌کم به حاشیه رانده می‌شود و آنچه در مرکز میدان می‌ایستد، نه فرهنگ، بلکه آشفتگی است.🔸برج آزادی هم بارها همین سرنوشت را تجربه کرده است؛ نمادی که قرار بود نخستین تصویر تهران در ذهن مسافران باشد، گاه پشت استیج‌ها، نمایشگاه‌ها و چادرهای موقت گم می‌شود؛ چنان‌که گویی خود بنا به عنصری فرعی در میدان تبدیل شده است.🔸این فقط یک خطای سلیقه‌ای نیست.این یک خطای مدیریتی است.سال‌هاست مدیریت شهری، میان «فضای باز» و «فضای تاریخی» تفاوتی قائل نیست. فضای تاریخی سالن نمایش نیست. آیا هرجا زمینی وسیع بود باید میزبان بازارچه، جشنواره، نمایشگاه یا غرفه شود؛ بی‌آنکه کسی بپرسد این فضا چه معنایی در حافظه شهر دارد؟🔸مشکل از همین‌جا آغاز می‌شود؛ وقتی میدان تاریخی را نه به‌عنوان بخشی از هویت شهر، بلکه به‌عنوان زمینی برای درآمدزایی می‌بینیم. کسی مخالف اشتغال نیست. هیچ‌کس با حمایت از مشاغل کوچک مخالفتی ندارد.اما آیا تنها راه حمایت از کسب‌وکار، اشغال مهم‌ترین میدان‌های تاریخی کشور است؟ آیا تهران واقعاً هیچ فضای دیگری برای بازارچه‌های موقت ندارد که هر بار باید حسن‌آباد، تئاتر شهر یا میادین دیگر قربانی شوند؟🔸منظر فرهنگی شهر ، کالای تجاری نیست که بتوان آن را برای چند روز یا چند ماه اجاره داد. بخشی از سرمایه ملی است؛ سرمایه‌ای که اگر خدشه‌دار شود، با هیچ مرمتی بازنمی‌گردد.این حق شهروندان است آثار تاریخی شهرشان را بی‌واسطه ببینند. آنها حق دارند حافظه شهرشان را تماشا کنند. این حق، با هیچ کسب درآمدی قابل معامله نیست.حافظه شهر را دچار آلزایمر نکنید!🔻ادامه در لینک زیر:https://t.me/mirasbashi/20981instagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

🔻ادامه🔸به عبارتی، عکاسی در عصر دیجیتال از رسانه‌ای برای ثبت جهان به رسانه‌ای برای زیستن در جهان تبدیل شده است. فراوانی تصویر، سهولت تولید و امکان انتشار همگانی، هویت عکس را از یک شیء کمیاب و ماندگار به بخشی از جریان دائمی زندگی تغییر داده است. در چنین شرایطی، شاید مهم‌ترین چالش عکاسی امروز نه توانایی ثبت تصویر، بلکه توانایی دیدن، انتخاب کردن و خلق تصاویری باشد که در میان این انبوه بی‌پایان، همچنان معنا، تأثیر و زیبایی خود را حفظ کنند.instagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

🔺*عکاسی پس از تلفن هوشمند؛ تحولی در هویت تصویر🖋#سعید_فلاح‌فر*🔸با گسترش تلفن‌های هوشمند، شبکه‌های اجتماعی و دوربین‌هایی که همواره در دسترس‌اند، عکاسی از یک فعالیت تخصصی به بخشی جدایی‌ناپذیر از زندگی روزمره تبدیل شده است. اکنون نه‌تنها هر روز در معرض دیدن صدها تصویر قرار می‌گیریم، بلکه خود نیز به‌طور مداوم تولیدکننده، منتشرکننده و مصرف‌کننده عکس هستیم. این تحول، هویت و زیبایی‌شناسی عکس را به‌طور بنیادین دگرگون کرده است.🔸نخستین تغییر، در هویت عکس رخ داده است. عکس دیگر صرفاً سندی برای ثبت گذشته یا اثری هنری برای نمایش در گالری نیست؛ بلکه به ابزاری برای ارتباط، یادآوری، اطلاع‌رسانی و حتی انجام امور روزمره تبدیل شده است. امروز از قبض‌ها، مدارک، تخته کلاس، یادداشت‌های شخصی، غذا، مسیر سفر، خریدهای روزانه و حتی محل پارک خودرو عکس می‌گیریم. در بسیاری از موارد، عکس جای نوشتن را گرفته و به زبان جدید زندگی دیجیتال تبدیل شده است. بنابراین، کارکرد عکس از «بازنمایی واقعیت» فراتر رفته و به بخشی از حافظه و ارتباطات انسان معاصر تبدیل شده است.🔸از سوی دیگر، مرز میان عکاس و مخاطب تقریباً از میان رفته است. در گذشته، تولید تصویر عمدتاً در اختیار عکاسان حرفه‌ای یا علاقه‌مندان جدی بود، اما امروز تقریباً هر فردی با یک تلفن همراه می‌تواند در هر لحظه عکس بگیرد، آن را ویرایش کند و در چند ثانیه در معرض دید هزاران نفر قرار دهد. این دموکراتیک شدن عکاسی، فرصت‌های فراوانی برای بیان شخصی ایجاد کرده است؛ روایت‌های متنوع‌تری از زندگی شکل گرفته و تجربه‌های روزمره افراد عادی نیز ارزش ثبت و دیده شدن یافته‌اند. با این حال، همین فراوانی تولید تصویر باعث شده است که ارزش هر عکس به‌عنوان یک شیء منحصربه‌فرد کاهش یابد و بسیاری از تصاویر تنها چند ثانیه دیده شوند و سپس در انبوه تصاویر دیگر فراموش شوند.🔸این شرایط، زیبایی‌شناسی عکس را نیز تغییر داده است. در گذشته، کیفیت فنی، نورپردازی، ترکیب‌بندی و چاپ اهمیت فراوانی داشتند و زمان بیشتری برای تولید یک عکس صرف می‌شد. اما امروز سرعت، آنی بودن و قابلیت اشتراک‌گذاری گاه از کیفیت فنی مهم‌تر شده‌اند. بسیاری از عکس‌هایی که از نظر کلاسیک شاید «خوب» محسوب نشوند، به دلیل ثبت یک لحظه خاص، احساسی صادقانه یا ارتباط مؤثر با مخاطب ارزش پیدا می‌کنند. در نتیجه، معیارهای زیبایی از کمال فنی به سوی اصالت تجربه، روایت و تأثیرگذاری اجتماعی حرکت کرده‌اند.🔸البته این تحول تنها جنبه مثبت ندارد. زندگی در معرض سیل بی‌پایان تصاویر، نوعی فرسودگی بصری ایجاد کرده است. وقتی هر روز صدها عکس می‌بینیم، قدرت شگفت‌زده شدن کاهش می‌یابد و بسیاری از تصاویر فرصت تأمل پیدا نمی‌کنند. عکس‌ها با سرعتی زیاد جایگزین یکدیگر می‌شوند و نگاه مخاطب نیز سطحی‌تر و شتاب‌زده‌تر می‌شود. در چنین شرایطی، یک تصویر بیش از آنکه به خاطر ارزش هنری‌اش دیده شود، به دلیل قابلیت جلب توجه در چند ثانیه نخست اهمیت پیدا می‌کند. این منطق، بر شیوه تولید عکس نیز اثر گذاشته و گاه به تولید تصاویری منجر شده است که بیش از آنکه برای ماندگاری ساخته شوند، برای دیده شدن در لحظه طراحی شده‌اند.🔸از سوی دیگر، فناوری‌های نوین امکانات تازه‌ای برای خلق تصویر فراهم کرده‌اند. نرم‌افزارهای ویرایش، فیلترهای هوشمند و ابزارهای مبتنی بر هوش مصنوعی مرز میان واقعیت و بازآفرینی را کمرنگ کرده‌اند. اگر زمانی عکس به‌عنوان سندی قابل اعتماد از واقعیت شناخته می‌شد، امروز مخاطب با تردید بیشتری به آن می‌نگرد. بنابراین، هویت عکس از «گواه حقیقت» به رسانه‌ای تفسیری و گاه ساخته‌شده تغییر یافته است. این مسئله نه‌تنها در حوزه هنر، بلکه در روزنامه‌نگاری، تبلیغات و حتی روابط اجتماعی نیز اهمیت یافته است.🔸در عین حال، فراگیری عکاسی باعث شده است که تجربه زیستن نیز تا حدی تحت تأثیر ثبت تصویر قرار گیرد. بسیاری از افراد پیش از آنکه لحظه‌ای را تجربه کنند، به ثبت و انتشار آن می‌اندیشند. حتی گاهی عکس‌هایی از خاطرات یک سفر گرفته می‌شوند که احتمالاً هرگز و دوباره دیده نخواهند شد. گویی بخشی از واقعیت، زمانی کامل می‌شود که از آن عکس گرفته یا عکسی از آن در فضای مجازی منتشر شود. در این وضعیت، عکس دیگر تنها بازتاب زندگی نیست، بلکه خود در شکل دادن به تجربه زندگی نقش دارد و هویت فردی و اجتماعی را نیز تحت تأثیر قرار می‌دهد.🔸با وجود همه این تغییرات، نمی‌توان گفت ارزش هنری یا فرهنگی عکاسی کاهش یافته است؛ بلکه می‌توان گفت معنای آن گسترش یافته است. امروز عکس هم سند است، هم خاطره، هم ابزار ارتباط، هم رسانه‌ای برای ساخت هویت، هم کالایی برای مصرف سریع و هم اثری هنری. زیبایی‌شناسی عکاسی نیز دیگر تنها بر معیارهای کلاسیک استوار نیست، بلکه عواملی چون روایت، مشارکت مخاطب، سرعت انتشار، زمینه اجتماعی و تجربه زیسته را نیز در بر می‌گیرد.

خانه آفرینش‌های شهری ایران برگزار می‌کند؛سلسله گفت‌وگو و نشست‌های هفت‌شهر▫️گفت‌وگو درباره شهر▫️بازگشت به شهرسخنران: رضا فیضی در گفت‌وگو با سعید معنوی شنبه، ۱۰ مرداد ماه ۱۴۰۵_ از ساعت ۱۸ الی ۲۰◽️برای حضور در نشست از طریق لینک زیر اقدام نمایید.حضور در نشست تنها برای ثبت‌نام کنندگان امکان‌پذیر است.https://survey.porsline.ir/s/jtXXFLQwبرای اطلاعات بیشتر، ما را در اینستاگرام دنبال کنید.@khane_afarineshhaye_shahriinstagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

🔺 «کلاه‌فرنگی زخمی نشد؛ این بار، حافظه شوشتر خراش برداشت!»‼️گاهی یک اسپری رنگ، فقط یک دیوار را سیاه نمی‌کند؛ گاهی بخشی از حافظه یک شهر را زخمی می‌کند.🔸امروز کلاه‌فرنگی شوشتر زخمی شد.نه از گزند باران. نه از آفتاب سوزان خوزستان و نه از گذشت قرن‌ها.از دست انسانی که چند ثانیه وقت گذاشت تا نام بی مفهومی را بر پیکر بنایی بنویسد که قرن‌ها بی‌نام، اما پرافتخار، به تماشای برخورد ما ایستاده است.نمی‌دانم نویسنده آن نوشته امروز این متن را می‌خواند یا نه.🔸اگر می‌خوانی، فقط یک لحظه تصور کن.پدربزرگت عکسی قدیمی برایت به یادگار گذاشته باشد؛ تنها تصویری که از او مانده است. اگر کسی روی آن عکس با اسپری چیزی بنویسد، چه حسی خواهی داشت؟🔸کلاه‌فرنگی هم بخشی از عکس خانوادگی همه ماست؛ عکس خانوادگی یک شهر، یک تمدن غنی.این بنا متعلق به فرد خاص یا یک اداره نیست. متعلق به مردمی است که قرن‌ها کنار این آب‌ها زندگی کرده‌اند، کار کرده‌اند، عشق ورزیده‌اند و فرزندانشان را بزرگ کرده‌اند. هر تکه آن، بخشی از داستان شوشتر است.🔸شاید فکر کنیم نوشتن چند کلمه روی یک دیوار، اتفاق مهمی نیست. اما تمدن‌ها همیشه با یک ضربه بزرگ از بین نمی‌روند؛ گاهی با عادی شدن بی‌تفاوتی فرسوده می‌شوند.🔸امروز و فردا همکاران من، زیر آفتاب نزدیک به پنجاه درجه، ساعت‌ها تلاش خواهند کرد تا این زخم را پاک کنند. شاید رنگ پاک شود؛ اما کاش روزی برسد که هیچ مرمتگری مجبور نباشد وقت و تخصصش را صرف پاک کردن زخم‌هایی کند که انسان بر میراث خودش می‌زند.و حرف آخرم با مردم شوشتر است.اگر روزی دیدید کسی می‌خواهد بر دیوار یک اثر تاریخی یادگاری بنویسد، سکوت نکنید. با احترام، اما قاطع، بگویید: «این فقط یک دیوار نیست؛ این هویت ماست.»میراث فرهنگی را فقط مرمتگران حفظ نمی‌کنند؛ شهروندان حفظ می‌کنند.🔸شوشتر هزاران سال دوام آورده است. بیایید نگذاریم آیندگان، ما را نسلی بدانند که نتوانست از امانتی که به او سپرده شده بود، مراقبت کند.کلاه‌فرنگی دوباره پاک خواهد شد؛ اما امیدوارم این بار، چیزی در ذهن ما هم پاک شود؛ این تصور اشتباه که آثار تاریخی، مالِ هیچ‌کس‌اند. نه... آن‌ها خانه مشترک همه ما هستند.*با احترام**عاطفه رشنویی* *مدیر میراث جهانی سامانه آبی تاریخی شوشتر*🌐 *روابط عمومی پایگاه میراث جهانی سامانه آبی تاریخی شوشتر*💠کانال خبری بله:https://ble.ir/wh_shushtarinstagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

🔺پشیمانی ساکنان روستای "دکترژیواگو" از جهانی شدن ‼️اینجا موزه نیست!🖋#سیمین_ثقفی🔸 به نظر شما بدترین اتفاقی که می‌تواند برای یک روستای تاریخی بیفتد چیست؟ فراموش شدن، یا بیش از حد مشهور شدن؟!برخی از ساکنان یک روستای ثبت شده در یونسکو خواسته‌اند تا نام روستایشان از فهرست میراث‌جهانی حذف شود.🔸روستای میراثی "ولکولینتس"(Vlkolinec) در اسلواکی، که بخاطر معماری چوبی سنتی‌اش، در سال ۱۹۹۳ در فهرست یونسکو قرارگرفته، با تنها ۱۷ ساکن دائمی و ۴۵ خانه چوبی سنتی، سالانه میزبان حدود ۱۰۰ هزار گردشگر است.آن را روستایی از یونسکو که هنوز حس اصالت می‌دهد، می‌دانند. 📍"احساس حضور در مکانی واقعی که در آن چشم‌انداز و معماری هنوز به هم تعلق دارند"، "یک انتخاب خوب حتی اگر کسی به تاریخ علاقمند نباشد!"، "ترکیب شگفت‌آور یک طبیعت‌گردی سبک با مناظر زیبا با یک بازدید فرهنگی"؛ توصیف‌هاییست که از این روستای میراث جهانی شنیده می‌شود!🔸و چیزی که در کنار تاریخ، خانه‌های چوبی و کوچه‌های زیبا و آرام، آن را به یکی از میراث‌جهانی یونسکو تبدیل کرده‌؛ فیلم‌های کلاسیکی همچون "دکتر ژیواگو"ست که در آن فیلمبرداری شده!جمعیت ولکولینتس در طول ۱۵۰ سال گذشته بیش از ۳۰۰ نفر کاهش یافته اما رونق گردشگری سبب شده دو خانواده در دهه گذشته به این روستا نقل مکان کرده‌اند.🔸 اما برای تعدادی از ساکنان روستا، این رونق و عنوان‌ها دیگر یک افتخار نیست. آن‌ها می‌گویند گردشگران وارد حیاط خانه‌ها می‌شوند، از پنجره‌ها عکس می‌گیرند و حریم خصوصی‌شان را نادیده می‌گیرند. یکی از ساکنان گفته است "ما در باغ‌وحش زندگی نمی‌کنیم!" 🔸کمبود زیرساخت‌هایی مانند سرویس بهداشتی هم مشکلاتی برای مردمان روستا ایجاد کرده است.می‌گویند بزرگترین نقطه قوت این روستا نه شهرت بلکه همچنان باورپذیر بودن آن است؛ مقصدی مناسب برای افراد علاقمند به مکان‌های معنادار و ساده !"🔸اجرای عروسی‌های سنتی، جشنواره‌های برداشت محصول یا نمایشگاه فیلم، لباس‌های محلی و هنرهای دستی بخشی از برنامه‌هایی‌ست که برای خوشامد گردشگران در این روستا برگزار می‌شود اما حالا تعدادی از ساکنان می‌گویند بخشی از آیین‌ها و سنت‌هایی که امروزه برای جذب گردشگران، به نمایش گذاشته می‌شود، دیگر ریشه واقعی در زندگی این روستا ندارد و بیش از آنکه بازتاب فرهنگ زنده باشد، به نمایشی برای بازدیدکنندگان تبدیل شده است.🔸البته سوی دیگر ماجرا، مدیران محلی هستند که تأکید دارند ولکولینتس یک روستای زنده است، نه یک موزه روباز و قصدی برای خروج از فهرست یونسکو ندارند. آنها به دنبال جذب بودجه برای مرمت بناها، بهبود پارکینگ، ایجاد سرویس‌های بهداشتی و مدیریت بهتر بازدیدکنندگان هستند.هرچند رییس انجمن روستا می‌گوید مردم محلی با این مساله هم مشکل دارند و احساس می‌کنند که شهرداری بیشتر برای گردشگران کار می‌کند تا برای ساکنان!🔸حضور زیاد گردشگران در جاذبه‌های گردشگری این سالها به یکی از چالش‌های گردشگری دنیا تبدیل شده؛ چالشی که خود گردشگران را نیز آزار می‌دهد چه برسد به مردم محلی! 🔸این موضوع تاکید دوباره‌ایست بر این که موفقیت در گردشگری تنها با افزایش تعداد گردشگران سنجیده نمی‌شود. توسعه گردشگری بدون توجه به ظرفیت مقصد، کیفیت زیرساخت‌ها و رضایت جامعه محلی قادر است حتی ارزشمندترین آثار میراثی را نه به عاملی برای افتخار که به بهانه‌ای برای نارضایتی ساکنان تبدیل کند. تمرکز بر گردشگری مسئولانه، مدیریت ظرفیت و مشارکت جامعه محلی در مقاصدی همچون روستاهای تاریخی و مقاصد فرهنگی، می‌تواند از کاهش جذابیت این مقاصد برای گردشگران پیشگیری کرده و آن را همچنان برای ساکنان محلی قابل زندگی نگاه دارد.🔸گردشگری پایدار تنها حفاظت از بناهای تاریخی نیست؛ پیمودن مسیریست که مردم محلی هم بتوانند در کنار یک اثر جهانی با آرامش زندگی کنند.🔸و یافتن این مسیر برای هر مقصد خود یک پرسش اساسی‌ست ...🌿وی یوپلاس؛ روایت‌هایی برای فراتر دیدن...(از برگردان فارسی نام روستا مطمئن نیستم) ویوپلاس را در اینساگرام هم دنبال کنیدhttps://www.instagram.com/vuplus.media?igsh=Y2FkYWdrejIydHVq#میراث_جهانی #روستای_میراثی #گردشگری_پایدار #ویو_پلاس#VUplus #vu+instagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

#قلعه_خورشیدگروه فرهنگی- آموزشی قلعه خورشید برگزار می‌کند:کارگاه یکروزه *«بزرگمهر و راز شطرنج»*(ویژه ۷ تا ۱۲ سال) *محتوای کارگاه:*- نمایش سایه‌بازی «راز بزرگمهر»- گفتگو درباره فلسفه شطرنج و کشف رمزهای آن- شخصی‌سازی شطرنج توسط بچه‌ها- پانتومیم شطرنجی*زمان:* جمعه ۱۶ مرداد ۱۴۰۵ ساعت ۱ا تا ۱۳*هزینه: * با احترام ۶۵۰ هزار تومان*ثبت نام و اطلاعات بیشتر:*۰۹۳۶۳۲۰۵۲۴۳ ۰۲۱۷۷۳۶۹۲۲۰*معاونت آموزشی اجرایی *https://ble.ir/zar_2026🏡 *نشانی ما: *تهرانپارس، بین فلکه سوم و چهارم، نبش خیابان عمارستانی (۲۱۲ شرقی)، جنب بانک پاسارگاد، پلاک ۴۳۳، واحد ۱، طبقه اولگروه فرهنگی - آموزشی قلعه خورشید 🌞@Sun_Castle_ir2instagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

در گفت‌و‌گو با دکتر مراد عنادی پژوهشگر و نویسنده کتاب فرمانروایان الموت مطرح شد💬 باید روایت ایرانی الموت و حسن صباح را خودمان بسازیم🖋 #امیرحسین_حیدری/ جام جم آنلاین🔸در چهل‌وهشتمین نشست کمیته میراث جهانی یونسکو، قلعه الموت و استحکامات وابسته در فهرست میراث جهانی ثبت شد؛ رخدادی که این مجموعه تاریخی واقع در رشته‌کوه البرز را از یک موضوع صرفا پژوهشی و محلی به میراثی با اعتبار بین‌المللی تبدیل می‌کند. ثبت جهانی مجموعه قلعه‌های الموت، فقط افزودن نام یک اثر دیگر به فهرست میراث جهانی یونسکو نیست؛ این رخداد می‌تواند آغاز مرحله‌ای تازه در بازتعریف جایگاه تاریخی، فرهنگی و حتی رسانه‌ای الموت باشد.در جام جم آنلاین بخوانید:👇🔗 jamejamonline.ir/006Y0P🆔 @jamejamdailyinstagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

🔺ایران هنوز زنده است؛ ‼️وقتی مجسمه‌ها حافظه یک ملت را روایت می‌کنند 🖋#مریم_اطیابی 🔸میراث‌باشی: عصر جمعه‌ مرداد ماه در بلاتکلیفی جنگ و صلح خانه‌ای با آجرهای قدیمی و درختی تنومد در انتهای کوچه الهیه آنچنان جذبت می‌کند که فراموش می‌کنی کی به ته کوچه رسیدی…

🔺ایران هنوز زنده است؛ ‼️وقتی مجسمه‌ها حافظه یک ملت را روایت می‌کنند 🖋#مریم_اطیابی 🔸میراث‌باشی: عصر جمعه‌ مرداد ماه در بلاتکلیفی جنگ و صلح خانه‌ای با آجرهای قدیمی و درختی تنومد در انتهای کوچه الهیه آنچنان جذبت می‌کند که فراموش می‌کنی کی به ته کوچه رسیدی…📷آثار حجمی اسماعیل مظلومی در نمایشگاه حقیقت جاودان؛ ایران هنوز زنده استinstagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi📷آثار حجمی اسماعیل مظلومی در نمایشگاه حقیقت جاودان؛ ایران هنوز زنده استinstagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

حقیقت جاودان ایران زنده است نمایش منتخب آثار اسماعیل مظلومی (مجسمه) هربرت کریمی مسیحی (عکس) ◀️۳ تا ۱۶ مرداد - ساعت ۱۷ تا ۲۱ نگارخانه هنر کهن مانا ◀️شریعتی، پایین‌تر از پل صدر، کوچه الهیه (جنب پمپ بنزین صدر)، بن‌بست سینا، پلاک ۷ ▫️نگارخانه روزهای شنبه تعطیل…🔺ایران هنوز زنده است؛ ‼️وقتی مجسمه‌ها حافظه یک ملت را روایت می‌کنند 🖋#مریم_اطیابی🔸میراث‌باشی: عصر جمعه‌ مرداد ماه در بلاتکلیفی جنگ و صلح خانه‌ای با آجرهای قدیمی و درختی تنومد در انتهای کوچه الهیه آنچنان جذبت می‌کند که فراموش می‌کنی کی به ته کوچه رسیدی اما نگارخانه "هنر کهن مانا" اینجا نیست چند جوان سیگار برلب می‌گویند کوچه بعدی و من یواشکی با خانه خداحافظی می‌کنم. 🔸حیاط و سالن نمایشگاه جای سوزن انداختن نیست. طبقه اول محل نمایش عکس‌های "هربرت کریم مسیحی" است و طبقه بالا محل نمایش آثار حجمی "اسماعیل مظلومی" در این نمایشگاه گویی سنگ‌ها و پیکره‌ها فقط اشیا نیستند؛ عکس‌ها فقط تصویری از تاریخ نیستند، گویی بخشی از گذشته دوباره نفس می‌کشد. چهره‌ها، نقش‌ها و فرم‌هایی که از دل هزاران سال تاریخ آمده‌اند، این‌بار نه در ویترین موزه‌ها، بلکه در گفت‌وگویی تازه با مخاطب امروز ایستاده‌اند.🔸عنوان نمایشگاه، خود جمله‌ای اعتراضی و امیدوارکننده است: «حقیقت جاودان؛ ایران هنوز زنده است.»🔸اسماعیل مظلومی، مجسمه‌ساز و هنرمندی که نزدیک به سه دهه از عمرش را صرف حجم‌سازی آثار تاریخی کرده با هنرمند عکاس هربرت کریم مسیحی این نام را در روزگاری انتخاب کردند که به باور آنها، جنگ‌ها فقط سرزمین‌ها را هدف نمی‌گیرند؛ گاهی حافظه و هویت ملت‌ها را نشانه می‌روند.🔸او می‌گوید: «ایران در طول تاریخ بارها مورد حمله قرار گرفته؛ نه فقط از نظر فیزیکی، بلکه از نظر فرهنگی. امروز هم مسئله فقط یک جنگ معمولی نیست؛ یک جنگ تمدنی است. وقتی تمدنی مورد تهدید قرار می‌گیرد، یکی از راه‌های دفاع، نشان دادن ریشه‌ها و یادآوری گذشته است.»🔸برای مظلومی، این نمایشگاه صرفاً بازسازی چند اثر تاریخی نیست؛ تلاشی است برای برقراری یک گفت‌وگو میان گذشته و امروز. گفت‌وگویی میان میراثی که در موزه‌ها آرام گرفته و نسلی که شاید کمتر فرصت لمس و دیدن آن را داشته است.🔸او معتقد است هنر ایران، برخلاف تصور برخی، پدیده‌ای متعلق به گذشته دور نیست. مظلومی می‌گوید: «گاهی می‌شنویم که این نقش‌ها و فرم‌ها دیگر متعلق به امروز نیستند، اما وقتی به آثار تمدن‌هایی مانند مارلیک و حسنلو نگاه می‌کنیم، می‌بینیم که هنرمندان ایرانی هزاران سال پیش با فرم، انتزاع و زیبایی‌شناسی آشنا بوده‌اند. مدرنیسم فقط متعلق به دو قرن اخیر نیست؛ ریشه‌های آن را می‌توان در هنر باستانی ایران هم پیدا کرد.»🔸به گزارش میراث‌باشی، شاید یکی از مهم‌ترین پرسش‌ها درباره بازآفرینی آثار تاریخی این باشد که چگونه می‌توان میان وفاداری به گذشته و آزادی هنرمند تعادل برقرار کرد؟🔸مظلومی مرز این دو را در «امانت‌داری» می‌داند. به باور او، بازآفرینی نباید تصویری نادرست از یک اثر تاریخی بسازد. انتخاب مواد، کیفیت اجرا و شناخت دقیق اثر، بخشی از مسئولیت هنرمند است.🔸او مثال می‌زند که گاهی بازسازی یک اثر هخامنشی با متریال نامناسب می‌تواند شکوه اثر اصلی را کاهش دهد؛ چرا که مخاطبی که اصل اثر را ندیده، همان تصویر بازسازی‌شده را به عنوان نماینده آن تمدن در ذهن خود ثبت می‌کند.🔸اما برای این هنرمند، میراث فرهنگی فقط چیزی نیست که باید پشت شیشه‌های موزه حفظ شود. میراث زمانی زنده می‌ماند که دوباره دیده شود، روایت شود و با زندگی امروز پیوند بخورد.🔸مظلومی می‌گوید: «در همه جای دنیا، آثار تاریخی را با روش‌های مختلف معرفی می‌کنند؛ با نقاشی، عکاسی، مجسمه، بازسازی و مولاژ. این کار هم معرفی فرهنگی است و هم می‌تواند به اقتصاد گردشگری کمک کند.»🔸او از فاصله‌ای که میان مردم و موزه‌ها وجود دارد هم سخن می‌گوید؛ از اینکه بسیاری ممکن است آثار تاریخی جهان را در موزه‌های خارجی دیده باشند، اما هنوز با گنجینه‌های سرزمین خودشان حتی در همین موزه ملی ارتباط نزدیکی نگرفته باشند.به همین دلیل، به باور او، هنر می‌تواند پلی باشد میان مردم و میراث.🔸در روزهایی که خبرهای جنگ و بحران، سایه سنگینی بر زندگی ایرانیان انداخته، دیدن این آثار برای بسیاری از بازدیدکنندگان تنها مواجهه با چند عکس یا مجسمه نیست؛ لحظه‌ای است برای یادآوری اینکه یک تمدن، فقط با ساختمان‌ها و اشیا زنده نمی‌ماند؛ با خاطره‌ای که در ذهن مردم ادامه پیدا می‌کند، زنده می‌ماند.🔸شاید پیام اصلی نمایشگاه همین باشد: ایران فقط آن چیزی نیست که امروز دیده می‌شود؛ ایران مجموعه‌ای از هزاران سال تجربه، هنر، خلاقیت و حافظه است و تا زمانی که این حافظه روایت شود، ایران هنوز زنده است.instagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

✅ در چهل‌ونهمین نشست «شب‌های مستند» موزه سینما مطرح شد:💢 [«پرنیان»؛ روایت خانواده‌ای که حافظ تاریخ خانواده اسماعیل یغمایی شد](https://cinemamuseum.ir/content/3581)◽️چهل‌ونهمین نشست «شب‌های مستند» موزه سینما با حضور اُرُد عطارپور، مستندساز، و محمد مقدم، پژوهشگر و مستندساز، در سالن فردوس موزه سینمای ایران برگزار شد و حاضران به بررسی جنبه‌های مختلف مستند «پرنیان» با محوریت زندگی اسماعیل یغمایی، باستان‌شناس فقید، پرداختند.🔸* اُرُد عطارپور، کارگردان مستند «پرنیان»: **در قشم با اسماعیل یغمایی آشنا شدم و در سفرهای اکتشافی بسیاری همراه او بودم؛ تا جایی که میان ما دوستی عمیقی شکل گرفت. در یکی از کاوش‌ها، او مشغول حفاری محوطه‌ای با محوریت اسکلت یک زن باردار بود. همان‌جا به ذهنم رسید که بین این حفاری با فرزندی در اسکلت رحم و زندگی شخصی این کاوشگر و حضور پرنیان و فرزندش در این فیلم، من شباهت و قرابتی وجود دارد.*☑️ [ادامه مطلب](https://cinemamuseum.ir/content/3581)#شب_های_مستند#موزه_سینمای_ایرانinstagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

🔺ورود دیوان محاسبات به بلاتکلیفی ۱۴ شرکت استانی تابعه شرکت توسعه گردشگری ایران‼️دیوان محاسبات کشور اعلام کرد که به نظارت پیشگیرانه برای تعیین‌تکلیف شرکت‌های استانی تابعه شرکت توسعه گردشگری ایران ورود کرده است.🔸 دیوان محاسبات کشور اعلام کرد که با وجود گذشت نزدیک به دو دهه از تأسیس ۱۴ شرکت استانی تابعه شرکت توسعه گردشگری ایران، تاکنون نسبت به تعیین‌تکلیف این شرکت‌ها از طریق واگذاری، ادغام یا سایر روش‌های قانونی، مطابق الزامات قانون اجرای سیاست‌های کلی اصل (۴۴) قانون اساسی، قانون اصلاح موادی از قانون برنامه چهارم توسعه و بند (الف) ماده (۱۰۵) قانون برنامه هفتم پیشرفت، اقدام مؤثری صورت نگرفته است.🔸طبق اعلام دیوان محاسبات، تعدادی از این شرکت‌ها فاقد فعالیت اقتصادی موثر و زیان‌ده بوده و تامین هزینه‌های جاری آنها از محل منابع شرکت اصلی، مغایر با الزامات قانونی است.🔸دیوان محاسبات کشور با اعمال نظارت پیشگیرانه، در مرحله اول موضوع را برای انجام اقدامات اصلاحی به وزارتخانه متبوع منعکس کرده‌است./ایسناinstagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi

🔸وقتی اثری تاریخی را در یک موزه می‌بینیم، معمولاً فقط نتیجه نهایی یک فرآیند را تماشا می‌کنیم؛ اما پشت هر اثر، ساعت‌ها و گاهی ماه‌ها یا حتی سال‌ها مطالعه، آزمایش، مستندسازی و مرمت علمی نهفته است.🔸این ویدئو نگاهی کوتاه به واحد حفاظت و مرمت موزه پرادو اسپانیا است؛ یکی از معتبرترین مراکز حفاظت و مرمت آثار هنری جهان که متخصصان آن با بهره‌گیری از فناوری‌هایی مانند تصویربرداری ۳بعدی، پرتونگاری، آنالیز رنگدانه‌ها و آزمایش‌های شیمیایی، در کنار مهارت‌های سنتی مرمت، از شاهکارهای هنرمندانی چون ولاسکز، گویا، روبنس و تیسین نگهداری می‌کنند.🔸در موزه‌های بزرگ دنیا، مرمت تنها به معنای «تعمیر» یک اثر نیست؛ بلکه فرآیندی علمی برای شناخت، مستندسازی، پیشگیری از آسیب و حفظ اصالت اثر برای نسل‌های آینده است. به همین دلیل، بسیاری از متخصصان، کارگاه‌های مرمت را «بیمارستان آثار فرهنگی» می‌نامند. 🔸هر بار که در موزه با اثری چندصدساله روبه‌رو می‌شویم، به یاد داشته باشیم که ماندگاری آن حاصل تلاش بی‌وقفه مرمتگران و متخصصان حفاظتی است؛ قهرمانان گمنامی که تاریخ را زنده نگه می‌دارند.@museum_tourism@mirasbashi

میراث‌ باشی pinned «🔺به بهانه کافه‌های خیابان سنایی؛ ‼️یک میز کنار درخت؛ شهرها چگونه زندگی را حفظ می‌کنند؟ 🖋#مریم_اطیابی 🔸عصر که می‌شود، بعضی خیابان‌ها آرام‌تر نفس می‌کشند. صدای قدم‌ها، گفت‌وگوها، صدای فنجانی که روی میز گذاشته می‌شود و نوری که از لابه‌لای برگ‌های درخت عبور…»