مشق تاریخ

🌀نگاهی به مکان-رویدادهای جنبش مشروطه در تهران روز جمعه، ۱۶ مرداد ۱۴۰۵، تور مشروطه طهرانی با موضوع مکان-رویدادهای جنبش مشروطه در بازار تهران برگزار شد. در این پست می‌توانید با یازده مکان-رویداد مهم مشروطه در پهنه تهران بزرگ، از آغاز جنبش تا صدور فرمان مشروطیت، آشنا شوید. برای دیدن هر مکان، روی نام آن کلیک کنید: 1. مسجد و مدرسه خازن‌الملک2. مسجد سلطانی (شاه)3. آستانه شاه عبدالعظیم حسنی 4. خانه امیربهادر5. دروازه حضرت عبدالعظیم6. مسجد سرپولک (بهبهانی)7. گذر امام‌زاده یحیی و مدرسه معمارباشی8. بازار مسجد جامع9. مسجد جامع10. سفارت انگلیس11. کاخ صاحبقرانیه@mashghetarikh

🌀برگزاری تور «مشروطه طهرانی» به‌مناسبت صد و بیستمین سالگرد صدور فرمان مشروطیت، با بازدید از مکان-رویدادهای جنبش مشروطه در بازار تهران، جمعه، ۱۶ مرداد ۱۴۰۵@mashghetarikh🌀برگزاری تور «مشروطه طهرانی» به‌مناسبت صد و بیستمین سالگرد صدور فرمان مشروطیت، با بازدید از مکان-رویدادهای جنبش مشروطه در بازار تهران، جمعه، ۱۶ مرداد ۱۴۰۵@mashghetarikh

🌀گفت‌وگوی حمیدرضا حسینی با خانم دکتر منصوره اتحادیه درباره انقلاب مشروطه را می‌توانید در صفحه اینستاگرام مشق تاریخ مشاهده کنید. این گفت‌وگو توسط نشر تاریخ ایران و در شش قسمت آماده شده است.https://www.instagram.com/reel/Dbp3FrVOFNf/?igsh=NGptOWZ5OHM5enM1@mashghetarikh

🌀دعوت به شنیدن پادکست «تاریخ مشروطه ایران» ۱۲۰ سال پس از صدور فرمان مشروطیت، همچنان پرسش‌های زیادی درباره این رخداد وجود دارد: فکر مشروطه‌خواهی در ایران چگونه پیدا شد؟ رهبری فکری و سیاسی انقلاب در پس و پشت پرده به دست چه کسانی بود؟ چرا انقلاب در مرحله نخست به‌سرعت و نسبتا مسالمت‌آمیز پیش رفت و در ادامه به خشونت کشیده شد؟ نقش روحانیان، روشنفکران، بازاریان و دیگر نخبگان اجتماعی در انقلاب مشروطه چه بود؟ قدرت‌های خارجی چه نقشی داشتند؟ آیا مشروطه شکست خورد یا دستاوردهایی هم داشت؟ و پرسش‌های دیگر. پادکست تاریخ مشروطه ایران (دومین فصل از پادکست مشق تاریخ) در ۱۲ اپیزود به این پرسش‌ها پاسخ می‌گوید؛ با استناد به مهم‌ترین پژوهش‌های تاریخی، با بیانی ساده و به‌دور از درازگویی.راوی این پادکست، حمیدرضا حسینی، نویسنده و پژوهشگر تاریخ معاصر ایران است. از او دو پادکست دیگر با عنوان «داستان دارالخلافه؛ تاریخ تهران در عصر قاجار» و «رضاشاه مورّخان» منتشر شده. از طریق لینک زیر می‌توانید این پادکست را در «کست باکس» بشنوید.تاریخ مشروطه ایران؛ فصل دوم از پادکست مشق تاریخ@mashghetarikh

🌀برنامه تهران‌گردی «مشروطه طهرانی» 🔹قدم به قدم با رویدادهای انقلاب مشروطه در فضاهای تاریخی بازار تهران، به مناسبت صد و بیستمین سالگرد صدور فرمان مشروطیت ایران ▫️جمعه، ۱۶ مردادماه ۱۴۰۵، ساعت ۸:۳۰ تا ۱۲:۳۰ ▫️روایتگر: حمیدرضا حسینی ▫️خدمات: کارشناس، راهنمای…🔴 ظرفیت این برنامه کامل شد. به امید همراهی شما گرامیان در برنامه‌های آتی مشق تاریخ

🌀برنامه تهران‌گردی «مشروطه طهرانی» 🔹قدم به قدم با رویدادهای انقلاب مشروطه در فضاهای تاریخی بازار تهران، به مناسبت صد و بیستمین سالگرد صدور فرمان مشروطیت ایران ▫️جمعه، ۱۶ مردادماه ۱۴۰۵، ساعت ۸:۳۰ تا ۱۲:۳۰ ▫️روایتگر: حمیدرضا حسینی ▫️خدمات: کارشناس، راهنمای…🔴ظرفیت باقی‌مانده این برنامه: ۷ نفر

🌀قدم به قدم با انقلاب مشروطه در تور «مشروطه طهرانی»انقلاب مشروطه ایران از زمان آغاز اعتراض‌ها و اعتصاب‌ها تا زمانی که فرمان مشروطیت در ۱۴مرداد ۱۲۸۵ صادر شد، به‌طور عمده در تهران جریان داشت و رویدادهای آن بیش از همه در بازار تهران رخ داد. زیرا بازار، کانون ارتباطات شهری بود و بازاریان یک پای جنبش بودند. روحانیان نیز از آن‌رو که مهم‌ترین مساجد و مدارس دینی شهر در بازار قرار داشت، حضوری پررنگ در آن‌جا داشتند و رهبری جنبش را در مراحل نخست به‌دست گرفتند. جمعه این هفته، ۱۶ مرداد، به مناسبت صد و بیستمین سالروز انقلاب مشروطه، به بازار تهران و مساجد تاریخی آن می‌رویم و رد پای مشروطه را قدم به قدم دنبال می‌کنیم. 🔺برای آگاهی بیشتر و ثبت‌نام این‌جا را ببینید👈https://t.me/Mashghetarikh/4643عکس‌ها: اعتصاب بازار تهران در تابستان سال ۱۲۸۵ و فرمان مشروطه در دست تجار بازار در خانه امین‌الضرب@mashghetarikh🌀قدم به قدم با انقلاب مشروطه در تور «مشروطه طهرانی»انقلاب مشروطه ایران از زمان آغاز اعتراض‌ها و اعتصاب‌ها تا زمانی که فرمان مشروطیت در ۱۴مرداد ۱۲۸۵ صادر شد، به‌طور عمده در تهران جریان داشت و رویدادهای آن بیش از همه در بازار تهران رخ داد. زیرا بازار، کانون ارتباطات شهری بود و بازاریان یک پای جنبش بودند. روحانیان نیز از آن‌رو که مهم‌ترین مساجد و مدارس دینی شهر در بازار قرار داشت، حضوری پررنگ در آن‌جا داشتند و رهبری جنبش را در مراحل نخست به‌دست گرفتند. جمعه این هفته، ۱۶ مرداد، به مناسبت صد و بیستمین سالروز انقلاب مشروطه، به بازار تهران و مساجد تاریخی آن می‌رویم و رد پای مشروطه را قدم به قدم دنبال می‌کنیم. 🔺برای آگاهی بیشتر و ثبت‌نام این‌جا را ببینید👈https://t.me/Mashghetarikh/4643عکس‌ها: اعتصاب بازار تهران در تابستان سال ۱۲۸۵ و فرمان مشروطه در دست تجار بازار در خانه امین‌الضرب@mashghetarikh

🌀برنامه تهران‌گردی «مشروطه طهرانی»🔹قدم به قدم با رویدادهای انقلاب مشروطه در فضاهای تاریخی بازار تهران، به مناسبت صد و بیستمین سالگرد صدور فرمان مشروطیت ایران▫️جمعه، ۱۶ مردادماه ۱۴۰۵، ساعت ۸:۳۰ تا ۱۲:۳۰ ▫️روایتگر: حمیدرضا حسینی▫️خدمات: کارشناس، راهنمای رسمی گردشگری، پذیرایی، ورودیه‌ها، مگنت یادبود▫️قیمت: ۹۳۰ هزار تومان▫️برای آگاهی بیشتر و ثبت‌نام با شماره ۰۹۰۱۴۲۱۶۲۶۳ تماس بگیرید یا به واتساپ یا بله آن پیام دهید.@mashghetarikh

🌀درباره دکتر شریعتی بیاموزیم یا دعوا کنیم؟ 🔘سخنان اخیر دکتر موسی غنی‌نژاد که دکتر علی شریعتی را «شیاد» خوانده، جنجالی به‌پا کرده است. عده‌ای به دفاع از شریعتی برخاسته‌اند و عده‌ای نیز حق را به غنی‌نژاد داده‌اند. در این میان، پاسخ تند دکتر عبدالکریم سروش به آقای غنی‌نژاد، آتشی بر این دعوا دمیده است. 🔘طبیعتا میان دعوا، کمتر کسی است که درباره زندگی و زمانه شریعتی سخن بگوید و به واکاوی شرایطی بپردازد که او در آن رشد کرد، تفکراتش شکل گرفت، به شهرت رسید، هواخواهان بسیار یافت و بر افکار چند نسلِ پس از خود تأثیر گذاشت. شریعتی، جدا از آن‌که چه نظری درباره‌اش داشته باشیم، از چهره‌های مهم تاریخ معاصر ایران است؛ آن‌قدر مهم که بدون شناخت او نمی‌توان روایت کاملی را از انقلاب 57 به‌دست داد. 🔘ما در گروه مشق تاریخ و در قالب مجموعه تورهای «قرن چهاردهم به روایت موزه‌ها» به سهم خود کوشیدیم تا با بازدید از خانه – موزه دکتر شریعتی در تهران، مجالی را برای شناخت او و آراء و افکارش فراهم کنیم، اما هر بار، با انتقاد کسانی روبرو شدیم که تصور می‌کردند بازدید از خانه شریعتی به منزله تأیید و تبلیغ اوست یا در مقابل، کسانی که انتظار داشتند این تور جایی برای بزرگداشت شریعتی باشد؛ در حالی که نه این بود و نه آن! 🔘اساسا هدف این قبیل تورهای تاریخی-فرهنگی که با محوریت شخصیت‌های تاریخی برگزار می‌شوند، تحسین یا تخطئه آن‌ها نیست. حتی شناخت کامل‌شان هم نیست؛ زیرا نمی‌توان در چند ساعت به معرفی جامع چهره‌هایی پرداخت که اغلب زندگی پر فراز و نشیب و شخصیتی چند بعدی و پیچیده داشته‌اند. بلکه هدف، آشنا کردن اجمالی مخاطبان با شخصیت‌های تاریخی، توجه به جایگاه‌شان در تاریخ ایران و ترغیب به مطالعه بیشتر درباره آن‌هاست. 🔘اکنون که دعوا میان دوستان و مخالفان قدیمی دکتر شریعتی بالا گرفته و نسل جوان، هاج و واج یا با بی‌تفاوتی کامل نظاره‌گر ماجراست، می‌توانیم از خود بپرسیم: آیا بهتر نیست تاریخ را به جای فضایی سرشار از دعوا و خشونت کلامی، در فضایی همدلانه و آگاهی‌بخش روایت کنیم؟ آیا گردشگری فرهنگی یکی از بهترین شیوه‌ها برای تحقق چنین خواسته‌ای نیست؟@mashghetarikh

🌀عکسی منسوب به خیابان علاءالدوله در دوره قاجاراین خیابان پس از گسترش شهر تهران در دوره ناصرالدین‌شاه قاجار شکل گرفت و بخش‌های مختلف آن به‌نام امین‌السلطان، علاءالدوله و سفراء خوانده می‌شد. بخش شمالی خیابان را از آن رو خیابان سفرا می‌خواندند که سفارتخانه‌های آلمان، عثمانی و انگلیس در آن جای گرفته بود. خیابان علاءالدوله که جای خانه‌ها و خانه-باغ‌های اعیانی بود، در دوره رضاشاه تعریض و به نام حماسه‌سرای ملی ایران، خیابان فردوسی خوانده شد. تعریض خیابان، به قطع درختان و تخریب بسیاری از بناهای دوره قاجار از جمله دیوار و سردر تاریخی سفارت انگلیس انجامید. @mashghetarikh

🌀درباره برگزاری تور قلعه الموتخیلی از دوستان پرسیده‌اند که با توجه به ثبت جهانی قلعه الموت، آیا توری برای دیدن این اثر تاریخی خواهیم داشت؟ به آگاهی می‌رسانیم با توجه به گرمای هوای منطقه الموت در مردادماه، این تور را در اوایل شهریورماه و پس از خنک شدن نسبی هوا برگزار خواهیم کرد.@mashghetarikh

🌀الموت؛ جایی که تاریخ را از جغرافیا می‌آموزیم🔹به بهانه ثبت قلعه الموت در فهرست میراث فرهنگی جهان🖌حمیدرضا حسینی نخستین بار که با «مشق تاریخ» به دیدار قلعه الموت رفتیم، اردیبهشت‌ماه سال ۱۳۹۸ بود. هوا به‌غایت لطیف و زمین پوشیده از چمن طبیعی با گل‌ها و بوته‌های رنگارنگ بود. مناظر کوهستانی آن‌قدر زیبا بودند که در میانه راه به اصرار همسفران، یکی دو بار ایستادیم تا عکس بگیریم. با وجود این، رسیدن به قلعه آسان نبود. جاده باریک و پیچ در پیچ بود و بالا رفتن از چند صد پله، از پای صخره تا ورودی قلعه، نَفَس‌ها را می‌برید. و صد البته که به تماشای آن قلعه افسانه‌ای می‌ارزید. ناهاری تدارک دیده و قرار گذاشته بودیم که کنار دریاچه اوان بخوریم؛ ولی همین که رسیدیم و سفره گستردیم، طوفانی سخت درگرفت که شبیهش را فقط در فیلم‌های هالیوودی دیده بودیم. غذاها را باد برد و بسا که اگر دیر جنبیده بودیم، خودمان هم با غذاها می‌رفتیم! رعد و برقی جهید و رگباری درگرفت و هوا تیره شد. چاره‌ای نماند جز آن‌که به زحمتِ فراوان سوار اتوبوس شویم و الفرار! ولی گویا طبیعت بنا نداشت که به این راحتی‌ها رهایمان کند. میانه راه بودیم که یکی از تیرهای برق روی جاده سقوط کرد. شاید اگر کمی سرعت‌مان بیشتر بود، روی سقف اتوبوس می‌افتاد و کار بیخ پیدا می‌کرد. الغرض، سیم‌ها در هم پیچیدند، برق منطقه رفت، ماشین‌ها پشت سر هم قطار شدند و دو سه ساعتی معطل شدیم تا مأموران راهداری و اداره برق خودشان را برسانند و جاده را باز کنند. ولی باز هم باران بود و دید محدود و سختی رانندگی تا این‌که از منطقه الموت خارج شدیم و نفس راحتی کشیدیم.  به همسفران گفتم: تور امروز، نه کلاس درس تاریخ بلکه کارگاه عملی تاریخ بود. انگار که فرازی از تاریخ مبارزات اسماعیلیه نزاری را برای‌مان شبیه‌سازی کرده باشند. وقتی می‌بینیم که در قرن بیست و یکم، با این همه امکانات پیشرفته، رسیدن به قلعه الموت این‌چنین دشوار است و طبیعت تا این حدّ سخت می‌گیرد، می‌فهمیم که اوضاع در هشتصد نهصد سال پیش از چه قرار بوده است. حالا می‌توانیم خودمان را جای سپاهیان سلجوقی بگذاریم و ببینیم که چگونه با ساز و برگ سنگین، زیر آفتاب سوزان یا باد و باران، پیاده و سواره، از اصفهان تا الموت می‌آمدند و به محض ورود به کوهستانی که پر از درّه‌های ژرف و دژهای استوار و پرتگاه‌های پرخطر بود، در هر قدم به کمینی برمی‌خوردند و تلفاتی می‌دادند. در نهایت، اگر بخت یارشان می‌شد، با مشقت‌ بسیار خود را پای قلعه الموت می‌رساندند و آن را در محاصره می‌گرفتند ولی آن‌جا نیز، تیر و آتشی بود که مدافعان الموت، شب و روز، بر سرشان می‌ریختند. آن‌قدر هم در قلعه آب و آذوقه داشتند که بتوانند هفته‌ها و ماه‌ها دوام بیاورند تا سپاه مهاجم خسته و درمانده شود و دست از پا درازتر، راه آمده را برگردد. این‌ است رمز ۱۷۰ سال مقاومت الموت در برابر هر سپاه و سلطانی؛ از زمانی که حسن صباح آن‌جا را مرکز فرماندهی خود کرد تا وقتی هولاکوخان مغول به تصرفش درآورد. و ما هرگز نمی‌توانستیم به چنین درکی از موقعیت و اهمیت الموت برسیم، مگر آن‌که رنج سفر را بر خود همراه کنیم و تاریخ را از جغرافیا بیاموزیم: همان شعار همیشگی مشق تاریخ که «ما از مکان به زمان سفر می‌کنیم!» @mashghetarikh

🌀الموت؛ جایی که تاریخ را از جغرافیا می‌آموزیم🔹به بهانه ثبت قلعه الموت در فهرست میراث فرهنگی جهان🖌حمیدرضا حسینی نخستین بار که با «مشق تاریخ» به دیدار قلعه الموت رفتیم، اردیبهشت‌ماه سال ۱۳۹۸ بود. هوا به‌غایت لطیف و زمین پوشیده از چمن طبیعی با گل‌ها و بوته‌های رنگارنگ بود. مناظر کوهستانی آن‌قدر زیبا بودند که در میانه راه به اصرار همسفران، یکی دو بار ایستادیم تا عکس بگیریم. با وجود این، رسیدن به قلعه آسان نبود. جاده باریک و پیچ در پیچ بود و بالا رفتن از چند صد پله، از پای صخره تا ورودی قلعه، نَفَس‌ها را می‌برید. و صد البته که به تماشای آن قلعه افسانه‌ای می‌ارزید. ناهاری تدارک دیده و قرار گذاشته بودیم که کنار دریاچه اوان بخوریم؛ ولی همین که رسیدیم و سفره گستردیم، طوفانی سخت درگرفت که شبیهش را فقط در فیلم‌های هالیوودی دیده بودیم. غذاها را باد برد و بسا که اگر دیر جنبیده بودیم، خودمان هم با غذاها می‌رفتیم! رعد و برقی جهید و رگباری درگرفت و هوا تیره شد. چاره‌ای نماند جز آن‌که به زحمتِ فراوان سوار اتوبوس شویم و الفرار! ولی گویا طبیعت بنا نداشت که به این راحتی‌ها رهایمان کند. میانه راه بودیم که یکی از تیرهای برق روی جاده سقوط کرد. شاید اگر کمی سرعت‌مان بیشتر بود، روی سقف اتوبوس می‌افتاد و کار بیخ پیدا می‌کرد. الغرض، سیم‌ها در هم پیچیدند، برق منطقه رفت، ماشین‌ها پشت سر هم قطار شدند و دو سه ساعتی معطل شدیم تا مأموران راهداری و اداره برق خودشان را برسانند و جاده را باز کنند. ولی باز هم باران بود و دید محدود و سختی رانندگی تا این‌که از منطقه الموت خارج شدیم و نفس راحتی کشیدیم.  به همسفران گفتم: تور امروز، نه کلاس درس تاریخ بلکه کارگاه عملی تاریخ بود. انگار که فرازی از تاریخ مبارزات اسماعیلیه نزاری را برای‌مان شبیه‌سازی کرده باشند. وقتی می‌بینیم که در قرن بیست و یکم، با این همه امکانات پیشرفته، رسیدن به قلعه الموت این‌چنین دشوار است و طبیعت تا این حدّ سخت می‌گیرد، می‌فهمیم که اوضاع در هشتصد نهصد سال پیش از چه قرار بوده است. حالا می‌توانیم خودمان را جای سپاهیان سلجوقی بگذاریم و ببینیم که چگونه با ساز و برگ سنگین، زیر آفتاب سوزان یا باد و باران، پیاده و سواره، از اصفهان تا الموت می‌آمدند و به محض ورود به کوهستانی که پر از درّه‌های ژرف و دژهای استوار و پرتگاه‌های پرخطر بود، در هر قدم به کمینی برمی‌خوردند و تلفاتی می‌دادند. در نهایت، اگر بخت یارشان می‌شد، با مشقت‌ بسیار خود را پای قلعه الموت می‌رساندند و آن را در محاصره می‌گرفتند ولی آن‌جا نیز، تیر و آتشی بود که مدافعان الموت، شب و روز، بر سرشان می‌ریختند. آن‌قدر هم در قلعه آب و آذوقه داشتند که بتوانند هفته‌ها و ماه‌ها دوام بیاورند تا سپاه مهاجم خسته و درمانده شود و دست از پا درازتر، راه آمده را برگردد. این‌ است رمز ۱۷۰ سال مقاومت الموت در برابر هر سپاه و سلطانی؛ از زمانی که حسن صباح آن‌جا را مرکز فرماندهی خود کرد تا وقتی هولاکوخان مغول به تصرفش درآورد. و ما هرگز نمی‌توانستیم به چنین درکی از موقعیت و اهمیت الموت برسیم، مگر آن‌که رنج سفر را بر خود همراه کنیم و تاریخ را از جغرافیا بیاموزیم: همان شعار همیشگی مشق تاریخ که «ما از مکان به زمان سفر می‌کنیم!» عکس‌های آن سفر را این‌جا ببینید: https://t.me/Mashghetarikh/315@mashghetarikh

🌀رضاشاهی که باید از نو شناخت📻دعوت به شنیدن پادکست «رضاشاه مورّخان»  امروز، ۴مردادماه، برابر است با هشتاد و دومین سالروز درگذشت رضاشاه پهلوی به سال ۱۳۲۳. در سال‌های اخیر، رضاشاه، در حالی‌که گمان می‌رفت به تاریخ پیوسته باشد، با شعار «رضاشاه، روحت شاد» به میدان سیاست بازگشته و کارنامه حکمرانی‌اش موضوع بحث و جدل‌های فراوان شده است. در این فضا، اغلب اظهار نظرها در موافقت یا مخالفت با او، رنگ و بوی سیاسی دارند و آثار علمی و پژوهشی که در این‌باره منتشر می‌شوند، توجه چندانی را به خود جلب نمی‌کنند. شاید در گرد و غبار دعواهای سیاسی گم می‌شوند و شاید نیز، مطالعه‌شان، از آن‌رو که در سطح تخصصی نوشته شده‌اند، برای همگان ممکن نیست.  فصل سوم از پادکست مشق تاریخ با عنوان «رضاشاه مورّخان» با این هدف منتشر می‌شود که چکیده یافته‌های پژوهشی مورخان معاصر درباره رضاشاه پهلوی را به‌شکل ساده و روان و دور از سوگیری‌های سیاسی در اختیار علاقمندان قرار دهد. از طریق لینک زیر یا با اسکن QR Code روی تصویر می‌توانید این پادکست را در پادکست‌خوان «کست باکس» بشنوید.رضاشاه مورخان؛ فصل سوم از پادکست مشق تاریخ@mashghetarikh

🌀قلعه الموت ثبت جهانی شددر چهل و هشتمین نشست کمیته بین‌الدول میراث جهانی، وابسته به سازمان یونسکو که در شهر بوسان کره جنوبی در حال برگزاری است، «الموت و استحکامات وابسته» در فهرست میراث فرهنگی جهان ثبت شد و تحت حمایت بین‌المللی قرار گرفت. پرونده ثبت این اثر دربرگیرنده زنجیره‌ای از هفت دژ تاریخی، شامل قلعه‌های الموت، لمبسر، ایلان، شیرکوه، نویزرشاه، قسطین‌لار و شمس‌کلایه است که همگی در استان قزوین قرار دارند.این قلعه‌ها از سده ششم هجری قمری توسط فرقه اسماعیلیان نزاری، به رهبری حسن صباح، تصرف یا ساخته شدند و به مدت 170 سال محل فرمانروایی این سلسله در نواحی شمالی ایران و مقاومت‌شان در برابر حکومت‌های حاکم بر ایران بودند. این فرمانروایی با حمله هلاکوخان مغول به الموت و تسخیر و ویرانی قلعه‌ها پایان یافت. @mashghetarikh

📻رضاشاهِ مورّخان؛ فصل سوم از پادکست مشق تاریخ▫️نگاهی به رضاشاه پهلوی از دریچه مهم‌ترین آثار پژوهشی مورخان معاصراپیزود ششم: زمینه‌های فکری و پشتوانه‌های داخلی قدرت‌یابی رضاخان سردار سپهدر این اپیزود می‌شنوید:▪️تقابل نسل جوان برآمده از مشروطه با اشرافیت محافظه‌کار قاجاری▪️فراگیری تفکر نوسازی ایران برپایه فرنگی‌مآبی▪️فکر تشکیل دولت مطلقه مدرن برای اجرای اصلاحات▪️دلایل هم‌سویی رضاخان و سرخوردگانِ از نظام مشروطه ▪️احزاب و جریان‌های سیاسی حامی رضاخان اپیزود ششم از فصل چهارم پادکست مشق تاریخ را می‌توانید در پادکست‌خوان کست‌باکس در پیوند زیر بشنوید👈 رضاشاه مورخان، اپیزود ششم@mashghetarikh

💠نقد موزه از نگاه مخاطب-۱۳🔹تعطیلی موزه‌ها؛ ناخواسته یا از خداخواسته؟🖌حمیدرضا حسینی🔘موزه‌های ایران که بیشترین، بزرگ‌ترین آن‌ها به وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی وابسته‌اند، در خلال وقایع خونبار دی‌ماه ۱۴۰۴ به‌تدریج تعطیل شدند و با آغاز جنگ چهل روزه، به‌تمامی از فعالیت بازماندند. آثار به نمایش درآمده نیز برچیده و به مخازن منتقل شدند. اصابت موشک به نزدیکی کاخ گلستان و تخریب شدید بخش‌هایی از این کاخ و اتفاق‌های مشابه برای کاخ چهلستون اصفهان یا موزه باستان‌شناسی سنندج نشان داد که موزه‌ها و آثارشان تا چه حد در برابر مخاطرات ناشی از جنگ آسیب‌پذیرند. جنگ هنوز به پایان نرسیده و هرلحظه ممکن است بمباران وسیع شهرهای ایران از سرگرفته شود. بنابراین، نمی‌توان ریسک کرد و آثار موزه‌ها را دوباره به تالارهای نمایش بازگرداند. 🔘با این حال، می‌توان پرسید که آیا وظایف موزه‌ در نمایش فیزیکی آثار خلاصه می‌شود و اگر چنین کاری ممکن نباشد، مأموریت موزه در ارتباط با مخاطب پایان‌یافته تلقی می‌شود؟ آیا نمی‌توان در دنیای امروز، با روش‌ها و ابزارهای متنوع و متکثری که برای معرفی آثار موزه‌ای وجود دارد، آن‌ها را بدون نمایش فیزیکی معرفی کرد؟ دم دست‌ترین روش، ایجاد بستر بازدید مجازی و معرفی آثار در وب‌سایت موزه‌هاست که نیاز به آن بیش از هر زمان دیگری احساس می‌شود اما اکثریت مطلق موزه‌های ایران (و تأکید می‌شود اکثریت مطلق) کوشش درخوری را در این‌باره صورت نداده‌اند. هم‌چنین، هیچ درگاه و میزخدمتی در بستر وب برای ارائه خدمات به دانشجویان و پژوهشگران ایجاد نکرده‌اند. 🔘آیا تجربه تعطیلی طولانی مدت موزه‌ها در زمان اپیدمی کرونا، موزه‌های ایران را مجاب نکرد که غیر از نمایش فیزیکی آثار، روش‌ها و بسترهای دیگری را نیز برای ارتباط با مخاطب تمهید کنند؟ در حالی‌که آن تجربه تلخ و البته ذی‌قیمت، وزارت آموزش و پرورش و دانشگاه‌ها را بر آن داشت که بستر لازم را برای آموزش مجازی میلیون‌ها دانش‌آموز و دانشجو فراهم کنند و اکنون، همان بستر حداقلی، مانع از توقف کامل فعالیت مدارس و دانشگاه‌ها شده است. این‌که مشخصا وزارت م.گ.ص بستر مشابهی را برای تداوم فعالیت موزه‌ها در شرایط نامعمول فراهم نکرده، پرسشی است که پیش روی وزیر، معاون میراث فرهنگی، مدیرکل موزه‌ها و مدیران موزه‌های بزرگ قرار دارد. 🔘از این گذشته و جدا از تمهید بسترهای مجازی، آیا برگزاری رویدادهای مختلف نمی‌تواند بخشی از فرایند ارتباط موزه با مخاطب باشد؟ آیا همین‌که تالارهای نمایش بسته شدند، درِ موزه باید کلا تخته شود؟ بسیاری از موزه‌های ایران دارای محوطه وسیع (گاه به مساحت چند هکتار) یا سالن‌ها و آمفی‌تئاترها و دیگر فضاهایی هستند که می‌توانند میزبان طیف وسیعی از برنامه‌های فرهنگی مانند نشست‌های علمی، جلسات سخنرانی، نمایش فیلم، اجرای تئاتر و موسیقی، برگزاری کارگاه‌های آموزشی و از این قبیل باشند. اما در حالی‌که حتی کتابفروشی‌های سطح شهر نیز برگزاری رویدادهای فرهنگی را از سرگرفته‌اند، اکثریت موزه‌ها در خاموشی مطلق فرورفته‌اند. گفتنی است که در تهران، اندک موزه‌هایی که فعالیت خود را به‌درجاتی آغاز کرده‌اند، تحت اداره وزارت م.گ.ص نیستند و به نهادهای دیگری مانند وزارت فرهنگ و ارشاد، بنیاد مستضعفان یا شهرداری تعلق دارند. 🔘بگذریم از این‌که در شرایطی که دشمن به سرزمین ما هجوم آورده و شعار «نابودی یک‌شبه تمدن ایران» را سرداده و کشور بیش از هر زمان دیگری نیازمند تقویت آگاهی و همبستگی ملی است، موزه‌ها نمی‌توانند خود را از ماجرا کنار بکشند و نقش تماشاچی را بازی کنند؛ مگر آن‌که خود را در جایگاه نهادی تجمّلی برای پاسخ‌گویی به نیازهای تفنّنی ببینند که در این صورت، چنان‌که یکی از رؤسای پیشین سازمان میراث فرهنگی گفته بود، بیشتر زیبنده عنوان «گاوصندوق آثار عتیقه» هستند تا موزه به مثابه نهاد علمی، فرهنگی و آموزشی. 🔘با این وصف می‌توان گفت: تعطیلی موزه‌ها بر اثر جنگ، اگرچه در آغاز «ناخواسته» بود، اما گویی که ادامه آن برای شمارِ نه چندان اندکی از موزه‌ها «از خداخواسته» شده است! 🔺تلگرام و اینستاگرام ناف تهرون @nafetehroon