🔺ایران را نمیتوان شکست‼️ روایتی از نمایشگاه «حقیقت جاودان؛ ایران زنده است» و گفتوگو با هربرت کر…
انتشار: 2026/08/09 11:31 UTCدریافت: 2026/08/14 01:00 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/14 01:00 UTC
🔺ایران را نمیتوان شکست‼️ روایتی از نمایشگاه «حقیقت جاودان؛ ایران زنده است» و گفتوگو با هربرت کریممسیحی 🖋#مریم_اطیابی🔸میراثباشی:از همان قاب اول، چیزی کم بود؛ یا شاید چیزی بیش از حد حضور داشت.آدمی در عکسها نبود، اما همه جا انسان دیده میشد. در چینخوردگی آجرهای طاق کسری، در ستونهای تختجمشید، در سکوت مسجدی که قرنها نماز را به خاطر سپرده بود و در کلیسایی که هنوز بوی دعا میداد. هر قاب، رد پای انسان را حمل میکرد؛ انسانی که رفته بود، اما اثرش هنوز مانده بود.🔸 همین پرسش، آغاز گفتوگوی من با هربرت کریممسیحی شد؛ عکاسی که سالهاست ایران را نه فقط ثبت، که روایت میکند.🔸از او پرسیدم چرا نام نمایشگاه را «حقیقت جاودان؛ ایران زنده است» گذاشته است؟مکث کوتاهی کرد و بعد جملهای گفت که شاید خلاصه همه عکسهایش باشد:«حکومتها شکست میخورند، سلسلهها از میان میروند، آدمها میآیند و میروند؛ اما ایران هرگز شکست نمیخورد.»🔸او از تاریخ، روایت دیگری دارد؛ روایتی که در آن، یورش اسکندر، حمله مغول یا هر مهاجم دیگری به معنای شکست ایران نیست. آنچه در فراز و فرود تاریخ فرو میریزد، حکومتها و سلسلهها هستند، نه سرزمینی که هزاران سال توانسته خود را از نو بسازد.🔸میگوید اگر ایران شکست خورده بود، امروز دیگر چیزی به نام ایران وجود نداشت. این سرزمین راز عجیبی برای زنده ماندن دارد؛ رازی که نه در سیاست، بلکه در فرهنگ، حافظه و هنر نهفته است.🔸هربرت در عکسهایش، انسان را عمداً حذف کرده است.اما وقتی از مسجدی عکس میگیرد، مسلمانانی را میبیند که قرنها در آن عبادت کردهاند. وقتی کلیسایی را قاب میبندد، مسیحیانی را میبیند که در سکوت آن دعا خواندهاند. وقتی به تختجمشید نگاه میکند، تنها سنگها را نمیبیند؛ تمدنی را میبیند که هنوز در حافظه این سرزمین نفس میکشد.برای او، بناهای تاریخی، اشیای بیجان نیستند؛ موجوداتی زندهاند که هنوز با ما حرف میزنند.🔸شاید به همین دلیل است که به گفته او باستانشناسان هم هنگام دیدن آثارش، بیش از آنکه از دقت مستندنگاری سخن بگویند، از «روح مکان» حرف زدهاند؛ روحی که در عکسهای او زنده مانده است. 🔸اما گفتوگو، جایی عمیقتر شد که از میراث فرهنگی حرف زدیم. کریم مسیحی ناگهان از عکس فاصله گرفت و از مسئولیت حرف زد. میگوید آرزو دارد روزی برسد که یک جوان در آذربایجان غربی، نگران مسجد آقابزرگ کاشان باشد؛ همانطور که یک شهروند کاشانی دلش برای قرهکلیسا یا کلیسای وانک بلرزد.🔸او میگوید: برایش مهم است که یک مسیحی، نگران آسیب دیدن مسجد باشد و یک مسلمان، دلواپس کلیسا.این جمله شاید ساده به نظر برسد، اما در دل خود، تعریف تازهای از میراث فرهنگی دارد.میراث، متعلق به یک دین نیست.متعلق به یک قوم نیست.متعلق به یک استان هم نیست.میراث، حافظه مشترک ماست.اگر گنبد مسجدی فرو بریزد، بخشی از حافظه ایران آسیب دیده است و اگر دیوار کلیسایی ترک بخورد، باز هم چیزی از هویت مشترک ما فرو ریخته است.🔸از نگاه او، ایران زمانی از میراث خود بهدرستی حفاظت خواهد کرد که هر ایرانی، فارغ از قومیت، زبان یا دین، آثار تاریخی سراسر این سرزمین را بخشی از خانه خود بداند.🔸هربرت جمله دیگری هم گفت که مدتها در ذهن خواهد ماند:«اینها میراث فرهنگی کشور نیستند؛ ارث پدری من و تو هستند.»شاید تفاوت همین دو واژه، همه تفاوت نگاه ما به حفاظت از میراث فرهنگی باشد.🔸او تاکید میکند: وقتی بنایی را متعلق به یک سازمان بدانیم، حفاظت از آن را هم وظیفه همان سازمان میدانیم.اما وقتی آن را خانه پدری خود بدانیم، دیگر منتظر هیچ بخشنامهای نمیمانیم.مردم، خودشان نگهبان خواهند شد.🔸این هنرمند از نسل جوان هم با مهربانی حرف میزند. نه از موضع نصیحت، بلکه از موضع اعتماد. میگوید هر نسل، زبان خودش را برای دوست داشتن ایران پیدا میکند.اگر نوجوانی امروز، نقش فروهر را روی لباسش چاپ میکند یا از کاشیکاری مسجد شاه اصفهان برای طراحی یک دستبند الهام میگیرد، نباید او را سرزنش کرد. این هم شکلی از پیوند با گذشته است.نسل امروز قرار نیست ایران را دقیقاً شبیه نسلهای قبل دوست داشته باشد.مهم این است که روزی، خودش راهش را به سوی این حافظه پیدا کند.🔸از او پرسیدم هنر چه نقشی در حفاظت از میراث فرهنگی دارد؟ لبخندی میزند و میگوید:اگر هنرمندان نبودند، شاید خیلی از چیزهایی را که امروز میشناسیم، اصلاً نمیشناختیم. 🔸واقعیت همین است.پیش از آنکه دوربینها به ثبت آثار تاریخی بپردازند، این نقاشان بودند که تختجمشید، طاق کسری و دهها بنای دیگر را برای تاریخ حفظ کردند.هنر، فقط زیبایی خلق نمیکند؛ حافظه میسازد.🔸وقتی گفتوگو تمام شد، از گالری بیرون آمدیم.بیرون، زندگی جریان داشت؛ همان زندگی که در روزهای میان جنگ و آتشبس، هنوز آدمها را به دیدن یک نمایشگاه عکس میکشاند.🔻ادامه:@mirasbashi
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 1 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — میراث باشی
بیست و یکمین نشست ایکوم و کافه موزه تایپبا عنوان کافه، موزه و رسانهبا حضور اصحاب رسانهیکشنبه ۲۵ امرداد ۱۴۰۵ ساعت ۱۸ تا ۲۰کافه موزه تایپورود برای عموم آزاد و رایگان است.instagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi
☑️ به همت انجمن آثار و مفاخر فرهنگی؛ 🔶 آیین بزرگداشت زندهیاد علی حاتمی برگزار میشود🔹انجمن آثار و مفاخر فرهنگی، آیین بزرگداشت مقام فرهنگی و هنری زندهیاد علی حاتمی،فیلمنامهنویس، کارگردان و چهرههای ماندگار سینمای ایران را یکشنبه ۲۵ مردادماه برگزار میکند.🔹در این رویداد که ساعت ۱۶ برگزار خواهد شد، سید محمد بهشتی مدیرعامل اسبق بنیاد سینمایی فارابی، داریوش مؤدبیان نویسنده، مترجم و کارگردان سینما، رائد فریدزاده رئیس سازمان امور سینمایی و سمعی بصری، مهدی دادگو تهیه کننده سینما و محمود شالویی درباره زندگی، آثار و جایگاه فرهنگی و هنری علی حاتمی سخن خواهند گفت.🌐 موزه سینمای ایران در فضای مجازی instagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi
🔸در شرایطی که معاونت تخصصی صنایعدستی ماههاست بدون معاون تخصصی اداره می شود و ترکیب برخی شوراهای راهبردی وزارتخانه با پرسشهای جدی دربارۀ میزان حضور و نقش متخصصان حوزههای باستانشناسی، معماری، موزهداری، مرمت، هنرهای سنتی و دیگر رشتههای مرتبط مواجه است، انتظار میرود دولت نسبت به تقویت جایگاه تخصص و کارشناسی در این وزارتخانه توجه ویژه نشان دهد.🔸وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایعدستی پیش از هر چیزی نهادی تخصصی برای شناخت، حفاظت، پژوهش، معرفی و توسعه پایدار میراثفرهنگی، صنایعدستی و گردشگری ایران است. 🔸انتصاب مدیران در این مجموعه نیز باید متناسب با همین ماهیت و برپایه تخصص، تجربه و شناخت از ماموریتهای آن صورت گیرد. فرصتهای موجود برای حفاظت و اعتلای میراث فرهنگی، هنرهای سنتی، گردشگری و صنایعدستی کشور محدود و ارزشمند است. ضروری است این فرصتها با تصمیمهای کارشناسی، برنامهریزی بلند مدت و بهرهگیری از ظرفیت متخصصان کشور حفظ و تقویت شوند. 🔸جامعۀ باستانشناسی ایران از مسئولان دولت و وزارت میراثفرهنگی، گردشگری و صنایعدستی میخواهد روند انتقال اموال فرهنگی و جابهجایی مرکز هنرهای سنتی را متوقف کرده و پیش از هرگونه اقدام، موضوع را با حضور کارشناسان مستقل، متخصصان مرتبط و نهادهای علمی و حرفهای مورد ارزیابی قرار دهند. همچنین انتظار میرود دلایل، مستندات فنی و مطالعات کارشناسی مرتبط با چنین تصمیمهایی بهصورت شفاف در اختیار جامعۀ تخصصی و افکار عمومی قرار گیرد.جامعۀ باستانشناسی ایرانinstagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi
🔺مخالفت جامعۀ باستانشناسی ایران با انتقال اموال فرهنگی و جابهجایی مرکز هنرهای سنتی🔸در خبرها آمده است که وزیر میراثفرهنگی، گردشگری و صنایعدستی در همفکری با شماری از مدیران این وزارتخانه، تصمیمهایی در خصوص انتقال اموال فرهنگی به بیرون از ساختمان ارگ آزادی و جابهجایی مرکز هنرهای سنتی اتخاذ کرده است؛ تصمیمهایی که با توجه به جایگاه و اهمیت این مرکز ، نگرانیهای جدی در میان کارشناسان و متخصصان حوزۀ میراث فرهنگی ایجاد کرده است.🔸مرکز هنرهای سنتی، وابسته به پژوهشگاه میراثفرهنگی و گردشگری، یکی از مهمترین نهادهای کشور در زمینه تولید، آموزش، پژوهش و انتقال دانش هنرهای سنتی است. انتقال اموال و جابهجایی این مرکز با استناد به ضرورت حفاظت بهتر و ارتقاء شرایط نگهداری و مستندنگاری مطرح شده است. مدارک و گزارش های منتشرشده در خبرگزاریهای داخلی نشان میدهد که متأسفانه قائممقام وزیر و معاونت میراثفرهنگی، مدیرکل حوزۀ وزارتی و مدیرکل موزهها در روند این تصمیم زیانبار و پرمخاطره نقش مستقیم داشتهاند.❗️وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایعدستی در حال حاضر با مجموعهای از مسائل و چالشهای اساسی مواجه است: 🔸انتصاب مدیران فاقد تخصص مرتبط در برخی حوزهها، کمبود منابع مالی، تخریب بناها و بافتهای تاریخی، تعرض و غارت محوطههای باستانی، مرمتهای غیراصولی و زیانبار، شرایط نامناسب برخی موزهها و پایگاههای ملی و جهانی، ورشکستگی و تعطیلی شماری از مراکز گردشگری، رهاشدگی و عدم حمایت از هنرهای سنتی و صنایعدستی، قطع روابط و همکاریهای پژوهشی بینالمللی و دهها چالش دیگر. انتظار میرود ظرفیت مدیریتی وزارتخانه بیش از هر چیز بر حل این مسائل بنیادی و انجام ماموریتهای اصلی و قانونی آن متمرکز شود و از اقداماتی که ممکن است خود به ایجاد مشکلات تازه منجر شوند، پرهیز شود. 🔸تصمیم به انتقال اموال فرهنگی و جابهجایی پژوهشکدۀ هنرهای سنتی در دولت چهاردهم، ناگزیر تجربه انتقال بخشهایی از این وزارتخانه به شیراز و اصفهان در دولت دهم را به یاد میآورد؛ تجربهای که پیامدهای آن برای بخشهایی از میراثفرهنگی و صنایعدستی کشور همچنان محل بحث و نقد کارشناسی است . 🔸تصمیم کنونی نیز با مخالفت و اعتراض شماری از کارشناسان و تشکلهای تخصصی مواجه شده است. متأسفانه، بیتوجهی به خواست کارشناسان ، رویهای است که در دو سال گذشته در این وزارتخانه تشدید شده است. 🔸ضرورت اصلاح ساختارها و بهبود شرایط موجود بر ما پوشیده نیست و جامعه باستان شناسی ایران نیز بر آن تأکید دارد؛ با این حال، شرط نخست هرگونه اصلاح، بهرهگیری از مدیران و کارشناسان متخصص، برخورداری از برنامه روشن، شناخت دقیق چالشها و ارائۀ راهحلهای کارشناسی و قابل ارزیابی است. بدون طی چنین فرایندی، تصمیمهایی از این دست ممکن است نه تنها به حل مسائل موجود منجر نشوند، بلکه مشکلات جدیدی نیز پدید آورند. 🔸مجموعۀ سعدآباد و شرایط حفاظتی مخازن و فضاهای آن برای متخصصان و کارشناسان این حوزه، امری ناشناخته نیست که بتوان در پوشش ارتقاء و بهبود شرایط حفاظتی اموال فرهنگی، چنین طرحی را توجیه کرد. از سوی دیگر، کمبود فضا در مخازن و گنجینههای موزۀ ملّی ایران نیز مسئلهای شناخته شده است که سالها مورد توجه کارشناسان و مدیران موزه بوده است. 🔸در چنین شرایطی، انتقال اموال از یک فضای دارای مشکل به فضایی که خود با محدودیتهای جدی روبهروست، بیش از آنکه راه حلی پایدار باشد، میتوان به مشکلات عدیده بیشتری منجر شود. از این روی، استناد به ارتقای شرایط حفاظتی، نیازمند ارائه مستندات فنی، ارزیابیهای کارشناسی و توضیح شفاف دربارۀ مزایایی محل جدید است. 🔸همچنین نباید تجربه انتقال پژوهشگاه میراث فرهنگی، مرکز اسناد و کتابخانه به شیراز و معاونت صنایعدستی به اصفهان در دولت دهم را از یاد برد؛ اقدامی که در آن زمان با استناد به سیاست تمرکززدایی از تهران و کاهش مخاطرات طبیعی صورت گرفت، اما پیامدهای اجرایی و نهادی آن همچنان در حافظۀ جامعۀ تخصصی کشور باقیمانده است. تکرار چنین تصمیمهایی، بدون ارزیابی دقیق تجربههای گذشته و انتشار مطالعات کارشناسی، میتواند هزینههای جبران ناپذیری برای ساختارهای علمی و تخصصی میراث فرهنگی کشور در پی داشته باشد. 🔸جامعۀ باستانشناسی ایران، با تأکید بر ضرورت اصلاح وزارتخانه و تغییر رویۀ آن در راستای انجام تکالیف و مأموریتهای قانونی، مخالفت خود را با اقدامات نسنجیده و پرمخاطرهای چون انتقال اموال فرهنگی و جابهجایی مرکز هنرهای سنتی اعلام میدارد و خواهان توجه ویژۀ دولت و رسیدگی نهادهای نظارتی به روند تصمیمگیری و مدیریت در این وزارتخانه است.
🔺ماکو در آزمون جنگ؛ از مسیر عبور تا مقصد ماندن‼️جنگ تقاضای سفر را محتاطتر کرده، اما مسئله ماکو فقط امنیت نیست؛ چالش اصلی، تبدیل جریان مسافر م رزی به اقامت، مصرف و درآمد گردشگری است.🖋#مریم_اطیابی🔸میراثباشی:مهمترین دارایی ماکو فقط جاذبههای گردشگری نیست؛ جریان مسافر است. مسافرانی که از مسیر بازرگان به ترکیه رفتوآمد میکنند، یک بازار بالقوه بزرگ برای گردشگری منطقهاند. حتی اگر درصد کوچکی از این افراد، به جای عبور، چند ساعت یا یک شب در ماکو بمانند و از جاذبهها، رستورانها، مراکز خرید و خدمات محلی استفاده کنند، اثر اقتصادی آن میتواند قابلتوجه باشد.🔸ماکو از نظر ظرفیت گردشگری دست خالی نیست. موقعیت مرزی، طبیعت کوهستانی، آثار تاریخی و فرهنگی و بیش از ۱۳۰ جاذبه گردشگری، امکان شکلگیری یک مقصد متنوع را فراهم کرده است. «گردشگری ترکیبی» نیز میتواند همین ظرفیتها را به هم پیوند دهد؛ ترکیبی از طبیعت، تاریخ، فرهنگ، خرید، غذا و سفرهای منطقهای.🔸اما مرز در شرایط جنگی دو چهره دارد. در شرایط عادی، مرز یک مزیت است؛ در شرایط بحران، میتواند به عامل بازدارنده تبدیل شود. گردشگر پیش از آنکه بپرسد «ماکو چه جاذبهای دارد؟» ممکن است بپرسد: «آیا سفر به یک منطقه مرزی امن است؟» حتی اگر امنیت واقعی مقصد مناسب باشد، ادراک خطر میتواند تقاضا را کاهش دهد. برای گردشگر خارجی نیز محدودیت یا اختلال احتمالی در تردد مرزی، یک عامل مهم در تصمیمگیری است.🔸مسئولان منطقه در سال ۱۴۰۵ نیز از تأثیر شرایط جنگی بر تعویق یا لغو بخشی از برنامههای گردشگری سخن گفتهاند. بنابراین در کوتاهمدت، مسئله اصلی ماکو بیش از کمبود جاذبه، کاهش تقاضا ناشی از ادراک ریسک است.🔸اما این تمام ماجرا نیست. تجربه امسال نشان داده که جنگ به معنای توقف کامل سفر نیست. ماکو در نوروز و تعطیلات چندروزه همچنان میزبان گردشگران بوده و جریان مسافر در مرز بازرگان نیز ادامه داشته است.حتی در شرایط فعلی، مرز بازرگان همچنان جریانهای بینالمللی و زائران خارجی دارد. برای نمونه، در تابستان ۱۴۰۵ هزاران زائر خارجی از این مرز عبور کردهاند. 🔸بنابراین پرسش این نیست که «آیا مسافر وجود دارد؟» پرسش این است که چرا بخشی از این مسافران فقط عبور میکنند و نمیمانند؟🔸پاسخ را باید در ضعف زنجیره گردشگری جستوجو کرد. سالهاست ماکو برای بسیاری از مسافران بیشتر یک مسیر عبور به سمت ترکیه بوده تا یک مقصد برای ماندن. جاذبه وجود دارد، اما جاذبه بهتنهایی محصول گردشگری نیست. گردشگر باید بتواند بهسادگی مسیر بازدید، اقامت، غذا، تفریح، خرید و خدمات مورد نیاز خود را پیدا کند.🔸کاهش قدرت خرید هم مسئله دیگری است. در شرایط تورمی، سفرهای چندروزه میتوانند جای خود را به سفرهای کوتاهتر و کمهزینهتر بدهند. این تغییر رفتار باید در سیاستگذاری دیده شود، نه اینکه منتظر بازگشت بازار به شرایط گذشته بمانیم.🔸راهکار ماکو در این مقطع، لزوماً ساخت پروژههای بزرگ جدید نیست؛ ساخت زنجیره گردشگری است. یکپارچهکردن جاذبهها، حملونقل، اقامت، غذا، راهنمای محلی، رویداد و فروش محصولات بومی باید در اولویت قرار گیرد. برای مسافر عبوری هم باید محصول مشخص طراحی شود؛ از تور چندساعته تا بسته یکشب اقامت و بازدید.🔸از سویی باید به این نکته توجه داشت که گردشگر محتاط در شرایط جنگ لزوماً گردشگر حذفشده نیست؛ او مقصدی را انتخاب میکند که سفر در آن ساده، قابل پیشبینی و قابل اعتماد باشد. از همین رو، اطلاعرسانی روزآمد درباره وضعیت جادهها، مراکز اقامتی، جاذبههای فعال، شرایط مرزی و خدمات اضطراری فقط یک اقدام تبلیغاتی نیست؛ بخشی از مدیریت اعتماد گردشگر است.🔸در کنار همه اینها، مسئله مدیریت دوگانه و ضرورت هماهنگی میان منطقه آزاد و دستگاههای متولی میراث فرهنگی و گردشگری استان همچنان پابرجاست. گردشگری در بحران بیش از همیشه به یک فرماندهی هماهنگ و تصمیمگیری سریع نیاز دارد.🔸جنگ برای گردشگری ماکو همزمان تهدید تقاضا و آزمون ظرفیت مدیریتی منطقه است. اگر پاسخ، انتظار برای پایان بحران باشد، جریان مسافر همچنان از ماکو عبور خواهد کرد. اما اگر منطقه بتواند از همین امروز برای مسافر محتاط، دلیل کافی برای توقف ایجاد کند، ماکو میتواند از یک «مسیر عبور» به یک «مقصد ماندن» تبدیل شود.instagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi
❗️آلودگی نفتی در سواحل قشم مهار شد🔺۹۰هزار مترمربع از دريای جنوب نفتی شد🔸آنچه در حادثه نشت لكه نفتی تحت تاثير قرار ميگيرد، كل اكوسيستم جنوب و آبهاي استان هرمزگان است. جنگلهاي حرا كه از مهمترين زيستبومهاي ساحلي قشم و محل زيست و تكثير گونههاي مختلف آبزي و پرندگان محسوب ميشود نيز از اين حادثه تاثير گرفته و طبق ويديوها و عكسهايي كه از استان هرمزگان و جنگل حرا ديده ميشود، آلودگي نفتي به اين زيستبوم ساحلي نيز رسيده است. 🔸 همزمان با آلودگي سواحل قشم، نشت نفت از نفتكش «كارولين بزنگي» نيز به سواحل عمان رسيده است. مقامهاي عمان در ۱۹ مرداد (۱۰ آگوست)، وسعت لكه نفتي را حدود ۳۹۰ كيلومتر مربع اعلام كردند، اما تصاوير ماهوارهاي بررسي شده توسط رويترز در ۲۱ مرداد (۱۲ آگوست) از گسترش لكه به بيش از ۲ هزار كيلومتر مربع حكايت داشت. منطقه حفاظت شده دريايي حلانيات و سواحل نزديك راس مدركه و جزيره مصيره در معرض خطر قرار دارند. 🔸اين نفتكش پيش از رسيدن به آبهاي عمان، در هشتم ژوئن در نزديكي سواحل يمن دچار حادثه شد؛ منابع دريايي از احتمال وقوع انفجار خبر دادهاند، اما علت حادثه و احتمال حمله همچنان مشخص نيست و تاكنون هيچ طرفي مسووليت آن را نپذيرفته است. سازمان بينالمللي دريانوردي نيز وضعيت كشتي و آلودگي را زيرنظر دارد. 🔸از سوي ديگر، به ادعاي سايت تانكر تركرز به نظر ميرسد آلودگي جزيره قشم ناشي از حمله به كشتي فلهبر «مينويان پايونير» (Minoan Pioneer) در آبهاي عمان در ۱۲مرداد (۳آگوست) باشد. كشتياي كه پيشتر در نزديكي تنگه هرمز هدف قرار گرفته بود. تانكر تركرز گفته است مواد نفتي نشت كرده از اين كشتي پس از عبور از تنگه هرمز، به سمت آبهاي ايران حركت كرده و به سواحل جنوبي قشم رسيدهاند. «مينوان پايونير» روز ۱۲ مرداد ۱۴۰۵ در حدود ۲۰ مايل دريايي شمالشرقي «خصب» در استان مسندم عمان هدف يك پرتابه قرار گرفت. 🔸اين كشتي فلهبر با پرچم ليبريا و مديريت يك شركت يوناني، پس از اصابت دچار آتشسوزي و خاموشي كامل موتورخانه شد. يكي از خدمه آن نيز مفقود شده است. تانكر تركرز اين حمله را به ايران نسبت داده و برخي شركتهاي امنيت دريايي نيز گفتهاند حملات پيشين در اين محدوده از سوي نيروهاي ايراني انجام شدهاند. مقامات ايران دخالت در اين حمله را تاييد نكردهاند. تصاوير ماهوارهاي گرفته شده دو روز پس از حمله، لكههاي نفتي را در اطراف كشتي آسيبديده نشان ميدادند. يك گزارش تخصصي همان زمان اعلام كرده بود كه به دليل محدوديت وضوح تصاوير، تعيين قطعي منشا همه لكههاي مشاهده شده ممكن نيست./اعتمادhttps://etemadnewspaper.ir/fa/Main/Detail/251324/%DB%B9%DB%B0%D9%87%D8%B2%D8%A7%D8%B1-%D9%85%D8%AA%D8%B1%D9%85%D8%B1%D8%A8%D8%B9-%D8%A7%D8%B2-%D8%AF%D8%B1%DB%8C%D8%A7%DB%8C-%D8%AC%D9%86%D9%88%D8%A8-%D9%86%D9%81%D8%AA%DB%8C-%D8%B4%D8%AFinstagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi