نشست‌های گفتار و انديشه

نشست‌های گفتار و اندیشه | جلسه ۹۱معرفی و بررسی کتاب«تنهایی استراتژیک ایران»یکشنبه ۱۴۰۵/۰۵/۲۵ ، ساعت ۱۸شیراز، پل معالی‌آباد، انتهای خیابان شهید کُبار، خیریه نمازی، سالن آمفی تئاتر مهین بانو@goftar_andisheh

📝📝📝چگونه به آبادانی ایران فکر کنیم؟🔺روایتی از کتاب علی میرسپاسی و پرسشی که باید عوض شود✍️جواد حیدری | استاد علوم سیاسی🖊فرض کنید بیماری سال‌ها نزد پزشکان مختلف رفته و همیشه یک سؤال پرسیده: «چرا من مثل دیگران سالم نیستم؟» روزی پزشکی به او می‌گوید: «مشکل شما در پاسخ نیست، در سؤال است. بپرسید سلامتی برای من چه معنایی دارد و چطور به آن برسم.» علی میرسپاسی، جامعه‌شناس ایرانی، در کتاب بسیار مهم خودش، «چگونه به آبادانی ایران فکر کنیم؟» دقیقاً همین کار را با ذهن ما ایرانیان می‌کند.🖊او می‌گوید پرسشی که از دوران مشروطه تا امروز نسل به نسل تکرار کرده‌ایم، «چرا ما عقب ماندیم و غرب پیشرفت کرد؟» خودش بخشی از بیماری است، نه راه درمان. پیشنهاد او جایگزینی این پرسش با پرسشی دیگر است: «جامعه‌ی نیک برای ایرانیان چه معنایی دارد و چگونه می‌توان آن را ساخت؟» تفاوت ظاهراً کوچک است اما یکی نگاه به عقب و غرق در حسرت است؛ دیگری نگاه به جلو و همراه با مسئولیت.🖊میرسپاسی نشان می‌دهد فضای فکری ایران معاصر اسیر چند «گفتمان طاقت‌فرسا» شده- روایت‌هایی که هر یک به شکلی، افق آینده را می‌بندند. گفتمان اول «عقب‌ماندگی» است که می‌گوید غرب معیار مطلق است، ما همیشه عقب‌تریم. مهم‌ترین ایراد این گفتمان نوعی احساس دائمی کمبود است. گفتمان دوم «انحطاط است» که حرف اصلی‌اش این است که ایران از برهه‌ای دچار «انقطاع» فکری شد و در زوال ماند. ایراد میرسپاسی به این گفتمان این است که در آن باور به سرنوشت محتوم موج می‌زند.🖊گفتمان سوم «سنت در برابر تجدد» است که مدعای اصلی آن این است که باید یکی را کامل پذیرفت و دیگری را کامل رد کرد و این گفتمان در نهایت به نوعی بن‌بست دوگانه‌ساز ختم می‌شود. گفتمان چهارم «نوستالژی ایران باستان» است که نجات ما را در بازگشت به گذشته‌ی پیش از اسلام می‌بیند و عیب‌اش در فرار از حال به گذشته‌ی خیالی است.🖊ویژگی مشترک این چهار روایت چیست؟ میرسپاسی با دقت یک جراح انگشت می‌گذارد روی یک نکته: همه‌ی آن‌ها از پیش تصمیم گرفته‌اند نتیجه چه باشد. به‌جای تحلیل واقعیت تاریخی ایران، دنبال شواهدی برای اثبات محکومیت آن می‌گردند. محصول این نگاه، چیزی است که او «کینه‌توزی تاریخی» می‌نامد: آمیزه‌ای از تحقیر، حسرت، و خشم خاموش نسبت به گذشته که به‌جای برانگیختن کنش، ما را در سوگواری و انفعال نگه می‌دارد. او اینجا از ریچارد رورتی وام می‌گیرد که «چپ فرهنگی» دانشگاهی آمریکا را متهم می‌کرد «شناخت» را جای «امید» گذاشته و نقد انتزاعی را جای اصلاح واقعی نهادها- و همان الگو را در بخشی از روشنفکری ایرانی بازمی‌شناسد.🔸متن کامل این نوشتار را در لینک زیر بخوانید یا روی Instant View کلیک کنیدmashghenow.com/?p=6458#جواد_حیدری #علی_میرسپاسی #کتاب🔸نشانی تلگرام «مشق نو»:t.me/mashghenowofficial

♦️محمدجواد غلامرضا کاشی عنوان می‌کند که سودای بازگشت به گذشته از میان رفته است🔺@goftar_andisheh@joreah_journalwww.instagram.com/joreah_journal

نشست‌های گفتار و اندیشه | جلسه ۹۰معرفی و بررسی کتاب«سیاستی دیگر: خلق جهان مشترک ایرانی»با سخنرانی:دکتر محمدجواد غلامرضاکاشی (نویسنده کتاب)دکتر‌ ابراهیم عباسیتیر ماه ۱۴۰۵حزب اتحاد ملت | شعبه فارسفیلم کامل در یوتیوب@goftar_andisheh

«سیاستی دیگر»؛ چگونه یک جهان مشترک ایرانی بسازیم؟🔹کتاب «سیاستی دیگر؛ خلق جهان مشترک ایرانی» نوشته محمدجواد غلامرضا کاشی، تلاشی است برای عبور از سیاستِ صرفاً معطوف به حکومت و توجه به قدرتی که در روابط روزمره مردم شکل می‌گیرد. قهرمان اصلی کتاب نه حاکمان و روشنفکران، بلکه جامعه و تک‌تک شهروندان‌اند.🔹به باور کاشی، ایرانیان در پس شعارهایی مثل اسلام، دموکراسی، عدالت، توسعه و ملی‌گرایی، همواره خواسته‌ای عمیق‌تر داشته‌اند: دستیابی به یک زندگی جمعی همراه با امنیت، اعتماد، صمیمیت و احساس تعلق. اما ایدئولوژی‌ها این خواست پنهان را نشنیدند و مردم را به پیروان کلمات و شعارهای خود تبدیل کردند.🔹مدرنیته با فروپاشاندن خانواده‌های گسترده، روستاها، محله‌ها و پیوندهای سنتی، نوعی احساس «بی‌خانمانی» ایجاد کرده است. مدرنیته ایرانی نیز به‌جای ساختن تعلقات تازه، مردم را میان شتاب تغییرات و حسرت بازگشت به گذشته سرگردان کرده است.🔹در دوره پهلوی وعده بازگشت به شکوه ایران باستان مطرح شد و انقلاب اسلامی نیز از بازسازی صفا و برادری صدر اسلام سخن گفت. اما هیچ‌کدام نتوانستند آن «خانه امن» را ایجاد کنند؛ زیرا گذشته را نه به‌عنوان مصالحی برای ساختن آینده، بلکه به‌صورت بنایی آماده برای سکونت عرضه کردند.🔹جنبش «زن، زندگی، آزادی» برای کاشی یک نقطه عطف است؛ نسلی در آن ظهور کرد که دیگر وعده بازگشت به خانه‌های گذشته را باور ندارد و پیش از هر چیز، امکان زندگی آزاد و عادی را مطالبه می‌کند.🔹جامعه امروز ایران از یک‌سو با اقلیتی منسجم، برخوردار از ایدئولوژی و صاحب قدرت روبه‌روست و از سوی دیگر با اکثریتی پراکنده، بی‌آینده و فاقد چشم‌انداز مشترک. حاصل این وضعیت، گسترش ترس، تحقیر، خشم و کینه‌ای است که می‌تواند جامعه را به سوی خشونت بیشتر سوق دهد.🔹راه‌حل کتاب، بازگشت به ایران باستان، صدر اسلام یا هر عصر طلایی دیگری نیست؛ باید «خانه‌ای تازه» ساخت که بی‌دین و دین‌دار، گروه‌های قومی و زبانی مختلف و همه سبک‌های زندگی بتوانند در آن کنار یکدیگر زندگی کنند.🔹این خانه با یک ایدئولوژی نجات‌بخش، رهبر کاریزماتیک یا نقشه‌ای مهندسی‌شده از بالا ساخته نمی‌شود. آینده ایران تنها زمانی شکل می‌گیرد که گروه‌های متکثر جامعه، تصور خود از خیر عمومی را مطرح کنند، مسئولیت بپذیرند و برای تحقق آن دست به عمل بزنند.🔹مصالح این ساختن از دل زندگی روزمره به دست می‌آید: دوستی، عشق، مادری، جوانمردی، اعتماد، مسئولیت‌پذیری و تجربه‌هایی که انسان‌ها در رابطه با یکدیگر تولید می‌کنند. سیاست و ایدئولوژی معمولاً این سرمایه‌های ظریف و شکننده را نادیده می‌گیرند یا به سود خود مصادره می‌کنند.🔹کاشی میان دو بُعد سیاست تفاوت می‌گذارد: رابطه عمودی میان حکومت و مردم و رابطه افقی مردم با یکدیگر. او حکومت، قانون و منازعه قدرت را انکار نمی‌کند، اما معتقد است سیاست ایران بیش از اندازه به بُعد عمودی محدود شده و ظرفیت قدرت‌آفرین روابط افقی را ندیده است.🔹در نقد کتاب گفته شد که زبان آن در بخش‌هایی پیچیده و دانشگاهی است و همین مسئله ممکن است ارتباط آن را با لایه‌های گسترده‌تر جامعه دشوار کند. همچنین این پرسش مطرح شد که آیا می‌توان تنها با منابع اخلاقی و روابط افقی، تضاد میان حاکمان و محکومان را مدیریت کرد یا به نهادها و میانجی‌های حکمرانی نیز نیاز داریم؟🔹نقد دیگر این بود که کتاب می‌توانست به ظرفیت‌های تاریخی و فرهنگی ایران مانند زبان فارسی، نوروز، وقف، آیین‌های جمعی، فرهنگ جوانمردی و ادب فارسی توجه انضمامی‌تری داشته باشد.🔹پاسخ کاشی این بود که سنت و فرهنگ ایران را نباید دور ریخت؛ اما این میراث دیگر «خانه‌ای آماده» برای زندگی امروز نیست. سعدی، حافظ، مولانا، قرآن، نوروز و جوانمردی می‌توانند مصالح ساختن آینده باشند، نه پاسخ‌های از پیش آماده به مسائل نسل جدید.🔸جان‌مایه کتاب این است: دوران پرچم‌های نجات‌بخش و نسخه‌های آماده به پایان رسیده است. اگر ایرانیان خودشان با پذیرش تکثر، مسئولیت فردی و مشارکت عملی، جهان مشترکشان را نسازند، ماشین خشم و کینه می‌تواند باقیمانده سرمایه‌های اجتماعی کشور را نیز از میان ببرد.✅@mellimazzhabi

🎥 معرفی و بررسی کتاب «سیاستی دیگر: خلق جهان مشترک ایرانی»با سخنرانی:👤 #محمدجواد_غلامرضاکاشی (نویسنده کتاب)👤 #ابراهیم_عباسیدبیر نشست: #روح_الله_جلیلیو با همراهی #محمدجعفر_امیر_محلاتینشست‌های گفتار و اندیشه | جلسه ۹۰حزب اتحاد ملت | شعبه فارسشیراز، تیرماه ۱۴۰۵مشاهده در یوتیوب🌾 @agarpub🌾 @Sedanet🌾 @javadkashi🌾 @Goftar_Andisheh

🎥 معرفی و بررسی کتاب «سیاستی دیگر: خلق جهان مشترک ایرانی»با سخنرانی:👤 #محمدجواد_غلامرضاکاشی (نویسنده کتاب)👤 #ابراهیم_عباسیدبیر نشست: #روح_الله_جلیلیو با همراهی #محمدجعفر_امیر_محلاتینشست‌های گفتار و اندیشه | جلسه ۹۰شیراز، تیرماه ۱۴۰۵مشاهده در یوتیوب🌾 @agarpub🌾 @Sedanet🌾 @javadkashi🌾 @Goftar_Andisheh

نشست‌های گفتار و اندیشه | جلسه ۹۰تیر ماه ۱۴۰۵بخش دومنقد کتاب«سیاستی دیگر: خلق جهان مشترک ایرانی»دکتر ابراهیم عباسی00:00دکتر‌ محمدجعفر امیرمحلاتی11:42دکتر محمدجواد غلامرضا کاشی26:00@goftar_andisheh

همزمان با دهمین سال برگزاری نشست‌های گفتار و اندیشه | جلسه ۹۰معرفی و بررسی کتاب«سیاستی دیگر: خلق جهان مشترک ایرانی»با سخنرانی:دکتر محمدجواد غلامرضاکاشی (نویسنده کتاب)دکتر‌ ابراهیم عباسیدبیر نشست: دکتر روح الله جلیلیو با همراهی صمیمانه دکتر امیر محلاتیدوشنبه ۱۴۰۵/۰۴/۲۹ @goftar_andishehهمزمان با دهمین سال برگزاری نشست‌های گفتار و اندیشه | جلسه ۹۰معرفی و بررسی کتاب«سیاستی دیگر: خلق جهان مشترک ایرانی»با سخنرانی:دکتر محمدجواد غلامرضاکاشی (نویسنده کتاب)دکتر‌ ابراهیم عباسیدبیر نشست: دکتر روح الله جلیلیو با همراهی صمیمانه دکتر امیر محلاتیدوشنبه ۱۴۰۵/۰۴/۲۹ @goftar_andisheh

نشست‌های گفتار و اندیشه | جلسه ۹۰تیر ماه ۱۴۰۵بخش اولمعرفی و بررسی کتاب«سیاستی دیگر: خلق جهان مشترک ایرانی»مقدمه، دکتر روح الله جلیلی00:00دکتر‌ ابراهیم عباسی03:50دکتر محمدجواد غلامرضا کاشی19:00@goftar_andisheh

همزمان با دهمین سال برگزاری نشست‌های گفتار و اندیشه | جلسه ۹۰معرفی و بررسی کتاب«سیاستی دیگر: خلق جهان مشترک ایرانی»با سخنرانی:دکتر محمدجواد غلامرضاکاشی (نویسنده کتاب)دکتر‌ ابراهیم عباسیدبیر نشست: دکتر روح الله جلیلیو با همراهی صمیمانه دکتر امیر محلاتیدوشنبه ۱۴۰۵/۰۴/۲۹ @goftar_andishehهمزمان با دهمین سال برگزاری نشست‌های گفتار و اندیشه | جلسه ۹۰معرفی و بررسی کتاب«سیاستی دیگر: خلق جهان مشترک ایرانی»با سخنرانی:دکتر محمدجواد غلامرضاکاشی (نویسنده کتاب)دکتر‌ ابراهیم عباسیدبیر نشست: دکتر روح الله جلیلیو با همراهی صمیمانه دکتر امیر محلاتیدوشنبه ۱۴۰۵/۰۴/۲۹ @goftar_andisheh

نشست‌های گفتار و اندیشه | جلسه ۹۰معرفی و بررسی کتاب«سیاستی دیگر: خلق جهان مشترک ایرانی»با سخنرانی دکتر محمدجواد غلامرضاکاشی (نویسنده کتاب) و دکتر‌ ابراهیم عباسیدر بخشی از این جلسه، مهندس گلرخیان روند ده ساله‌ی این نشست‌ها را تشریح کرد و قدردانی از دست‌اندرکاران انجام پذیرفت.دوشنبه ۱۴۰۵/۰۴/۲۹ حزب اتحاد ملت | شعبه فارس@goftar_andishehنشست‌های گفتار و اندیشه | جلسه ۹۰معرفی و بررسی کتاب«سیاستی دیگر: خلق جهان مشترک ایرانی»با سخنرانی دکتر محمدجواد غلامرضاکاشی (نویسنده کتاب) و دکتر‌ ابراهیم عباسیدر بخشی از این جلسه، مهندس گلرخیان روند ده ساله‌ی این نشست‌ها را تشریح کرد و قدردانی از دست‌اندرکاران انجام پذیرفت.دوشنبه ۱۴۰۵/۰۴/۲۹ حزب اتحاد ملت | شعبه فارس@goftar_andisheh

نودمین جلسه از نشست‌های گفتار و اندیشه همزمان با دهمین سالگرد برگزاری این جلسات با معرفی و بررسی کتاب«سیاستی دیگر: خلق جهان مشترک ایرانی»با سخنرانی دکتر محمدجواد غلامرضاکاشی (نویسنده کتاب) و دکتر‌ ابراهیم عباسیدوشنبه ۱۴۰۵/۰۴/۲۹ @goftar_andishehنودمین جلسه از نشست‌های گفتار و اندیشه همزمان با دهمین سالگرد برگزاری این جلسات با معرفی و بررسی کتاب«سیاستی دیگر: خلق جهان مشترک ایرانی»با سخنرانی دکتر محمدجواد غلامرضاکاشی (نویسنده کتاب) و دکتر‌ ابراهیم عباسیدوشنبه ۱۴۰۵/۰۴/۲۹ @goftar_andisheh

فرهنگ؛ هنرِ استمرارگفتاری از حسین نورانی‌نژاد، قائم مقام دبیر کل حزب اتحاد ملت به مناسبت دهمین سالگرد نشست‌های گفتار و اندیشه@goftar_andisheh

🔹 ده سال استمرار ✍ علی‌اصغر سیدآبادیدو سال پیش، در سفری به شیراز، برای گفت‌وگو درباره‌ی کتاب «از مصدق تاریخی تا مصدق اسطوره‌ای» به نشستی دعوت شدم. نشست در زیرزمینی برگزار می‌شد و جمعیت تقریباً همه‌ی فضا را پر کرده بود. مهمان دیگر نشست حسین امینی بود که فعالیت‌هایش را می‌شناختم و بر موضوع بحث نیز بسیار مسلط است.من پیش از آن در نشست‌های کتاب فراوانی در شهرهای مختلف شرکت کرده بودم، اما تعداد حاضران، کیفیت و میزان مشارکت آنان و سطح گفت‌وگویی که در آن‌جا شکل گرفت، متفاوت بود. تأثیرات خجسته‌ی استمرار نشست‌های «گفتار و اندیشه» را می‌شد در همان گفت‌وگوها دید. چنین جمعی در یک یا دو برنامه ساخته نمی‌شود. حاصل استمرار، اعتماد و تکرار تجربه‌ی گفت‌وگوست.اکنون «گفتار و اندیشه» به جلسه‌ی نودم و دهمین سال فعالیت خود رسیده است.نام مرا که در پرانتز بگذارید، می‌توان گفت تقریباً هر کتاب مهمی که در این سال‌ها در حوزه‌ی علوم انسانی منتشر شده و نسبتی جدی با سیاست، جامعه یا ایران داشته، در این نشست‌ها مورد توجه قرار گرفته و بهانه‌ی گفت‌وگویی مؤثر شده است.نشست‌های «گفتار و اندیشه» ویژگی‌هایی دارد که می‌تواند آن را به الگویی برای کنش اجتماعی، به‌ویژه در سخت‌ترین دوران‌ها، تبدیل کند. اجتماع‌سازی پیرامون ایده‌ها و اندیشه‌ها و ایجاد امکان گفت‌وگو درباره‌ی آن‌ها یکی از عمیق‌ترین شکل‌های کنش فرهنگی و سیاسی است. شگفت‌تر این‌که همه‌ی این نشست‌های متکثر از نظر گرایش فکری و سیاسی، ذیل نام دفتر استانی یک حزب سیاسی، یعنی حزب اتحاد ملت ایران اسلامی، برگزار شده است.ده سال استمرار در چنین فعالیتی، در جامعه‌ای که بسیاری از حرکت‌های خوب در آن جوان‌مرگ می‌شوند، خود پدیده‌ای مهم است. همین استمرار، تأمل درباره‌ی دلایل و عوامل موفقیت آن و تجربه‌نگاری از سوی برگزارکنندگان را ضروری می‌کند.من یکی از دنبال‌کنندگان این نشست‌ها از راه دورم و به قدر فهم خود در دلایل و عوامل استمرار آن تأمل کرده‌ام.بی‌اغراق، نخستین عامل را باید در وجود شخصیتی پیگیر، منظم و اهل کتاب به نام محمدرضا کدیور دید. اگرچه تحصیلات و حرفه‌ی اصلی او در حوزه‌ای فنی است، علاقه‌اش به ایران و مسائل آن و دلبستگی‌اش به کتاب و گفت‌وگو، او را به یکی از چهره‌های اصلی این تجربه تبدیل کرده است. کاری که محمدرضا کدیور در شیراز انجام داده، تنها برگزاری چند نشست کتاب نیست. او کتاب‌ها را منظم و پیگیرانه خوانده، به فعالیت‌های کلیشه‌ای و محدود حزبی قناعت نکرده و پای نویسندگان، مترجمان و اندیشمندانی را که گاه از نظر سیاسی و فکری با حزب میزبان فاصله دارند، به آن‌جا باز کرده است.دومین عامل، کیفیت برگزاری نشست‌ها و انتخاب مهمانان است. نویسندگان، مترجمان، استادان دانشگاه، پژوهشگران و روزنامه‌نگاران فارغ از میزان نزدیکی یا دوری‌شان از گرایش رسمی حزب دعوت شده‌اند. احترام به تفاوت‌ها و پذیرش دیگری، نه فقط موضوع بعضی کتاب‌های بررسی‌شده، بلکه تا اندازه‌ای به روش عملی برگزاری نشست‌ها تبدیل شده است. این دگرپذیری یکی از دلایل اصلی استمرار و اعتبار برنامه است.عامل سوم، مقدم‌بودن کتاب و مسئله بر چهره‌هاست. هرچند حضور نویسندگان و پژوهشگران شناخته‌شده بر جذابیت نشست‌ها افزوده، محور اصلی برنامه معمولاً خود کتاب و مسئله‌ای بوده که کتاب پیش می‌کشد.عامل چهارم، شکل‌گیری تدریجی جامعه‌ی مخاطب است. استمرار نشست‌ها، مخاطبانی ساخته است که برنامه را از آنِ خود می‌دانند.عامل پنجم، ثبت و انتشار محتوای نشست‌هاست. فایل‌های صوتی و تصویری بسیاری از برنامه‌ها در کانال «گفتار و اندیشه» و رسانه‌های مختلف منتشر شده است. در نتیجه، نشست به جمع حاضر در یک زیرزمین یا سالن محدود نمانده و مخاطبانی در شهرهای دیگر نیز توانسته‌اند آن را دنبال کنند.عامل ششم، تمرکززدایی فرهنگی است. در کشوری که بخش عمده‌ی رویدادهای فکری، نویسندگان، ناشران و رسانه‌ها در پایتخت متمرکز شده‌اند، استمرار برنامه‌ای با این ابعاد در شیراز اهمیت ویژه‌ای دارد.ارزش «گفتار و اندیشه» را نباید فقط با تعداد نود نشست یا نام مهمانانش سنجید. دستاورد اصلی آن، ایجاد یک سنت است: سنتِ گردآمدن پیرامون کتاب، شنیدن دیگری، پرسشگری، گفت‌وگو و استمرار. ساختن چنین فضاهایی شاید از بسیاری کنش‌های پرسر‌وصدا مؤثرتر و ماندگارتر باشد.سیاست را به جای رقابت برای تصرف قدرت، می‌توان کوششی برای ساختن جهان مشترک دانست. نشست‌های «گفتار و اندیشه» در ده سال گذشته، در اندازه‌ی خود، چنین جهانی ساخته است و جالب است که برنامه‌ی ویژه‌ی دهمین سال پیرامون کتابی است با نام «خلق جهان مشترک ایرانی» این تجربه هم شایسته‌ی تبریک است، هم شایسته‌ی ثبت و بازخوانی و هم الگویی است که می‌توان آن را در شهرها، احزاب و نهادهای مدنی دیگر تکثیر کرد.@goftar_andisheh

حاصل این کار، ارائه‌ی شکلی متفاوت از کنش سیاسی و حزبی است؛ کنشی که حزب را به فعالیت انتخاباتی و صدور بیانیه محدود نمی‌کند، سیاست را با اندیشه و فرهنگ پیوند می‌زند و افق‌های پیش روی اعضا و مخاطبان را گسترش می‌دهد.دومین عامل، کیفیت برگزاری نشست‌ها و انتخاب مهمانان است. نویسندگان، مترجمان، استادان دانشگاه، پژوهشگران و روزنامه‌نگاران فارغ از میزان نزدیکی یا دوری‌شان از گرایش رسمی حزب دعوت شده‌اند. احترام به تفاوت‌ها و پذیرش دیگری، نه فقط موضوع بعضی کتاب‌های بررسی‌شده، بلکه تا اندازه‌ای به روش عملی برگزاری نشست‌ها تبدیل شده است. این دگرپذیری یکی از دلایل اصلی استمرار و اعتبار برنامه است. مخاطب احساس نمی‌کند به جلسه‌ای تبلیغاتی دعوت شده که نتیجه‌ی بحث در آن از پیش تعیین شده است؛ احساس می‌کند وارد فضایی شده که در آن می‌توان پرسید، مخالفت کرد و از زاویه‌ای دیگر به موضوع نگریست.عامل سوم، مقدم‌بودن کتاب و مسئله بر چهره‌هاست. هرچند حضور نویسندگان و پژوهشگران شناخته‌شده بر جذابیت نشست‌ها افزوده، محور اصلی برنامه معمولاً خود کتاب و مسئله‌ای بوده که کتاب پیش می‌کشد. این ویژگی سبب شده است نشست‌ها از منطق مرسوم بزرگداشت‌ها و سخنرانی‌های یک‌طرفه فاصله بگیرند و به گفت‌وگویی واقعی درباره‌ی مسائل ایران نزدیک شوند.عامل چهارم، شکل‌گیری تدریجی یک جامعه‌ی مخاطب است. استمرار نشست‌ها، مخاطبانی تربیت کرده که برنامه را از آنِ خود می‌دانند. آنان فقط شنونده نیستند؛ کتاب تهیه می‌کنند، می‌خوانند، پرسش می‌سازند، خبر برنامه را منتشر می‌کنند و دیگران را با خود می‌آورند. بدین‌ترتیب هر نشست، تنها یک رویداد جداگانه نیست، بلکه حلقه‌ای از زنجیره‌ای بلند و بخشی از فرایند آموزش عمومی و شکل‌گیری گفت‌وگوی مدنی است.عامل پنجم، ثبت و انتشار محتوای نشست‌هاست. فایل‌های صوتی و تصویری بسیاری از برنامه‌ها در کانال «گفتار و اندیشه» و رسانه‌هایی چون صدانت منتشر شده است. در نتیجه، نشست به جمع حاضر در یک زیرزمین یا سالن محدود نمانده و مخاطبانی در شهرهای دیگر نیز توانسته‌اند آن را دنبال کنند. این ثبت و انتشار، به نشست‌ها حافظه داده و آن‌ها را از رویدادهایی زودگذر به بخشی از آرشیو گفت‌وگوهای فکری معاصر تبدیل کرده است. عامل ششم، تمرکززدایی فرهنگی است. در کشوری که بخش عمده‌ی رویدادهای فکری، نویسندگان، ناشران و رسانه‌ها در پایتخت متمرکز شده‌اند، استمرار برنامه‌ای با این ابعاد در شیراز اهمیت ویژه‌ای دارد. «گفتار و اندیشه» نشان داده است که یک شهر بزرگ خارج از تهران نه فقط می‌تواند میزبان گفت‌وگوهای ملی باشد، بلکه می‌تواند مخاطب، سنت و اعتبار مستقل خود را بسازد و چهره‌های فکری کشور را به سوی خود بکشاند.ارزش «گفتار و اندیشه» را نباید فقط با تعداد نود نشست یا نام مهمانانش سنجید. دستاورد اصلی آن، ایجاد یک سنت است: سنتِ گردآمدن پیرامون کتاب، شنیدن دیگری، پرسشگری، گفت‌وگو و استمرار. در زمانه‌ای که جامعه بیش از همیشه در معرض پراکندگی، قطبی‌شدن، بی‌اعتمادی و فرسودگی است، ساختن چنین فضاهایی شاید از بسیاری کنش‌های پرسر‌وصدا مؤثرتر و ماندگارتر باشد.سیاست، پیش از آن‌که رقابت برای تصرف قدرت باشد، کوششی برای ساختن جهان مشترک است؛ جهانی که در آن بتوان با دیگری سخن گفت، اختلاف داشت و با این حال کنار هم ماند. نشست‌های «گفتار و اندیشه» در ده سال گذشته، در اندازه‌ی خود، چنین جهانی ساخته است و جالب است که برنامه‌ی ویژه‌ی دهمین سال پیرامون کتابی است با نام « خلق جهان مشترک ایرانی» به هر حال این تجربه هم شایسته‌ی تبریک است، هم شایسته‌ی ثبت و بازخوانی و هم الگویی است که می‌توان آن را در شهرها، احزاب و نهادهای مدنی دیگر تکثیر کرد.@goftar_andisheh

🔹 ده سال استمرار ✍ علی‌اصغر سیدآبادیدو سال پیش، در سفری به شیراز، برای گفت‌وگو درباره‌ی کتاب «از مصدق تاریخی تا مصدق اسطوره‌ای» به نشستی دعوت شدم. نشست در زیرزمینی برگزار می‌شد و جمعیت تقریباً همه‌ی فضا را پر کرده بود. مهمان دیگر نشست حسین امینی بود؛ دوست نادیده‌ای که فعالیت‌هایش را می‌شناختم و آن شب دیدم که بر موضوع بحث نیز بسیار مسلط است. بسیاری از شرکت‌کنندگان هم کتاب را خوانده بودند یا درباره‌ی مصدق و موضوع اصلی کتاب، صاحب‌نظر بودند.آن برنامه، هفتادوهفتمین جلسه از سلسله‌نشست‌های «گفتار و اندیشه» بود و روز ۲۴ آبان ۱۴۰۳، برگزار می‌شد. من پیش از آن در نشست‌های کتاب فراوانی در شهرهای مختلف شرکت کرده بودم، اما تعداد حاضران، کیفیت مشارکت آنان و سطح گفت‌وگویی که در آن‌جا شکل گرفت، متفاوت بود. تأثیرات خجسته‌ی استمرار نشست‌های «گفتار و اندیشه» را که آن هنگام وارد نهمین سال خود شده بود، می‌شد در همان گفت‌وگوها دید. مخاطبانی طی سال‌ها پیرامون این نشست‌ها شکل گرفته بودند که تنها برای دیدن نویسنده یا شنیدن سخنرانی نمی‌آمدند؛ کتاب می‌خواندند، پرسش داشتند، و با موضوع درگیر بحث و گفت‌وگو می‌شدند. چنین جمعی در یک یا دو برنامه ساخته نمی‌شود. حاصل استمرار، اعتماد و تکرار تجربه‌ی گفت‌وگوست.اکنون «گفتار و اندیشه» به جلسه‌ی نودم و دهمین سال فعالیت خود رسیده است. در این سال‌ها، کتاب‌هایی در زمینه‌های تاریخ، جامعه‌شناسی، اقتصاد، اندیشه‌ی سیاسی، دین، فلسفه، توسعه، ادبیات و مسائل معاصر ایران در این نشست‌ها بررسی شده‌اند. از «پوپولیسم ایرانی»، «جامعه‌شناسی نخبه‌کشی»، «عدالت اجتماعی، توسعه و آزادی در ایران امروز» و «در باب حرف مفت» تا «استراتژی توسعه‌ی ایران»، «اعتقاد بدون تعصب»، «گذشته‌ی یک توهم» و «از مصدق تاریخی تا مصدق اسطوره‌ای». چهره‌هایی چون هادی خانیکی، عبدالمحمد کاظمی‌پور، علی رضاقلی، فرشاد مؤمنی، عبدالله کوثری، علی سرزعیم، مهران صولتی، مجتبی لشکربلوکی، حسن محدثی، محمود مقدسی، بهروز کرانپایه و بسیاری دیگر در آن حضور یافته‌اند یا آثارشان موضوع گفت‌وگو بوده است. نام مرا که در پرانتز بگذارید، می‌توان گفت تقریباً هر کتاب مهمی که در این سال‌ها در حوزه‌ی علوم انسانی منتشر شده و نسبتی جدی با سیاست، جامعه یا ایران داشته، در این نشست‌ها مورد توجه قرار گرفته و بهانه‌ی گفت‌وگویی مؤثر شده است. البته اهمیت ماجرا تنها در انتخاب کتاب‌های مهم نیست؛ مهم‌تر از آن، تبدیل کتاب به موضوعی برای گفت‌وگوی عمومی است.نشست‌های «گفتار و اندیشه» ویژگی‌هایی دارد که می‌تواند آن را به الگویی برای کنش اجتماعی، به‌ویژه در سخت‌ترین دوران‌ها، تبدیل کند. اجتماع‌سازی پیرامون ایده‌ها و اندیشه‌ها و ایجاد امکان گفت‌وگو درباره‌ی آن‌ها یکی از عمیق‌ترین شکل‌های کنش فرهنگی و سیاسی است. شگفت‌تر این‌که همه‌ی این نشست‌های متکثر از نظر گرایش فکری و سیاسی، ذیل نام دفتر استانی یک حزب سیاسی، یعنی حزب اتحاد ملت ایران اسلامی، برگزار شده است؛ حزبی که باید هم به این وسعت مشربس - البته در شعبه‌ی فارس آن- آفرین گفت و هم تأثیر چنین نشست‌هایی را بر اعضا، مناسبات و شیوه‌ی کنش سیاسی‌اش بررسی کرد. کانال رسمی نشست‌ها نیز هدف خود را «ارتقای سطح آگاهی از طریق توسعه و ترویج فرهنگ کتاب‌خوانی» معرفی کرده است.ده سال استمرار در چنین فعالیتی، در جامعه‌ای که بسیاری از حرکت‌های خوب در آن جوان‌مرگ می‌شوند، خود پدیده‌ای مهم است. همین استمرار، تأمل درباره‌ی دلایل و عوامل موفقیت آن و تجربه‌نگاری از سوی برگزارکنندگان را ضروری می‌کند. نشست‌هایی که تنها به اتکای شور اولیه یا مناسبت‌های سیاسی شکل می‌گیرند، معمولاً پس از مدتی خاموش می‌شوند؛ اما برنامه‌ای که از جلسه‌ی نخست تا جلسه‌ی نودم ادامه پیدا می‌کند، ناگزیر بر ترکیبی از انگیزه‌ی فردی، کار جمعی، اعتماد مخاطبان، انعطاف و توان عبور از بحران‌ها استوار است.من یکی از دنبال‌کنندگان این نشست‌ها از راه دورم و به قدر فهم خود در دلایل و عوامل استمرار آن تأمل کرده‌ام.بی‌اغراق، نخستین عامل را باید در وجود شخصیتی پیگیر، منظم و اهل کتاب به نام محمدرضا کدیور دید. اگرچه تحصیلات و حرفه‌ی اصلی او در حوزه‌ای فنی است، علاقه‌اش به ایران و مسائل آن و دلبستگی‌اش به کتاب و گفت‌وگو، او را به یکی از چهره‌های اصلی این تجربه تبدیل کرده است. کاری که محمدرضا کدیور در شیراز انجام داده، تنها برگزاری چند نشست کتاب نیست. او کتاب‌ها را منظم و پیگیرانه خوانده، به فعالیت‌های کلیشه‌ای و محدود حزبی قناعت نکرده و پای نویسندگان، مترجمان و اندیشمندانی را که گاه از نظر سیاسی و فکری با حزب میزبان فاصله دارند، به آن‌جا باز کرده است.ادامه 👇

پیام دکتر مصطفی معین به مناسبت دهمین سال برگزاری نشست‌های گفتار و اندیشه"به‌نام خداوند جان و خرد"ازجمله تجربه‌های دلنشین سفرهایم به شیراز، این شهر مردم خوب و با فرهنگ که خاطرات زیادی را از دوران جوانی و دانشجوئی‌ام تا این زمان از آن دارم، حضور در جلسات کتاب‌خوانی گروهی است. در جلسه‌ی اخیر کتاب‌خوانی که کتاب "من چریک نبودم"، نوشته دوست گرامی آقای بهروز گرانپایه معرفی می‌شد و در بخشی از آن خاطره‌ای از من روایت شده است، شرکت کردم و مشارکت جدی و نقد صمیمانه حضار نسبت به عنوان و محتوای کتاب برایم بسیار جالب بود. در جامعه‌ی ما که اکنون دچار ضعف فرهنگ گفت‌وگوی سازنده، خشونت کلام، شکاف‌های نسلی و فرهنگی، بی‌اعتمادی و کاهش سرمایه اجتماعی شده است، کتاب‌خوانی جمعی در صورت تداوم، می‌تواند علاوه بر ترویج و تشویق کتاب‌خوانی و بالابردن انگیزه مطالعه جدی و عمیق؛ به تقویت تفکر انتقادی، بهبود مهارت‌های ارتباطی، گسترش دانش و آشنایی با موضوعات جدید، افزایش آگاهی‌های سیاسی-تاریخی و عاملیت اجتماعی، تقویت اعتماد به‌نفس، همدلی و حس تعلق اجتماعی، تاب‌آوری بیشتر و بازسازی همبستگی ملّی بیانجامد. چنانچه فرصت‌های برابر و فضای امن و صمیمانه و اخلاقی در جلسات کتاب‌خوانی جمعی وجود داشته باشد و از سیاست‌زدگی و/یا سطحی نگری پرهیز شود، در صورت تداوم یافتن آن، می‌تواند به عنوان فضائی برای تمرین مشارکت مدنی و نیروئی موثر در جهت آگاهی و تغییر مطرح شود.به‌سهم خودم از جناب محمدرضا کدیور برای همت و ابتکارشان در این امر مهم و ضروری فرهنگی و اجتماعی تشکر می‌نمایم و بر ادامه‌ی رو به‌رشد آن تاکید می‌کنم.✍مصطفی معین@goftar_andisheh

همزمان با دهمین سال برگزاری نشست‌های گفتار و اندیشه | جلسه ۹۰معرفی و بررسی کتاب«سیاستی دیگر: خلق جهان مشترک ایرانی»با سخنرانی:دکتر محمدجواد غلامرضاکاشی (نویسنده کتاب)دکتر‌ ابراهیم عباسیدوشنبه ۱۴۰۵/۰۴/۲۹ ، ساعت ۱۸شیراز، پل معالی‌آباد، انتهای خیابان شهید کُبار، خیریه نمازی، پردیس هنر، سالن ارغوان@goftar_andisheh

تجربه جمع‌خوانی کتاب؛کاوه بهبهانی به مناسبت دهمین سال برگزاری نشست‌های گفتار و اندیشه از تجربه جمع‌خوانیِ کتاب می‌گوید.سپاس از کاوه جان که با حضورش در این جلسات، از او آموخته‌ایم.@goftar_andisheh

متن پیام آقای دکتر حسینعلی امیری استاندار محترم فارس به مناسبت دهمین سال برگزاری نشست‌های گفتار و اندیشهبه نام خداوند جان و خردشیراز همواره در سپهر خردورزی ایران‌زمین، نه تنها دارالعباده، که دارالعلم و کانون جوشش جان‌مایه‌های فکری بوده است. امروز، در دهمین سالگرد جلسات «گفتار و اندیشه»، پایداری این حرکت فرهنگی را که تجلی استقامت در اندیشیدن است، ارج می‌نهم.در عصر حاضر که پیچیدگی‌های ساختاری و چالش‌های اجتماعی نیازمند نگاهی چندبعدی است، برگزاری جلساتی با این عمق و تنوع موضوعی، یک ضرورت استراتژیک است.تداوم ده‌ساله این نشست‌ها که برآمده از اهتمام مستمر و جدی یک تشکل سیاسی به مطالعه و آموزش اعضا و شهروندان و با تمرکز بر مؤلفه‌های بنیادین آثار مختلف حوزه علوم اجتماعی، تاریخ، توسعه، فلسفه و اندیشه‌ی سیاسی شکل گرفته است، فراتر از یک رخداد محفلی، گویای بلوغ مدنی و مسئولیت‌پذیری اجتماعی در این خطّه است.تاریخ، گواه این واقعیت است که توسعه پایدار همواره از مسیر دانش، منجر به دانایی و فهم درست از تاریخ و جامعه می‌گذرد.ترویج فرهنگ مطالعه در حوزه‌هایی که مستقیماً با امر پیشرفت و توسعه و اصلاح «فرایندها و ساختارها» پیوند دارد، در واقع کوششی است برای دمیدن روح خردگرایی در کالبد حکمرانی و تعاملات جامعه.پیوند میان «کتاب» و «کنشگری» در این محافل، نقطه قوت آن است. اینکه در دایره این جلسات، بررسی متون و گفت‌وگو با مؤلفان و مترجمان، با هدف شناخت چالش‌های توسعه در ایران معاصر و ارائه راهکارها و چاره‌اندیشی برای آنها، واکاوی شده‌اند، نشان از درک عمیق برگزارکنندگان از این واقعیت دارد که «پیشرفت و توسعه»، پیش از آنکه در ساحت اقتصاد و صنعت و تکنولوژی محقق شود، در ساحت اندیشه و فرهنگ بارور می‌گردد.اینجانب، ضمن تبریک این دهه‌ی ارزشمند فرهنگی به تمامی اندیشمندان، نخبگان، برگزارکنندگان و شرکت‌کنندگان این نشست‌ها در شیراز، شهر شعر و ادب، امیدوارم این رویکرد، همچون شریان حیات‌بخشی در مسیر توسعه‌ی استان فارس، استوار بماند.نام «گفتار و اندیشه»، خود گواهی بر این حقیقت است که اندیشه بدون گفتمان، بی‌جان و گفتمان بدون اندیشه، بی‌محتوا است.امید است این مسیر، زمینه‌ساز گفت‌وگوهایی سازنده در راستای تحقق شکوفایی و پیشرفت ایران عزیز باشد؛ آینده‌ای که همانا بر پایه اصول عقلانیت، دانایی و مدارا استوار است. به عونه و لطفهحسینعلی امیری۲۸ تیرماه ۱۴۰۵متن کامل@goftar_andisheh

پیام آقای دکتر حسینعلی امیری استاندار محترم فارس به مناسبت دهمین سال برگزاری نشست‌های گفتار و اندیشهhttps://khabarparsi.ir/27154/امیرینشستهای-گفتار-و-اندیشه-فراتر-ا/@goftar_andisheh

پیام سرکار خانم آذر منصوری دبیر کل حزب اتحاد ملت به مناسبت دهمین سال برگزاری نشست‌های گفتار و اندیشهبه نام خداوند جان و خردفرارسیدن دهمین سالگرد برگزاری نشست‌های «گفتار و اندیشه» را به همه برگزارکنندگان، سخنرانان، اندیشمندان، نویسندگان، اعضای حزب و علاقه‌مندان به این سنت ارزشمند تبریک می‌گویم.تداوم یک برنامه آموزشی و فکری در طول یک دهه، آن هم در شرایطی که جامعه ما بیش از هر زمان دیگری به گفت‌وگو، تعمیق آگاهی و تقویت خرد جمعی نیازمند است، دستاوردی ارزشمند و شایسته قدردانی است. استمرار این نشست‌ها نشان داده است که فعالیت حزبی، اگر بر بنیان اندیشه، آموزش و گفت‌وگوی آزاد و مسئولانه استوار باشد، می‌تواند نقشی فراتر از کنش سیاسی روزمره ایفا کرده و به نهادی برای ارتقای فرهنگ سیاسی، توسعه سرمایه اجتماعی و توانمندسازی نیروهای جامعه تبدیل شود.نشست‌های «گفتار و اندیشه» با دعوت از صاحب‌نظران، استادان، پژوهشگران و نویسندگان آثار و کتاب‌های ارزشمند، زمینه آشنایی اعضا و علاقه‌مندان با دیدگاه‌های گوناگون، نقد و بررسی اندیشه‌ها و گسترش فرهنگ گفت‌وگو را فراهم آورده است. این اهتمام پیگیر به آموزش و یادگیری، سرمایه‌ای ماندگار برای حزب و جامعه مدنی ایران به شمار می‌رود و گامی مؤثر در مسیر ظرفیت‌سازی برای ایفای مسئولانه‌تر نقش شهروندان و کنشگران سیاسی و اجتماعی است.در این مناسبت، وظیفه خود می‌دانم از تلاش‌های ارزشمند شعبه حزب اتحاد ملت ایران اسلامی استان فارس که بانی و میزبان این حرکت ماندگار بوده است، صمیمانه قدردانی کنم. به‌ویژه از جناب آقای محمدحسن گلرخیان ریاست محترم شعبه فارس و جناب آقای محمدرضا کدیور، مسئول کمیته آموزش این شعبه که با همت، پشتکار، برنامه‌ریزی دقیق و پیگیری مستمر، زمینه استمرار و بالندگی این نشست‌ها را در طول ده سال گذشته فراهم ساخته‌اند، سپاسگزاری می‌کنم. بی‌تردید، موفقیت این تجربه مرهون باور آنان به اهمیت آموزش، گفت‌وگو و ارتقای سطح آگاهی در فعالیت تشکیلاتی بوده است.تجربه موفق نشست‌های «گفتار و اندیشه» نشان می‌دهد که سرمایه‌گذاری بر آموزش، گفت‌وگو و اندیشه وززی از ارکان اساسی حیات و پویایی یک حزب دمکراسی‌خواه و توسعه‌گرا است. از همین رو، انتظار می‌رود این تجربه ارزشمند به الگویی برای همه شعب حزب در سراسر کشور تبدیل شود و هر شعبه، متناسب با ظرفیت‌ها و شرایط خود، برگزاری مستمر نشست‌های آموزشی، فکری و گفت‌وگومحور را در شمار اولویت‌های خویش قرار دهد.جامعه‌ای قدرتمند، برخوردار از نهادهای مدنی توانمند، شهروندان آگاه و فرهنگ گفت‌وگو است. تحقق چنین جامعه‌ای جز از مسیر آموزش مستمر، تبادل اندیشه، تحمل آرا و تقویت خرد جمعی ممکن نخواهد بود. نشست‌های «گفتار و اندیشه» نمونه‌ای موفق از پیمودن این مسیر است و امید آن می‌رود که این سنت نیکو، با قوت و کیفیتی روزافزون، در سراسر حزب گسترش یابد و به یکی از سرمایه‌های پایدار آن تبدیل شود.بار دیگر، دهمین سالگرد این حرکت ارزشمند را تبریک می‌گویم و برای همه دست‌اندرکاران، سخنرانان، نویسندگان، اعضای شعبه فارس و تمامی همراهان این مسیر، توفیق و سربلندی آرزو می کنم.آذر منصوری۲۸ تیرماه ۱۴۰۵@goftar_andisheh

📝📝📝خانه‌ای که باید ساخت🔺نگاهی به کتاب «سیاستی دیگر: خلق جهان مشترک ایرانی»، نوشته‌ی محمدجواد غلامرضا کاشی✍️جواد حیدری🖊یک پرسش ساده را در نظر بگیرید؛ پرسشی چنان ابتدایی که فلسفه‌ی سیاسی معمولاً از کنارش می‌گذرد تا به مسائل «جدی‌تر» برسد: در جهان بودن، یعنی چه؟ و خانه داشتن در جهان، چه حسی است؟ ما عادت کرده‌ایم سیاست را با واژگانِ قدرت، حاکمیت، انتخابات و ایدئولوژی بفهمیم. اما اگر سیاست، پیش از همه‌ی این‌ها، پاسخی باشد به اضطرابی بسیار کهن‌تر چه؟- اضطرابِ بی‌پناهی انسان در جهانی که دیگر سقفی بالای سرش ندارد. کتابِ دکتر کاشی دقیقاً از همین‌جا آغاز می‌کند، و همین انتخابِ نقطه‌ی عزیمت است که آن را از انبوه نوشته‌های سیاسیِ این سال‌ها متمایز می‌سازد.🖊کاشی تصویری به‌دست می‌دهد که از یاد نمی‌رود: مردمانی پس از یک زلزله‌ی عظیم. خانه‌ها ویران شده‌اند و آن‌ها که جان به در برده‌اند، در کوچه‌ها و خیابان‌ها سرگردان‌اند. هیچ تکیه‌گاهی نمانده است. این، تشخیصِ او از وضعِ ماست؛ وضعی که نامش را «بی‌خانمانی» می‌گذارد. ما در دورانی زندگی می‌کنیم که سایه‌ی سنگینِ ایدئولوژی‌های بزرگ- آن وعده‌های پرشکوهِ قرن بیستمی- از سرِ شهر برداشته شده است. روزگاری این ایدئولوژی‌ها کارکردی پنهان داشتند: به انسانِ آواره‌ی مدرن خانه‌ای می‌دادند، حسِ تعلق می‌بخشیدند، ترسِ وجودی‌اش را تسکین می‌دادند. اما اکنون فرو ریخته‌اند و ما، مانند بازماندگانِ آن زلزله، در فضای باز ایستاده‌ایم.🖊آنچه کاشی در اینجا انجام می‌دهد، در ظاهر ساده اما در عمق رادیکال است. او نشان می‌دهد که در برابر این بی‌خانمانی، دو واکنشِ آشنا وجود دارد و هر دو، در بنیاد، یک چیزند: حسرتِ بازگشت. یکی می‌گوید به شکوهِ ایرانِ باستان بازگردیم، دیگری به صفای صدرِ اسلام. کاشی با ظرافتی که آدمی را به یاد تبارشناسیِ فکری خاص او می‌اندازد، نشان می‌دهد که این دو رقیبِ سرسخت، در حقیقت هم‌خانواده‌اند: هر دو به استعاره‌ی «بازگشت به خانه‌ی پدری» چنگ زده‌اند؛ خانه‌ای که- و این جمله‌ی کلیدی کتاب است- دیگر وجود ندارد.🖊ما به‌نحوی دردناک پذیرفته‌ایم که خانه‌ای نیست که به آن بازگردیم. و اینجاست که نویسنده استعاره‌ی خود را می‌نشاند: به جای بازگشت به خانه، احداثِ خانه. خانه دیگر موضوعی مربوط به دیروز نیست، مربوط به فرداست. این جابه‌جاییِ به‌ظاهر کوچک، تمام جهتِ نگاهِ ما را برمی‌گرداند: از نوستالژی به سوی ساختن، از سوگواری به سوی کار.🔸متن کامل این نوشتار را در لینک زیر بخوانید یا روی Instant View کلیک کنیدmashghenow.com/?p=6428#جواد_حیدری #جواد_کاشی #کتاب🔸نشانی تلگرام «مشق نو»:t.me/mashghenowofficial