وقتی خشونت، زبان مشترک جامعه می‌شود(قتل مداح حکومتی )شاید خطرناک‌ترین مرحله یک بحران، زمانی باشد که…

وقتی خشونت، زبان مشترک جامعه می‌شود(قتل مداح حکومتی )شاید خطرناک‌ترین مرحله یک بحران، زمانی باشد که دیگر از دیدن خشونت شگفت‌زده نمی‌شویم.جامعه‌ای که در آن خبر مرگ انسان‌ها، شکنجه، انتقام، تحقیر و بی‌رحمی به بخشی از گفت‌وگوی روزمره تبدیل شود، فقط با یک بحران سیاسی یا امنیتی مواجه نیست؛ بخشی از سرمایه اخلاقی خود را از دست داده است.دردناک‌تر این است که ما کم‌کم یاد گرفته‌ایم رنج را هم دسته‌بندی کنیم. برای یکی عزاداری می‌کنیم، برای دیگری سکوت. مرگ یک نفر را فاجعه می‌دانیم و مرگ دیگری را نتیجه طبیعی درگیری. انگار ارزش جان آدم‌ها به این بستگی دارد که در کدام سمت ایستاده باشند.اما حقیقت ساده‌تر از این حرف‌هاست؛ مرگ انسان، با تغییر پرچم و عقیده، انسانی بودن خود را از دست نمی‌دهد.اگر فرزند یک خانواده کشته شده، مادر او برای گرایش سیاسی یا اجتماعی فرزندش اشک نمی‌ریزد؛ برای فرزندش گریه می‌کند. پشت هر نامی که در فهرست قربانیان نوشته می‌شود، خانواده‌ای وجود دارد، اتاقی خالی می‌ماند، صندلی‌ای بی‌صاحب می‌شود و زندگی چندین نفر برای همیشه تغییر می‌کند.مشکل از جایی آغاز می‌شود که خشم، جای عدالت را می‌گیرد و انتقام، جای قانون را. در چنین شرایطی هر طرف تصور می‌کند چون زخمی شده، حق دارد زخم تازه‌ای بر دیگری وارد کند. نتیجه، جامعه‌ای است که در آن هیچ زخمی فرصت ترمیم پیدا نمی‌کند. ما نمی‌توانیم با افزودن قربانی به قربانی، به آرامش برسیم.اگر خشونت علیه مخالف را توجیه کنیم، در واقع داریم قانونی نانوشته می‌سازیم که روزی می‌تواند علیه خودمان استفاده شود. اگر امروز از رنج انسانی که دوستش نداریم عبور کنیم، فردا نباید انتظار داشته باشیم دیگران رنج ما را ببینند.جامعه برای عبور از چنین وضعیتی به آدم‌هایی نیاز دارد که در میانه آتش، هنوز بتوانند انسان را ببینند؛ کسانی که حاضر نباشند نفرت را با نفرت پاسخ دهند و شجاعت داشته باشند بگویند «این کار، حتی اگر علیه دشمن من انجام شده باشد، باز هم غلط است.»این شاید سخت‌ترین موضع ممکن باشد؛ چون در فضای ملتهب، انسان بیشتر تشویق می‌شود طرف خودش را بگیرد تا اینکه طرف حقیقت بایستد.اما اگر قرار است این سرزمین روزی از چرخه‌ی خشونت بیرون بیاید، باید از همین‌جا شروع کنیم؛ از پذیرفتن اینکه هیچ‌کس مالک انحصاری درد نیست و هیچ جناحی حق ندارد برای جان انسان‌ها معیار دوگانه تعیین کند.متخصصان علوم اجتماعی، روان‌شناسان، دانشگاهیان، نویسندگان، روزنامه‌نگاران، بزرگان فکری و همه کسانی که هنوز دغدغه‌ی آینده جامعه را دارند، باید درباره‌ی این وضعیت جدی‌تر حرف بزنند. سکوت در برابر عادی شدن خشونت، به‌تدریج خود به بخشی از مشکل تبدیل می‌شود.و از همه مهم‌تر، کسانی که نفوذ و تریبون دارند باید به جای تحریک خشم، راهی برای کاهش آن پیدا کنند. جامعه‌ی امروز بیش از هر چیز به صدای عقل، خویشتن‌داری و همدلی نیاز دارد.ممکن است با هم اختلاف داشته باشیم؛ حتی ممکن است یکدیگر را قبول نداشته باشیم. اما اگر نتوانیم بر سر یک اصل ساده توافق کنیم که جان انسان ارزشمند است، حتی وقتی آن انسان شبیه ما نیست، دیگر اختلافات ما فقط اختلاف نظر نخواهند بود؛ به جنگی فرسایشی علیه خودمان تبدیل خواهند شد.خشونت اگر متوقف نشود، قربانی نهایی‌اش ‌کسی نخواهد بود جز خود جامعه.هنوز می‌توان این چرخه را شکست؛ اما نه با پیروزی یک طرف بر طرف دیگر، بلکه با روزی که هیچ مادری مجبور نباشد برای اثبات حقانیت فرزندش، مادر دیگری را نادیده بگیرد.زهرا مهر @Tafakkor