کوری خودخواسته؛ شریک خاموشِ جنایتمارگارت هفرنان در کتاب کوری خودخواسته؛ توضیح میدهد که بسیاری از ف…
انتشار: 2026/08/05 08:02 UTCدریافت: 2026/08/06 19:57 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/06 19:57 UTC
کوری خودخواسته؛ شریک خاموشِ جنایتمارگارت هفرنان در کتاب کوری خودخواسته؛ توضیح میدهد که بسیاری از فجایع نه از نادانی، بلکه از انتخاب آگاهانهی ندیدن پدید میآیند. انسانها برای حفظ آرامش، امنیت یا منافع خود، چشم بر حقیقت میبندند. اما همین چشم بستن، همان سکوتی است که جنایت را ممکن میسازد.ما ایرانیان این حقیقت تلخ را بارها تجربه کردهایم؛ از دههی ۶۰ تا آبان ۹۸، و بهویژه در سال ۱۴۰۱. زمانی که خیابانها پر از خون جوانان شد، هزاران نفر به زندان افتادند و خانوادههای بیشماری داغدار شدند. روایتها و تصاویر همه جا بود. هیچکس نمیتواند ادعا کند «نمیدانستم». اما بسیاری ترجیح دادند نادیده بگیرند.این کوری خودخواسته در جامعهی ما شکلهای گوناگون دارد؛کارمندانی که برای حفظ شغل، چشمانشان را بر فساد و سرکوب بستند،نیروهایی که با توجیه «دستور مافوق» ماشه را کشیدند،شهروندانی که زیر فشار معیشت یا از ترس سرکوب، سکوت را انتخاب کردند و گفتند: «به ما ربطی ندارد».نباید فراموش کنیم که ترس و هزینهها واقعیاند؛ اما همین ترسها نیز ابزار رژیم برای بازتولید سکوت است. اگر نپذیریم که انکار و بیتفاوتی بخشی از بازی قدرت است، خودمان بهسادگی در خدمت آن قرار میگیریم.راه غلبه بر این کوری، فقط در شجاعت فردی خلاصه نمیشود. ما نیاز به تکنیکها و کنشهای جمعی داریم؛روایتگری جمعی؛ گفتن تجربهها، ثبت خاطرات و شهادتها برای شکستن دیوارِ انکار.حلقههای گفتوگوی امن؛ فضاهایی که در آن بتوان پرسید، به اشتراک گذاشت و بدون ترس حقیقت را دید.حمایت از افشاگران و کنشگران؛ کسانی که با خطرپذیری واقعیت را برملا میکنند.یادآوری تاریخ؛ پیوند دادن امروز با دیروز تا تکرار چرخههای سرکوب عادیسازی نشود.پیام مارگارت هفرنان برای ما این است: ندیدن، انتخابی بیطرفانه نیست؛ بلکه همدستی خاموش با جنایت است. هر بار که چشمها را میبندیم، در حقیقت دست جلاد را آزاد میگذاریم.آیندهی ما نه در سکوت، بلکه در دیدن و گفتن است. اگر امروز تصمیم نگیریم که ببینیم، فردا تاریخ ما را نه تماشاگر، بلکه شریک خاموش سرکوب خواهد نوشت.@Tafakkor
پستهای تلگرام — تفکر
حقیقت خودگستر است اما تحمیل ناشدنی.با پرخاش و عربدهجویی هیچ آموزهای راستینتر و هیچ حقیقتی حقیقتتر نمیشود. باورها، تجربهها و حادثات درونی فردیاند و تنها به کار آن کس میآیند که از آنِ اویند و نمیتوانشان از برون به نظم کشید و در فرمان آورد. اگر حقیقتی هزاران بار نیز تشبث به نام خدا بجوید و خود را مقدس بخواند، هرگز این حق را نمییابد که بر تقدس ِجان آدمی که پرداختهی دست آفریدگار جهان است، دست بِدِرازد و نابود کند آن را، در حالی که نزد فرد جزماندیش و دعویپرست، جان میرنده آدمی در برابر نامیرایی آرمانها پشیزی نمیارزد.وجدان بیدار/اشتفان تسوایگ@Tafakkor
سری نشستهای بررسی كتب دينی (قرآن) مجموع نقد و تحليلهاي معاصردکتر محمد جواد عظیمی@Tafakkor
جدایی اخلاق فردی از اخلاق اجتماعی در دنیای جدیددر دنیای جدید عمدتاً برای رفع عوارض اجتماعی گفتمان تکلیفمحور و برای جلوگیری از این سوء استفاده، اخلاق اجتماعی از اخلاق فردی جدا شد و مبنا و متکای دیگری پیدا کرد. انسان مدرن به این نتیجه رسید که رابطهی انسانها با یکدیگر و با حکومت ربطی به رابطهی آنان با خدا ندارد؛ بدین معنا کهنسبت خدا با همه انسانها مساوی است و ارتباط با خدا و دوری و نزدیکی به او و تخصص در شناخت دین و شریعت او امری شخصی و خصوصی است و نمیتواند منشأ حقوق ویژه اجتماعی یا تبعیض در حقوق اجتماعی باشد.گرامیترین انسانها در نزد خداوند پرهیزگارترین آنهاست، اما رابطهی آنها با یکدیگر باید بر اساس برابری و عدالت تنظیم شود، نه بر اساس دیانت و تقوی. یعنی دیانت و تقوی که از منظر اخلاقِ فردی مربوط قلمداد میشوند و در مقام ارزش داوری در مورد آدمیان و رفتار فردی آنان و فهم حقوق و تکالیف آنان نسبت به خود و خدا جز اقلام مورد محاسبهاند، از منظر اخلاق اجتماعی نامربوطاند و نباید در حقوق و تکالیف اجتماعی آدمیان نسبت به یکدیگر نقش بازی کنند و موجب تبعیض شوند.اخلاق دینشناسی ابوالقاسم فنایی@Tafakkor
عمر که بیعشق رفت، هیچ حسابش مگیرمولانا@Tafakkor
کسی که بهواسطهٔ زخمهایش توجه میگیرد، ناآگاهانه از درمان میگریزد؛ چرا که میترسد با پایانِ رنج، نگاه دیگری را از دست بدهد.