در نقدِ «عاطفه مصلحتی» و تقابلِ اولویتها در مدیریت سیاسیاظهارات اخیر برخی نمایندگان مجلس پیرامون «…
انتشار: 2026/07/30 13:07 UTCدریافت: 2026/08/02 02:07 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/02 02:07 UTC
در نقدِ «عاطفه مصلحتی» و تقابلِ اولویتها در مدیریت سیاسیاظهارات اخیر برخی نمایندگان مجلس پیرامون «گریه برای بیحجابی»، بیش از آنکه بیانگر یک دغدغه اخلاقی باشد، بازتابدهنده یک «بحرانِ اولویتبندی» و گسست عمیق میان ساختار قدرت و واقعیتهای زیستجهانی جامعه است. از منظر علوم سیاسی، وقتی حاکمیت، منابع عظیم مالی و سرمایههای نمادین را صرفِ پیشبردِ یک «ایدئولوژیِ تکثرگریز» و پروپاگاندای فرامرزی میکند، در حالی که زیرساختهای معیشتی و امنیت اقتصادی شهروندان در مرز فروپاشی است، با نوعی «تغییر مسیرِ تمرکز» (Misdirection of Focus) مواجه هستیم. قرآن کریم با بازشناسیِ اصلِ «تکثر» و نفیِ یکپارچگیِ تحمیلی، از نظر هستیشناختی با این نگاهِ تمامیتخواهانه (Totalitarian) که میکوشد سبک زندگی را از طریق ابزارهای قهریه یکسانسازی کند، در تضاد است. صرفِ استناد به ظواهر، در حالی که هزینههای گزافِ ناشی از سیاستهای جناحی و حمایت از گروههای تفرقهافکن، منجر به خونریزی و انزوای بینالمللی شده، نوعی «تغییر فاعلِ رنج» است؛ یعنی جابجاییِ مسئولیتِ بحران از «بیکفایتیِ مدیریتی» به سمت «انحرافِ رفتاریِ مردم».این نمایشهای عاطفی در صحن پارلمان، بیش از آنکه برآمده از تقوا باشد، نوعی «فرار رو به جلو» برای پوششِ ناکارآمدیهای ساختاری است. حاکمیتی که به جای «تدبیر» در اقتصاد، به «مرثیهخوانی» برای ظواهر میپردازد، در واقع در حال قربانی کردن اعتبارِ دین در قربانگاهِ سیاستورزیِ مسموم است. حقیقت این است که وقتی شکاف میان «ادعایِ تقوا» و «عملِ استبدادی» عمیق میشود، گریه بر تار مویِ پوشش، تنها به معنایِ توهین به شعورِ جمعی و نشانهای از فروپاشیِ منطقِ حکمرانی در مواجهه با واقعیتهای جامعهی مدرن است.زهرا مهر@Tafakkor
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 11 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — تفکر
حقیقت خودگستر است اما تحمیل ناشدنی.با پرخاش و عربدهجویی هیچ آموزهای راستینتر و هیچ حقیقتی حقیقتتر نمیشود. باورها، تجربهها و حادثات درونی فردیاند و تنها به کار آن کس میآیند که از آنِ اویند و نمیتوانشان از برون به نظم کشید و در فرمان آورد. اگر حقیقتی هزاران بار نیز تشبث به نام خدا بجوید و خود را مقدس بخواند، هرگز این حق را نمییابد که بر تقدس ِجان آدمی که پرداختهی دست آفریدگار جهان است، دست بِدِرازد و نابود کند آن را، در حالی که نزد فرد جزماندیش و دعویپرست، جان میرنده آدمی در برابر نامیرایی آرمانها پشیزی نمیارزد.وجدان بیدار/اشتفان تسوایگ@Tafakkor
سری نشستهای بررسی كتب دينی (قرآن) مجموع نقد و تحليلهاي معاصردکتر محمد جواد عظیمی@Tafakkor
جدایی اخلاق فردی از اخلاق اجتماعی در دنیای جدیددر دنیای جدید عمدتاً برای رفع عوارض اجتماعی گفتمان تکلیفمحور و برای جلوگیری از این سوء استفاده، اخلاق اجتماعی از اخلاق فردی جدا شد و مبنا و متکای دیگری پیدا کرد. انسان مدرن به این نتیجه رسید که رابطهی انسانها با یکدیگر و با حکومت ربطی به رابطهی آنان با خدا ندارد؛ بدین معنا کهنسبت خدا با همه انسانها مساوی است و ارتباط با خدا و دوری و نزدیکی به او و تخصص در شناخت دین و شریعت او امری شخصی و خصوصی است و نمیتواند منشأ حقوق ویژه اجتماعی یا تبعیض در حقوق اجتماعی باشد.گرامیترین انسانها در نزد خداوند پرهیزگارترین آنهاست، اما رابطهی آنها با یکدیگر باید بر اساس برابری و عدالت تنظیم شود، نه بر اساس دیانت و تقوی. یعنی دیانت و تقوی که از منظر اخلاقِ فردی مربوط قلمداد میشوند و در مقام ارزش داوری در مورد آدمیان و رفتار فردی آنان و فهم حقوق و تکالیف آنان نسبت به خود و خدا جز اقلام مورد محاسبهاند، از منظر اخلاق اجتماعی نامربوطاند و نباید در حقوق و تکالیف اجتماعی آدمیان نسبت به یکدیگر نقش بازی کنند و موجب تبعیض شوند.اخلاق دینشناسی ابوالقاسم فنایی@Tafakkor
عمر که بیعشق رفت، هیچ حسابش مگیرمولانا@Tafakkor
کسی که بهواسطهٔ زخمهایش توجه میگیرد، ناآگاهانه از درمان میگریزد؛ چرا که میترسد با پایانِ رنج، نگاه دیگری را از دست بدهد.