شما کجا هستید؟ حتماً شما هم نمونهٔ اینگونه تصاویر را دیدهاید که در تصویر کهکشانی پر از ستاره، نقطه…
انتشار: 2026/07/30 16:13 UTCدریافت: 2026/08/04 08:07 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/04 08:07 UTC
شما کجا هستید؟ حتماً شما هم نمونهٔ اینگونه تصاویر را دیدهاید که در تصویر کهکشانی پر از ستاره، نقطهای بسیار ریز و حتی غیرقابلدیدن را علامت زدهاند و نوشتهاند «شما اینجا هستید». بسیار خوب. اینگونه نگاه کردن به موضوع، این پیشفرض را در بر دارد که انسان را عبارت از این جسمش بداند. اینطور نیست؟ وقتی انسان خودش را(انسان بودنش را) همین جسم فیزیکی بداند، آنوقت اینگونه تصاویر و خرد و کوچک بودن «انسان»(با آن تعریف) معنی پیدا میکند. روشن است. فرد وقتی در دنیای شناخت خویش غوطه میرود چیزها در مورد خودش متوجه میشود و میشناسد، به وضوح درمییابد که او جسمش نیست. اینکه چیست را در اینجا به آن کاری نداریم. همین که متوجه میشود جسم نیست. و عظمت انسانی او به جسمش نیست، کوچکی یا بزرگی یا زیبایی و زشتی جسمی. انسان بودن انسان به کیفیت روانیئی است که در آن دارد زیست میکند. حقیقت، عبارت از صرف جسم نیست. در کلاسها بررسی کردهایم این موضوع را که مثلاً وقتی شما جلوی آینه میایستید، آیا تا به حال این سوال برایتان - حتی بصورت گذرا و لحظهای - مطرح نشده است که «این کیست؟»؟ این جسمی که در آینه دیده میشود کیست؟ و آیا اگر مثلاً این بدن چهرهای دیگر و اندامی متفاوت میداشت، آیا همین فرد میبود؟ اصطلاح «لامکان» که در عرفان مطرح است، چنانکه در جلسات توضیح مفصل داده شده، مربوط به درک همین موضوع است که انسان عبارت از صرف جسمش نیست. حقیقت انسانی فرد در دنیایی «بی چون» است و در حال زیستن. فکر، لفظ، انسان را متعین میکند به مکان و زمان. در حالی که ذات و فطرت انسان لامکان و لازمان است.( و میدانیم که زمان اصولاً وجود ندارد، فقط حرکت هست.) باری، جان کلام اینکه اینگونه تصاویر مذکور، انسان را موجودی مادی و محصور به مکانی که دارد زندگی میکند میداند. البته که حتی چنین نگاهی امید است که تبختر و تکبر توهمی انسان را از انسان بگیرد و مفید است، در عین حال، این حقیقت نیست. انسان به اندازهٔ آگاهی، شناخت و معرفتش است. و آگاهیاش تا به هر «جا» برود، او همانقدر است، که «هر که را افزون خبر، جانش فزون». تعریف عرفانی از انسان اینست که انسان، بواسطهٔ اینکه فطرتش امری معنوی است و از روح حق، پس قابل تعریف نیست، به حکم تسبیح. انسان نیز منزه از وصف است. شما هر تعریفی از خودتان داشته باشید، خودتان را متعین کردهاید و محصور. لذا کوچکی و بزرگی انسان و جایگاه او از جنس مکان نیست.این دراز و کوتهی مر جسم راستچه دراز و کوتاه آنجا که خداست؟!«شما» «کجا» «هست»اید؟!-ایضاً و ایضاً@Panevisdotcom
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 2 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — سایت پانویس
A Doberman Grabbed His Leg, Extract from the second student discussion at Rishi Valley, 1978. خاطرهٔ دربارهٔ حرف زدن با حیوان @Krishnamurtiموضوعات: سخن گفتن با حیوانات، حرف زدن با حیوان، خاطرۀ کریشنامورتی دربارهٔ سگ دوبرمن، خاطره دربارهٔ مار در روستایی نزدیک اردستان، اتوریته، خودباختگی، متل ساختن، تجلیل و ستایش، ارادت، قلابی بودنِ غلظتِ رفتار@PanevisDotCom
A Doberman Grabbed His Leg, Extract from the second student discussion at Rishi Valley, 1978.خاطرهٔ دربارهٔ حرف زدن با حیوان@Krishnamurti
توضیحی دربارهٔ اعلامیهٔ گروههای طبیعتگردی طی الأرض ما در حد جابجایی با اسنپ است.@PanevisDotCom
«موجودی با چهرهای اسطورهای که سوار بر لاکپشتی نشسته و با آن کلاه یا تاج عجیب و دست برافراشتهاش، انگار در حال اجرای یک آیین یا فرمانی مقدس است. حتی نقشهای روی لاک لاکپشت هم با دقت و ظرافت زیادی تراشیده شدهاند.در بسیاری از فرهنگهای باستانی، لاکپشت نماد زمین، ثبات و بنیان جهان بوده؛ بنابراین شاید این پیکره فقط یک اثر هنری ساده نباشد و به یک آیین مذهبی، اسطورهای فراموششده یا حتی خدایی ناشناخته مربوط باشد. شاید زمانی در معبدی قرار داشته و مردم در برابرش مراسمی برگزار میکردهاند. امروز معنای واقعی آن را نمیدانیم، اما همین اشیای کوچک هنوز میتوانند گوشهای از جهان ذهنی انسانهای هزاران سال پیش را برای ما زنده کنند؛ گویی از دل سکوت موزه، پیامی از جهانی دور و فراموششده به گوشمان میرسانند.»با اسطوره و انواع اسطورهها آشنا شوید. دنیایی بسیار بسیار وسیع دارد. و نگاه شما را به قصهها، به حتی خرافات، به افسانههای عامیانه، به اشیای قدیمی تغییر میدهد.شاید در آینده بخشی را هم در گروه «فیلم و رمانخوانی» به آشنایی با اسطورهها اختصاص دهیم.@PanevisDotCom
قابلمهپارتییک رسمِ خوب که مدتی است راه افتاده و من برای نخستینبار آن را در شهرِ پرتِ استرالیا، بین دوستانم دیدم و رواجش را مشاهده کردم، چیزی است که اسمش را گذاشتهاند «قابلمهپارتی».ماجرا از این قرار است که در شرایطِ اقتصادیِ امروز، با اینکه دوست داریم دورِ هم جمع شویم و دیدار و معاشرت داشته باشیم، دیگر نمیشود به سبکِ سنتی و قدیمی، یک نفر میزبانِ همه باشد و تمامِ هزینههای مهمانی را بر عهده بگیرد.بنابراین، هر کس غذای خودش و خانوادهاش را ــ همان غذایی که قرار است آن روز یا شب در خانه بخورند ــ در قابلمهٔ خودش به مجلس میآورد. آنجا غذاها را روی سفره میگذارند و همه دورِ هم مینشینند و از غذاهای یکدیگر میخورند.این رسم، رسمِ بسیار پسندیده و خوبی است. از طرفی، نشانهٔ این هم هست که ما انسانها چقدر انعطافپذیریم و در برابرِ شرایطِ سخت، چگونه میتوانیم راههای تازه و خوبی برای ادامهٔ زندگی و حفظِ روابطِ اجتماعیمان پیدا کنیم.البته این را هم باید در نظر داشته باشیم که «هویت» ــ و شاید بهتر باشد بگوییم میلِ ما به هویتسازی و برتریجویی ــ میتواند هر چیزِ خوبی را خراب کند.مثلاً همین رسمِ «قابلمهپارتی» ممکن است به چشموهمچشمی بیانجامد. ممکن است در دفعاتِ بعد که آدمها دورِ هم جمع میشوند، بهجای اینکه هدفشان صرفاً باهمبودن و لذتبردن از معاشرت باشد، هر کس به این فکر کند که چه غذای بهتری درست کند و چه چیزی به سفره بیاورد تا از دیگران کم نیاورد یا از دیگران بهتر باشد.کمکم ممکن است این ماجرا تبدیل شود به نوعی رقابت؛ اینکه چه کسی غذای بهتر، گرانتر، خاصتر یا چشمگیرتری آورده است. و این همان چیزی است که میتواند صمیمیت و سادگیِ یک مهمانی و لذتِ سادهٔ دورِ هم جمع شدن را از بین ببرد.پس «قابلمهپارتی» میتواند رسمِ بسیار زیبایی باشد؛ به شرطی که همان چیزی باقی بماند که برایش شکل گرفته است: باهمبودن.لذا حواسمان باشد که حتی رسمهای خوب و خلاقانه هم اگر واردِ بازیِ هویت ـ یعنی مقایسه ـ شوند، میتوانند درست در نقطهٔ مقابلِ هدفِ اولیهٔ خود قرار بگیرند. و این، یکی از آسیبهایی است که باید در «قابلمهپارتی» هم مراقبش باشیم. لذا هر چه سادهتر، بهتر.@PanevisDotCom
از آداب طبیعتگردی+ ویدیوی اول+ ویدیوی دوم+ ویدیوی سوم@PanevisDotCom