در همین سال است که اختلافات تودهایها در کانون نویسندگان نیز به اوج میرسد تا جایی که "بهآذین"، "…
انتشار: 2026/07/29 19:05 UTC
در همین سال است که اختلافات تودهایها در کانون نویسندگان نیز به اوج میرسد تا جایی که "بهآذین"، "کسرایی"، "ابتهاج" و "تنکابنی" (نمایندگان حزب توده در کانون) اخراج میشوند. "احمد شاملو" و "غلامحسین ساعدی" که در آن زمان اعضای هیئت دبیره کانوناند در صف مخالفان تودهایها قرار دارند. حالا این بیسوادان تازه سر از تخم درآورده چه میدانند تفاوت میان "بهآذین" و "شاملو" یا "ابتهاج" و "ساعدی" چیست؟ از علائم سبک شدن مغز همین یک کاسه کردن دوغ و دوشاب است."شاملو" از حدود سال ۳۲ که جوانی بیست و هشت ساله است، مخالفت خود با حزب توده را به آشکار بیان کرده است. او تنها پس از دو ماه آشنایی نزدیک، حزب توده را «آشغالدانی عجیب و غریب» توصیف میکند. از همان سالها تا پایان عمر هر کجا توانسته لگدی به تودهایها زده و تهپنجهای، بیخ گوششان نواخته است.آنچه در بررسی رویکردهای "شاملو"، گاه ضدیت با خلق تلقی میشود نیز عمدتاً ضدیت با طرفداران حزب توده بوده است، طرفدارانی که به عقیده "شاملو" ناآگاهانه بازیچهی حزب شدهاند و در این راه حتی با منتقدان برخوردی متعصابه دارند. مراد او از «مسلک» در اشعار دهه سی و چهل، مرام و مسلک حزب توده است:اکنون که مسلکخاطرهیی بیش نیستیا کتابی در کتابدان؛و دوستنردبانی ستکه نجات از گودال راپا بر گردهی او میتوان نهاد؛و کلمهی انسانطلسمِ احضارِ وحشت است واندیشهی آنکابوسی که به رؤیای مجانین میگذرد«دوست» در این بافت یادآور واژۀ «رفیق» است که در میان گروههای چپگرا لفظی متداول بوده است. یکی از علل اصلی این ضدیت، مشاهده خیانتهای سران حزب توده در سال ۳۲ به بدنه بیپناه حزب و رها کردن آنان در برابر جوخههای اعدام است و پس از آن موضعگیریهای حزب در قبال اتفاقات سیاسی. "شاملو" در جایی دیگر نیز نقد خود بر مرام تودهایها را مؤکد میکند هنگامی که آن را تنها دستآویزی برای رسیدن به کرسی قدرت میداند، نه آرمان مردمی عدالت اجتماعی و آزادی:در ظلماتی که شیطان و خدا جلوهی یکسان دارند دیگر آن فریادِ عبث را مکرر نمیکنم.مسلکها به جز بهانهی دعوایی نیستبر سر کرسی اقتداری،و انساندریغا که به دردِ قرونش خو کرده است.اما بازگردیم به سال ابتدای انقلاب، علاوه بر اظهارنظرها در مجلات و مصاحبهها، "شاملو" در شعری کوتاه و روشن موضع خود را نسبت به انقلاب بهمن و حزب توده بیان کرده است. شعر «من هم دست تودهام...» در ذم تودهایهاست که با حکومت جدید همراهی کرده است. شاعر خود راه همراه تودههای مردم میداند اما بلافاصله با تعریض به عملکرد حزب توده شرط خود را برای ایستادن در کنار مردم تصریح میکند، این که تاچه هنگام ایستادن در کنار آنان موجه میداند:من همدستِ تودهامتا آن دَم که توطئه میکند گسستن زنجیر را تا آن دَم که زیر لب میخندددلش غنج میزندو به ریش جادوگر آب دهن پرتاب میکند.و آنگاه مرز خود را با کسانی که به جادوگرِ ریشدار بیعت کردهاند مشخص میکند:اما برادری ندارمهیچگاه برادری از آن دست نداشته ام که بگوید «آری»ناکسی که به طاعون آری بگوید و نانِ آلودهاش را بپذیرد."شاملو" که خود طیف تحریم کنندگان رفراندوم سال ۵۸ است، بیزاری میجوید از شرکت کنندگانی که رأی «آری» داده اند تا آنجا که آنان را ناکسانی میخواند که نان آلودهحاکمیت جدید را خوردهاند.#احمد_تباتبایی@mosighi_andishe
پستهای تلگرام — موسیقی و اندیشه
شب میراث فیروزبه مناسبت صدمین سالروز تولد اسکندر فیروز، پدر محیط زیست ایرانبا سخنرانی: اسماعیل کهرم، هوشنگ ضیایی، بهمن ایزدی، مجتبی میرطهماسب، بهارناز کریمخانی، ابراهیم عامل محرابی و علی دهباشیشنبه دهم مرداد ۱۴۰۵موزه سینما، سالن سینماتوگراف@mosighi_andishe
در تاریخِ موسیقیِ ایران، برخی از ترانه خوانهای سنتی، همواره میان اصالت و اختلاط، در رفت و برگشت بودهاند و با ترانههای خود، پیوندی میان موسیقیِ سنتی و موسیقی عامیانه، پاپ و کوچهبازاری برقرار میکردند. البته گرایش به عناصرِ عامیانه در خوانندگان سنتی، شدت و ضعفهایی هم داشت، که بسیاری از آنها در رادیو و تلویزیون میکوشیدند وابسته به سنت باقی بمانند، اما بههر صورت پای آنها به محافل عمومی و کابارهها باز میشد. برای جلب نظر شنوندگان و تامین رضایت خاطر کابارهداران، قید و بندهای سنتی را میگسستند و ترانههایی، آغشته به موسیقی و شعر عامیانه میخواندند. در نخستین سالهای دهه پنجاه، دو خواهر خواننده به نامهای "مهستی" و "هایده" یکی پس از دیگری به جمع اینگونه خوانندگان پیوستند. گرچه کار را با آهنگسازانِ برجسته موسیقی سنتی آغاز کردهبودند و حتی در برنامه گلها میخواندند، به زودی زیر تاثیرِ خواستِ انبوه مردم به شیوههای عامیانه کابارهای روی آوردند و نجات دهنده آندو، صدای رسایشان بود که البته در این میان، "هایده" صدای ناب و استثنایی و استعدادی وافر در فراگیری داشت. شاید بتوان گفت صدایی در رسایی، چون "قمرالملوک وزیری" و در شفافیت، زلالتر از او داشت. عامیانههای او نیز به یاری همین صدا و همکاری که با آهنگسازان بزرگ، فاخر از کار در می آمد. استاد "علی تجویدی"، کاشفِ "هایده" بود و "انوشیروان روحانی" و "جهانبخش پازوکی"، آهنگ سازان دیگری بودند که با او همکاری نزدیکی داشتند.و اما بانو "مهستی" اگرچه در آواز و ترانهخوانی به "هایده"، خواهرش نمیرسید، اما او نیز در قلمرو موسیقی سنتی با گرایش عامیانه، جایی برای خود باز کردهبود. کاشف و نخستین پرورنده او، شادروان استاد "پرویز یاحقی" است. پس از وی، بیشترین همکاریها را با "محمد حیدری" و "جهانبخش پازوکی" داشته است. نقش "هایده" و "مهستی" به ویژه از آن جهت اهمیت پیدا میکند که هر دو پیش از انقلاب ۵۷ به ترتیب در ایران و بیرون از آن شهرتی فراگیر برای خود فراهم آوردهاند و هر دو شوربختانه دور از خانه پدری و در غربت، چشم از جهان فروبستند.#مهستی#هایده#پرویز_یاحقی#جهانبخش_پازوکی#محمد_حیدری#علی_تجویدی#انوشیروان_روحانی#صادق_نجوکی#ناصر_چشمآذر@javadtaat@mosighi_andishe
ما ابله نیستیمچیزی که این روزها بیش از هر چیزی آزاردهنده است این است که صف طویلی از شخصیتهای عجیب و غریب یکی یکی میآیند، در چشم ما نگاه میکنند و انگار ما را احمق فرض میکنند. جسارتم را ببخشید خوانندهٔ عزیز: چرا همه ما را خر فرض میکنند؟اگر در تلاشید اینستاگرام و فضای مجازی فارسی را به جایی تهوعآور تبدیل کنید، دارید موفق میشوید. اما خوب گوشتان را باز کنید: ما احمق نیستیم، فقط ساکتیم؛ محکوم به سکوتیم. شما هم از این محکومیت نهایت بهرهبرداری را میکنید تا برنامهها و ایدههای مشمئزکنندهتان را پیش ببرید. خانم مجری! شاید شما و شوهرتان هر شب در خانه دربارهٔ این مهمان عزیزتان صحبت میکنید، اما در خانههای ایرانی اگر از یک میلیون نفر صحبتی شود، واشقانی نفر یکمیلیونم هم نیست.مزخرف میسازید تا فضای مجازی را به تسخیر درآورید. به جانباختگان دیماه اشاره میکنید، اما فقط برای جلب توجه و تحریف!لایق نقد نیستید. فقط میخواهم به صدای رسا بگویم، ما ابله نیستیم! نیستیم! نیستیم! مهمان متوهمتان میگوید من در لیگ حرفهایام و به انتقادات لیگ دستهسه توجه نمیکنم. نه آقای محترم! شما در لیگ حرفهای نیستید. در گلخانهٔ امنی نشستهاید و در لیگی تکنفره به دروازهٔ خالی گل میزنید.با سپاس از همسر "بیژن مرتضوی"، برای اینکه در چیزی شبیه رپورتاژ آگهی، به یکی از تریبوندارترین افراد دو ساعت تریبون دادند تا منم منم کند و به ریش محکومان به سکوت بخندند.#مهدی_تدینی@mosighi_andishe
کیا طبسیان: شورانگیزکیهان کلهر: کمانچههادی حسینی: آوازهامین هنری: تمبکآواز دشتیجفا و سلطنتت میرسد ولی مپسندکه گر سوار براند پیاده درماندبه دست رحمتم از خاک آستان بردارکه گر بیفکنیم کس به هیچ نستاندچه حاجت است به شمشیر قتل عاشق راحدیث دوست بگویش که جان برافشاندپیام اهل دل است این خبر که سعدی دادنه هر که گوش کند معنی سخن داند@mosighi_andishe
موسيقى متن فيلم «خروس»آهنگساز: #واروژانمن در دورهای واژگانم. بیتصویربیمعناپیش از زبان.در اندوهِ سکوتیکه جهان را خاموش میکند. #آرسین🌎@flowwithmusic