" ملت ما آزاد بگذارید" در این شرایط سهمگین سیاسی اعتراض شهروندانی از اصفهان به اعدام بازداشت شدگان…

" ملت ما آزاد بگذارید" در این شرایط سهمگین سیاسی اعتراض شهروندانی از اصفهان به اعدام بازداشت شدگان رخداد دی‌ماه، یک کنش شجاعانه بود. اگر چه برخورد قدرت و آزار معترضان باعث اندوه است اما همین حساسیت مردمی به اعدام، تداوم بارقه امیدی است از زنده بودن وجدان جمعی ایرانیان و روحیه ظلم ستیزی. من اگر جای اصحاب قدرت بودم، اول با چنین مردمی مهربانی می‌کردم و این روحیه ظلم ستیزی و دیگرخواهی را در خدمت توسعه ملی به کار می‌گرفتم. اما افسوس که ما در حسرت یک دولت ملی برآمده از اراده شهروندان در بستر دموکراتیک مانده‌ایم. و الا کدام دولت ملی در بی‌قراری مرزها، دارها را همچنان برقرار می‌کند؟ واقعیت این است مردم ایران از بیرون و درون مرزها، سیبل یک جنگ ناعادلانه‌اند. یکی موشک می‌زند و دیگری دار.من مخالف اعدامم. جان برگشت‌ناپذیر است و البته حرمت دارد. جمهوری اسلامی دهه‌هاست در برابر انذارهای دلسوزانه و کنشگری مدنی، سیاست حذف و اعدام را در پیش گرفته و در جنگ هم این سیاست تشدید شده. در جمهوری اسلامی، دادرسی عادلانه‌ای وجود ندارد. انباشته از تاریکخانه است و قوه قضا نه خانه عدالت که کانون بی‌عدالتی و ابزار نهاد قدرت برای حذف " دیگری" است. نظام حاکم هنوز هم متوجه نیست چرا رنگ سبز جنبش سبز هشتادوهشت به رنگ سرخ جنبش "زن، زندگی، آزادی" تبدیل شد و چرا دی‌ماه شهروندان، خطر کشته‌شدن را پذیرفتند و چرا قتل‌ها و زندان‌های گذشته در برابر اعتراضات بازدارنده نشده. جمهوری اسلامی می‌خواهد پاسخ به بحران ساختاری را با حذف و اعدام بدهد در حالی که نه حذف که گفتگو و شناسایی شهروند صاحب حق چاره راه است.یکی به من گفت خسته نمی‌شوید " نه به اعدام" می‌گویید و اعدام‌ها تداوم دارد؟ گفتم نه. هرگز نباید میدان زبان را به خشونت‌پرستان واگذار کرد. این خشونتِ ساختاری یکجا باید پایان یابد، گفتمان دادخواهی جای انتقام، صلح جای استبداد و گفتگو جای حذف را بگیرد. تا آن‌زمان " نه به اعدام" یک شعار راهبردی و محوری و " اعدام نکنید" زبان به مثابه توصیف نیست، زبان به مثابه کنش است.ما طرفداران گفتمان "نه جنگ نه استبداد" نه بمب می‌خواهیم نه دار، نه خشونت خارجی نه داخلی. این خطی است که امتداد دو حلقه جدایی ناپذیرند که با ایده محوری "صلح" به هم پیوند می‌خورند و صلح فقط در آرامش مرزها خلاصه نمی‌شود در حفاظت از جان‌ها هم تعریف می‌شود." ملت ما را آزاد بگذارید" خطاب به هر نهاد قدرت است که بیرون و درون مرزها به عاملیت شهروند ایرانی هجوم آورده و کسی که " نه به جنگ" بگوید و " نه به اعدام" را نفی کند نه صلح طلب که خشونت طلب است چرا که استبداد شکلی از خشونت است. بمب یا دار؟ فرقی ندارد، خون شهروند ایرانی حرمت دارد.از من پرسیده‌اند که فیلم اعدام شده‌ها را دیده ای که چگونه خشونت کرده‌اند. اول اینکه خطاب به نهاد قدرت بگویید حق شهروند ایرانی را برای تغییر به رسمیت بشناسد. همین روزهای اخیر آقایان بهشتی شیرازی، جواد دردکشان و دانشفر را به خاطر بیانیه درخواست رفراندوم قانون اساسی به زندان محکوم کرده‌اند. نظام حاکم، رهبر انسداد تغییر شده و زمینه ساز انباشت خشم. پس خطاب به حکومت بگویید " تغییر" حکومت و حاکم حق شهروند ایرانی است، دوم زندان‌ها تاریکخانه‌اند، " شفافیت" حلقه گمشده حکومت است و شکنجه در هر شکلی، روانی و فیزیکی محکوم است. سوم به " دادرسی عادلانه" احترام بگذارید. هر متهمی حق دسترسی به وکیل، دادگاه علنی و عادلانه دارد. جمهوری اسلامی در ازای هر نیروی کشته شده ده نفر را می‌کشد و حتی به قانون " قصاص" خودش، که مبنایی با آن مخالفم، باور ندارد.ایران هیچ گاه روی آرامش نخواهد دید مگر اینکه حاکم، شمشیر کشیده خود را به سمت مردم غلاف کند. تا فرهنگ شهروندمدار در این سرزمین حاکم نشود، از توسعه پایدار خبری نیست. حاکم باید یاد بگیرد به ما شهروندان احترام بگذارد و حق حاکمیت ملی ما بر این سرزمین را به رسمیت بشناسد. تا آنزمان اگر جنگی هست، نه به جنگ، اگر اعدامی هست، نه به اعدام، اگر فسادی هست نه به فساد، اگر زندانی هست نه به دیوارهای استبداد برقرارند. ما هم استقلال ملی می‌خواهیم ( تعامل با همه ملتها در چارچوب ایران با حفظ احترام و شخصیت ملی مان) هم آزادی در معنای آرنتی (حق کلمه و کنش، تشکیل حوزه های عمومی، استقلال از نهاد دولت و حق همبستگی از پایین). تا آن‌زمان همه "نه" ها در قالب کلمات به کارند: نه به جنگ، نه به استبداد، نه به اعدام و انتقام در یک خط و مطالبه مشترک حرکت می‌کنند: "ملت ما را آزاد بگذارید".#مجتبی_نجفی#نه_به_اعدام#نه_به_جنگ@mosighi_andishe