📝 چند یادداشت از خرداد ۱۴۰۵ 📝خرداد ۱۴۰۵ آغاز شد. بهار، باهاری می‌کند و باران‌های گاه و بی‌گاهش حال…

دکلمه‌ی شعری از کتاب #سوال‌ها (( Reflection ))رفتاری که داشتندوَ تناسبی که زندگیبرمی‌داشت وُ قطعه‌قطعه بر لبانشان می‌کاشتنتیجه‌ای نداشت جز:تنافری که آواهامی‌ساختند وُ ریخته شدنددر جایی که رنگِ صدادر ظرافتِ حنجره پنهان می‌شدصورت: با قطعات فلزی وُ زنگ‌زدهگلو: با صدایی سنگین وُ سنگ شدهآدم؟ صدا نزنید اعضایم‌ را!اعصابم: خاموشی دو تکه چشم است در ضلعی از صورتوَ چاله‌ها، گودی‌ها وُ گودافتادگی‌ها نیزباید گفت که شرایطمحلی برای خلاصی از خصلت‌هایت نمی‌گذارد!از این حروف که بگذرمقسمتی از دهان را من می‌گیردقسمتی دیگر را ولیآزاد می‌گذارم‌ برای:شنیدن، شنیده شدندیدن، دیده شدنریختن، از ریخت افتادنوَ بعدتکه‌هایی که می‌دانی هجاهای تواَندبازمی‌گردند وُ تناسببا تو نسبت می‌یابد._ _ _ _ _ _ _ _ _پانوشت: سوال‌ها چهارمین کتاب شعر من است که در سال ۱۳۹۵ توسط انتشارات نصیرا منتشر شد.#محمدعلی_حسنلو#سوال‌ها@mali_pendulum

بهاری از گل‌ها بیرون خزیدحیاط صدای پرندگان شدساقه به ساقهگربه‌ی خانگی‌امجهان را به اندازه‌ی دماغش بوییدآفتابکمی از نورهایش را آورد وُبارانآسمان را بیش از سالِ قبل باریدوَ من، در رویای پروانه‌ای رنگی، فرو رفتم.                    ۱۹ اردیبهشت ۱۴۰۵در سرزمین حسرت‌ها                    فرود آمدیم وُهر روز بیش‌تر فرو رفتیمآواری چنان‌که بایدرنج‌هامان را تیمار نکردوَ شادیاز چارچوبِ بادبادکیجَست وُ سودای دیگریدر سر نداشتما را وا گذاشت                   در قرض‌هایی بی‌انتها.                       ۲۶ اردیبهشت ۱۴۰۵ #محمدعلی_حسنلو #شعر_امروز @mali_pendulum

(( سه شعر از اردیبهشت ۱۴۰۵ ))آواز زنده‌ی مادر آفتابِ بی‌سودِ روزهاتکاپو وُ تکاپواز چهره‌ها به چهره‌هادرونمان رویایی، نمی‌شناسدمانپی‌در‌پی می‌دویم پیِ بیراهه‌هاطوری که عاقبتسنگی از صداهامان بیرون نمی‌افتد وُپاهایمان اُفتان، قلب‌هامان خیزاندریاچه‌ای از خون‌مردگی می‌گذرد وُ مادر تاختِ زودگذرِ رگ‌هامانجا می‌مانیم. ۱۷ اردیبهشت ۱۴۰۵در او زمانجا مانده بود وُ همه‌چیز از مکان می‌گریخترویای بی‌صدای ما رادوایی برای او نبودافسوسکلمه‌ای ناچار در توضیحش بود وُهمه‌چیزِ اوهمه‌چیزِ ما نبوداکنون که رفته استهمه‌چیزمان یکی‌ست. ۱۷ اردیبهشت ۱۴۰۵ای سرزمین نامتقارن وُ ناهموارمناسب برای تنم نبودیوطن بودی وُ وَتن نبودیهر ذره از تو که فرو می‌ریزدمایی می‌ریزد وُ مایِ دیگری نمی‌آیدصدایی مدام می‌گوید: جهان وطنی‌ست که مرز نداردوَتن آن‌جاست که صدایت را بشنوندصدای دیگرم می‌تازد، بلند وُ بی‌پرواای فریب‌کارِ غرقِ کتابنظریات انحرافی نبافوَ من، که هم‌چنان با تو ناهموار می‌شومای سرزمین نامناسب وُ ناپایدار. ۱۸ اردیبهشت ۱۴۰۵#محمدعلی_حسنلو@mali_pendulum

📝 شعرها و یادداشت‌هایی از فروردین ۱۴۰۵ 📝بهار در هنگامه‌ی باران می‌بارد. خنکیِ هوا اختیار حیاط را در دست گرفته است. پنجره را که باز می‌کنم بیرونِ در اتاق منتشر می‌شود. قطره‌ای به درون می‌آید وُ حباب‌هایش تکثیر می‌گردد. گویی من نیز باید متکثر وُ پراکنده شوم. لای ذرات بغلتم وُ بغلتم وُ بجویم.                      ۴ فروردین ۱۴۰۵تنم در پیشوازِ نوروز، نو شده است. روزگارم؟ نه!                     ۴ فروردین ۱۴۰۵شکایتِ تنم، شکایت من استوَ شکایتِ ذهنم، رویاهایی که بعید شده‌اندقلبم اما، خالی از هر شکایتشکایت‌نامه‌ای بی‌صداست.                          ۵ فروردین ۱۴۰۵اسیریم همه! زیرِ یوغ وضعیتی بیعت‌ستان که هر چیزی را به‌زور حُقته می‌کند و به‌زور قصد ستاندنش را دارد. چگونه تحمل کنیم این زیستِ خِفت‌بار و همواره در فشار را بر شانه‌هایمان که هر روز کم‌تحمل‌تر و خسته‌تر می‌شوند.                        ۱۰ فروردین ۱۴۰۵در خواب تو را می‌بینموَ بازمی‌گردماز لبانی که از آنِ من نبود.                          ۱۰ فروردین ۱۴۰۵نزدیک شدن به چهل سالگیوَ رویایی که در قلبم نمی‌گنجد.                       ۱۱ فروردین ۱۴۰۵جهانی تازه می‌خواهد قلبمشروعی هماهنگ پس از استمرارِ بی‌توازنی در تنمآن‌قدر که بتوانموزنم را با آهنگ نامیرای زمینموسیقی ببخشم وُ گره بزنم.                        ۱۱ فروردین ۱۴۰۵جنگ، جنگ، جنگجنگی که هوا را از ما ربوده است وُزمین را در زیر پاهامان سست کرده.                     ۱۷ فروردین ۱۴۰۵زیستن در میانِ دسته‌ی احمق‌ها! هر روز عمیق‌تر و بدتر از قبل.                   ۲۰ فروردین ۱۴۰۵فکر کردن به کارهایی که می‌شد انجام بدهم و ندادم. جرات! آن‌چیزی که برای انجامشان نداشتم.                    ۲۱ فروردین ۱۴۰۵حالِ ناخوشم را تو خوش باش ای کلمه‌ی نارسیده و در راه.                    ۲۱ فروردین ۱۴۰۵بیش از چهل روز بی‌اینترنت. فرو رفته و غرق شده در استبدادی مطلق.عمرمان بر باد! هر لحظه از زندگی‌مان بر باد!جوانی‌مان بر باد! همه‌چیزمان بر باد!                       ۲۳ فروردین ۱۴۰۵شب از میان پوستم در حال عبور است وُ زخم‌هایم فرصتِ یادآوری خود را می‌جویند. من از تهی سرریز شده‌ام. حفره‌ها محاصره‌ام کرده‌اند. هر حفره سوراخی‌ست که لحظه‌ای از زندگی‌ام‌ را در زمانی سپری شده سفت و منقبض نگه داشته است. به هرکدام که سر می‌زنم زمانه‌ای رنگارنگ در برابرم قد می‌کشد و عضلاتِ ذهنم را شل می‌کند. لذت وُ رنج را هم‌زمان تجربه می‌کنم.                       ۲۸ فروردین ۱۴۰۵#محمدعلی_حسنلو#شعر_امروز@mali_pendulum