کیوسک کاشان

🔰بررسی فرآیند فروش خانه آل یاسین کاشان؛🔴از پافشاری یکساله نظام مهندسی اصفهان تا سوالاتی که نیازمند پاسخگویی است▪️بررسی فرآیند موضوع فروش خانه تاریخی آل یاسین کاشان به سازمان نظام مهندسی اصفهان در مدت یکسال اخیر و سوالاتی که خریدار آن باید پاسخ دهد بر ابهامات فروش این اثر ملی افزوده است.▪️به گزارش کاشان نامه، در ۱۷ مرداد ۱۴۰۴ در مجمع عمومی سالانه نظام مهندسی استان اصفهان مبنی بر خرید یک خانه تاریخی برای خانه مهندس اصفهان در کاشان با اعتبار ۳۷ میلیارد تومان و فروش قطعه زمینی در کاشان به متراژ ۲۱۲ متر به قیمت ۲۱ میلیارد تومان و ساختمان قدیمی ۳۰۰ متری نظام مهندسی کاشان به قیمت ۱۲ میلیارد تومان تصویب می شود.▪️در تاریخ ۱۸ شهریور ۱۴۰۴ درخواست خرید خانه آل یاسین توسط نمایندگی نظام مهندسی استان اصفهان در کاشان به شهرداری داده می شود و در تاریخ ۱۱ ابان ماه ۱۴۰۴ شهردار کاشان لایحه فروش خانه آل یاسین را به شورای شهر ارائه می دهد. طرح فروش خانه آل یاسین در سال گذشته در شورای شهر مطرح می شود ولی تصویب نمی شود.▪️در تاریخ ۱۲ اردیبهشت ۱۴۰۵ تفاهم‌نامه ای بین شهرداری کاشان و سازمان نظام مهندسی استان اصفهان منعقد می شود و در تاریخ ۲۴ خرداد در بیع نامه ای که به ارجاع به نامه شورای عالی امنیت بوده فروش این خانه ارزشمند امضا می شود؛ در همین روز فروش خانه آل یاسین در جلسه شورا با شش رای موافق و سه رای مخالف در شورای شهر کاشان تصویب می شود که «عفت پدرام فر» عضو مخالف فروش خانه نسبت به ثبت رایش به عنوان موافق معترض می شود!▪️از تاریخ ۲۴ خرداد تاکنون چهار مرتبه مصوبه فروش خانه آل یاسین با پنج رای موافق و چهار رای مخالف به کمیته تطبیق فرمانداری کاشان ارسال شده است که تاکنون سه مرتبه تایید نشده است.▪️روز یکشنبه ۱۸ مرداد در پشت درهای بسته برای چهارمین مرتبه فروش خانه آل یاسین رای گیری با همان پنج رای موافق و چهار رای مخالف تصویب و با ثبت امضای الکترونیک فورا به فرمانداری ارسال شد تا در جلسه صبح دوشنبه ۱۹ مرداد بررسی شود . ▪️در جلسه ۱۹ مرداد کمیته تطبیق فرمانداری که بر اساس شنیده ها خود شهردار کاشان هم شخصا حضور پیدا کرده بود فروش خانه آل یاسین مصوبه ای نداشته و تلاش ها و رایزنی ها برای تایید آن در جلسه هفته آینده کمیته تطبیق فرمانداری توسط فروشنده و خریدار این اثر ملی در حال انجام است.▪️اینکه نمایندگی سازمان نظام مهندسی اصفهان در کاشان در مدت حدود یکسال از داشتن مصوبه خرید خانه فقط دست روی خرید خانه آل یاسین گذاشته و در این مدت پیگیری برای خرید مکانی دیگر با توجه به مصوبه اش نداشته است، جای سوال است!▪️اینکه چه کسی و بر چه اساسی تضمین فروش نهایی را به سازمان نظام مهندسی اصفهان بدون داشتن مجوزهای لازم داده که آنها سریعا بیع نامه خرید خانه تاریخی آل یاسین به متراژ ۱۶۱۱ مترمربع به قیمت ۵۲ میلیارد و ۵۰۰ میلیون تومان امضا کرده و ۳۷ میلیارد تومان آن را فورا پرداخت کردند سوالی است که باید متولیان امر پاسخ دهند.▪️اینکه در بیع نامه همه شروط تقریبا یک طرفه به نفع سازمان نظام مهندسی اصفهان است و مفادی مانند حق فسخ یکطرفه، گرفتن خسارت ثبت شده است، اگر به هر دلیلی مجوز فروش صادر نشود سرانجام تعهدات بیع نامه چه خواهد شد، باید پاسخ داده شود.▪️اینکه مدیران نظام مهندسی اصفهان بویژه مسئولان نمایندگی آن در کاشان که به عنوان شاهدین پای بیع نامه را امضا کردند چرا به اعضای خود در این سازمان و مردم کاشان که مالکان اصلی خانه هستند توضیحی درباره برنامه های آینده اقدام خود نمی‌دهند، جای سوال است.▪️طبق اخبار با توجه به اینکه در چند ماه اخیر مدیران نظام مهندسی کشوری و استانی به کاشان آمده اند چه وعده ها و پیگیری‌های در دیدارهایشان برای تایید مصوبه فروش خانه آل یاسین داشتند موضوعی است که نیازمند شفاف سازی است.▪️درباره نحوه قیمت گذاری یک زمین نظام مهندسی به متراژ ۲۱۲ متر در کاشان در سال ۱۴۰۴ به مبلغ ۲۱ میلیارد تومان و قیمت گذاری خانه تاریخی آل یاسین با ارزش های معماری در متراژ ۱۶۱۱ مترمربع ۵۲ میلیارد و ۵۰۰ میلیون تومان در سال ۱۴۰۵ برای رفع هر شائبه ای به شهروندان باید شفاف سازی شود.▪️هرچند امیدواریم مسئولان کمیته تطبیق فرمانداری کاشان برای صیانت از قانون و درک دغدغه شهروندان مصوبه فروش خانه آل یاسین را مجددا تایید نکنند ولی آرزومندیم که مسئولان سازمان نظام مهندسی اصفهان هرچه سریعتر مکان جدید در کاشان برای تاسیس خانه مهندس تهیه کنند تا هم خانه آل یاسین در مالکیت شهروندان باقی بماند و هم کاشان از داشتن خانه مهندس استان اصفهان بهره مند شود. ✍ مهدی عرشی 🆔 @kioskkashan

📝تؤییت / احتمال فروش خانه آل یاسین به سازمان نظام مهندسی اصفهان در روزهای آینده با وجود عدم تایید مصوبات قبلی در کمیته تطبیق فرمانداری🆔 @kioskkarhan

🔴احمد ایلیاتی کاشانی مجموعه دار بزرگ ایران درگذشت🔹احمد ایلیاتی کاشانی مجموعه دار بزرگ عکس های جهان و ایران، اسناد تاریخی و کبریت در سن ۶۱ سالگی درگذشت.🔹به گزارش کاشان نامه، احمد ایلیاتی کاشانی متولد ۱۳۴۴ در ابوزیدآباد و کارشناس فرش بود که از ۲۰ سالگی کار جمع‌آوری اشیا قدیمی بویژه عکس های جهان و ایران، اسناد تاریخی و کبریت را جمع آوری کرده بود. 🔹 بدلیل غنی بودن آثار کلکسیون احمد ایلیاتی کاشانی، وی بعنوان یکی از مجموعه داران شاخص ایران شناخته می شد.🆔 @kioskkashan

🔴 تخریب امامزاده محمد نوش آباد به بهانه توسعه زیارت 🔹تخریب بخشی از زیارت امامزاده محمد نوش آباد با قدمت قاجاری به بهانه توسعه موجب نگرانی اهالی این شهر و دوستداران میراث فرهنگی شده است.🔹به گزارش‌ کاشان نامه، در چند روز گذشته بخشی از زیارت قاجاری امامزاده محمد نوش آباد شامل سردر و دیوار تخریب شده که با شکایت اداره میراث فرهنگی آران و بیدگل جلو این اقدام غیرقانونی گرفته شده است.🔹 هرچند خبرها از شکایت اداره میراث فرهنگی از متولیان این اقدام غیرقانونی یعنی اداره اوقاف وامور خیریه آران وبیدگل و‌ هیئت امنا زیارت حکایت می کند ولی بر اساس شواهد موجود و شنیده ها احتمال ادامه تخریب در این امامزاده وجود دارد. 🔹طبق  بند ۱۱ ماده ۳ قانون وزارت میراث فرهنگی هرگونه نظر کارشناسی و‌ موافقت در کلیه امور عمرانی در بناهای تاریخی و فرهنگی بر عهده این وزارت خانه است که تخریب بخشی از امامزاده محمد نوش آباد  طبق ماده ۵۵۸ قانون مجازات اسلامی جرم و مستوجب مجازات محسوب می شود.🔹تخریب بخش هایی از امامزاده محمد بدون مجوزات لازم در نوش آباد اقدام جدیدی در این شهر نیست همین چند ماه قبل نیز بخش های از بافت تاریخی آن توسط شهرداری تخریب شد که توقف این اقدامات غیرقانونی نیازمند ورود نهادهای نظارتی و مسئولانی مانند نماینده مردم کاشان و آران و بیدگل در مجلس و فرماندار شهرستان آران و بیدگل است.🆔 @kioskkashan

#یادداشت✍️🏻امیرحمزه قنبری"کاشان؛ اصالت و وحدت مدیریتی خود را از دست داده"کاشان امروز بیش از آنکه از کمبود اعتبار، پروژه یا ظرفیت رنج ببرد، از بحران انسجام مدیریتی آسیب می‌بیند.شهری که روزگاری به خرد جمعی، همدلی مدیران و قدرت تصمیم‌سازی شناخته می‌شد، امروز در پیچ‌وخم اختلاف نگاه‌ها، تصمیم‌های جزیره‌ای و نبود یک راهبرد مشترک، بخش مهمی از اصالت مدیریتی خود را از دست داده است.سؤال اینجاست؛ چه بر سر کاشان آمده است؟چگونه شهری با این حجم از سرمایه تاریخی، فرهنگی، اقتصادی و انسانی، هنوز در بسیاری از مسائل اساسی خود، از توسعه زیرساخت‌ها گرفته تا گردشگری، سرمایه‌گذاری، حمل‌ونقل، حفظ میراث و ارتقای کیفیت زندگی شهروندان، با تصمیم‌هایی پراکنده و گاه متناقض روبه‌رو است؟واقعیت تلخ آن است که کاشان بیش از هر زمان دیگری به «فرماندهی واحد توسعه» نیاز دارد؛ اما آنچه دیده می‌شود، تعدد مراکز تصمیم‌گیری، فقدان هماهنگی و رقابت‌هایی است که گاهی منافع شهر را به حاشیه می‌برد. توسعه، قربانی خودنمایی مدیریتی می‌شود و شهر، هزینه این ناهماهنگی را می‌پردازد.هیچ شهری با مدیریت‌های جزیره‌ای به آینده نمی‌رسد؛ توسعه زمانی اتفاق می‌افتد که مدیران، نمایندگان، شورا، دستگاه‌های اجرایی، دانشگاه، بخش خصوصی و نخبگان، به جای حرکت در مسیرهای موازی، حول یک نقشه راه مشترک به توافق برسند؛ کاشان سال‌هاست از نبود همین نقشه راهی رنج می‌برد.نگران‌کننده‌تر آنکه گاهی احساس می‌شود هر مدیر، توسعه را از نقطه صفر آغاز می‌کند؛ گویی تجربه مدیران پیشین، مطالبه شهروندان و اسناد بالادستی، با تغییر یک مسئول، به بایگانی سپرده می‌شود؛ این چرخه نه نشانه پویایی، بلکه نشانه ضعف در حکمرانی محلی است.شهروندان حق دارند بپرسند چشم‌انداز مشترک کاشان کجاست؟چه کسی مسئول هم‌افزایی میان دستگاه‌هاست؟ چرا ظرفیت‌های کم‌نظیر این شهر هنوز به مزیت‌های پایدار تبدیل نشده‌اند؟ چرا اختلاف‌ها بیشتر از اشتراک‌ها به چشم می‌آیند؟کاشان بیش از پروژه‌های عمرانی، به بازسازی اعتماد نیاز دارد؛ اعتماد زمانی شکل می‌گیرد که مدیران نشان دهند منافع شهر، خط قرمز مشترک همه آن‌هاست؛ نه اینکه هر نهاد، روایت مستقل خود را از توسعه ارائه کند.اصالت کاشان فقط در بادگیرها، خانه‌های تاریخی و بازار کهن خلاصه نمی‌شود. اصالت واقعی این شهر، در فرهنگ گفت‌وگو، همدلی و تصمیم‌گیری جمعی نهفته است؛ سرمایه‌ای که اگر از دست برود، هیچ پروژه عمرانی قادر به جبران آن نخواهد بود.امروز زمان آن رسیده است که همه مدیران و تصمیم‌گیران، یک پرسش ساده اما سرنوشت‌ساز را از خود بپرسند:آیا آنچه انجام می‌دهیم، به ساختن «کاشان واحد» کمک می‌کند یا بر شکاف‌های مدیریتی آن می‌افزاید؟تاریخ، مدیران را با تعداد افتتاحیه‌ها به یاد نمی‌آورد؛ با میزان اثری که بر آینده شهر گذاشته‌اند قضاوت می‌کند. کاشان هنوز فرصت دارد به جایگاه شایسته خود بازگردد، اما این بازگشت از یک نقطه آغاز می‌شود؛ پذیرش این واقعیت که هیچ مدیری به تنهایی شهر نمی‌سازد و هیچ شهری با تفرقه، توسعه پیدا نمی‌کند.#کاشان#اصالت_مدیریتیhttps://t.me/timcheh_kashan

📝توئیت فعال رسانه ای کاشان از عدم تایید مصوبه فروش خانه تاریخی آل یاسین توسط کمیته انطباق شهرداری 📝 @kashannameh

🔰 نگاهی دیگر به فروش خانه آل یاسین؛🔴 کاشان، شهری که بزرگان و مفاخرش را دوست ندارد ✍ مهدی عرشی 🔹فروش خانه آل یاسین با پیشینه تاریخی_فرهنگی به سازمان نظام مهندسی اصفهان بار دیگر نشان داد مفاخر و بزرگانی که تاریخ و هویت کاشان را ساختند جایگاهی در افکار مسئولانش برای شناساندن این شهر ندارند.🔹به گزارش کاشان نامه، قبل از اینکه کاشان با بناها و خانه های تاریخی در کشور معرفی شود، شهری بود که آوازه و‌ شهرتش در سراسر ایران زمین به واسطه مشاهیر، هنرمندان و خاندان هایی که در این دیار پرورش یافته، شناخته می شدند.🔹در چند دهه اخیر کاشان هرچقدر به احیا خانه های تاریخی اش فخر بفروشد در برابر حفظ آثار و خانه‌های که مفاخرش در آن پرورش یافته اند سرافکنده است، از رفتن موزه سهراب سپهری به کرمان تا ویرانی و رهاشدگی خانه های منسوب به مشاهیر شهر چون محتشم، فیض کاشانی و عبدالرزاق خان، شیبانی و... در دهه های اخیر تنها نمونه های کوچکی از نبود نگاهی به جایگاه رفیع بزرگان این دیار است.🔹در حالی که در بیشتر کشورها و شهرها خانه های مشاهیر، هنرمندان و شاعران خود را هر چند با معماری ساده با کاربری های فرهنگی و هنری و موزه ای به جاذبه گردشگری هویت ساز تبدیل می کنند متاسفانه در کاشان به این رویکرد هیچ توجهی نمی شود که نمونه آخر آن فروش خانه آل یاسین برای یک مرکز خدماتی رفاهی چون خانه مهندس می توان نام برد.🔹حدود دو سال قبل که دفتر انجمن آثار و مفاخر فرهنگی شعبه کاشان در خانه تاج افتتاح شد و با توجه به اینکه امام جمعه، فرماندار، شهردار، رییس شورا و روسای دانشگاه ، میراث فرهنگی و اداره فرهنگ و ارشاد شهرستان عضو حقوقی آن هستند انتظار می رفت که در حفظ و پاسداشت خانه هایی مانند آل یاسین که متعلق به بزرگان شهر است نگاه جدید و ویژه ای رقم بخورد.🔹خانه آل یاسین بیش از اینکه یک بنای تاریخی و ارزشمند باشد بخشی از هویت و حافظه جمعی مردم است، خانه ای که شاه قاجاری برای «محمدتقی حسینی کاشانی» از علما و مراجع پشت مشهد ساخت، خانه ای که به واسطه ورود «نظام‌الدین مجتهد کاشانی» (آل یاسین) اولین نماینده کاشان در دوران مشروطه به "خانه مشروطه" هم معروف بود خانه ای که شاعر و ادیبی چون «سیدرضا آل یاسین» را در خود پرورش داد. 🔹فروش خانه آل یاسین یک بار دیگر نشان می‌دهد که بزرگان و مفاخر کاشان تنها یک نام باید باقی بمانند و در ساختار مدیریتی شهر تعریف تاریخ، فرهنگ، اصالت و هویت در چند بنای تاریخی و‌ خشت های بی جان که بتوان از آن پول استخراج کرد، خلاصه می شود.🔹فقدان نگاهی که بتواند ارزش و جایگاه مشاهیر و مفاخر یک شهر را به درستی معرفی کند به مرور در ساختارهای دیگر هم نمود پیدا می‌کند که می توان نمونه واضح آن را در نوع نگاه کارشناسی به قیمت گذاری و ارزش گذاری خانه آل یاسین بدون نظر گرفتن اهمیت پیشینه هویتی و حافظه جمعی در بین مردم مشاهده کرد.🆔 @kioskkashan

📌«به فروش خانه آل‌یاسین رأی مثبت دادید؛ حالا با مردم هم حرف بزنید»✍️ حسن ابوالفضلی🔸️ پرونده فروش خانه تاریخی آل‌یاسین، دیگر یک معامله سادهٔ ملکی نیست؛ به محکی مهم برای #شفافیت و #پاسخ‌گویی در مدیریت شهری تبدیل شده است. در هفته‌های اخیر، رسانه‌ها، فعالان میراث فرهنگی، حقوقدانان و شهروندان پرسش‌های جدّی و متعددی درباره این واگذاری مطرح کرده‌اند. از نحوه قیمت‌گذاری و دلیل ترک تشریفات مزایده گرفته تا شائبه تعارض منافع، وضعیت مصوبه در هیأت تطبیق و احتمال انعقاد قولنامه پیش از مجوز قانونی. با این حال، موافقان فروش هنوز پاسخ‌های مستند و قانع‌کننده‌ای ارائه نکرده‌اند.🔸️ شورای اسلامی شهر، فقط محل رأی‌گیری نیست؛ مرجع پاسخ‌گویی به افکار عمومی نیز هست. رأی مثبت، پایان کار اعضای شورا نیست، بلکه آغاز مسئولیت آن‌ها برای توضیح و دفاع از تصمیم‌شان است. وقتی درباره یکی از مهم‌ترین سرمایه‌های تاریخی شهر تصمیم گرفته می‌شود، مردم حق دارند مستندات کارشناسی، مبانی حقوقی و دلایل تصمیم را ببینند.🔸️ آنچه بر ابهامات افزوده، سکوت نسبی شورای شهر در برابر این پرسش‌های عمومی است. آقای مهدی عرشی، سردبیر #پایگاه_تحلیلی_کاشان‌نامه نیز با طرح پرسش‌های مشخص و پیگیری‌های مستمر رسانه‌ای، تلاش کرد پاسخ مسئولان را بگیرد، اما بخش قابل توجهی از این پرسش‌ها همچنان بی‌پاسخ مانده است. انتظار این است که همان‌طور که گاه درباره موضوعات غیرمرتبط با وظایف ذاتی شورا خطابه‌های پرشور در فضای مجازی منتشر می‌شود، در این پروندهٔ حساس که با اموال عمومی، میراث فرهنگی و #اعتماد_شهروندان گره خورده، مستقیم و علنی با مردم سخن گفته شود. سکوت، جایگزین پاسخ‌گویی نمی‌شود و افکار عمومی را قانع نمی‌کند.🔸️ اگر اعضای شورا معتقدند این فروش به نفع شهر است، بهترین و محکم‌ترین دفاع، #شفافیت است. تصمیمی که بر پایه منافع عمومی باشد، از نقد کارشناسی، گفت‌وگوی علنی و انتشار اسناد واهمه‌ای ندارد. از سوی دیگر، اگر شهرداری واقعاً اختیار فروش بدون تشریفات را داشته، این پرسش منطقی باقی می‌ماند که چرا موضوع برای تصویب به شورا آورده شد؟ و اگر مسیر قانونی از شورای شهر گذشته، چگونه می‌توان نسبت به ابهامات حقوقی، زمان‌بندی اسناد و فرآیند تصمیم‌گیری سکوت کرد؟🔸️ آنچه امروز بیش از هر چیز در خطر است، #اعتماد_عمومی است؛ سرمایه‌ای ظریف که آسیب دیدن آن، مرمّتش به مراتب دشوارتر از بازسازی هر بنای تاریخی خواهد بود. هنوز فرصت باقی است. شورای شهر می‌تواند با برگزاری #جلسه‌ای_علنی در حضور خبرنگاران به پرسش‌های افکار عمومی پاسخ دهد و نشان دهد که مصلحت شهر را بر #اصرار_بر_یک_تصمیم مقدّم می‌داند. تاریخ با شمشیر بی‌رحم خویش قضاوت خواهد کرد که #ششمین_شورای_شهر_کاشان، شفافیت و شرافت را برگزید، یا چنین پنداشت که چند رأی موافق، جای پاسخ‌گویی، استدلال و #اقناع_افکار_عمومی را خواهد گرفت. پایان./📝تحلیل ۱۰۷ _ دوم مرداد ۱۴۰۵. ┄┄┄┅┅❅✾❅┅┅┄┄┄📲 لینک کانال شهراندیش کاشان در ایتا🔗 @shahr_andish🆔 @kioskkashan

🔴بررسی آخرین وضعیت فروش خانه آل یاسین کاشان :🔰 از سوالات بی پاسخ به افکار عمومی تا بدعت گذاری در قوانین 🔹هرچند در هفته جاری کمیته انطباق فرمانداری کاشان درباره فروش خانه تاریخی آل یاسین به سازمان نظام مهندسی اصفهان تصمیم خواهد گرفت ولی با گذشت حدود یک ماه از رسانه ای شدن این موضوع هر روز ابهامات و ابعاد تازه ای از این موضوع منتشر می شود که نیازمند ‌شفاف سازی و پاسخگویی متولیان امر هستند.🔹 به گزارش کاشان نامه، مورد قابل تاملی که در مصاحبه رییس شورای شهر کاشان و شنیده های دیگر شده این سوالات مطرح است که آیا سازمان نظام مهندسی چک ۳۷ میلیارد تومانی را قبل از تصویب هر مصوبه ای در شورای شهر پرداخته و رئیس شورای شهر و شهردار کاشان قرارداد فروش را در تاریخ ۲۴ خرداد امضا کرده اند؟ آیا این اقدام مغایر بر قوانین و آیین نامه ها نیست؟🔹اینکه در صحبت های موافقان فروش و شهردار کاشان مبنی بر اینکه این توافق نامه مشروط بوده بر کدام آیین نامه است؟ و پشتوانه قانونی آن چیست وقتی که ماده ۲۲ ثبت اسناد و املاک خط بطلانی بر هرگونه قانون مشروط و بدعت در مالکیت ها می کشد.🔹این موضوع که خانه آل یاسین در حال تخریب است آیا یک آدرس غلط دادن به افکار عمومی نیست، زیرا این خانه سالهاست مانند زمان فعلی دارای کاربری بوده و آن را بهسازی هم می کردند و حتی پیش از این محل کار شهردار فعلی کاشان و سرپرست فعلی نظام مهندسی کاشان در مسئولیت های گذشته شان بوده است.🔹در حالی که در صحبت های اعضای موافق شورا این است این خانه با حفظ کاربری فروخته شده و حتی شنیده ها این است که کارشناسان با نگاه به کاربری اداری فعلی قیمت گذاری کردند آیا احداث خانه مهندس کاربری های خدماتی تجاری آن را رقم نخواهد زد؟ یا اینکه مدیران آینده تصمیمات غیر از تفاهم‌نامه فعلی نخواهند گرفت؟ 🔹اینکه یک جریان پنهانی در فروش خانه آل یاسین در سفارش و فشار به مدیریت شهری و متقاعد کردن اعضای شورا و و شهردار و مسئولان تصمیم گیرنده وجود دارد نیازمند تحقیق و‌ شفاف سازی است موضوعی که «مهدی نادعلی» عضو مخالف فروش این اثر ملی نیز در مصاحبه با خبرگزاری ایمنا می‌گوید: «گفته می شود دستور فروش این ملک از سوی استان صادر شده است، جای سؤال و شائبه دارد»!!🔹نکته عجیب در صحبت موافقان فروش خانه آل یاسین این است شهرداری توانایی نگهداری اینجا را ندارد و بخشهای دیگر بهتر از آن نگهداری می کنند! این صحبت بی اساس آیا اعتراف به ضعف نظارتی و ترک فعل مدیریت شهری نیست؟ مگر سال های قبل آثار تاریخی ارزشمندی مانند بنی کاظمی، حسینی ، شعاعی و... که سرمایه شهر بودند به بخش خصوصی فروخته شد سرنوشت این خانه ها الان احیا بوده است؟ شهرداری الان برای خرید آنها باید چه هزینه هنگفتی بپردازد؟🔹سوال قابل تامل این است که بر چه اساس خانه آل یاسین مازاد اعلام شده است، مگر طبق توافق با نمایندگی یونسکو در ایران پس از انتخاب کاشان بعنوان «شهر جهانی خلاق معماری» حدود ۲۵ درصد این خانه برای ایجاد دفتر به آنها واگذار نشده است؟ مگر همین الان چندین کاربری اداری و فرهنگی در این مکان ندارد؟🔹مصوبه شعام با هدف کمک درآمدی به شهرداری ها در ایام جنگ بوده است، چه اصراری است خانه آل یاسین حتما به سازمان نظام مهندسی اصفهان فروخته شود به گونه ای متقاضی با قیمت بیشتر هم دارد به عنوان نمونه مصاحبه رئیس شورای شهر کاشان پس از بازدید هفته جاری از دانشگاه هنر ایرانیان با خبرگزاری ایمنا است که اعلام کرده آنها برای زدن شعبه در کاشان پیشنهاد داده اند و برای تداوم این همکاری بحث تهاتر املاک مطرح شده است.🔹در دورانی که مردم تمام سختی های دوران جنگ را تحمل می کنند چرا مدیریت شهری باید بخشنامه شورای عالی امنیت ملی کشور را سپری برای تصمیمات پنهانی برای فروش اموال مردم و جلوگیری از ورود دستگاه های نظارتی و دولتی به این مصوبه کنند، آیا این گونه اقدام موجب تضییع بیت المال و کاهش اعتماد عمومی در جامعه نخواهد شد؟🔹 امیدواریم در هنگام بررسی مصوبه فروش خانه آل یاسین در کمیته تطبیق فرمانداری تمام ابهامات، فرآیند فروش، شائبه های تعارض منافع در قیمت گذاری خانه، تبعات اجتماعی و فرهنگی و دغدغه شهروندان هم دیده شود و تصمیمی تاریخی برای یک اثر فاخر تاریخی کاشان گرفته شود. م/ع🆔 @kioskkashan

#یادداشت✍️🏻امیرحمزه قنبرینهادسازی؛ ضرورتی برای آینده کاشان و تقویت فرهنگ حقوق شهروندیکاشان شهری است با پیشینه‌ای غنی در فرهنگ، هنر، تجارت و مشارکت اجتماعی. شهری که در طول تاریخ، بخش مهمی از هویت خود را مدیون همدلی مردم، نقش‌آفرینی بزرگان، خیران و نهادهای مردمی بوده است. با این حال، در دنیای امروز دیگر توسعه شهرها تنها با تکیه بر ظرفیت‌های تاریخی و اقتصادی ممکن نیست؛ بلکه آنچه آینده یک شهر را می‌سازد، وجود نهادهای اجتماعی توانمند و مشارکت آگاهانه شهروندان است.تجربه شهرهای موفق نشان می‌دهد که توسعه پایدار از دل نهادسازی بیرون می‌آید. انجمن‌های تخصصی، سازمان‌های مردم‌نهاد، تشکل‌های فرهنگی، صنفی و محلی، بازوان فکری و اجتماعی هر شهر هستند. این نهادها می‌توانند مطالبات مردم را به شکلی منطقی و کارشناسانه مطرح کنند، زمینه گفت‌وگو میان شهروندان و مدیران را فراهم آورند و در حل مسائل شهری، از محیط‌زیست و میراث فرهنگی گرفته تا آسیب‌های اجتماعی و توسعه اقتصادی، نقش‌آفرین باشند.کاشان نیز برای عبور از چالش‌های امروز و رسیدن به افقی روشن‌تر، بیش از هر زمان دیگری به تقویت سرمایه اجتماعی نیاز دارد. سرمایه‌ای که تنها با اعتماد متقابل، مشارکت عمومی و احترام به حقوق شهروندی شکل می‌گیرد. احترام به حقوق شهروندی فقط رعایت قوانین نیست؛ بلکه به رسمیت شناختن حق شنیده شدن، حق مشارکت در تصمیم‌گیری، حق برخورداری از خدمات عادلانه و مسئولیت‌پذیری متقابل میان مردم و مدیران شهری است.در این میان، جریان‌سازی فرهنگی اهمیتی دوچندان دارد. اگر احترام به حقوق شهروندی به یک مطالبه عمومی و فرهنگ اجتماعی تبدیل شود، بسیاری از مسائل شهری نیز با همراهی مردم و نه صرفاً با ابزارهای اداری، قابل حل خواهد بود. رسانه‌های محلی، دانشگاه‌ها، فعالان فرهنگی، نخبگان، هنرمندان و نهادهای مدنی می‌توانند در شکل‌گیری چنین جریانی نقشی تعیین‌کننده ایفا کنند.کاشان امروز بیش از هر چیز به گفت‌وگو، هم‌افزایی و تقویت نهادهای مردمی نیاز دارد؛ نهادهایی که بتوانند فارغ از نگاه‌های مقطعی، منافع بلندمدت شهر را دنبال کنند و زمینه مشارکت نسل جوان، بانوان، متخصصان و کنشگران اجتماعی را فراهم آورند. آینده این شهر نه فقط با پروژه‌های عمرانی، بلکه با کیفیت روابط اجتماعی، اعتماد عمومی و میزان مشارکت شهروندان در اداره امور شهر رقم خواهد خورد.اگر می‌خواهیم کاشان همچنان شهری پیشرو، فرهنگی و برخوردار از سرمایه اجتماعی باشد، باید نهادسازی را یک ضرورت بدانیم، نه یک انتخاب. توسعه‌ای که بر پایه مشارکت مردم و احترام به حقوق شهروندی بنا شود، ماندگارتر، عادلانه‌تر و متناسب با شأن و پیشینه این شهر خواهد بود.#نهاد_سازی#حقوق_شهروندیhttps://t.me/timcheh_kashan

🔻بخش دوم: نظام مهندسی؛ خانه‌ای تازه برای سازمانی با مسائل حل‌نشدهسوی دیگر معامله نیز کمتر از شهرداری و شورا پرسش‌برانگیز نیست. خریدار خانه آل‌یاسین، «نظام مهندسی کاشان» نیست؛ سازمان نظام مهندسی ساختمان استان اصفهان است. دفتر کاشان شخصیت حقوقی و مالکیت مستقلی ندارد و اختیار خرید، اداره و فروش این ملک در نهایت در سطح سازمان استان و مجمع عمومی آن قرار خواهد داشت. بنابراین این ادعا که آل‌یاسین برای همیشه در اختیار مهندسان کاشان می‌ماند، بیش از آنکه تضمینی حقوقی باشد، یک عبارت اطمینان‌بخش صوری و بی‌پشتوانه است.مصوبات رسمی مجمع، تناقض را جدی‌تر می‌کند. مجمع عمومی سال گذشته نظام مهندسی استان که به سبب حواشی آن بین المللی شد!! برای خرید ملک تاریخی در کاشان با عنوان «خانه مهندس» فقط ۳۷ میلیارد تومان اعتبار تصویب کرده، درحالی‌که بهای اعلام‌شده آل‌یاسین ۵۲٫۵ میلیارد تومان است؛ یعنی ۱۵٫۵ میلیارد تومان بیش از سقف مصوب. هنوز روشن نشده این کسری با کدام مجوز و از چه منبعی تأمین خواهد شد. همان مجمع هم‌زمان فروش زمین ۲۱۲ متری و ساختمان قدیمی ۳۰۰ متری سازمان در کاشان را با ارزش برآوردی مجموعاً ۳۳ میلیارد تومان تصویب کرده اموالی که متعلق به مهندسین کاشانی بود نه کل استان اصفهان. این یعنی سازمانی که بخشی از دارایی‌های خود را می‌فروشد، برای تکمیل پروژه‌هایش تسهیلات می‌گیرد و هنوز از ظرفیت کامل ساختمان‌های موجود بهره نمی‌برد، اکنون می‌خواهد ملکی تاریخی، گران و پرهزینه از نظر مرمت و نگهداری خریداری کند؛ بی‌آنکه برنامه‌ای روشن درباره نحوه استفاده، هزینه سالانه یا منفعت مستقیم آن برای اعضا منتشر کرده باشد.کارنامه ساختمان فعلی نظام مهندسی در کاشان نیز بر این تردیدها می‌افزاید. جرایم ماده ۱۰۰ ناشی از اضافه‌بنای ساختمان جدید، از طریق تهاتر چند قطعه زمین متعلق به سازمان با شهرداری تسویه شده است؛ با این حال، یک طبقه کامل از همین ساختمان بلااستفاده مانده و ظرفیت موجود نیز به خدماتی متناسب با نیاز اعضا تبدیل نشده است. وقتی هنوز از دارایی فعلی استفاده کامل نمی‌شود، خرید ساختمانی تازه را نمی‌توان صرفاً با تکرار عنوان «خانه مهندس» توجیه کرد.«خانه مهندس» یک نام است، نه برنامه. برنامه باید روشن کند این خانه دقیقاً چه مسئله‌ای را حل می‌کند، چه خدماتی ارائه می‌دهد، سالانه چه هزینه‌ای دارد، چند نفر از اعضا از آن استفاده می‌کنند و چگونه بر کیفیت زندگی حرفه‌ای مهندسان اثر می‌گذارد. بدون پاسخ به این پرسش‌ها، خرید آل‌یاسین بیش از آنکه تصمیمی حرفه‌ای باشد، نمادسازی با منابع اعضاست.بحران امروز جامعه مهندسی، کمبود یک عمارت تاریخی برای نشست و دورهمی نیست. خود سازمان از کاهش ۵۰ درصدی ظرفیت اشتغال، افزایش هزینه دفاتر و عقب‌ماندن تعرفه‌ها از تورم سخن گفته است. بسیاری از مهندسان با کمبود کار، درآمد حداقلی و فشار شدید اقتصادی روبه‌رو هستند. در چنین شرایطی، اولویت سازمان باید دفاع از اشتغال اعضا، اصلاح توزیع و ارجاع کار، شفافیت مالی، خدمات بیمه‌ای و حقوقی، آموزش کاربردی و کاهش هزینه‌های حرفه‌ای باشد.سازمانی که از حق‌الزحمه خدمات اعضا سهم دریافت می‌کند، حق عضویت می‌گیرد، برای پروژه‌هایش وام می‌گیرد و هم‌زمان اموال خود را می‌فروشد، پیش از خرید یک دارایی تازه باید به صاحبان واقعی این منابع پاسخ دهد: دارایی‌های فعلی با چه ضریب بهره‌برداری اداره می‌شوند؟ خانه آل‌یاسین چه هزینه‌ای بر سازمان تحمیل خواهد کرد؟ منفعت ملموس آن برای مهندسان چیست؟ و چه تضمینی وجود دارد که این ملک نیز چند سال بعد، زیر عنوان تازه‌ای در فهرست اموال قابل فروش قرار نگیرد؟در نهایت، آل‌یاسین میان دو نهاد گرفتار در فرار رو به جلو قرار گرفته است. شهرداری برای پوشاندن ضعف بودجه‌ریزی و هزینه‌های فزاینده، دارایی شهر را می‌فروشد؛ نظام مهندسی نیز برای پوشاندن ضعف خدمات حرفه‌ای، دارایی تازه‌ای می‌خرد. یکی به‌جای اصلاح ساختار، میراث شهر را نقد می‌کند و دیگری به‌جای حل مسائل اعضا، برای خود نماد می‌سازد.با پول فروش آل‌یاسین، ساختار شهرداری اصلاح نخواهد شد؛ همان‌گونه که با خرید آل‌یاسین، سفره مهندسان گسترده‌تر نمی‌شود. تنها یک خانه از مالکیت شهر خارج می‌شود و دو نهاد، یک‌بار دیگر از پاسخ‌گویی به مسئله اصلی خود می‌گریزند.🆔 @kioskkashan

آل‌یاسین؛ خانه‌ای که قربانی دو فرار رو به جلو شد✍️ محمد حامد محسنی🔻بخش نخست: شهرداری‌ای که برای امروز، فردای شهر را می‌فروشدبعضی ساختمان‌ها فقط مجموعه‌ای از خشت و گچ و چوب نیستند که بتوان آن‌ها را قیمت‌گذاری کرد و در ردیف اموال قابل فروش نشاند. بخشی از حافظه شهرند؛ نشانه‌ای از تداوم تاریخی و سرمایه‌ای که از نسل‌های پیش به دست ما رسیده تا سالم‌تر به نسل‌های بعد سپرده شود. خانه آل‌یاسین برای کاشان چنین جایگاهی دارد؛ خانه‌ای ثبت‌شده در فهرست آثار ملی که دبیرخانه شهر خلاق معماری یونسکو، مرکز ارتباطات بین‌الملل شهرداری و محل برگزاری رویدادهای فرهنگی بوده است. چنین بنایی را نمی‌توان با چند واژه اداری به «ملک مازاد» تقلیل داد.اما برای فهم چرایی فروش آل‌یاسین، باید از خود خانه چند قدم عقب‌تر رفت. مسئله اصلی در یک مدل معیوب اداره شهر نهفته است؛ مدلی که هر سال هزینه‌هایش سنگین‌تر می‌شود، نیروی انسانی‌اش متورم‌تر، درآمدهای پایدارش ضعیف‌تر و فاصله میان بودجه مصوب و توان واقعی‌اش بیشتر می‌شود. وقتی این مدل به بن‌بست می‌رسد، به‌جای اصلاح ساختار، ساده‌ترین راه را انتخاب می‌کند: فروش زمین و ساختمان.بودجه پیشنهادی شهرداری کاشان در سال ۱۴۰۴ حدود ۳۱۵۰ میلیارد تومان بود و ۴۹ درصد آن به هزینه‌های جاری اختصاص داشت. رئیس شورا پیش‌تر رقم هزینه ماهانه شهرداری را ۱۱۰ میلیارد تومان اعلام کرده بود و در گزارش تازه ایرنا این رقم حدود ۲۰۰ میلیارد تومان عنوان شده است. در برابر چنین ساختار پرهزینه‌ای، ۵۲٫۵ میلیارد تومان حاصل از فروش آل‌یاسین چه مسئله‌ای را حل می‌کند؟ این مبلغ حتی هزینه یک ماه اداره شهرداری را نیز پوشش نمی‌دهد؛ نه ناترازی مالی را درمان می‌کند، نه ساختمان جدید را به سرانجام می‌رساند و نه درآمدی پایدار برای شهر ایجاد می‌کند. تنها یک سرمایه ماندگار را به پولی تبدیل می‌کند که در گرداب هزینه‌های روزمره به‌سرعت ناپدید خواهد شد.این اقدام را نمی‌توان «مولدسازی» نامید. مولدسازی یعنی از دارایی، بدون نابودکردن اصل آن، ارزش و درآمد مستمر ایجاد شود. فروش یک خانه تاریخی برای تکمیل ساختمان اداری، مولدسازی نیست؛ مصرف سرمایه برای پوشاندن ضعف مدیریت است. اگر شهرداری نتوانسته از آل‌یاسین به‌عنوان یک مرکز معماری، فرهنگی، گردشگری و بین‌المللی بهره‌برداری کند، راه‌حل منطقی اصلاح شیوه مدیریت آن است، نه پاک‌کردن صورت‌مسئله با انتقال مالکیت.مسئولیت شورای شهر در این میان حتی سنگین‌تر از شهرداری است. شهرداری ممکن است زیر فشار نقدینگی پیشنهاد فروش بدهد، اما شورا دقیقاً برای آن انتخاب شده که میان نیازهای فوری دستگاه اجرایی و منافع بلندمدت شهر تمایز بگذارد. شورایی که به‌جای پرسش درباره تعداد نیروها، هزینه‌های زائد، بهره‌وری سازمان‌ها، قراردادها و درآمدهای پایدار، به فروش دارایی رأی می‌دهد، دیگر ناظر مدیریت شهری نیست؛ به بخشی از سازوکار مصرف دارایی تبدیل شده است.بااین‌حال، رئیس شورا معامله را «برد ـ برد» خوانده و ناایمنی ساختمان فعلی شهرداری، تکمیل ساختمان جدید و حفظ خشت‌های آل‌یاسین را دلیل فروش دانسته است. این استدلال‌ها به اصل مسئله پاسخ نمی‌دهد و نوعی فرافکنی ناشیانه است. ناایمنی یک ساختمان اداری چه ارتباط ضروری با انتقال مالکیت یک بنای تاریخی دارد؟ حفظ کالبد نیز به معنای حفظ مالکیت عمومی و کارکرد فرهنگی نیست. از همه عجیب‌تر، استدلال یکی از اعضای شورا بود که شهرداری را «نگهدارنده خوبی برای بناهای تاریخی» ندانست. این سخن دفاع از فروش نیست؛ اعتراف صریح به ناکارآمدی مدیریت شهری است. اگر شهرداری وظیفه خود را درست انجام نمی‌دهد، شورا باید مدیران را وادار به اصلاح، طراحی مدل بهره‌برداری و پاسخ‌گویی کند. نمی‌توان هر بار که یک نهاد در انجام وظیفه‌اش شکست خورد، با واگذاری دارایی به آن پاداش داد. با چنین منطقی، فردا هر بازار، فرهنگ‌سرا، باغ، زمین ورزشی یا بنای تاریخی دیگری نیز می‌تواند به دلیل «ناتوانی در نگهداری» فروخته شود.روند تصویب معامله نیز بر تردیدها افزوده است. مطابق اخبار منتشر شده شورای شهر در آبان ۱۴۰۴ یک‌بار فروش را با پنج رأی مخالف کنار گذاشته، اما پس از اصرار شهردار، موضوع دوباره به صحن بازگشته و سرانجام با شش رأی موافق تصویب شده. حتی یکی از موافقان پذیرفته که قیمت ملک می‌توانست با نظر هیئتی گسترده‌تر از کارشناسان بررسی شود. معامله‌ای که امروز «برد ـ برد» خوانده می‌شود، از همان ابتدا نه اجماع کارشناسی داشت و نه اطمینان کافی درباره قیمت.واقعیت این است که شورای شهر به‌جای ایستادن در برابر یک تصمیم کوتاه‌مدت، آن را قانونی کرده است. خانه آل‌یاسین قربانی کمبود پول نیست؛ قربانی شورایی است که وظیفه نظارت را با همراهی اشتباه گرفته و آینده شهر را در برابر فشارهای امروز بی‌دفاع گذاشته است.