🔻بخش دوم: نظام مهندسی؛ خانهای تازه برای سازمانی با مسائل حلنشدهسوی دیگر معامله نیز کمتر از شهردار…
انتشار: 2026/07/18 20:48 UTCویرایش: 2026/08/01 00:05 UTCدریافت: 2026/08/15 02:12 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/15 02:12 UTC
🔻بخش دوم: نظام مهندسی؛ خانهای تازه برای سازمانی با مسائل حلنشدهسوی دیگر معامله نیز کمتر از شهرداری و شورا پرسشبرانگیز نیست. خریدار خانه آلیاسین، «نظام مهندسی کاشان» نیست؛ سازمان نظام مهندسی ساختمان استان اصفهان است. دفتر کاشان شخصیت حقوقی و مالکیت مستقلی ندارد و اختیار خرید، اداره و فروش این ملک در نهایت در سطح سازمان استان و مجمع عمومی آن قرار خواهد داشت. بنابراین این ادعا که آلیاسین برای همیشه در اختیار مهندسان کاشان میماند، بیش از آنکه تضمینی حقوقی باشد، یک عبارت اطمینانبخش صوری و بیپشتوانه است.مصوبات رسمی مجمع، تناقض را جدیتر میکند. مجمع عمومی سال گذشته نظام مهندسی استان که به سبب حواشی آن بین المللی شد!! برای خرید ملک تاریخی در کاشان با عنوان «خانه مهندس» فقط ۳۷ میلیارد تومان اعتبار تصویب کرده، درحالیکه بهای اعلامشده آلیاسین ۵۲٫۵ میلیارد تومان است؛ یعنی ۱۵٫۵ میلیارد تومان بیش از سقف مصوب. هنوز روشن نشده این کسری با کدام مجوز و از چه منبعی تأمین خواهد شد. همان مجمع همزمان فروش زمین ۲۱۲ متری و ساختمان قدیمی ۳۰۰ متری سازمان در کاشان را با ارزش برآوردی مجموعاً ۳۳ میلیارد تومان تصویب کرده اموالی که متعلق به مهندسین کاشانی بود نه کل استان اصفهان. این یعنی سازمانی که بخشی از داراییهای خود را میفروشد، برای تکمیل پروژههایش تسهیلات میگیرد و هنوز از ظرفیت کامل ساختمانهای موجود بهره نمیبرد، اکنون میخواهد ملکی تاریخی، گران و پرهزینه از نظر مرمت و نگهداری خریداری کند؛ بیآنکه برنامهای روشن درباره نحوه استفاده، هزینه سالانه یا منفعت مستقیم آن برای اعضا منتشر کرده باشد.کارنامه ساختمان فعلی نظام مهندسی در کاشان نیز بر این تردیدها میافزاید. جرایم ماده ۱۰۰ ناشی از اضافهبنای ساختمان جدید، از طریق تهاتر چند قطعه زمین متعلق به سازمان با شهرداری تسویه شده است؛ با این حال، یک طبقه کامل از همین ساختمان بلااستفاده مانده و ظرفیت موجود نیز به خدماتی متناسب با نیاز اعضا تبدیل نشده است. وقتی هنوز از دارایی فعلی استفاده کامل نمیشود، خرید ساختمانی تازه را نمیتوان صرفاً با تکرار عنوان «خانه مهندس» توجیه کرد.«خانه مهندس» یک نام است، نه برنامه. برنامه باید روشن کند این خانه دقیقاً چه مسئلهای را حل میکند، چه خدماتی ارائه میدهد، سالانه چه هزینهای دارد، چند نفر از اعضا از آن استفاده میکنند و چگونه بر کیفیت زندگی حرفهای مهندسان اثر میگذارد. بدون پاسخ به این پرسشها، خرید آلیاسین بیش از آنکه تصمیمی حرفهای باشد، نمادسازی با منابع اعضاست.بحران امروز جامعه مهندسی، کمبود یک عمارت تاریخی برای نشست و دورهمی نیست. خود سازمان از کاهش ۵۰ درصدی ظرفیت اشتغال، افزایش هزینه دفاتر و عقبماندن تعرفهها از تورم سخن گفته است. بسیاری از مهندسان با کمبود کار، درآمد حداقلی و فشار شدید اقتصادی روبهرو هستند. در چنین شرایطی، اولویت سازمان باید دفاع از اشتغال اعضا، اصلاح توزیع و ارجاع کار، شفافیت مالی، خدمات بیمهای و حقوقی، آموزش کاربردی و کاهش هزینههای حرفهای باشد.سازمانی که از حقالزحمه خدمات اعضا سهم دریافت میکند، حق عضویت میگیرد، برای پروژههایش وام میگیرد و همزمان اموال خود را میفروشد، پیش از خرید یک دارایی تازه باید به صاحبان واقعی این منابع پاسخ دهد: داراییهای فعلی با چه ضریب بهرهبرداری اداره میشوند؟ خانه آلیاسین چه هزینهای بر سازمان تحمیل خواهد کرد؟ منفعت ملموس آن برای مهندسان چیست؟ و چه تضمینی وجود دارد که این ملک نیز چند سال بعد، زیر عنوان تازهای در فهرست اموال قابل فروش قرار نگیرد؟در نهایت، آلیاسین میان دو نهاد گرفتار در فرار رو به جلو قرار گرفته است. شهرداری برای پوشاندن ضعف بودجهریزی و هزینههای فزاینده، دارایی شهر را میفروشد؛ نظام مهندسی نیز برای پوشاندن ضعف خدمات حرفهای، دارایی تازهای میخرد. یکی بهجای اصلاح ساختار، میراث شهر را نقد میکند و دیگری بهجای حل مسائل اعضا، برای خود نماد میسازد.با پول فروش آلیاسین، ساختار شهرداری اصلاح نخواهد شد؛ همانگونه که با خرید آلیاسین، سفره مهندسان گستردهتر نمیشود. تنها یک خانه از مالکیت شهر خارج میشود و دو نهاد، یکبار دیگر از پاسخگویی به مسئله اصلی خود میگریزند.🆔 @kioskkashan


