🔴*پایان سلطۀ تشیع و آغاز پالایش*اسلام ، بویژه مذهب تشیع در ایران ، به نقطه بی‌بازگشت خود رسیده است؛…

🔴*پایان سلطۀ تشیع و آغاز پالایش*اسلام ، بویژه مذهب تشیع در ایران ، به نقطه  بی‌بازگشت خود رسیده است؛نقطه‌ای که در آن دیگر نمی‌تواند نقش عقب مانده حوزه ها را در ذهن و زندگی مردم ایفا کند....این پدیده نه حاصل نفرت کور ، بلکه نتیجهٔ تجربه و آگاهی تدریجی ملتی است که میان ایمان و نادانی ، میان حقیقت و تزویر ، مرزی روشن کشیده است...درین نیم قرن گذشته ، مردم ایران دین را نه در کتابها ، که در خود حکومت دیده اند ، و آنچه دیدند ، نه نور ایمان ، بلکه سایهٔ قدرت بود. زیرا هنگامی که دین به ابزار حکومت تبدیل شود ، اخلاق می‌میرد و ایمان جای خود را به ریا کاری می‌سپارد...روحانیونی که روزی در نقش مفسران خدا ظاهر می‌شدند ، امروزه در نگاه مردم ، مدیران شرکتهای انتفاعی‌اند که سرمایه‌ اش ترس و سودش جهل است...در جامعه‌ای که نسل جوان با علم ، منطق و ارتباطات جهانی پرورش یافته ، آموزه‌های قرون وسطایی دیگر جایی ندارند...نسل‌های تازه نمی‌پذیرند که سرنوشت زن ، آزادی انسان یا اندیشهٔ فردی در گروِ تفسیر گروهی خاص باشد...اندیشهٔ مدرن ، درهای تازه‌ای به روی عقل گشوده و مردم دریافته‌اند که اخلاق می‌تواند  در سایۀ ایمان واقعی به آفریدگار یکتا و  بی‌واسطهٔ روحانیت همچنان  وجود داشته باشد...ایرانی امروز میان خرافه و خرد ، راه دوم را برگزیده است.تجربهٔ جمهوری اسلامی به‌ روشنی نشان داد که حکومت دینی نه تنها به رستگاری نمی‌انجامد ، بلکه سرچشمهٔ تباهی ، جهل ، فقر ، نابرابری های دهشتناک ، تبعیض و دروغ است...مردمی که به امید عدالت دینی انقلاب کرده بودند ، اکنون در آینهٔ واقعیت ، فاجعهٔ حاکمیت دین را با چشمان خود و با تمام پوست و گوشت خویش حس میکنند و با تمام وجود آنرا  مزه‌مزه می‌کنند...اما سرنوشت دین در ایران ، نابودی مطلق نیست ، زیرا انسان باقی است ، و انسان همواره دین را چون سایه‌ای از معنا و باور با خود همراه دارد .دین در آیندهٔ ایران ، اگر بماند ، نه به‌صورت قدرت ، بلکه به‌ شکل احساسی درونی و معنایی شخصی در دل باورمندانش خواهد زیست...آنچه امروز در حال فروپاشی است  ، اسلامِ حکومتی و تشیعِ فقهی است ، نه نیاز انسان به معنا و عدالت.بی‌تردید ، دین اسلام و مذهب تشیع در ایرانِ آینده ، همچون دیگر ادیان ، به یکی از عناصر فرهنگی و تاریخی این سرزمین بدل خواهند شد ؛ بی‌قدرت ، بی‌خطر ، و شاید برای باورمندانش ارزشمندتر از گذشته؛  که از سلطهٔ روحانیت رها شود.ایرانیِ امروز در حال گذار از دینِ ترس به سوی ایمانِ خردمندانه ،  از تقلید به فهم ، و از جبر به اختیار است...آیندهٔ دین درایران ، آیندهٔ بازگشت به انسان و انسانیت است ، بازگشت به معنویتی که در شعر حافظ و دینداران واقعی جاری است ؛ نه در فتواهای مجتهد...جامعهٔ ایران در مسیر بلوغ فکری است و مسلمانان به سوی دینِ انسانیت در عمق یکتا پرستی  واقعی می رونددر این گذار ، نه ایمان نابود می‌شود و نه خدا ، آنچه می‌میرد ، تنها دروغی است که به نام خدا فروخته شده بود.آیندهٔ اسلام و تشیع در ایران ، آیندهٔ پایانِ سلطۀ مذهب و آغازِ پالایش است. مردم دیگر در پیِ خدایی نیستند که حکومت کند بلکه در جست و جوی خدایی‌اند که در وجدانشان سکنیٰ گزیند و از آن مرکز آرامش نیکی خرد و آزادی زاده شود.👈هفته نامهٔ قلم معلم