مادر...

گوگوشقلندر

پروست می‌گوید حافظه دو نوع است.نوع اول، تلاش روزمره‌ی ما برای به یاد آوردن این است که عینک مطالعه‌مان را کجا گذاشته‌ایم.و نوع دیگری هم هست؛ هجوم عمیقِ دلتنگی که از اعماق قلب سر برمی‌آورد؛ناخواسته، در لحظه‌هایی ناگهانی،به دلایلی که خودمان هم از آن‌ها بی‌خبریم.در اینجا بخشی از نامه‌ای را می‌خوانیم که پروست در سال ۱۹۱۳ نوشته است:فکر می‌کنیم دیگر فراموش کرده‌ایم و دوست نداریم،اما دلیلش این است که دیگر آن‌ها را به یاد نمی‌آوریم؛ناگهانچشممان به یک دستکش قدیمی می‌افتدو می‌زنیم زیر گریه...#آن_کارسونکه تان@konjedenjefarhang

می‌گردی ...بین فلسفه می‌گردی ...لا‌به‌لای ادبیات می‌گردی، درون سينما می‌گردی، ميان موسيقى می‌گردی، بلکه فيلسوفى تو را يافته باشد، اديبی تو را نوشته باشد، فيلمسازى تو را ساخته باشد و موسیقی‌دانی تو را نواخته باشد ...آدمی تشنه جرعه‌ای درک شدن است،می‌خواهد خودش را بخواند و ببیند و بشنود ...#وحید_عیسوی@khialatesarzadeh

فلسفه اخلاق هرمنوتیکیخوب و بد را نمی‌توان اینگونه تشخیص داد که شما بنشینید با دلائل فلسفی بیان کنید که معنای خوب چیست، معنای بدچیست. شما معنای خوب و بد را در روند تحولات اجتماعی و قاطی شدن با تحولات اجتماعی و درگیر شدن با تحولات اجتماعی می توانید بفهمید. هر جایک قانونی هنوز معنا دارد، مفهوم دارد، وقتی آن قانون را اجرا می‌کنی ، درک می‌کنی، تجربه می‌کنی که اثر دارد، آنجا قانون درست است، درک می‌کنی که اجرای آن قانون معنا برایت تولید می‌کند، آنجا قانون درست است. هر جا که قانون داری اما هر چه عمل می‌کنی فرمالیته شده، هیچ معنایی به شما نمی‌دهد، صرفاً یک دستور است، آنجا قانون وجود ندارد.آیا این دستور اخلاقی در زندگی برایت معنا بخش است؟ افقی برایت باز می‌کند؟ داری تجربه می‌کنی که در یک دوراهی توانستی تصمیم درستی بگیری یا در سطح تحولات اجتماعی، واقعا این دستور اخلاقی، تولید معنا می‌کند؟اخلاق از اینجا بیرون می‌آید؛ معنا داری، ارزشداری. هر دو اینها در عمل پیدا می‌شود، پراتیکی است. این هم تاریخی است، یعنی هیچ کس نمی‌تواند از اول معین کند، که این معنا خواهد داشت یا معنا نخواهد داشت. باید درگیر بشوی و ببینی آیا معنا پیدا کرد یا خیر.محمد مجتهد شبستری@Tafakkor

في تَقلُّبِ الأحْوالِ عُلِمَ جواهِرُ الرِّجالِ ، و الأيّامُ تُوضِحُ لكَ السَّرائرَ الكامِنَةَ حضرت #على_ابن_ابی_طالب : در دگرگونيهاى احوال و زمانه است كه گوهر مردان شناخته مى شود، و روزگار نيّت هاى پنهان را براى تو آشكار مى سازد.

چون حق یکی است و راه یکی است ، سخن دو چون باشد ؟ اما به صورت مخالف می نماید و به معنی یکی است و تفرقه در صورت است جمعیت همه در معنی است... و همچنین احوال این عالم نیز چون در نگری همه بندگی ی حق می کنند .#مولانا_جلال #فیه_ما_فیه