خانم واو بعد از سالها قحطی و خشکسالی در رابطه، در ۴۸ سالگی به کسی علاقهمند شده بود و میتوانست با…
انتشار: 2026/08/07 16:23 UTCدریافت: 2026/08/08 23:57 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/08 23:57 UTC
خانم واو بعد از سالها قحطی و خشکسالی در رابطه، در ۴۸ سالگی به کسی علاقهمند شده بود و میتوانست با خواندن دوباره و چند بارهی پیامی از مرد لبخند بزند و روی تصویرش مکثی خوشایند کند.بعد از مدتها چند کیلو اضافه وزنِ نامیرای حاصل از میانسالی را در تاپ مشکی توری جا داده بود و در صندلهای پاشنه بلندش با کلافگی انتظار رسیدن مرد را میکشید.دیر کرده بود. هنوز پیام «عزیزم کی میرسی؟» سین نشده بود. خانه بوی روغن سوخته گرفته بود. برنج شفته شده بود. کاهو و اسفناجها زیر سنگینی روغن زیتون ته کاسه وا رفته و به هم چسبیده بودند. خودش را توی آینه نگاه کرد. پشت لبش از گرمای ماه تیر عرق کرده بود و گوشه خط چشمش سر خورده بود لای یکی از چروکهای ریزِ تازهوارد. پنکه را روشن کرد و صورتش را جلوی طوفان گرفت.فکر کرد آنقدر دلباختهی مرد هست که بتواند این وضعیت را تحمل کند؟ چقدر میل داشت بزند زیر همه چیز، پنجره را باز کند، روغن سوخته را توی سینک بریزد، صورتش را با آب سرد بشورد، لباس خانهی نرم و گشادش را جایگزین این تاپ تنگ لعنتی که مشغول خوردن تنش بود کند، روی کاناپه بیفتد و وانمود کند مرد را نمیشناسد. باتجربهتر از آن بود که بتواند دچار خیالات شود و فکر کند آن مرد قد بلند با ریش خاکستری نامرتب و دستهای بلاتکلیف نیمهی گمشدهاش است.از لای هوهوی پنکه صدای زنگ را شنید. موهایش را مرتب کرد، لبخند را به صورت فرستاد و با کرشمهای اسراف شده گفت: «عزیزم چه به موقع. بیا طبقه سوم.»آنالی_اکبری.@cafee_art..
پستهای تلگرام — Art Cafe
.دیشب تا پیک اول خوردم برق رفت، اداره برق خدا ازت نگذره، فکر کردم کور شدم
.گمشدهشروع کرد به کنار زدن خاک. بالاخره جسد پدیدار شد. با دیدن چهرهاش آهی کشید: «اینم نیست.» این چهلمین گوری بود که میکند. هنوز خودش را پیدا نکرده بود.میترا جاجرمی.@cafee_art..
.گاهی آدم نه از رفتنِ کسی میشکند،نه از تنهایی؛از جایی میشکند که میفهمدتمامِ آنچه با عشق ساخته بود،برای کسی که دوستش داشت،هیچوقت به اندازهی کافی ارزشمند نبوده است.اما زندگی همینجا تمام نمیشود.یک روز میرسد که دیگر ، برای ماندنِ هیچکس التماس نمیکنی،برای دیدهشدن ، خودت را کوچک ،و برای دوست داشته شدن،از خودت نمیگذری.روزی میرسد که از رفتنِ آدمها نمیشکنی؛ چون فهمیدهای هیچکس آنقدر مهم نیست که،برای ماندنش، خودت را از دست بدهی..آخرِ قصه، کسی که باید میماند،خودت ِ تو بودی، نه دیگری.غزل_کرمانی.@cafee_art..
شنیدم کسی میگفت: گناه مرده نشویید دستش از دنیا کوتاه است، به خیالم آمد آنهایی هم که در زمین نفس میکشند دستانی دارند دورافتاده از زمین و آسمان که به هیچ در و پیکری بند نیست. و این بشر، موجود دوپایی است که فقط یک مثقال زبان دارد و یک جهان اندیشهی ناپختهی درهم که هیچ وقت به قطعیت واضحی نمیرسد. یک روز این شیوه خوش میدارد دیگر روز شیوهای دیگر. و خدا نکند که قاعدهای را به اندیشهی ناقصش کامل ببیند، زمین و زمان به هم میدوزد که آنچه من میگویم وحی منزل است و جز این حرفی نیست...مردگان دستشان از دنیا کوتاه نیست، گوشهای ما صدایی جز «من» نمیشنود. آناهیتا.@cafee_art..
تنهاییتنهایی نیک استتا زمانی که خودت انتخابش کرده باشی؛نه اینکهتنهایی تو را انتخاب کرده باشد.فرناز بهادری.@cafee_art..
نمیخواهم در این غم غرق بشوم. نمیخواهم تمام روز به این فکر کنم که ممکن است بابا همه چیز را فراموش کند. سعی میکنم رشتههای آخر نودلم را با چاپاستیک بگیرم. بغض دارم. نودل را میگذارم توی دهان و قورت میدهم. بغض میتواند حتی طعمِ تیزِ سویاسس را هم کمجان کند. با خودم قرار گذاشتهام که نیمساعتی در روز میتوانیم گریهی مفصلی بکنیم. اگر دلمان خواست هی بگوییم چرا من؟ چرا حالا؟ و چراهای دیگر. بههرحال آدم لازم دارد گاهی دلش برای خودش بسوزد. بعدش اما میرویم به خانه و زندگیمان میرسیم. پلیلیست دوران طلایی موسیقی ایران را میشنویم. کار میکنیم و برای پروژههای تازه برنامه میریزیم. از چت جیپیتی میپرسیم اگر رنگ بودم، چی بودم؟ اگر آهنگ بودم، چی؟ و درحالیکه زیر و بم زندگیمان را بهش گفتهایم، از نزدیکی حدسهایش شگفتزده میشویم. با ح ترانههای فتانه و مهستی را تحلیل میکنیم و زندگی شخصیشان را شخم میزنیم و به پاپارتزیبازیمان میخندیم. لیست خرید مینویسیم. برای آخر هفته برنامه میریزیم. همه، قدری سنگینتر از چیزی که باید؛ اما اشکالی ندارد. چون ما قرار نیست غرق بشویم.سارا آناهید.@cafee_art..