چند سال پیش،یک دوستی مجازی ای با کسی داشتم،چون ظریف و نازک بین بود می توانستیم باهم حرف بزنیم.اشترا…
انتشار: 2026/08/05 13:22 UTCدریافت: 2026/08/07 12:45 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/07 12:45 UTC
چند سال پیش،یک دوستی مجازی ای با کسی داشتم،چون ظریف و نازک بین بود می توانستیم باهم حرف بزنیم.اشتراک دیگری نداشتیم.توی جهان هم جا نشدیم.کم کم فاصله گرفتیم و تمام شد.چند روز پیش،یک پیام عادی امد روی موبایلم،نوشته بود:من آسترالیا هستم.خنده ام گرفت.اصلن یادم نبود که قصه ای که فقط بین من و دو سه نفر از دوستهایم بود را برایش تعریف کرده ام یک روزی.ماجرا این بود که محل کارشوهر یکی از دوست های صمیمی من آستارا بود .چند سال پشت هم دوستم عید ها میرفت آستارا،ما توی خودمان اسمش را گذاشته بودیم آسترالیا که سفرهای دوستم باکلاس تر به نظر برسد.دیدم این ادم چقدر خوب به من گوش داده .خوشم امد.گفتم چه خوب یادت مانده.گفت:معمولن به یادت هستم!چقدر مهم است که ادم در یاد کسی باشد.بعد فکر کردم دیدم من از یادها گریخته ام.انقدر برایم درد داشته که به یاد کسی باشم که دیگر یاد گرفته ام بی هیچ کسی توی ذهنم باشم.این را بلد نبودم.همیشه باید به کسی فکر میکردم.اخریش پدرم بود که یادش را دو دستی چسبیده بودم.یکی دوماه پیش توی جلسه ی درمان،دستم را از دست پدر به زور کندم.ده سال بود دست پدر را از قبر بیرون نگه داشته بودم.خودم هم خسته شده بودم.دوباره پدر را خاک کردم بعد از ده سال و با دو دستم برگشتم خانه.دو هفته واقعن کتفم یخ زده بود و هر کار میکردم تکان نمیخورد.کم کم خوب شد دستم.اما وقتی کسی یاد کسی را ندارد زندگی سرد و بی معناست.به تراپیستم گفته ام به عنوان یک زمان خالی بین دوتا چیز (چیزی که از دست رفته و چیزی که به دست می آید)این روزها را حاضرم اینطور در خلا طی کنم،اما برای همیشه نه...دلم میخواهد کسی روی ذهنم زندگی کند.۲۴ساعته در یادم باشد،کسی که اینبار شاید بیشتر از من بماند.چرا که بی دوست زندگانی هیچ وقت ذوقی ندارد..ناشناس.@cafee_art..
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 1 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — Art Cafe
.دیشب تا پیک اول خوردم برق رفت، اداره برق خدا ازت نگذره، فکر کردم کور شدم
.گمشدهشروع کرد به کنار زدن خاک. بالاخره جسد پدیدار شد. با دیدن چهرهاش آهی کشید: «اینم نیست.» این چهلمین گوری بود که میکند. هنوز خودش را پیدا نکرده بود.میترا جاجرمی.@cafee_art..
.گاهی آدم نه از رفتنِ کسی میشکند،نه از تنهایی؛از جایی میشکند که میفهمدتمامِ آنچه با عشق ساخته بود،برای کسی که دوستش داشت،هیچوقت به اندازهی کافی ارزشمند نبوده است.اما زندگی همینجا تمام نمیشود.یک روز میرسد که دیگر ، برای ماندنِ هیچکس التماس نمیکنی،برای دیدهشدن ، خودت را کوچک ،و برای دوست داشته شدن،از خودت نمیگذری.روزی میرسد که از رفتنِ آدمها نمیشکنی؛ چون فهمیدهای هیچکس آنقدر مهم نیست که،برای ماندنش، خودت را از دست بدهی..آخرِ قصه، کسی که باید میماند،خودت ِ تو بودی، نه دیگری.غزل_کرمانی.@cafee_art..
شنیدم کسی میگفت: گناه مرده نشویید دستش از دنیا کوتاه است، به خیالم آمد آنهایی هم که در زمین نفس میکشند دستانی دارند دورافتاده از زمین و آسمان که به هیچ در و پیکری بند نیست. و این بشر، موجود دوپایی است که فقط یک مثقال زبان دارد و یک جهان اندیشهی ناپختهی درهم که هیچ وقت به قطعیت واضحی نمیرسد. یک روز این شیوه خوش میدارد دیگر روز شیوهای دیگر. و خدا نکند که قاعدهای را به اندیشهی ناقصش کامل ببیند، زمین و زمان به هم میدوزد که آنچه من میگویم وحی منزل است و جز این حرفی نیست...مردگان دستشان از دنیا کوتاه نیست، گوشهای ما صدایی جز «من» نمیشنود. آناهیتا.@cafee_art..
تنهاییتنهایی نیک استتا زمانی که خودت انتخابش کرده باشی؛نه اینکهتنهایی تو را انتخاب کرده باشد.فرناز بهادری.@cafee_art..
نمیخواهم در این غم غرق بشوم. نمیخواهم تمام روز به این فکر کنم که ممکن است بابا همه چیز را فراموش کند. سعی میکنم رشتههای آخر نودلم را با چاپاستیک بگیرم. بغض دارم. نودل را میگذارم توی دهان و قورت میدهم. بغض میتواند حتی طعمِ تیزِ سویاسس را هم کمجان کند. با خودم قرار گذاشتهام که نیمساعتی در روز میتوانیم گریهی مفصلی بکنیم. اگر دلمان خواست هی بگوییم چرا من؟ چرا حالا؟ و چراهای دیگر. بههرحال آدم لازم دارد گاهی دلش برای خودش بسوزد. بعدش اما میرویم به خانه و زندگیمان میرسیم. پلیلیست دوران طلایی موسیقی ایران را میشنویم. کار میکنیم و برای پروژههای تازه برنامه میریزیم. از چت جیپیتی میپرسیم اگر رنگ بودم، چی بودم؟ اگر آهنگ بودم، چی؟ و درحالیکه زیر و بم زندگیمان را بهش گفتهایم، از نزدیکی حدسهایش شگفتزده میشویم. با ح ترانههای فتانه و مهستی را تحلیل میکنیم و زندگی شخصیشان را شخم میزنیم و به پاپارتزیبازیمان میخندیم. لیست خرید مینویسیم. برای آخر هفته برنامه میریزیم. همه، قدری سنگینتر از چیزی که باید؛ اما اشکالی ندارد. چون ما قرار نیست غرق بشویم.سارا آناهید.@cafee_art..