https://www.instagram.com/reel/DbjEWwRN0bS/?igsh=MTlxNXM2bG0yOG1qYQ==

بررسی روایت‌های تطبیقی فلات ایراننشست پنجمچهارشنبه ۲۱ مردادساعت ۱۷:۳۰حضور در این نشست برای همه آزاد و رایگان است اما لازم است با پیام به تلگرام یا اینستاگرام مؤسسه ثبت‌نام کنید.#فریاد_ناصری #روایت#فلات_ایران #زروان#موسسه_اوسان@osan_institutewww.osanschool.ir

#نشر_حکمت_کلمه

آن هوای عزیز که در آن نفس می‌کشیدی، این کتانی‌های عزیز، خالی،افتاده جلوی در، و هر چیزِ عزیزی که حالا هستی، پسر عزیزمتو را جار و جنجال‌ها دفن کردند، بدون مراسم.دوربین‌ها، تی‌شرت‌ها، مقالات، اعتراضاتو بَعد تو مُرده بودی. بعضی شب‌ها دلم می‌خواهدتو را از خاک بیرون بکشم و شایسته به خاک بسپارم.زمین را با ناخن‌هایم بکنم تادستانم سرخ شوند و زخم با گِل بیامیزد.دلم می‌خواهد تو را از خاک بیرون بکشم، بگذار باراندو برابر ببارد پیش از آن که بارِ دیگر با تو وداع کنم.شعرهایی متفاوت از شاعری جسور #دنز_اسمیت#مهرداد_شهابی#نشر_حکمت_کلمه

#جایزه_سراسری_فارسی_زبانمعرفی هیئت داوران مرحله نهایی (بخش شعر)دومین دوره جایزه ادبی نورهاندر گرامی‌داشت یاد و اندیشه زنده‌یاد محمدجعفر پوینده۱- آزیتا قهرمان۲- فریاد ناصری۳- سهیلا میرزایی۴- سعدی گل‌بیانی۵- فرشاد سنبل‌دل 📚 بازه زمانی پذیرش آثار:تا ۲۴ مرداد ۱۴۰۵ (برابر با ۲۴ اوت ۲۰۲۶)📩 ارسال آثار:فایل PDF کتاب را به نشانی ایمیل زیر ارسال کنید:awardnowrahan@gmail.com#جایزه_ادبی_نورهان#داوران_بخش_شعر#ادبیات_فارسی

موریکه در مصرع پایانی شعر خود با عنوان «درباره‌ی یک چراغ» می‌گوید: «اما آنچه زیباست، خرم و سعادتمند در خود خویش می‌درخشد» بنابراین زیبایی صفتی نیست که به‌مثابه‌ی چیزی تزیینی به هستنده‌ها افزوده شود. زیبایی یکی از والاترین شیوه‌های هستی است، در اینجا یعنی ازـ‌خویش‌ـبرآمدن و ظهور محض.*اما آیا روزگار ما پر از چیزها‌ی زیبایی نیست که در آن‌ها، نه‌تنها خبری از خرمی و سعادتمندی نیست که زیبایند چون ویرانند. زیبایند چون خرابند. زیباییشان در هاله‌ا‌ی از تاریکی زیباست. اکنون پرسشی پیش می‌آید: آیا دوگونه زیبایی داریم؟ زیبایی سعادتمند و زیبایی ظلمانی؟ یا نه، تنها زیبایی آن است که در خود خویش، خرم و سعادتمند است و آن‌چه امروز ادعای زیبایی دارد، زیبایی کذابی‌ست که افسونمان کرده است؟ زیبایی سمّی شفاف و خوش‌رنگ که در کنارش چیزی جز پژمردگی و مرگ نمی‌روید؟*اصل بنیاد. جلسه‌ی هفتم. هایدگر. ترجمه‌ی طالب جابری

این تابلو در آسانسور جامانده بود، تحویل سرایداری برج دادم و با خود زمزمه‌کنان رفتم کهسنگ باشکه باران بشویدتخاک نهبه نمی گل می‌شوی.#فریاد_ناصری