❤️ مشکل از زنان مستقل نیست، مشکل از مردان وابسته است ✅شوهر شاغل به خانه می‌آید و شام آماده است. زن…

انتشار: 2026/08/02 08:21 UTCدریافت: 2026/08/10 05:10 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/10 05:10 UTC

❤️ مشکل از زنان مستقل نیست، مشکل از مردان وابسته است ✅شوهر شاغل به خانه می‌آید و شام آماده است. زن شاغل به خانه می‌آید تا شام را آماده کند.چه‌کسی تابه‌حال این ادعا را نشنیده که روابط امروزی به این دلیل دچار مشکل شده اند که زنان بیش از حد مستقل شده‌اند؟زنان تحصیل کردند، شغل ساختند، خانه خریدند، به تنهایی سفر کردند، درآمد خودشان را به دست آوردند و یاد گرفتند از تنها بودن با خودشان لذت ببرند.ناگهان همه جا بحث این بود که آیا استقلال زنان بیش از حد نشده است؟✒️اما شاید از همان ابتدا سؤال اشتباهی می‌پرسیدیم. اگر مشکل این نباشد که زنان مستقل شده‌اند بلکه این باشد که مردان هرگز مجبور نشدند مستقل شوند، چه؟اصطلاح «زن مستقل» آنقدر رایج شده که دیگر کمتر از خودمان می پرسیم چرا معادل مردانه آن تقريباً وجود ندارد.✅کسی از مرد مستقل تعریف و تمجید نمی‌کند. هیچ‌کس مردی را مستقل نمی‌نامد فقط چون بلد است غذا بپزد، لباس‌هایش را بشوید، وقت دکتر بگیرد، از فرزندانش مراقبت کند یا خانه‌اش را تمیز نگه دارد. انجام این کارها برای زنان کاملاً بدیهی و مورد انتظار تلقى می‌شود، در حالی که اگر استقلال یعنی توانایی برآورده کردن نیازهای خود پس این معیار باید برای همه فارغ از جنسیت یکسان باشد.یک زن مستقل معمولاً کسی تعریف می‌شود که بتواند بدون وابستگی مالی به یک مرد هزینه‌های زندگی خود را تأمین کند. اما استقلال فقط استقلال مالی نیست. استقلال در کارهای خانه، استقلال عاطفی و استقلال در مدیریت امور روزمره هم وجود دارد و دقیقاً از همین جا گفت‌و‌گو کمی ناراحت‌کننده می‌‌شود.«زنان وارد بازار کار شدند؛ اما بسیاری از مردان هرگز واقعاً وارد خانه نشدند.»🌸در حالی‌که زنان طی چند دهه مهارتهایی را آموختند که در گذشته مردانه تلقی می‌شد، بسیاری از مردان هرگز انتظار نداشتند مهارت‌هایی را یاد بگیرند که به طور سنتی زنانه محسوب می‌شد.زنان وارد بازار کار شدند اما مردان تا حد زیادی از مشارکت در کارهای خانه فاصله گرفتند. نتیجه این شد که امروز زوج‌های زیادی هر دو به صورت تمام‌وقت کار می‌کنند اما همچنان یکی از آنها بخش عمده کارهای بدون دستمزد خانه را بر عهده دارد.شوهر شاغل به خانه برمی گردد و شام آماده است. زن شاغل به خانه برمی‌گردد تا شام را آماده کند. با این حال خودمان را قانع کرده‌ایم که این یعنی برابری. جالب‌تر اینجاست که اغلب حتى متوجه این نابرابری هم نمی‌شویم.آنقدر به کارهای نامرئی زنان عادت کرده‌ایم که دیگر به چشم نمی‌آیند کارهایی مانند آشپزی، نظافت، خرید خانه، به خاطر سپردن تولدها، خرید، هدیه گرفتن، وقت پزشک،شستن لباس مدرسه بچه‌ها، دانستن اینکه هر وسیله کجاست، مدیریت برنامه‌های خانوادگی، برنامه‌ریزی سفرها، تهیه برنامه غذایی و پیش‌بینی نیازهای دیگران حتی قبل از اینکه آنها چیزی بگویند.سالم‌ترین روابط بر پایه نیاز داشتن به یکدیگر ساخته نمی‌شوند بلکه بر پایه دو انسانی هستند که می‌توانند به‌تنهایی زندگی کنند، اما آگاهانه انتخاب می‌کنند کنار هم باشند. هیچ یک از این کارها به تنهایی خیلی دشوار به نظر نمی‌رسند. اما وقتی همه آنها کنار هم قرار می‌گیرند تقریباً معادل یک شغل تمام‌وقت می‌شوند. جامعه‌شناسان این مجموعه مسئولیت‌ها را بار ذهنی (Mental Load) می‌نامند و جالب اینجاست که این بار حتی در خانواده‌هایی که زن و مرد درآمد تقریباً برابری دارند همچنان بیشتر بر دوش زنان است.🌸این یکی از معدود حوزه‌هایی است که پیشرفت در آن نیمه‌کاره متوقف شده است.ما زنان را تشویق کردیم از نظر مالی مستقل شوند، اما فراموش کردیم مردان را به استقلال در مدیریت خانه و زندگی روزمره تشویق کنیم.فقط تصور کنید همان معیارهایی را که برای استقلال زنان در نظر می گیریم درباره مردان هم به کار ببریم. آیا او می‌تواند؟ آیا می‌تواند هر روز غذای سالم بپزد؟ آیا می‌تواند بدون اینکه کسی یادآوری کند خانه را تمیز و مرتب نگه دارد؟ آیا می‌تواند زندگی خودش را مدیریت کند؟ آیا می‌تواند بدون اینکه مراقبت از فرزند را صرفاً کمک کردن بداند نقش واقعی یک والد را ایفا کند؟ آیا قبل از اینکه کسی چیزی بگوید خودش متوجه کارهایی که باید انجام شوند می‌شود؟چون آزمون واقعی استقلال همین است. نه فقط پول درآوردن بلکه توانایی اداره زندگی بدون اینکه انتظار داشته باشی شخص دیگری بار نامرئی آن را به دوش بکشد.در عین حال که بسیاری از مردان به خود اتکایی‌شان افتخار می‌کنند، چیزها را تعمیر می‌کنند، می‌سازند و مشکلات را حل می‌کنند، اما در جایی میان کودکی و بزرگسالی بسیاری از آنها به طور نانوشته یاد گرفتند که بعضی مسئولیت‌ها اساساً وظیفه آنها نیست.🌸نقطه مقابل یک زن مستقل یک زن وابسته نیست، بلکه یک مرد وابسته است.کارهای خانه به مسئولیتی اختیاری برای بسیاری از مردان تبدیل شد. حمایت عاطفی و رسیدگی به احساسات دیگران به وظیفهشخص دیگری تبدیل شد. مراقبت و رسیدگی ویژگی‌ای زنانه تلقی شد. اما طنز ماجرا اینجاست که این وضعیت فقط به زنانآسیب نمی‌زند به مردان هم آسیب می‌زند.وابستگی، آزادی نیست.مردی که نتواند برای خودش غذا بپزد، خانه‌اش را اداره کند، با اطمینان از فرزندانش مراقبت کند یا از نظر عاطفی از اطرافیانش حمایت کند مردانه‌تر نیست.او فقط برای ادامه زندگی به زحمت و کار شخص دیگر متکی است. این قدرت نیست، بلکه وابستگی‌ای است که فقط ظاهر بهتری پیدا کرده است.شاید به همین دلیل است که روابط امروزی تا این اندازه تحت فشار قرار گرفته‌اند. زنان اصل رابطه را رد نمی‌کنند آنها دیگر نمی‌خواهند مدیر بدون حقوق زندگی دیگران باشند و این دو کاملاً با هم فرق دارند.انتظارات از زنان بسیار سریع‌تر از انتظارات از مردان تغییر کرد. زنان نقش‌های جدیدی به دست آوردند، اما بسیاری از نقش‌های قدیمی‌شان را از دست ندادند. آنها هم نان‌آور شدند و هم مراقب خانواده ماندند، هم متخصص و شاغل شدند و هم مدیر خانه. هم روی شغل‌شان تمرکز کردند و هم همچنان والد اصلی فرزندان باقی ماندند. فهرست مسئولیت‌هایشان دو برابر شد. اما برای بسیاری از مردان چنین اتفاقی نیفتاد.به همین دلیل است که بحث درباره ارزش‌های سنتی معمولاً نکته مهمی را نادیده می‌گیرد. در گذشته از مردان انتظار می‌رفت تأمین‌کننده مالی خانواده باشند زیرا زنان عملاً از بسیاری فرصت‌های اقتصادی محروم بودند. امروز بسیاری از زنان نیز درآمد دارند اما همچنان انتظار می‌رود مسئولیت اصلی خانه را هم بر عهده بگیرند.🌸این دیگر سنت نیست، بلکه انباشته شدن مسئولیت‌ها روی دوش یک نفر است.سال‌ها وقت صرف کردیم تا به زنان یاد بدهیم چگونه بدون مردان زندگی کنند؛ اما تقریباً هیچ زمانی صرف نکردیم تا به مردان یاد بدهیم چگونه بدون زنان زندگی کنند.مسئولیت‌های قدیمی زنان هرگز از بین نرفت. فقط مسئولیت‌های جدید نیز به آنها اضافه شد. شاید گویاترین بخش ماجرا در زبان ما باشد. هنوز هم از زن مستقل تعريف و تمجید می‌کنیم چون در عمق ذهن جامعه استقلال زنان هنوز چیزی غیرعادی تلقی می‌شود. اما از مرد مستقل حرفی نمی‌زنیم؛ نه به این دلیل که همه مردان مستقل هستند، بلکه چون هنوز استقلال در کارهای خانه و زندگی روزمره را اصلاً نوعی استقلال به حساب نمی‌آوریم.ما استقلال را فقط بر اساس موفقیت‌هایی تعریف کرده‌ایم که سنتاً مردانه محسوب می‌شدند و در عین حال، زحمات نامرئی‌ای را که زندگی روزمره را ممکن می‌کنند نادیده گرفته‌ایم.امروز بسیاری از زنان از نظر مالی نیز تأمین‌کننده هستند اما همچنان انتظار می‌رود مسئولیت اصلی خانه را هم بر عهده داشته باشند.شاید به همین دلیل است که عبارت مرد مستقل اصلاً در زبان ما جا نیفتاده است. نه به این خاطر که مردان شایسته چنین عنوانی نیستند، بلکه چون هنوز تصور روشنی از معنای واقعی آن نداریم.شاید یک مرد مستقل فقط کسی نباشد که درآمد خودش را به دست می آورد. شاید مرد مستقل کسی باشد که برای اداره زندگی‌اش به حضور و کار یک زن وابسته نباشد.آینده برابر احتمالاً این نیست که زنان استقلال کمتری داشته باشند. بلکه این است که مردان در جنبه هایی از زندگی مستقل شوند که تاکنون کمتر از آنها انتظار می‌رفت.بنابراین سالم‌ترین روابط میان دو نفری شکل نمی‌گیرد که برای زنده ماندن به یکدیگر نیاز دارند، بلکه میان دو انسانی شکل می‌گیرد که هرکدام به تنهایی توانایی ساختن و اداره زندگی خود را دارند، اما آگاهانه تصمیم می‌گیرند زندگی مشترکی را کنار هم بسازند.⬅️سالهاست که برای توضیح مشکلات روابط امروزی یک جمله تكرار می‌شود: «زنان بیش از حد مستقل شده‌اند!» اما اگر تمام این مدت افراد اشتباهی را مقصر دانسته باشیم چه؟این مقاله استدلال می‌کند که مسئله «استقلال زنان» نیست. مسئله این است که دهه‌ها زنان را تشویق کرده‌ایم زندگی‌ای بسازند که برای نجات یافتن به کسی نیاز نداشته باشند اما به همان اندازه از مردان نخواسته‌ایم در بخش‌هایی از زندگی که زنان همیشه بار آن را به دوش کشیده‌اند، مستقل شوند.شاید استقلال فقط به معنای کسب درآمد نباشد. شاید استقلال يعنى بتوانی زندگی خودت را بدون تکیه بر زحمت‌ها و کارهای نامرئی شخص دیگری اداره کنی و شاید تأمل‌برانگیزترین جمله این مقاله همین باشد:«آینده برابر این نیست که زنان کمتر مستقلشوند بلکه این است که مردان در جنبه‌هایی از زندگی مستقل شوند که تاکنون هرگز از آنها انتظار نمی رفت.»#استقلال_زن #تقسیم_جنسیتی_کار▫️ravanshenase-rabete✈️@Zane_Ruz_Channel

نسخه اصلی در تلگرام گزارش یا اصلاح

تاریخچه بازدید مشاهده‌شده

حدود 7 بازدید تازه در ساعت در این نمونه

پست‌های تلگرام — جامعه‌شناسی زن روز

جامعه‌شناسی زن روز@zane_ruz_channel

4 روز پیش556

🎬 تمامی فیلم‌های فمینیستی کانال جامعه‌شناسی زن روز به همراه تحلیل آن‌ها به کانال زیر انتقال یافتند.🔗t.me/+pJ5JKb7UcYEyYmQ0

جامعه‌شناسی زن روز@zane_ruz_channel

5 روز پیش969

🎬Tully 🎬تالی🎭#تحلیل_فیلم فیلم تالی در سطح داستانی‌اش دربارهٔ «مارلو» است: مادری با سه فرزند که پس از زایمان سوم، زیر فشار بی‌خوابی، کار مراقبتی، توقعات خانوادگی و فرسودگی روانی قرار گرفته است. 🎞 فیلم بیش از آن‌که صرفاً روایتی از افسردگی پس از زایمان باشد، افشای یک تناقض بنیادین است: جامعه مادری را امری طبیعی، عاشقانه و غریزی معرفی می‌کند، اما کار مادی، جسمانی و روانیِ آن را نامرئی و خصوصی نگه می‌دارد.مارلو فقط «مادر» نیست؛ او هم‌زمان:پرستار شبانه‌روزی نوزاد است؛تنظیم‌کنندهٔ هیجان‌ها و بحران‌های کودکان است؛مسئول نظم، غذا، لباس، مدرسه و سلامت خانواده است؛بدنش پس از بارداری و زایمان هنوز درگیر درد، هورمون، شیردهی و بی‌خوابی است؛و باید در عین حال تصویری از «مادر خوب» را نیز حفظ کند.✒️فیلم به‌خوبی نشان می‌دهد که این حجم از کار، هرچند در خانه رخ می‌دهد، کار واقعی است؛ کاری بی‌وقفه، بدون ساعت کاری، مرخصی، دستمزد یا امکان استعفا.در این خوانش، فرسودگی مارلو شکست شخصی او نیست. مسئله این نیست که او «به‌اندازهٔ کافی قوی» نیست؛ مسئله ساختاری است: نظام خانوادهٔ هسته‌ای، مراقبت را بر دوش یک زن متمرکز می‌کند و سپس از او انتظار دارد آن را با عشق، سکوت و لبخند انجام دهد.📹 تالی با تصویر غالبِ مادر آرمانی مقابله می‌کند: مادری که باید همیشه صبور، فداکار، شاد، زیبا، جنسی، منظم، مراقب و قدردان باشد.مارلو از این الگو فاصله دارد. او خشمگین می‌شود، بدخلق است، بدنش را دوست ندارد، از فرزندانش خسته می‌شود و گاهی آرزو می‌کند از وضعیت موجود بگریزد. این‌ها در فرهنگ رایج اغلب به‌عنوان نشانهٔ «مادر بد» خوانده می‌شوند؛ اما فیلم، دست‌کم در لحظه‌های کلیدی، نشان می‌دهد که چنین احساساتی غیرطبیعی نیستند. ✅آنچه غیرطبیعی است، توقع مراقبت بی‌پایان از یک انسان بدون حمایت اجتماعی و عاطفی است.فیلم، بدن مارلو را برخلاف تصویر پالایش‌شده و سکسی رایج از مادری نشان می‌دهد: بدنی متورم، خسته، زخمی، شیرده، بی‌خواب و از خودبیگانه.🌸 فرهنگ مسلط معمولاً بدن زن را یا در مقام ابژهٔ میل می‌خواهد یا در مقام مادرِ مقدس؛ اما بدن واقعی زنِ پس از زایمان اغلب جایی در این تصویرها ندارد. مارلو نه به ایده‌آل زیبایی نزدیک است و نه به تصویر قدسی و بی‌جسم مادر. او بدنی دارد که کار کرده، درد کشیده و تحت مطالبهٔ دائمی دیگران قرار گرفته است.فیلم در ظاهر روایتی از فرسودگی یک مادر سه‌فرزندی است؛ اما از منظر فمینیستی، می‌توان آن را نقدی تلخ و هوشمندانه بر مادری ایده‌آل‌سازی‌شده، کار مراقبتی نامرئی، نابرابری جنسیتی در خانواده، و ازخودبیگانگی زن در بدن و زندگی روزمره دانست.این فیلم نقدی است بر الگویی از خانواده که ممکن است ظاهراً مدرن و مهربان باشد، اما در عمل هنوز بر مبنای پیش‌فرضِ «مادر مسئول اصلی مراقبت است» اداره می‌شود.#مادری #بدن_زن #معرفی_فیلم #فیلم_فمینیستی📹 فیلم Tully را اینجا تماشا کنید ❤️ @Zane_Ruz_Channel

جامعه‌شناسی زن روز@zane_ruz_channel

6 روز پیش2.1K

❤️ چرا کودک‌نما بودن زیبا شد؟🔴«کودک‌سازی» زنانآیا «زیبایی» زنانه در فرهنگ امروز به نوعی «کودک‌خواهی پنهان» (پدوفیلی) آغشته شده است؟ وقتی «سادگی» و «لطافت» به معنای «رفتار کودکانه» تعریف می‌شود، چه چیزی در ناخودآگاه جامعه در حال تخریب است؟ بیایید این نقاب زیبا را برداریم.فرهنگ مصرف‌گرا، با تزریق استانداردهای بصری کودکانه، در حال ساخت «زن ابدی نابالغ» است.ریشه‌ی این ماجرا در تمامی فرهنگ پدرسالار برای کنترل است؛ زنی که کودک‌نما باشد، «خطرناک» نیست، «مطیع» است و قدرت تحلیل ندارد. درواقع، «زیبایی» به مثابه لباسی است که روی یک ساختار قدرت کشیده شده تا آن را عادی‌سازی کند.✅این انحراف در سه سطح خود را نشان می‌دهد:۱. فیلترها و میکاپ: ترجیح چهره‌هایی که ویژگی‌های نوزادگونه دارند (مثل چشم درشت) و خطوط بلوغ را پاک می‌کنند.۲. ادبیات کلامی: استفاده از لحن کودکانه (Baby talk) در بزرگسالی.۳. رفتار اجتماعی: ستایش وابستگی و ناتوانی در تصمیم‌گیری به عنوان «دلبری زنانه».وقتی فرهنگ، ویژگی‌های «کودکانه» را به عنوان «استاندارد جذابیت زنانه» معرفی می‌کند، عملاً «میل جنسی بزرگسال» را به سمت ویژگی‌های کودک‌وار سوق می‌دهد. این «پدوفیلی فرهنگی» یا میل به کودک‌خواهی زمانی رخ می‌دهد که جامعه با ستایش معصومیت تصنعی، قیف میل به «کودک‌وارگی» را می‌سازد. این دستکاری رسانه‌ای، مغز را در وضعیتی قرار می‌دهد که سیستم پاداش، به جای لذت از «سوژه‌ی بالغ» (کسی که صاحب قدرت و هویت است)، به «ابژه‌ی کودک‌گونه» تمایل پیدا می‌کند. در واقع، مرز بین تحسین زیبایی و بهره‌کشی انحرافی در ناخودآگاه جمعی مخدوش می‌شود.این بحث، بحث «زشت یا زیبا» نیست؛ بحث «بلوغ یا اَسارت» است. ✒️وقتی فرهنگ ما مدام بر «کودک‌بودن زن» تأکید می‌کند، در حال بازتولید نیاز به کنترل است. زنانگی اصیل در «قدرت»، «بلوغ» و «فهم جهان» است، نه در «معصومیت ساختگی».«زیبایی» اگر در مرزهای «کودک‌بودگی» زندانی شود، دیگر ستایش شکوه زنانه نیست؛ بلکه بازتولید همان ساختارهای سلطه‌ای است که بلوغ را تهدیدی برای خود می‌بینند.🌸وقتی «معصومیت ساختگی» به استاندارد اصلی جذابیت تبدیل می‌شود، آیا ما در حال تحسین زیبایی هستیم یا در حال عادی‌سازی یک انحراف عمیق در ناخودآگاه جمعی؟#زیبایی #بدن_زن ▫️ravan_technique✈️@Zane_Ruz_Channel

جامعه‌شناسی زن روز@zane_ruz_channel

7 روز پیش1.2K

❤️ دوره‌های مدرسه فمینیستی زن روز:🌸 دوره «چالش‌های زنان در مسیر شغلی»⬅️ با ارائه نازلی ابراهیمی|آغاز دوره: ۲۵ مردادماه | ۱۰ جلسه| یکشنبه‌ها ساعت ۱۸🌸 دوره «تفکر انتقادی در معرفت‌شناسی فمینیستی»⬅️با ارائه‌ دکتر سارا قزلباش | آغاز دوره: ۳ شهریورماه | ۴ جلسه| سه‌شنبه‌ها ساعت ۱۸🌸 دوره «بدن زن و سینما»⬅️ با ارائه طاهره جورکش| آغاز دوره: ۵ شهریورماه | ۶ جلسه |‌ پنجشنبه‌ها ساعت ۱۶🌸دوره «از شرم بدن تا پذیرش خود»⬅️ با ارائه: چکامه شمسی |آغاز دوره: ۲ شهریورماه | ۴ جلسه|‌ دوشنبه و چهارشنبه‌ها ساعت ۱۸✅ برای ثبت‌نام به آیدی تلگرامی زیر پیام دهید:✈️@Zaneruz_admin✈️ t.me/Zane_Ruz_Channel

جامعه‌شناسی زن روز@zane_ruz_channel

7 روز پیش1.6K

❤️ آزمایش ارزش کارخانگی یک درمانگر از ۳۰ زن متأهل خواست برای یک هفته کارهای نامرئی خانه را انجام ندهند؛ شوهرهایشان فقط ۹ روز دوام آوردند.چرا درمانگر این پژوهش را انجام داد؟در طول صدها جلسه مشاوره یک مشاور روابط الگوی مشابهی را می‌دید: زن‌ها بار کار ذهنی و شناختی نامرئی خانه را به دوش می‌کشیدند کاری که شوهرانشان واقعاً از وجود آن آگاه نبودند.نه فقط انجام دادن کارهای فیزیکی، بلکه کار پیش‌بینی‌کننده - یعنی دانستن اینکه چه چیزی باید انجام شود چه زمانی باید انجام شود و اگر انجام نشود چه‌ چیزی خراب می‌شود.هدف: نامرئی کردن این بار ذهنی را پایان دادن و نشان دادنش با حذف کامل آن.✅اولین نشانه‌های مشکل ظاهر شد:روز اول: هیچ چیز واضحی اتفاق نیفتاد. زن‌‌ها احساس اضطراب داشتند. خانه‌ها همچنان مرتب به نظر می‌رسیدند.روز دوم: دستمال توالت تمام شد. یک شوهر بدون اینکه کسی بگوید آن را خرید. بیشترشان حتى متوجه نشده بودند.روز سوم: اولین برگه اجازه مدرسه فراموش شد. مدرسه با مادر تماس گرفت، او پاسخ نداد.‌ پدر مجبور شد رسیدگی کند - اما گیج بود که چرا مادر کاری نکرده است.✅اولین انباشته شدن مشکلات:وقت ملاقات: چندین خانواده حداقل یک قرار مهم را از دست دادند.لباس‌ها: چند کودک چند روز پشت سر هم لباس‌های مشابه پوشیدند. فلان چیز کجاست؟ سه شوهر درباره وسایلی سؤال کردند که هیچ‌وقت مسئول پیگیری آنها نبوده‌اند.یکی از زنان گفت: «احساس می‌کردم دست‌هایم را از روی فرمان برداشته‌ام با این تفاوت که فقط من می‌دانستم چه کسی رانندگی می‌کند.»🌸جمله‌ای که پژوهش را تمام کرد.یکی از شوهرها، وقتی نتایج نبودن آن بار ذهنی را دید، این جمله را گفت. نه از روی بدجنسی، بلکه واقعاً با تعجب:✒️«چرا فقط به من نگفتی که این کارها باید انجام شوند؟»او واقعاً نمی‌دانست این کارها اصلاً در حال انجام شدن بوده‌اند. نمی‌توانست نبود چیزی را احساس کند که هرگز آن را ندیده بود.«فقط به من بگو»، واقعاً چه چیزی را نشان می‌دهد؟ اطلاع دادن، یک کار به دیگری، خودش یک کار است. ۱. توجه کردن: فهمیدن اینکه چه چیزی باید انجام شود.۲. مدیریت کردن: تصمیم گرفتن اینکه چه کسی و چه زمانی آن را انجام دهد.۳. ارتباط برقرار کردن: گفتن به او — که همچنان وظیفه زن باقی می‌ماند. اگر زن همچنان کارها را دنبال کند و به شوهر اطلاع دهد، هنوز مدیر است و مرد تبدیل می‌شود به کارمندی که منتظر دستور است.🌸یافته‌های جامعه‌شناس، آلیسون دمینگراو چهار بخش از کار شناختی خانه را شناسایی کرد:🌸پیش‌بینی کردن (Anticipating) تشخیص نیازهای آینده🌸پیدا کردن گزینه‌ها (Identifying Options) تحقیق کردن و پیدا کردن راه‌حل‌ها🌸تصمیم گرفتن (Deciding) انتخاب بین گزینه‌های مختلف🌸نظارت کردن (Monitoring) اطمینان حاصل کردن از اینکه کار کامل شده است.زنان بیشتر مسئول مراحل ۱، ۲ و ۴ بودند - همان بخش های نامرئی و مردان بیشتر در مرحله ۳ وارد می‌شدند و اغلب اعتبار اجتماعی آن را دریافت می‌کردند.بعد از آزمایش چه تغییر کرد؟درمانگر آزمایش را در روز نهم متوقف کرد نه به این دلیل که شوهرها درخواست کردند، بلکه چون هدف آزمایش محقق شده بود.نیازی به سخنرانی نبود. این تجربه‌ها کافی بودند: برگه‌های مدرسه، تمام شدن دستمال توالت و آن سؤال گیج‌کننده‌ «چرا فقط به من نگفتی؟» سؤالی که مرد به زنی گفت که همیشه بی‌سروصدا از قبل همه‌چیز را می‌دانست.تجربه واقعی: هر شوهر حالا یک تجربه شخصی و مشخص از کاری داشت که قبلاً نامرئی بود.آگاهی قدم اول است - اما راه‌حل نهایی نیست. تقسیم کار بر اساس وظیفه«به من اگر یادآوری کنی برگه‌ها را انجام می‌دهم» این فقط انجام دادن کار را منتقل می‌کند نه مسئولیت متوجه شدن و مدیریت کردن را.تقسیم مسئولیت بر اساس حوزه: «مسئولیت کامل کارهای مدرسه با من است» یعنی مسئولیت تشخیص برنامه‌ریزی و اجرا منتقلمی‌شود.زوج‌هایی که به برابری پایدار رسیدند بار ذهنی را بر اساس حوزه‌های کامل تقسیم کردند - یعنی مالکیت کامل یک مسئولیت نه فقط انجام یک کار وقتی درخواست شود.#کار_خانگی #کارخانگی_زنانه_نیست▫️ravanshenaserabete ✈️@Zane_Ruz_Channel

جامعه‌شناسی زن روز@zane_ruz_channel

8 روز پیش1.3K

❤️ نمایش رقص کاروان و حضور زنان بر صحنه‌ی نمایش عمومی در ایران🖍سوما نگه‌داری‌نیاسال ۱۹۴۶، بر صحنه‌ی یک تئاتر عمومی در تهران، سه زن به نام‌های نِستا رمضانی، هایده احمدزاده و ویلما پروتیوا برای اجرای رقصی با عنوان کاروان ظاهر شدند. این اجرا نقطه‌ی عطفی در تاریخ حضور زنان بر صحنه‌ی نمایش در ایران به شمار می‌آمد؛ چرا که تا پیش از آن، حضور زنانی از اقشار متوسط و تحصیل‌کرده در فضای عمومی تحت عنوان رقصنده، عملاً ممکن نبود اما اجرای نمایش رقص کاروان در واقع واکنشی بود به قرن‌ها دگردیسی، حذف و استحاله‌ی بدن که ریشه در اعماق تاریخ ایران داشت.تاریخ رقص در ایرانِ پیش از اسلام، با آیین‌های مذهبی و درباری گره خورده بود. بر اساس پژوهش‌های روبن گالاسیان و شواهد باستانی، رقصندگان در دوران ساسانی و هخامنشی جایگاه والایی داشتند و بدن زنانه، نمادی از باروری و ایزد بانوانی چون آناهیتا بود. اما با گذر زمان و تغییرات کلان مذهبی و اجتماعی، رقص از یک آیین جمعی و قدسی به سرگرمی‌های محصور در دربار سلاطین یا اندرونی‌ها تقلیل یافت. این روند در عصر قاجار به دوگانگی پیچیده‌ای رسید؛ از یک سو رقصندگانِ برگزیده در حرم‌سراها برای شاه و زنان حرم در فضایی بسته می‌رقصیدند و از سوی دیگر، گروه‌های لوطی و مطرب‌های دوره‌گرد در جشن‌ها و عروسی‌ها به اجرای رقص و حرکات موزون مشغول بودند.در این میان، غیبتِ فیزیکی زن در فضای عمومی، منجر به پدیدار شدنِ بدن‌های جایگزین شد. 🌸افسانه نجم‌آبادی، تاریخ‌نگار، استدلال می‌کند که جامعه‌ی آن دوران را می‌توان جامعه‌ای هم‌جنس‌اجتماعی (Homosocial) دانست که در آن، فضای عمومی عمدتاً در سیطره‌ی مردان بود. این الگو به دنیای نمایش نیز تسری یافت؛ به‌طوری که بسیاری از رقصندگانِ گروه‌های مطرب، پسران رقاص، بودند که با پوشیدن لباس‌های خاص و آرایش زنانه، در قهوه‌خانه‌ها و خیابان‌ها اجرا می‌کردند. این پسران که به مهارت‌های آکروباتیک و زیبایی‌شان شهرت داشتند، در واقع نقشِ زن را بر عهده می‌گرفتند تا جای خالیِ بدنِ زنانه را در تماشای عمومی پر کنند. ✅این در حالی بود که در فضای خصوصی، زنان برای زنان می‌رقصیدند؛ رقصندگانی که مهارت‌های فنی و آکروباتیکشان خیره‌کننده بود و نقاشی‌های به‌جامانده از آن دوران، آن‌ها را در وضعیت‌های نمایشی دشوار و متعادل‌کننده نشان می‌دهد. با این حال، به رغم این مهارت‌های ستودنی، رقص نه یک هنر بلکه نوعی پیشه‌وری تلقی می‌شد.رقصندگان که اغلب از گروه‌های اقلیت، فرودست یا کولی‌ها بودند، به لحاظ اجتماعی در طبقات پایین نگاه داشته می‌شدند و واژه‌ی رقاصه به مرور باری تحقیرآمیز به خود گرفت. 🟡آنتونی شِی این وضعیت را با اصطلاح رقص‌هراسی (Choreophobia) توصیف می‌کند؛ نوعی ترس و بدگمانیِ عمیق که ریشه در لایه‌های مذهبی داشت و رقص را نه‌تنها به دلیل پیوند با بزم، بلکه به خاطر پتانسیلش در دور کردن انسان از معنویت، ناپسند می‌شمرد.با آغاز دوران پهلوی اول و پروژه‌ی مدرنیزاسیون، تلاش شد تا با کشف حجاب، حضور فیزیکی زن در فضای عمومی بازتعریف شود. اما در دهه‌‌های بعد این حضور در نسبت با رقص زنان بار دیگر با چالش روبرو شد. در دهه‌ی ۱۹۴۰ در کافه‌های مرکز تهران و لاله‌زار، رقص موسوم به کاباره‌ای رواج یافت که در آن زنان در همراهی با گروه موسیقی برای مشتریان در فضای بسته‌ی کافه‌ها و بارها می‌رقصیدند.اگرچه این رقصندگان زن جسارتِ حضور بر صحنه را داشتند، با این حال در نگاهِ حاکم و ذهنیت سنتی آن زمان، بدنِ آن‌ها صرفاً به کالایی برای لذتِ مردانه تعبیر می‌شد. همین امر باعث شد تا زنانِ طبقات متوسط و تحصیل‌کرده، برای حفظِ شأن اجتماعی خود، از رقص در عرصه‌ی عمومی دوری بجویند.🌸در چنین فضای غبارآلودی بود که نستا رمضانی، هایده احمدزاده و ویلما پروتیوا با اجرای نمایش رقص کاروان، تلاش کردند زبانِ بدن برای رقص زنان را تغییر دهند.✒️نستا رمضانی در توصیف واکنش تماشاگران می‌نویسد که آن‌ها در ابتدا با نوعی سکوتِ سنگین به اجرا می‌نگریستند، چرا که حرکات ما بسیار کند و انتزاعی بود و با انتظار آن‌ها از رقص، که معمولاً با شادی و شور همراه بود، تفاوت داشت. او درباره‌ی نگاهِ مردانِ حاضر در سالن که با ذهنیتِ دیدنِ رقص‌های لرزشی به تئاتر آمده بودند، می‌گوید: آن‌ها انتظار داشتند ما برایشان طنازی کنیم، اما ما با بدنی منقبض و نگاهی که به دوردست خیره شده بود، به آن‌ها فهماندیم که این صحنه، جایِ دیگری است.#بدن_زن #تاریخ_زنان 📎ادامه مطلب ✈️@Zane_Ruz_Channel