🟡«لیکو»؛ نجوای دلتنگی زنان بلوچ«لیکو» یکی از لطیفترین و تأثیرگذارترین جلوههای ادبیات شفاهی بلوچ ا…
انتشار: 2026/07/30 07:43 UTCدریافت: 2026/08/14 07:32 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/14 07:32 UTC
🟡«لیکو»؛ نجوای دلتنگی زنان بلوچ«لیکو» یکی از لطیفترین و تأثیرگذارترین جلوههای ادبیات شفاهی بلوچ است؛ سرودههایی کوتاه، آهنگین و سرشار از احساس که بیش از هر چیز، زبان دلتنگی، عشق، فراق و امید زنان بلوچ به شمار میآید. این نغمهها نسل به نسل سینهبهسینه منتقل شدهاند و بخشی ارزشمند از میراث فرهنگی بلوچستان را تشکیل میدهند.در لیکو، زنان بلوچ با بهرهگیری از تصاویر شاعرانه، تشبیه، استعاره و کنایه، عمیقترین احساسات خود را بیان میکنند. طبیعت، باران، کوه، دشت، شتر، گوسفند و کوچ، همگی در این اشعار به نمادهایی برای عشق، انتظار و زندگی بدل میشوند.در یکی از این لیکوها، زن بلوچ هنگام سوزندوزی، در خیال یار خود چنین میسراید:«بیا که تو را در سینهی تشنهام بفشارم؛باران باریده و سرزمین سبز و بهاری شده است،اکنون چراگاه مناسبی برای گوسفندان تو فراهم آمده است.»🔸این چند بیت، تنها سخن از باران و سرسبزی نیست؛ بلکه دعوتی عاشقانه برای بازگشت یار و پایان انتظار است. در فرهنگ بلوچ، طبیعت و احساس چنان در هم تنیدهاند که هر دگرگونی در زمین، بازتابی از دگرگونی دل انسان است.🔸لیکو، تنها یک ترانه محلی نیست؛ روایتی از زندگی، عشق، رنج، صبوری و هویت زن بلوچ است؛ میراثی که همچنان در تار و پود سوزندوزی، لالاییها و آوازهای زنان این سرزمین زنده مانده و روایتگر روح لطیف فرهنگ بلوچ است.@mohamadbalochzehi@zananepazhoheshgartarikh1396

