غم مثل یک بچه‌گربه بر روی قالی نشستهیا مثل دیوانه بر خاک با بی‌خیالی نشستهغم مثل رنگ گیاه است، رویی…

چطور جورکمه شوه قار کنوم ماروز روشونه سَرخو تار کنوم ماازو روزی کی واده دادی مِییگپی مردومه سرخو بار کنوم ما#زهرا_زاهدیهزارگی @zahediz

دیشب که تا سحرگه، با یار قصه گفتماو خواب و من به پایش، بیدار قصه گفتمچون چشمه‌ای که جوشد، در بیشهٔ شبانگاهآهسته گریه کردم، هموار قصه گفتمبگذشت نیمی از شب، من بستم از سخن لبگفتم بخواب جانا، بسیار قصه گفتمبگشود مژه از ناز، یعنی که قصه گو بازمن هم چو قصه‌پرداز، تکرار قصه گفتمحُسنش چو می‌ستودم، از ماه یاد کردمزلفش چو می‌گشودم، از مار قصه گفتملب چون به خنده بگشاد، گفتم حکایت از گلمژگان به هم چو بنهاد، از خار قصه گفتمچون در شب وصالش، کامم نگشت حاصلتا صبحدم به دلدار، ناچار قصه گفتمشعر: رازق فانیصدا: ظاهر هویدا@zahediz

نسخهٔ اصلی این آهنگ را اولین بار در فیلم In the Mood for Love (در حال‌وهوای عشق) با صدای Nat King Cole شنیدم. این نسخهٔ بازخوانی شده نیز امشب به مذاقم خوش آمد‌. Siempre que te pregunto / Qué cuándo, cómo y dóndeهر وقت از تو می‌پرسم: کی، چطور و کجا؟Tú siempre me respondes / Quizás, quizás, quizásتو همیشه به من جواب می‌دهی: شاید، شاید، شایدY así pasan los días / Y yo, desesperandoو روزها این‌طور می‌گذرند و من ناامید می‌شومY tú, tú contestando / Quizás, quizás, quizásو تو، تو در حال پاسخ دادن هستی: شاید، شاید، شایدEstás perdiendo el tiempo / Pensando, pensandoداری وقت را با فکر کردن، فکر کردن تلف می‌کنیPor lo que más tú quieras / ¿Hasta cuándo? ¿Hasta cuándo?به آن چیزی که بیشتر از همه دوست داری، تا کی؟ تا کی؟@zahediz

#آوازـوـآوار پیشکشیِ #بیداد_موریانه‌ها به شاعران زن افغانستان است. باشد که جهان جایی برای مهرورزی و دوستی شود و سکونتگاه صلح.بیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن):@bidaademooriyanehaa