🤩🤩 نقد و بررسیِ خاندان اژدها | همراه با آتش و خون🐉 پست دوم — آنتاگونیستی برای یک فصل👁 هشدار لو…
انتشار: 2026/08/12 08:33 UTCدریافت: 2026/08/14 00:15 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/14 00:15 UTC
🤩🤩 نقد و بررسیِ خاندان اژدها | همراه با آتش و خون🐉 پست دوم — آنتاگونیستی برای یک فصل👁 هشدار لو رفتن داستان: کتاب و قسمت هشتم از فصل سوم سریال👋 درود بهتون. این پست میریم سراغِ اسمِ قسمت. «خیانتهای تامبلتون». حواستون به اون «ها»ی جمع باشه، چون کتاب هم اسمِ «دو خائن» رو روی این ماجرا گذاشته. ولی سریال این قسمت فقط یه خائن تحویلمون داد. بقیه کجان؟ آخرِ همین پست از روی کتاب جوابتون رو میدم، ولی اول بریم توی سریال.👶 از اُرموند و بچههای روی بار شروع کنیم. اُرموند که کلِ فصل داشت میگفت رینیرا دلش نازکه و جلوی غیرنظامی کوتاه میآد، حالا داره از همین تاکتیک بهعنوان زره استفاده میکنه. این آدم کسیه که سرِ میز شام از لزج بودنِ گوشت حالش به هم میخورد و از اخلاق و نظم و قانون حرف میزد. حالا بچهها رو چیده روی دیوار که (احتمالا) گوشت قربونی بشن. اُرموند بهنظرم بهترین شرورِ این فصل بود، دقیقاً چون شرارتش همیشه با یه سخنرانیِ اخلاقی میاومد که گلواژههای حضرت آقا رو تمیز جلوه بده. (جیمز نورتون واقعاً عالی بازیش کرد، حیف شد.)🔪 یه چیزی که این نبرد رو از خیلی نبردهای دنیای آتش و یخ بهتر کرد جزئیات واقعا خیره کننده بود. دژکوب با نشانِ ونس و براکن و پایپر روش، نردبانهای محاصره، صفها و آرایشِ نظامی، و شمالیها که با تبر روی سپر میکوبن و طبل میزنن تا شهر رو بترسونن. یه فرهنگِ منطقهای که حس میکنی واقعیه. مقایسه کنید با فصل هشتِ بازیِ تاج و تخت، جایی که ارتشِ دنریس کینگزلندینگ رو فتح کرد و حتی یه پرچمِ تارگرین هم توش نبود.🏹 تیرِ اولی که زودتر از موعد رها میشه و جنگ رو شروع میکنه، دقیقاً همون اتفاقیه که توی هلمز دیپِ ارباب حلقهها میافته. بعضیها میگن کپیبرداری، من میگم ادای دین!🐟 اسکار تالی. یه فرماندهی بلد! نقطهضعفِ دیوار رو پیدا میکنه و از همونجا میزنه به شهر. این جنگ از این پسر هم یه یه آدم دیگه ساخت. بعد تا آخرِ نبرد دیگه ازش خبری نیست.🖤 آلی بلکوودِ سیاه هم کلاً یه دیالوگ داره: کشتنِ غیرنظامیها حوصلهسربره. و همین. یه زنِ کماندار که از روی اسب تیر توی صورتِ آدما میزنه و میتونست یکی از بهترین شخصیتهای این فصل باشه. عجیبه که این سریال با بلکوودها، که توی کتابها محبوبترین خاندانِ ریورلندزن، اینقدر بد تا کرده؛ فصل قبل ویل بلکوود جنایتکارِ جنگی بود، حالا هم این. 🪓 و رادیِ ویرانگر. این قسمت با تبر میزنه توی صورتِ یه بچه. سریال داره یه کارِ حسابشده میکنه: کلِ فصل ما داشتیم برای گرگهای زمستان هورا میکشیدیم، چون باحال بودن و نعره میکشیدن و میگفتن اومدیم بمیریم. حالا نشونمون میده اون آدمِ باحال دقیقاً یعنی چی. جنگ رو نمیشه همزمان جذاب و در عین حال اخلاقی نشون داد، و این سریال مدام داره روی همین خط راه میره.🎭 راستش رادی تنها شخصیتِ این سریاله که اجازه دادن دوبعدی بمونه. نصفِ دیالوگهاش یه جور «میخوام بمیرم»ه. و این عمدیه: رادی نسخهی مسخرهشدهی کریستون کوله. دو تا آدم، دو طرفِ جنگ، هر دو دنبالِ یه مرگِ باشکوه. و هر دو رو هم گرفتن.💀 مرگِ اُرموند هم دقیقاً به همین شکل جمع میشه. دستِ رادی رو قطع میکنه، خونِ رادی میپاشه توی صورتش، و اون حساسیتِ معروفش به بو، همون چیزی که یه فصل کامل بهش خندیدیم، کارش رو میسازه. یه لحظه حالش به هم میخوره و رادی با یه دست یه فشاری از پشت میآره و جفتشون با آتش اژدها کشته میشن. در حالی که رادی مرگی که آرزو میکرد و دریافت میکنه، اُرموند با مرگی که ازش متنفره (آتش اژدها)، میمیره! 🤢 دیدیم که این حساسیت به بو الکی نبود: فرستادههای باراتیون، خونِ رادی، و تهوعاش از اُلف که آخرش براش گرون تموم شد.😶 آخرین تصویرِ میدون، سربازِ گوشهی کادر که دستش میلرزه و یه حرکت رو تکرار میکنه. بدونِ دیالوگ، بدونِ موسیقیِ غمگین. کاری که فصلِ هشتِ گات بلد نبود بکنه! 📚 حالا بریم کتاب و برگردیم سرِ اون سوالِ اول. توی «آتش و خون» خائنها دو تا نیستن، چهار تان. دو تاشون اُلف و هیو هستن که هفتهی پیش مفصل دربارهشون گفتم، ولی دو تای دیگهای هم هست: لرد اُوین بورنی و سر راجر کورن، دو تا از لردهای بلکواتر که سرِ راه به ریورلردها ملحق شدن و از اول آدمِ اگان بودن.📚 و از این جالبتر: کتاب میگه بعضی از اون آوارههایی که از ترسِ ارتشِ هایتاور ریختن توی تامبلتون، خودشون آدمای هایتاور بودن که از قبل فرستاده شده بودن لای مدافعها. شهر از روزِ اول از داخل پوسیده بود.📚 با ذکر اینکه توی کتاب تامبلتون تحت کنترل رینیراست، وسطِ نبرد، راجر کورن و آدماش نگهبانهای دروازهی شهر رو میکشن و دروازهها رو باز میکنن. اُوین بورنی همین کار رو داخلِ قلعه میکنه و نیزه رو از پشت فرو میکنه توی سر مِرل. خیانت پشت خیانت!📚 و عاقبتِ بورنی، دو روز بعدِ سقوطِ شهر. سرِ غنیمتها با لرد آنوین پیک دعواش میشه و پیک خنجر رو فرو میکنه توی چشمش و میگه:یه بار خائن، همیشه خائن.📚 یه نکتهی دیگه که تصویرمون رو عوض میکنه: توی کتاب اصلاً اسکار تالی و آلی بلکوود توی تامبلتون نیستن. فرماندهی ششهزار نفری که میرن توی میدون، سر گاریبالد گریه؛ همون که جملهی معبدِ استخوان رو گفت. سریال هم شغلش رو داده به اسکار، هم دیالوگش رو.📚 توی نبرد اول تامبلتون اتفاقات زیادی میفته و ادماهای مهم زیادی کشته میشن، پیت از لانگلیف از اسب میافته و زیرِ سم له میشه، و گاریبالد گری اول تیرِ کمانِ زنبورکی میخوره و بعد توی آتشِ اژدها میسوزه. هر کسی که بالای جنازهی کریستون ایستاده بود، چند صفحه بعد خودش جنازه شد.📚 بعد از جنگ اول تامبلتون غارت شدیدی در شهر راه میافته. کتاب یه جمله مینویسه که گوشی رو دستمون میده: کمتر شهری در کلِ تاریخِ هفت پادشاهی به اندازهی تامبلتون غارت شده. بچهها رو از بغلِ مادرهاشون میکشیدن بیرون و روی نیزه میزدن، و حتی مردهها هم دفن نشدن.📚 و بعد این رو اضافه میکنه: تامبلتون دیگه هیچوقت سرِ پا نشد. سالها بعد فوتلیها روی خرابهها یه شهرِ تازه ساختن که یکدهمِ قبلی هم نشد، چون مردم میگفتن خودِ اون زمین نفرینشدهست.✍️ اُرموند مُرد، ولی هیچی تموم نشد. چون این نبرد رو نه شمشیر تموم کرد، نه اون بچههای روی بارو. پستِ بعد میریم سراغِ کسی که جلوی همون دروازه ایستاده بود و باید تصمیم میگرفت: دیمن.🤩 برای خواندن متن کامل و دیدن عکسها instant view را باز کنید 🔜 منتظر قسمت بعد باشید....#بررسی_اپیزود #خاندان_اژدها #کتاب_در_برابر_سریال #HOTD @westerosir
پستهای تلگرام — Westeros #GOT
اولین کاری که هلینا بعد از مرگش انجام داد… این بود که مادرش رو پیدا کنه.بعد از مرگ تراژیک هلینا در قلعه سرخ، سریال کات میزنه به الیسنت که در جنگله.بعد… پروانههای آبی ظاهر میشن. 🦋💙و ناگهان، این صحنه دیگه فقط یک تصویر زیبا به نظر نمیاد؛ انگار چیزی فراتر از یک قاب زیباست.انگار هلینا برای آخرین بار داره دستش رو به سمت مادرش دراز میکنه.هلینا همیشه بین دو دنیا زندگی میکرد؛ بین واقعیت و پیشگویی، زندگی و رویاها، کلمات و نشانههای خاموش. ارتباط خاصش با حشرات و خوابها باعث میشد حضور پروانهها معنایی عمیقن شخصی پیدا کنه.الیسنت نتونست از هلینا در برابر وحشتهای «رقص اژدهایان» محافظت کنه. نتونست جلوی جنگ رو بگیره. نتونست دخترش رو نجات بده.اما شاید هلینا در آخرین لحظات زندگیاش دیگه نیازی به نجات نداشت.چون بالاخره آزاد شده بود.آزاد از تاج.آزاد از پیشگویی.آزاد از جنگ.آزاد از رنج.و پروانههای آبی که اطراف الیسنت ظاهر میشن، انگار صدای هلینا هستن.برای زنی که تمام عمرش چیزهایی رو میدید که دیگران قادر به دیدنشون نبودن، خداحافظی نهایی هلینا شاید ساکتترین و زیباترین رویایی بود که از همهی رویاهاش داشت.اون زندگیاش رو از دست داد…اما شاید بالاخره به آرامش رسید.#خاندان_اژدها #تحلیل #HOTD @Westerosir
خب به نظر میرسه مسئول نگهداری ردکیپ، هر چه سریعتر باید این پنجره رو پلمپ کنه، تا کس دیگهای خودش رو پرت نکرده پایین! البته یه دریچهای، شکافی، چیزی هم برای اگان بذارن بد نیست! #فان #خاندان_اژدها #سریال #Fun#Meme#HOTD @Westerosir
بدون زنان تارگرین، اژدهایان هم نیستند؟وقتی تاریخ تارگرینها رو کنار هم میذاریم، یک الگوی جالب دیده میشه: شاید اژدهایان فقط با خون تارگرینها پیوند نداشتن؛ شاید زنان تارگرین نقش مهمتری در این رابطه داشتن.در تاریخ جانشینی، زنان این خاندان بارها از مرکز قدرت کنار گذاشته شدن. رینیس در شورای بزرگ سال ۱۰۱ از ویسریس شکست خورد و چند نسل بعد، رینیرا با وجود معرفی شدن به عنوان وارث، در برابر اِگان دوم قرار گرفت. در نسلهای بعد هم زنانی مثل دینا، رینا و الینا از مسیر مستقیم جانشینی کنار رفتن.جالب اینجاست که در نخستین نسلهای حکومت تارگرینها، ویسنیا و رینیس فقط همسران اِگان فاتح نبودن؛ هر دو اژدهاسوار و از پایههای اصلی قدرت او بودن. ویسنیا با ویگار و رینیس با مِراکسس در فتح وستروس نقش مستقیم داشتن. بعدها هم زنانی مثل رینا، آلیسان و رینیرا در پیوند نزدیک با اژدهایان قرار گرفتن.این تکرارها این تصور رو ایجاد میکنن که رابطهی زنان تارگرین و اژدهایان عمیقتر از یک پیوند خونی سادهست؛ انگار حضور زنان این خاندان با تولد، بازگشت و قدرت گرفتن اژدهایان گره خورده. در دورههایی که زنان تارگرین در مرکز قدرت و داستان قرار میگیرن، اژدهایان هم دوباره به مهمترین نیروی جهان تبدیل میشن.شاید حتی مسئله فقط زنان نباشه؛ شاید مسئله تعادل قدرت باشه. اِگان فاتح بهتنهایی حکومت نمیکرد؛ ویسنیا و رینیس هم اژدها و قدرت سیاسی خودشون رو داشتن. اما هرچه تارگرینها بیشتر با ساختار آندالی و مردسالارانه وستروس درآمیختن، نقش زنان در جانشینی محدودتر شد.بعد میرسیم به رقص اژدهایان؛ دورهای که اژدهایان دوباره به مرکز درگیریهای تارگرینها برمیگردن و رابطهی این خاندان با اژدهایان وارد مرحله مهمی میشه. بدون اینکه وارد جزئیات و اسپویل بشیم، همینقدر مهمه که بعد از این دوره، اژدهایان کمکم از تاریخ تارگرینها فاصله میگیرن.قرنها بعد، وقتی همه فکر میکردن دوران اژدهایان برای همیشه تموم شده، دوباره یک زن تارگرین وارد داستان شد: دنریس. سه تخم سنگشده، آتش و جادویی که انگار قرنها خاموش شده بود؛ و ناگهان اژدهایان دوباره به دنیا برگشتن.انگار در تاریخ تارگرینها، زن فقط بخشی از قدرت خاندان نیست؛ نقطهایه که تعادل رو دوباره برقرار میکنه. وقتی اژدهایان از جهان ناپدید شدن، بازگشتشون هم از مسیر یک زن تارگرین اتفاق افتاد. شاید به همین دلیله که باید رابطه زنان تارگرین و اژدهایان رو جدیتر نگاه کنیم؛ شاید چیزی که تارگرینها قرنها تصور میکردن صرفاً میراث خونی و ابزار قدرت خودشونه، در واقع به حضور زنان این خاندان و تعادلی که ایجاد میکنن وابسته باشه.و یک پا فراتر برداشت این هست انگار در منطق این جهان، تعادل زمانی شکل میگیره که زن و مرد کنار هم قرار بگیرن، نه وقتی یکی جای دیگری رو بگیره. از ویسنیا و رینیس در کنار اِگان فاتح گرفته تا رینیرا و دنریس، هر بار که این تعادل به هم میخوره، چیزی در نظم تارگرینها هم فرو میریزه.قدرت نه در حذف زن از مرد است و نه در حذف مرد از زن؛ قدرت واقعی زمانی شکل میگیرد که این دو در کنار یکدیگر قرار بگیرند و هرکدام جایگاه خود را پیدا کنند. اژدهایان هم میتوانند نماد همین تعادل باشند؛ نیرویی که زمانی به اوج میرسد که زن و مرد، نه در برابر یکدیگر، بلکه در کنار هم قرار بگیرند.#خاندان_اژدها #مقاله #تحلیل #HOTD @Westerosir
قسمت پایانی فصل سوم خاندان اژدها به ۲۱ میلیون بیننده رسید!قسمت پایانی فصل سوم خاندان اژدها در سه روز نخست انتشار، ۲۱ میلیون بیننده در سراسر جهان جذب کرد که بیش از ۱۱ میلیون نفر از آنها در آمریکا بودند.#اخبار #خاندان_اژدها #آمار #HOTD @Westerosir
چرا یک دوئل مهم به جریان نبرد تامبلتون اضافه شد؟نویسندگان خاندان اژدها در مقایسه با کتاب آتش و خون جرج آر. آر. مارتین، تغییرات زیادی در نبرد تامبلتون ایجاد کردند. تی میکل، یکی از نویسندگان سریال، توضیح داد که چرا او و رایان کُندال، تصمیم گرفتند دوئلی میان دیمون تارگرین و جان راکستون را به نبرد اضافه کنند: زیرا این دو نفر که از طرفداران نغمهی یخ و آتش هستند، نتوانستند در برابر این فرصت که دو شمشیر فولاد والریایی افسانهای را، بهخصوص در دستان دو جنگجوی برجسته، در برابر یکدیگر قرار دهند؛ مقاومت کنند.سریال تا به حال کار چندانی با جان راکستون دلیر، یا شمشیر اجدادیاش، اورفنمیکر (یتیمساز) انجام نداده بود، اما این دوئل شاید حق مطلب را ادا کرده باشد.چرا دوئل دیمون تارگرین و جان راکستون به سریال اضافه شد؟در کتاب آتش و خون، شاهزاده دیمون در نبرد تامبلتون حضور ندارد، اما تغییراتی که در اقتباس تلویزیونی ایجاد شد باعث شد او در این نبرد حضور داشته باشد. میکل توضیح داد که وقتی او و کُندال متوجه شدند دیمون قرار است در این نبرد شرکت کند، هر دو مشتاق شدند او را در برابر راکستون قرار دهند.او به یاد میآورد: «رایان و من اول کار با هم نشستیم و گفتیم: "خب، دیمون قرار است در این نبرد باشد. این یعنی شمشیر دارکسیستر (خواهر تاریک) هم در این نبرد خواهد بود. جان راکستون هم اینجاست و او هم یک شمشیر فولاد والریایی به نام اورفنمیکر دارد.»میکل ادامه داد: «ما بهعنوان طرفدار، میخواستیم آن مبارزه را ببینیم. دو جنگجوی باتجربه، دو شمشیر فولاد والریایی، مبارزهی دو تا از شخصیتهای محبوبمان.»روی صفحهی نمایش چندین دقیقه زمان به دوئل میان جان دلیر و شاهزادهی سرکش اختصاص داده شده است؛ اما میکل اشاره کرد، اهمیت این رویارویی ممکن است برای طرفدارانی که کتاب را خواندهاند بیشتر باشد.جان راکستون دلیر کیست؟سر راکستون تقریباً در تمام قسمتهای فصل سوم خاندان اژدها ظاهر میشود و معمولاً در کنار لرد اورموند هایتاور است. سریال او را با یک مدل موی کاسهای مشخص به تصویر میکشد. او در تامبلتون بازوی قابلاعتماد و قدرتمند اورموند است. در کتاب مارتین، راکستون در میان سبزها بهعنوان فرماندهای افسانهای، تندخو و هراسانگیز شناخته میشود. او همچنین مسئول چندین مرگ مهم در جریان جنگ است؛ از جمله کشتن لرد اوون کاستین در نبرد هانیواین.خاندان راکستون خاندان کوچکی از ریچ است که قلمرو آن در نزدیکی مرز با سرزمینهای تاجوتخت قرار دارد. طبق کتاب دنیای یخ و آتش، خاندان راکستون ادعا میکند که خاندانی باستانی است و تبار خود را به یک ماجراجوی اندال میرساند که هزاران سال پیش از ورود تارگرینها به وستروس زندگی میکرد. مشخص نیست این خاندان واقعاً تا چه اندازه بانفوذ و قدرتمند است، اما در زمان داستان اصلی، هیچ شخصیت شناختهشدهای از خاندان راکستون وجود ندارد.احتمالاً اورفنمیکر در همان دورهای که بیشتر خاندانهای وستروسی شمشیرهای فولاد والریایی خود را به دست آوردند به خاندان راکستون رسیده باشد؛ یعنی از طریق تجارت، در طول دو قرن پیش از نابودی والریا. در آن زمان، اژدهاسالاران پایگاه خود را در دراگوناستون بنا کرده و فروش فولاد والریایی را با قیمتهای گزاف آغاز کردند. خاندان تارگرین حدود دوازده سال پیش از نابودی والریا، این پایگاه را به اقامتگاهی واقعی تبدیل کرد و این تجارت سرانجام از رونق افتاد.البته اورفنمیکر به هیچ وجه به اندازه شمشیر دیمون، دارکسیستر، یکی از دو شمشیر فولاد والریایی متعلق به خاندان تارگرین، نمادین نیست. در خاندان تارگرین، شمشیر بلکفایر بهعنوان شمشیر نمادین پادشاه شناخته میشود و دارکسیستر معمولاً به ماهرترین و مورداعتمادترین جنگجوی خاندان سپرده میشود که دیمون کاملاً با این توصیف مطابقت دارد. او از پیش از آغاز داستان خاندان اژدها، دارکسیستر را با خود حمل میکرده و در جوانی، زمانی که پادشاه جهریس تارگرین اول هنوز بر تخت آهنین نشسته بود، آن را به دست آورده است.نسخه تلویزیونی تامبلتوننویسندگان خاندان اژدها در این فصل تغییرات زیادی ایجاد کردند که به گفتهی خودشان «اثر پروانهای» داشتند و به نظر میرسد دوئل دیمون و جان راکستون نیز یک تصادف خوشایند بوده است. طبق توضیح میکل، او و کُندال از این فرصت استفاده کردند تا این دو جنگجو را در برابر یکدیگر قرار دهند؛ تا نشان دهند دلیل اصلی حضور دیمون در تامبلتون چیز دیگری بوده است. به گفتهی کندال، دیمون باید به عنوان بخشی از قوس داستانیاش در این فصل، در مرکز [این نبرد] قرار میگرفت.#خاندان_اژدها #HOTD @Westerosir
تفاوت اولین نبرد تامبلتون در کتاب و سریال «بخش سوم» «مطلب زیر حاوی اسپویل کتاب و سریال است.» همان اندازهای که نمیدانیم چه چیزی آن دو خائن را به انجام این خیانت وا داشت، در عوض از نبرد تامبلتون اطلاعات بسیاری میدانیم... شش هزار نفر از سربازان ملکه…تفاوت اولین نبرد تامبلتون در کتاب و سریال«بخش چهارم و پایانی» «مطلب زیر حاوی اسپویل کتاب و سریال است.» استاد اعظم مونکان نوشت: این نبرد، نمونهای کوچکشده از نبرد دشت آتش بود.تامبلتون در آتش سوخت و تمام مغازهها، خانهها، سپتها و همچنین مردم آن سوختند. نگهبانان از دروازهها و باروها در حالی که آتش گرفته بودند سقوط میکردند، یا در خیابانها، فریادزنان و چون مشعلهایی زنده، تلوتلو میخوردند. بیرون دیوار پرنس دیرون با تزاریون بر سرشان فرود آمد. پِیت لانگلیف از اسب به زیر کشیده و لگدمال شد، سر سِر گاریبالد گری با تیری از کمان زنبورکی از پا درآمد و سپس توسط شعلهی اژدها بلعیده شد. دو خائن شهر را با تازیانههای آتش از یک سو به سوی دیگر به آتش کشیدند. همانطور که قبلا اشاره کردیم متاسفانه در سریال، پرنس دیرون دلیر و تزاریون از قدرتنمایی در این نبرد حذف شدند.سر راجر کورن و مردانش آن زمان را انتخاب کردند تا رنگ حقیقی خود را نشان دهند و مدافعان دروازههای شهر را از دم تیغ گذراندند و آنها را به سوی مهاجمین پرتاب کردند. لرد اووین بورنی نیز درون قلعه همین کار را کرد و نیزهای از پشت در سینهٔ سر مرل دلیر فرو کرد.غارتی که در پی آن صورت گرفت، به اندازهی هر غارتی در تاریخ وستروس وحشیانه بود. تامبلتون، آن شهر بازرگانی پر رونق به خاکستر و اخگر نشست. هزاران نفر سوختند و به همان اندازه و در حالی که سعی میکردند تا در رودخانه شنا کنند، غرق شدند. بعدها بعضی گفتند که آنها خوششانس بودند، چون رحمی به نجاتیافتگان نشان داده نشد.مردان لرد فوتلی شمشیرهایشان را به زمین انداختند و تسلیم شدند، اما در عوض دستگیر شده و سرشان را از دست دادند. زنانی که از آتش در امان مانده بودند، حتی دختران هشت و ده ساله، بارها مورد تجاوز قرار گرفتند. پیرمردان و پسر بچهها از دم تیغ، گذرانده شدند، در حالی که اژدهایان از اجساد بدترکیب و در حال دود قربانیانشان تغذیه میکردند. تامبلتون هیچگاه به وضع سابق خود بازنگشت. با این که بعدها فوتلیها تلاش کردند بر روی ویرانهها «شهر جدید» را بنا کنند، اما شهر جدیدشان حتی یک دهم شهر قبلی نشد، زیرا عامهی مردم میگفتند که این زمینها نفرین شده است.کتاب آتش و خونپایان#خاندان_اژدها#کتاب#سریال #HOTD @westerosir