.🔻پس از ترک اعتیاد، سختترین کار برای من مادر شدن دوباره بود؛ داستان زن کانادایی که اعتماد دخترش ر…
انتشار: 2026/07/18 03:09 UTC
.🔻پس از ترک اعتیاد، سختترین کار برای من مادر شدن دوباره بود؛ داستان زن کانادایی که اعتماد دخترش را پس گرفت 🔹 یک زن اهل Sudbury در انتاریو میگوید سختترین بخش رهایی از اعتیاد، ترک مواد نبود؛ بلکه دوباره یاد گرفتن نقش مادری و بازسازی رابطه با دخترش بود.🔹 خانم Melissa MacMillan توضیح میدهد که در سال ۲۰۲۱، زمانی که پاک شد، فکر میکرد بزرگترین چالش زندگیاش دور ماندن از اعتیاد است. اما بعدها فهمید بازگرداندن اعتماد دخترش، مسیری بسیار سختتر خواهد بود. 🔹 دختر او Eden که تنها ۴ سال داشت، به دلیل شرایط زندگی ملیسا، از جمله اعتیاد و یک رابطه آزاردهنده، نزد پدربزرگ و مادربزرگش بزرگ شد. 🔹 ملیسا میگوید دخترش از کودکی یاد گرفته بود که او را دوست دارد، اما نمیتواند همیشه روی او حساب کند. 🔹 وقتی ملیسا در سال ۲۰۲۳ دوباره حضانت دخترش را به دست آورد و با او زندگی مشترک را شروع کرد، متوجه شد رابطه آنها مثل یک رابطه معمولی مادر و دختر نیست. 🔹 دخترش که آن زمان ۱۵ ساله بود، او را بیشتر شبیه یک دوست یا خواهر بزرگتر میدید، نه مادری که قوانین خانه را تعیین میکند.🔹 ملیسا مجبور شد بین محبوب بودن نزد دخترش و مادر بودن یکی را انتخاب کند. 🔹 زمانی که Eden رفتارهای پرخطر داشت و مواد را امتحان میکرد، به او گفت یا باید به مرکز ترک اعتیاد برود یا خانه را ترک کند. این تصمیم برای ملیسا بسیار دردناک بود، اما میدانست نجات دادن فرزند از پیامد انتخابهایش همیشه به معنی کمک کردن نیست.🔹 حالا که دو سال از آن زمان گذشته، Eden پاک است، خانه خودش را دارد و زندگی مستقلی ساخته است. 🔹 ملیسا میگوید جالب اینجاست که رابطه واقعی مادر و دختر آنها زمانی شکل گرفت که Eden از خانه رفت.🔹 اعتماد دوباره با یک اتفاق بزرگ برنگشت؛ بلکه با صدها لحظه کوچک ساخته شد: پاسخ دادن به تماسها، انجام دادن قولها، خریدن مواد غذایی، رساندن دارو و نشان دادن اینکه ملیسا واقعا کنار دخترش میماند.🔹 او میگوید رابطهشان کامل نیست و سالهای از دسترفته هرگز برنمیگردد، اما امروز وقتی Eden به مادرش نیاز دارد، با او تماس میگیرد؛ و این بار ملیسا واقعا همان مادری است که همیشه میخواست باشد.—————-@thefuturechildren
پستهای تلگرام — آینده ی کودکان :بساز از حالا
.خانواده ماکان نصیری، دانشآموز مینابی که در روز تولدش قربانی بمباران مدرسه میناب شد، در سالگرد بمباران اتمی هیروشیما به ژاپن سفر کردند.به گزارش ایسنا، «گروههای صلحطلب هیروشیما» با هماهنگی «موزه صلح تهران» از خانواده ماکان نصیری برای حضور در مراسم هشتاد و یکمین سالگرد بمباران اتمی هیروشیما دعوت کردند.عطیه راهینژاد، مادر ماکان نصیری در دیدار با کازومی ماتسویی، شهردار هیروشیما به نمایندگی از خانواده خود و دیگر قربانیان مدرسه میناب، گزارشی کوتاه از بمباران این مدرسه ارائه داد و گفت: « ما این مسیر طولانی را طی کردیم تا صدای فرزندمان و کودکانی را که قربانی جنگ میشوند به گوش مردم جهان برسانیم.»عطیه راهینژاد با یادآوری فاجعه هیروشیما و مدرسه میناب ادامه داد: «باید هشداری برای جهان امروز و مانعی در برابر تکرار رنج کودکان در جنگهای جدید باشد.»ماکان نصیری، دانشآموز هفتساله کلاس اول و آخرین فرزند یک خانواده چهارنفری بود که پس از حمله موشکی به مدرسه شجره طیبه میناب مفقودالاثر شد و بقایای پیکرش هرگز پیدا نشد.به گفته مقامهای قضایی، در جریان جستجو تنها یک لنگه کفش و بخشی از لباس او که یک پولیور آبی بود، از زیر آوار بیرون کشیده شد.امیرعلی جداوی دومین دانشآموز مفقودالاثر این حادثه است که خانواده او تا چند ماه نامش را رسانهای نکردند. پدر امیرعلی گفته بود به دلیل باردار بودن همسرش، نمیخواست خبر مفقود شدن فرزندشان فشار روحی بیشتری به او وارد کند.از امیرعلی نیز بقایای محدودی پیدا شد و هویت او بر اساس یک لنگه کفش سبز مدرسه و بخشی از یک بافت نرم احراز شد.مسیحا سالاری نیز سومین دانشآموزی است که در فهرست مفقودالاثران فاجعه میناب قرار گرفته است. بر اساس گزارشهای منتشرشده، پزشکی قانونی اعلام کرده بقایای پیکر او بر اثر شدت حرارت کاملا سوخته و از بین رفته است و تنها یک لنگه کفش نیمسوخته از او به دست آمده است.روز ۹ اسفند ۱۴۰۴، در نخستین روز حملات آمریکا و اسرائیل به ایران، مدرسه «شجره طیبه» در میناب هدف حمله موشکی قرار گرفت؛ بهگفته مقامهای ایران، در جریان فاجعه میناب ۱۶۸ نفر کشته شدند. ۱۲۳ نفر از آنان کودکان زیر ۱۳ سال بودند. ۲۶ نفر از کارکنان مدرسه و ۵ نفر از والدین هم در پی برخورد سه موشک به این مدرسه، کشته شدند.@thefuturechildren
🔻🔻آیا آنچه در ایران، تحت عنوان «تحصیل (آموزش) در خانه» ارائه میشود، واقعاً تحصیل در خانه است؟✍ علی نوری دانشیار برنامهریزی درسی دانشگاه ملایر 🔳 تحصیل در خانه (Homeschooling) ابتکار جدیدی نیست. پیش از شکلگیری و گسترش نظامهای مدرسهای مدرن، در جوامع مختلف آموزش فرزندان اغلب در خانه و توسط والدین انجام میشد. با گسترش آموزش عمومی و اجباری، مدرسه به شکل غالب سازماندهی آموزش کودکان تبدیل شد و آموزش انحصاری در خانه تا میانه قرن بیستم به پدیدهای نسبتاً نادر تبدیل شد. جنبش مدرن تحصیل در خانه از اواخر دهه ۱۹۶۰ و بهویژه در دهه ۱۹۷۰، تحت تأثیر جریانهای مختلف اصلاح آموزش و منتقدان مدرسه مدرن، دوباره رشد کرد و بهتدریج به یک انتخاب آموزشی سازمانیافته و جنبشی اجتماعی تبدیل شد (برای مطالعه تاریخ تحصیل در مدرسه اینجا را بخوانید).⚪️ امروزه تحصیل در خانه به یکی از انتخابهای خانوادهها در نقاط مختلف جهان تبدیل شده است، اگرچه درباره پیامدهای آن هنوز نمیتوان به سادگی داوری کرد.یک مرور سيستماتيک در سال ۲۰۱۷ نشان داد طبق نتایج بیشتر مطالعات، دانشآموزان تحصیل در خانه در مقایسه با دانشآموزان مدارس معمولی عملکرد تحصیلی بهتری دارند. به لحاظ رشد اجتماعی و عاطفی نیز از ۱۵ مطالعه مرور شده، ۱۳ مطالعه از بهتر بودن عملکرد گروه تحصیل در خانه حمایت کردهاند. اما مرور سيستماتيک دیگری که بتازگی منتشر شده، تصویر محتاطانهتری ارائه میدهد: از ۲۴ مطالعه مربوط به پیشرفت تحصیلی، ۱۵ مطالعه (۶۲٪) نتایج مثبت؛ در رشد اجتماعی و عاطفی، ۱۶ مطالعه از ۲۵ مطالعه (۶۴٪) نتایج مثبت؛ و در موفقیت در بزرگسالی، ۱۳ مطالعه از ۲۴ مطالعه (۵۴٪) نتایج مثبت گزارش کردند. بنابراین، شواهد نشان میدهند که تحصیل در خانه میتواند با پیامدهای مثبت همراه باشد، اما این یافتهها به معنای اثبات برتری آن بر مدرسه نیستند؛ بهویژه آنکه بخش مهمی از پژوهشها غیرآزمایشیاند و تفاوتهای مشاهدهشده ممکن است تا حدی به ویژگی خانوادههایی مربوط باشد که این شیوه را انتخاب میکنند (معمولا خانوادههای دارای تحصیلات عالی و موقعیت اجتماعی-اقتصادی بالا این شکل آموزش را انتخاب میکنند).⚫️ در ایران نیز این موضوع اخیراً مورد استقبال در فضای عمومی قرار گرفته و بهتدریج وارد ادبیات پژوهشی شده است. پژوهش نشان داده عواملی مانند فضای رقابتی مدارس، نارضایتی از برنامه درسی و روشهای تدریس، بیتوجهی به استقلال کودک در مدارس و از طرف دیگر امکان توجه به علایق و نیازهای کودک، علاقه و تمایل والدین به پذیرش مسئولیت بیشتر در آموزش فرزند، در گرایش آنان به تحصیل در خانه نقش داشتهاند.🔲 به هر حال، مفهوم «آموزش در خانه» ترجمه رایج برای homeschooling معنای این مفهوم را بدرستی منتقل نمیکند. واژه schooling به آموزش رسمی اشاره دارد که معنایش آموزشی است که به دریافت گواهینامه آکادمیک منجر میشود. در ایران، بیشتر با مفهوم «تحصیل» ادراک میشود از همین رو، «تحصیل در خانه» را مناسبتر از «آموزش در خانه» میدانم.🔶 تحصیل در خانه به معنای واگذاری تمام مسئولیت تحصیل فرزند به خانواده نیست. خانوادهها ممکن است برای بخشی از آموزش با خانوادههای دیگر همکاری کنند یا از خدمات آموزشی بیرونی استفاده کنند. مثلا در یک شکل «گروه یادگیری» (Learning Pod)، چند خانواده برای ایجاد یک محیط یادگیری کوچک با یکدیگر همکاری میکنند؛ یا در «همکاری آموزش خانگی» (Homeschool Co-op)، خانوادههای انتخابکننده تحصیل در خانه بخشی از فعالیتهای آموزشی را بهصورت مشترک سازماندهی میکنند.☑️یکی از شکلهای مهم دیگر، «تحصیل در خانه هیبریدی» (Hybrid Homeschooling) است که در آن تحصیل خانگی با برخی شکلهای آموزش موسسهای ترکیب میشود. بنابراین، تحصیل در خانه هیبریدی را بهتر است نه همسان تحصیل درخانه، بلکه یکی از ترتیبات ترکیبی آن بدانیم. در ایران نیز این مدل در حال رشد است؛ پژوهش نشان میدهد که این رویکرد در ایران تازه مورد توجه قرار گرفته و مجریان این مدل به طور کامل آن را اجرا نمیکنند.🟢حرکت به سوی شکلهای هیبریدی میتواند مسیر قابلتأملتری باشد؛ البته به شرط آنکه موسسه بتواند به خوبی «داربستسازی» کند، یعنی منابع و راهنمایی فراهم کند و به تدریج توان خانواده برای هدایت تحصیل کودک را افزایش دهد.🟣چنانچه مؤسسه کار برنامهریزی درسی، تدریس، ارزشیابی و بخش عمده مسئولیت تحصیل را بر عهده بگیرد، دیگر نباید آن شکل آموزش را تحصیل در خانه نامید. این وضعیت میتواند به «آموزش سایه» (Shadow Education)، یعنی آموزش خصوصی مکمل در کنار نظام رسمی، نزدیک شود؛ یا اگر مؤسسه مستقلی گروه کوچکی از دانشآموزان را با برنامه و سازماندهی مستقل آموزش دهد، ممکن است بیشتر به «ریزمدرسه» (Microschool) یا مدرسه خصوصی کوچکمقیاس شباهت داشته باشد.@eduneuro@thefuturechildren
چرا کودکنما بودن زیبا شد؟«کودکسازی» زنانآیا «زیبایی» زنانه در فرهنگ امروز به نوعی «کودکخواهی پنهان» (پدوفیلی) آغشته شده است؟ وقتی «سادگی» و «لطافت» به معنای «رفتار کودکانه» تعریف میشود، چه چیزی در ناخودآگاه جامعه در حال تخریب است؟ بیایید این نقاب زیبا را برداریم.فرهنگ مصرفگرا، با تزریق استانداردهای بصری کودکانه، در حال ساخت «زن ابدی نابالغ» است.ریشهی این ماجرا در تمامی فرهنگ پدرسالار برای کنترل است؛ زنی که کودکنما باشد، «خطرناک» نیست، «مطیع» است و قدرت تحلیل ندارد. درواقع، «زیبایی» به مثابه لباسی است که روی یک ساختار قدرت کشیده شده تا آن را عادیسازی کند.این انحراف در سه سطح خود را نشان میدهد:۱. فیلترها و میکاپ: ترجیح چهرههایی که ویژگیهای نوزادگونه دارند (مثل چشم درشت) و خطوط بلوغ را پاک میکنند.۲. ادبیات کلامی: استفاده از لحن کودکانه (Baby talk) در بزرگسالی.۳. رفتار اجتماعی: ستایش وابستگی و ناتوانی در تصمیمگیری به عنوان «دلبری زنانه».وقتی فرهنگ، ویژگیهای «کودکانه» را به عنوان «استاندارد جذابیت زنانه» معرفی میکند، عملاً «میل جنسی بزرگسال» را به سمت ویژگیهای کودکوار سوق میدهد. این «پدوفیلی فرهنگی» یا میل به کودکخواهی زمانی رخ میدهد که جامعه با ستایش معصومیت تصنعی، قیف میل به «کودکوارگی» را میسازد. این دستکاری رسانهای، مغز را در وضعیتی قرار میدهد که سیستم پاداش، به جای لذت از «سوژهی بالغ» (کسی که صاحب قدرت و هویت است)، به «ابژهی کودکگونه» تمایل پیدا میکند. در واقع، مرز بین تحسین زیبایی و بهرهکشی انحرافی در ناخودآگاه جمعی مخدوش میشود.این بحث، بحث «زشت یا زیبا» نیست؛ بحث «بلوغ یا اَسارت» است.وقتی فرهنگ ما مدام بر «کودکبودن زن» تأکید میکند، در حال بازتولید نیاز به کنترل است. زنانگی اصیل در «قدرت»، «بلوغ» و «فهم جهان» است، نه در «معصومیت ساختگی».«زیبایی» اگر در مرزهای «کودکبودگی» زندانی شود، دیگر ستایش شکوه زنانه نیست؛ بلکه بازتولید همان ساختارهای سلطهای است که بلوغ را تهدیدی برای خود میبینند.وقتی «معصومیت ساختگی» به استاندارد اصلی جذابیت تبدیل میشود، آیا ما در حال تحسین زیبایی هستیم یا در حال عادیسازی یک انحراف عمیق در ناخودآگاه جمعی؟#زیبایی #بدن_زن▫️ravan_technique@Zane_Ruz_Channel@thefuturechildren
اگر دوست دارید فرزندتون در سال تحصیلی جدید، از یادگیری و درس خوندن در دل طبیعت لذت ببره؛ 🌿ظرفیت محدود باقیمانده را از دست ندهید.💚📞 برای هماهنگی و ثبتنام با شماره زیر تماس بگیرید،📩 و یا در بله پیام بگذارید.09199070292@kakoosha@thefuturechildren
بازیهای حسی-حرکتی برای پیشدبستانیها: ایدههای کاربردی در خانه و مهد کودک 🧸🏡بازیهای حسی-حرکتی فعالیتهایی هستند که کودک در آنها با استفاده از حواس پنجگانه و حرکت بدن، محیط اطرافش را کشف میکند. 🌍 لمس آب و شن، فشردن خمیر، راه رفتن روی مسیرهای مختلف، پریدن، تعادلگرفتن، گرفتن توپ و بازی با مواد طبیعی، نمونههایی از این بازیها هستند. 🎨🧱کودک پیشدبستانی فقط با گوشدادن و تماشا کردن یاد نمیگیرد؛ او نیاز دارد لمس کند، حرکت کند، آزمایش کند و نتیجه کارش را ببیند. 🏃♂️👀 بازیهای حسی-حرکتی این فرصت را فراهم میکنند و در عین سادگی، به رشد جسمی، شناختی، زبانی و اجتماعی کودک کمک میکنند. 🌱🧠در این مقاله، مجموعهای از بازیهای کاربردی و کمهزینه را معرفی میکنیم که والدین و مربیان میتوانند در خانه یا مهدکودک اجرا کنند. 🏠🏫لینک خواندن مقاله در آموزک:https://amoozak.org/omD7mz 🔗⭐️@koodaki_org 📱@thefuturechildren
