سمتِ تاریکِ کلمات دیشب که پناه بردم به کتابفروشی، اول همانی را برداشتم که بهخاطرش رفته بودم و بعد…
انتشار: 2026/08/11 05:40 UTCدریافت: 2026/08/13 16:50 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/13 16:50 UTC
سمتِ تاریکِ کلمات دیشب که پناه بردم به کتابفروشی، اول همانی را برداشتم که بهخاطرش رفته بودم و بعد قفسهی کتابهای داستانی را زیر و رو کردم تا ببینم کدامش میگیردم. سمت تاریک کلمات، حسین سناپور. مجموعهداستانهای نوشتهشده در دههی هشتاد. کتاب باریکی که لابد قیمتش برای ما فقیرفقرا هم زیاد نیست. با همین معیارها از قفسه بیرون کشیدم و خریدمش. آنقدر قبلیها را ورق زده بودم که لای اینیکی را باز نکردم. امروز صبح که به فهرست نگاه میکنم، عنوان هر داستان دارد دل میبرد: خواب مژههاتخیابانهای نیمهشب کابوس بیداری با تو حرف میزنم، با تودلم سنگین، زبانم تلخ بگذار همینطور ادامه پیدا کند برکهی من خانه باید خانه باشد آقای کتابفروش، گفت که مصطفا مستور کتاب سمت روشن زندگی را نوشته که سمت تاریک کلمات را دیس کرده باشد. آن را نمیخواهی؟ گفتم نه. من همینجا، در سمت تاریک کلماتم و سمت روشن زندگیام، اگر هم نوشتنی باشد، باید خودم بنویسم و کلمات دیگران به کارم نمیآید. مگر میشود اسم مصطفا مستور بیاید و یاد تو نیفتم؟ آن روز که گفتم چند قدم باهاش فاصله دارم، گفتی روی ماه او را ببوس! از همان شوخیهایی که فکر میکردی خیلی هم بامزه است! چقدر من از این بیمزهبازیها بدم میآمد. به هر حال، من حتا به مستور مدیونم، بی آنکه خودش بداند. میخواستم سمت تاریک کلمات را، بعد از اینکه تمام شد، در یک نوشته معرفی کنم، اما دیدم صبرم نمیرسد. پس اینیکی را مقدمهوار نوشتم، به این امید که دربارهی هر داستان هم بعد از اینکه خواندم، جداگانه چیزکی بنویسم. دربارهی آن کتابی که دیشب بهخاطرش رفتم کتابفروشی، در فرصت مناسب، مطلب جداگانهای خواهم نوشت. یادم هست یک بار گفتم که رازی در میان هست، گفتی: «به من که دیگه بگو.» و حالا در جواب اینکه دیشب بهخاطر چه کتابی تا آن سر شهر رفتم را «دیگه تو که باید بدونی.»#کتاب
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 1 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — ترجمانک | فاطمه مدیحی بیدگلی
سعدی وقتی میخواد بگه تو نسخهای از من رو دیدی، که بقیه حتا نمیدونستند که وجود داره، وقتی میخواد بگه تو با همه برای من فرق داری: با تو برآمیختنم آرزوست وز همهکس وحشت و بیگانگی#ادبیاتدانی
به بختِ تیشهی فرهاد زادهام، که مراهمیشه کار به دلهای همچو سنگ افتدصامت اصفهانی
سیتیزن دل پاکتم من، برای شما نسل جدیده. من هنوز همونجام که شجریان از دیوان شمس میخونه، در دل و جان خانه کردی عاقبت.یادش بهخیر اون عتیقهی عزیز که وقتی ازش پرسیدم خوانندهی محبوبت کیه؟ جواب داد که من که سنتیکارم، شجریان،.... یهجوری حرفهاش رو حفظم، انگار قراره توی امتحان بیاد. شاید هم الان در محضر آزمون الهی باشم. :)
فراموشت کنم شاید، گره از مشکلم وا شهT.me/tarjomanak
سرشارم از دلشورههای قوری چینیبر صورتم چسباندهام گُلخند تزیینیدمنوشها از اضطراب من نمیکاهندآنقدر بد دیدم که بدبینم به خوشبینیدست و دلم میلرزد و کو آن که برداردبا دستمالش لکهها را از دل سینیعصر است و کمکم میرسد از راه تنهاییمهمان هرروزه، نه گل دارد، نه شیرینیمیبوسدم، هرچند میدانم که میپایداز لای در، همسایهی دلتنگ پایینیتنهاییام مردیست شاید سیچهلساله(کاری ندارد غم به این ارقام تخمینی)عطرِ خوشِ آوازِ او در خانه میپیچدزیر صدایش تکنوازیهای لاچینیدر آشپزخانه، پذیرایی، اتاق خوابهمپای من بودهست در یک سیر تکوینیهرشب برایم حافظانه شعر میخواندبا تکیه روی نسخهی علامه قزوینی*هرصبح دل کندن از آن تنهایی معصومهرصبح گیجی در تجمعهای ماشینیتا عصر با سرگیجه سگدو میزنم در خودراحت نخواهم شد از این دوهای تمرینیعصر است، پس کی میرسد از راه تنهایی؟آرامشم را پس بده، دنیای نفرینی!کبری موسوی قهفرخیاولین باری که با این شعر روبهرو شدم، گمان کردم که شعری از سید مهدی موسوی است. یادآور سبک او در برخی اشعار بود.
I’m hooked on چطور مستقل فکر کنیم؟ تفکر انتقادی و هنر پرسشگری (۶۴) on Castbox. Check out this episode! castbox.fm/vd/868713542%D8%A7%DB%8C%D9%86 پادکست امروز از بهاره به سمانه رسیده و از سمانه به من و از من به شما. بهقول جهان با من برقص، این قرض توئه به نفر بعدی. اگر بودی، فقط به تو میرسید. پس ببین که نبودت، چقدر برکت داره. :)دلم میخواست دربارهی این موضوع با هم حرف بزنیم و سرشار بشیم. T.me/tarjomanak