به دوستم فکر میکنم این روزها، که گفت از تکرار کارهای خانه خسته است. که گفت امشب در سر شوری دارد. گ…
انتشار: 2026/08/10 06:57 UTCدریافت: 2026/08/12 01:40 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/12 01:40 UTC
به دوستم فکر میکنم این روزها، که گفت از تکرار کارهای خانه خسته است. که گفت امشب در سر شوری دارد. گفت که سرش پر از ایده است که بنویسد، اما کارهای هر روزهی خانه مجال نمیدهد.به آنیکی فکر میکنم که میرود کلاس نویسندگی و کاش دخترش که بزرگتر شود به خودش نزدیکتر شود. به خود بودهاش پیش از مادرشدگی. به خودم فکر میکنم که نه مادرم، نه ایدهای توی سرم میچرخد و یاد آدمهایی میافتم که به من حس ناکافیبودن دادند. وقتی گفتم که هر کاری از دستم برمیآمده انجام دادهام، پرسیدند که چند تا کتاب نوشتهام؟ به خودم فکر میکنم که به همان اندازه که نوشتن را دوست دارم، از آن بیزارم. عشقم به نوشتن هم، انگار مثل عشق به آدمها، حیف و حرام شد و شما که کار و زندگی و شغلتان با نوشتن گره نخورده، نمیدانید چه میگویم؟ پس بهتر است پیش از آن که مرا به باد انتقاد بگیرید، لب فرو بندید. انگار دیگر نوشتن را وقتی دوست دارم که قدر دانسته شود. انگار دیگر دوست ندارم شغلم باشد. مطمئنم که اگر نوشتن برایم علاقه و سرگرمی بود و با آن امرار معاش نمیکردم، قطعاً طور دیگری دوستش داشتم. به تمام کسانی که در این جرگه قرار میگیرند، غبطه میخورم و کاش که من هم از آنها بودم.خستهام؟ بیزارم؟ دلزدهام؟ دلتنگم؟ دلتنگم. دلتنگم. دلتنگم و بیش از این چیزی نمیدانم.#ناگهاننوشت
پستهای تلگرام — ترجمانک | فاطمه مدیحی بیدگلی
سعدی وقتی میخواد بگه تو نسخهای از من رو دیدی، که بقیه حتا نمیدونستند که وجود داره، وقتی میخواد بگه تو با همه برای من فرق داری: با تو برآمیختنم آرزوست وز همهکس وحشت و بیگانگی#ادبیاتدانی
به بختِ تیشهی فرهاد زادهام، که مراهمیشه کار به دلهای همچو سنگ افتدصامت اصفهانی
سیتیزن دل پاکتم من، برای شما نسل جدیده. من هنوز همونجام که شجریان از دیوان شمس میخونه، در دل و جان خانه کردی عاقبت.یادش بهخیر اون عتیقهی عزیز که وقتی ازش پرسیدم خوانندهی محبوبت کیه؟ جواب داد که من که سنتیکارم، شجریان،.... یهجوری حرفهاش رو حفظم، انگار قراره توی امتحان بیاد. شاید هم الان در محضر آزمون الهی باشم. :)
فراموشت کنم شاید، گره از مشکلم وا شهT.me/tarjomanak
سرشارم از دلشورههای قوری چینیبر صورتم چسباندهام گُلخند تزیینیدمنوشها از اضطراب من نمیکاهندآنقدر بد دیدم که بدبینم به خوشبینیدست و دلم میلرزد و کو آن که برداردبا دستمالش لکهها را از دل سینیعصر است و کمکم میرسد از راه تنهاییمهمان هرروزه، نه گل دارد، نه شیرینیمیبوسدم، هرچند میدانم که میپایداز لای در، همسایهی دلتنگ پایینیتنهاییام مردیست شاید سیچهلساله(کاری ندارد غم به این ارقام تخمینی)عطرِ خوشِ آوازِ او در خانه میپیچدزیر صدایش تکنوازیهای لاچینیدر آشپزخانه، پذیرایی، اتاق خوابهمپای من بودهست در یک سیر تکوینیهرشب برایم حافظانه شعر میخواندبا تکیه روی نسخهی علامه قزوینی*هرصبح دل کندن از آن تنهایی معصومهرصبح گیجی در تجمعهای ماشینیتا عصر با سرگیجه سگدو میزنم در خودراحت نخواهم شد از این دوهای تمرینیعصر است، پس کی میرسد از راه تنهایی؟آرامشم را پس بده، دنیای نفرینی!کبری موسوی قهفرخیاولین باری که با این شعر روبهرو شدم، گمان کردم که شعری از سید مهدی موسوی است. یادآور سبک او در برخی اشعار بود.
I’m hooked on چطور مستقل فکر کنیم؟ تفکر انتقادی و هنر پرسشگری (۶۴) on Castbox. Check out this episode! castbox.fm/vd/868713542%D8%A7%DB%8C%D9%86 پادکست امروز از بهاره به سمانه رسیده و از سمانه به من و از من به شما. بهقول جهان با من برقص، این قرض توئه به نفر بعدی. اگر بودی، فقط به تو میرسید. پس ببین که نبودت، چقدر برکت داره. :)دلم میخواست دربارهی این موضوع با هم حرف بزنیم و سرشار بشیم. T.me/tarjomanak