«درخت خون» رو امروز تو بیبرقی شروع کردم، جلوی پنجره تا وقتی که نور خورشید کامل بره؛ شد ۴۹ صفحه. چق…
انتشار: 2026/08/05 19:40 UTCدریافت: 2026/08/09 14:58 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/09 14:58 UTC
«درخت خون» رو امروز تو بیبرقی شروع کردم، جلوی پنجره تا وقتی که نور خورشید کامل بره؛ شد ۴۹ صفحه. چقدر دلم به حال خودم سوخت. نسخهای که دستمه سال ۱۴۰۱ با تیراژ ۵۰۰ نسخه و به قیمت ۴۲ تومن چاپ شده، اما امروز چه قیمت و تیراژی داره؟ اصلا تجدید چاپ میشه؟ دلم به حال خودم سوخت اگه روزی بیاد و داستان بلند ایرانی در دسترس نباشه: نویسنده ننویسه، یا بنویسه و ناشر قبول نکنه، یا اصلا ناشری نباشه که قبول کنه، گیرم که چاپ شد اما خواننده میلی به خوندنش نداشته باشه، یا اینکه خوانندهای نباشه که بخونه...چقدر پیچدرپیچ و باورنکردنی! مثل یه کابوس غیرواقعی به نظر میرسه، اما مگه حالا کسی باورش میشه که تو همین یه سال گذشته چه گردنههایی رو رد کرده و زنده به امروز رسیده؟ ادبیات معاصر فارسیم به همین ترتیب زنده میمونه و به فردا میرسه؛ اما ای کاش وقتی رسید، هیچ به ذهن کسی خطور نکنه که شرایط و ممیزیهای این دوره، موجب شکوفاییش شدن؛ این کاریترین ضربهایه که میشه به بازمانده زد، انگار که بگی اگه خطری تو مسیرت نبود، ساخته و پرداخته نمیشدی و ارزشی که حالا داری رو نداشتی و به کل منکر شد و به فراموشی سپرد که این خطر ، چه عمری از بازمانده تباه کرده و فرصتهایی که میشد باهاشون بیشتر درخشید رو سوزونده...
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 1 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — ترجمانک | فاطمه مدیحی بیدگلی
سعدی وقتی میخواد بگه تو نسخهای از من رو دیدی، که بقیه حتا نمیدونستند که وجود داره، وقتی میخواد بگه تو با همه برای من فرق داری: با تو برآمیختنم آرزوست وز همهکس وحشت و بیگانگی#ادبیاتدانی
به بختِ تیشهی فرهاد زادهام، که مراهمیشه کار به دلهای همچو سنگ افتدصامت اصفهانی
سیتیزن دل پاکتم من، برای شما نسل جدیده. من هنوز همونجام که شجریان از دیوان شمس میخونه، در دل و جان خانه کردی عاقبت.یادش بهخیر اون عتیقهی عزیز که وقتی ازش پرسیدم خوانندهی محبوبت کیه؟ جواب داد که من که سنتیکارم، شجریان،.... یهجوری حرفهاش رو حفظم، انگار قراره توی امتحان بیاد. شاید هم الان در محضر آزمون الهی باشم. :)
فراموشت کنم شاید، گره از مشکلم وا شهT.me/tarjomanak
سرشارم از دلشورههای قوری چینیبر صورتم چسباندهام گُلخند تزیینیدمنوشها از اضطراب من نمیکاهندآنقدر بد دیدم که بدبینم به خوشبینیدست و دلم میلرزد و کو آن که برداردبا دستمالش لکهها را از دل سینیعصر است و کمکم میرسد از راه تنهاییمهمان هرروزه، نه گل دارد، نه شیرینیمیبوسدم، هرچند میدانم که میپایداز لای در، همسایهی دلتنگ پایینیتنهاییام مردیست شاید سیچهلساله(کاری ندارد غم به این ارقام تخمینی)عطرِ خوشِ آوازِ او در خانه میپیچدزیر صدایش تکنوازیهای لاچینیدر آشپزخانه، پذیرایی، اتاق خوابهمپای من بودهست در یک سیر تکوینیهرشب برایم حافظانه شعر میخواندبا تکیه روی نسخهی علامه قزوینی*هرصبح دل کندن از آن تنهایی معصومهرصبح گیجی در تجمعهای ماشینیتا عصر با سرگیجه سگدو میزنم در خودراحت نخواهم شد از این دوهای تمرینیعصر است، پس کی میرسد از راه تنهایی؟آرامشم را پس بده، دنیای نفرینی!کبری موسوی قهفرخیاولین باری که با این شعر روبهرو شدم، گمان کردم که شعری از سید مهدی موسوی است. یادآور سبک او در برخی اشعار بود.
I’m hooked on چطور مستقل فکر کنیم؟ تفکر انتقادی و هنر پرسشگری (۶۴) on Castbox. Check out this episode! castbox.fm/vd/868713542%D8%A7%DB%8C%D9%86 پادکست امروز از بهاره به سمانه رسیده و از سمانه به من و از من به شما. بهقول جهان با من برقص، این قرض توئه به نفر بعدی. اگر بودی، فقط به تو میرسید. پس ببین که نبودت، چقدر برکت داره. :)دلم میخواست دربارهی این موضوع با هم حرف بزنیم و سرشار بشیم. T.me/tarjomanak