یکی از اتفاقات جالب زندگیم هم این بود که یک بار با دوستی دربارهی دوست دیگری حرف میزدم. با همین ل…
انتشار: 2026/07/30 12:24 UTCویرایش: 2026/08/01 00:07 UTCدریافت: 2026/08/02 00:12 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/02 00:12 UTC
یکی از اتفاقات جالب زندگیم هم این بود که یک بار با دوستی دربارهی دوست دیگری حرف میزدم. با همین لفظ دوستم. پرسید اسم دوستت چیه و من گفتم که فامیلیش مثل فامیلی توئه.در حالی که دوستانم همشهری هم نبودند. از اون جالبتر این بود که دختری به نام مدیحا در این دنیا وجود داشت و من صرف اطلاع از نامش، کتابم رو بهش هدیه دادم. در تقدیمنامه هم نوشتم: «تقدیم به او که نام کوچکش، شبیهترین است به نامخانوادگیام.»البته این نکته رو هم بگم، کافیه کمی از کاشان فاصله بگیرم، دیگه جمعیت قابلتوجهی بهجای خانم مدیحی، من رو به خانم بیدگلی میشناسند. بهمرور، بیدگلی هم سربریده شد و شدم گلی.البته خودم خیلی وقتها به تأسی از جیمز باند و بهویژه در جمعهای جدید، خودم رو اینطور معرفی میکردم: بیدگلی هستم، گلی بیدگلی. :) خودم هم دوست دارم، به یاد آهنگ گلی خوشگلی و گلی در دنیای تو ساعت چند است؟ که فرهاد یروان، بهش میگفت تو فرق داشتی گلی.هیچچیز تلختر از این نیست که اونی که به چشم تو با همه فرق داره، تو رو مثل بقیه ببینه و براش فرقی با بقیه نداشته باشی. البته که حواسم بود، هر وقت که گلیجان خطابم کردی، بعدش بیرحمانهترین جملات رو به سمتم روانه کردی و اسمش گذاشتی رک و راست. حقش این بود که در جوابت بگم گلیجان و کوفت! اما من مثل تو بیرحم نبودم و نیستم.#نامت_را_به_من_بگو
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 1 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — ترجمانک | فاطمه مدیحی بیدگلی
سعدی وقتی میخواد بگه تو نسخهای از من رو دیدی، که بقیه حتا نمیدونستند که وجود داره، وقتی میخواد بگه تو با همه برای من فرق داری: با تو برآمیختنم آرزوست وز همهکس وحشت و بیگانگی#ادبیاتدانی
به بختِ تیشهی فرهاد زادهام، که مراهمیشه کار به دلهای همچو سنگ افتدصامت اصفهانی
سیتیزن دل پاکتم من، برای شما نسل جدیده. من هنوز همونجام که شجریان از دیوان شمس میخونه، در دل و جان خانه کردی عاقبت.یادش بهخیر اون عتیقهی عزیز که وقتی ازش پرسیدم خوانندهی محبوبت کیه؟ جواب داد که من که سنتیکارم، شجریان،.... یهجوری حرفهاش رو حفظم، انگار قراره توی امتحان بیاد. شاید هم الان در محضر آزمون الهی باشم. :)
فراموشت کنم شاید، گره از مشکلم وا شهT.me/tarjomanak
سرشارم از دلشورههای قوری چینیبر صورتم چسباندهام گُلخند تزیینیدمنوشها از اضطراب من نمیکاهندآنقدر بد دیدم که بدبینم به خوشبینیدست و دلم میلرزد و کو آن که برداردبا دستمالش لکهها را از دل سینیعصر است و کمکم میرسد از راه تنهاییمهمان هرروزه، نه گل دارد، نه شیرینیمیبوسدم، هرچند میدانم که میپایداز لای در، همسایهی دلتنگ پایینیتنهاییام مردیست شاید سیچهلساله(کاری ندارد غم به این ارقام تخمینی)عطرِ خوشِ آوازِ او در خانه میپیچدزیر صدایش تکنوازیهای لاچینیدر آشپزخانه، پذیرایی، اتاق خوابهمپای من بودهست در یک سیر تکوینیهرشب برایم حافظانه شعر میخواندبا تکیه روی نسخهی علامه قزوینی*هرصبح دل کندن از آن تنهایی معصومهرصبح گیجی در تجمعهای ماشینیتا عصر با سرگیجه سگدو میزنم در خودراحت نخواهم شد از این دوهای تمرینیعصر است، پس کی میرسد از راه تنهایی؟آرامشم را پس بده، دنیای نفرینی!کبری موسوی قهفرخیاولین باری که با این شعر روبهرو شدم، گمان کردم که شعری از سید مهدی موسوی است. یادآور سبک او در برخی اشعار بود.
I’m hooked on چطور مستقل فکر کنیم؟ تفکر انتقادی و هنر پرسشگری (۶۴) on Castbox. Check out this episode! castbox.fm/vd/868713542%D8%A7%DB%8C%D9%86 پادکست امروز از بهاره به سمانه رسیده و از سمانه به من و از من به شما. بهقول جهان با من برقص، این قرض توئه به نفر بعدی. اگر بودی، فقط به تو میرسید. پس ببین که نبودت، چقدر برکت داره. :)دلم میخواست دربارهی این موضوع با هم حرف بزنیم و سرشار بشیم. T.me/tarjomanak