گفته بودی جهان با من برقص را دوست نداری. اما من آن را بارها دیدهام. شاید از این به بعد، آن نقشی که…
انتشار: 2026/07/29 05:30 UTCویرایش: 2026/08/01 00:07 UTCدریافت: 2026/08/01 00:07 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/01 00:07 UTC
گفته بودی جهان با من برقص را دوست نداری. اما من آن را بارها دیدهام. شاید از این به بعد، آن نقشی که سیاوش چراغیپور بازی می کرد، مرا یاد تو بیندازد. یک جا جواد عزتی بهش میگفت که این زن جدید، تو را بهخاطر مال و منال دوست دارد. میدانی که؟ سیاوش چراغیپور هم گفت که معلوم است! پس میخواهی کلهی کچلم را دوست داشته باشد یا شکم گندهام را؟ و بعد گفت آن ماشین فلان هم منم، آن کارخانهی سوسیس کالباس هم منم، باغ ولنجک هم منم. من اینهام!میبینی چقدر شبیه تو بود؟ همهچیز برایش با پول و داراییهایش تعریف میشد. بله، باطنش شبیه تو بود.حالا میدانی دارم به چه فکر میکنم؟ به خودم و شاید تو و این سکانس و میخواهم بگویم که تو شاید فکر میکنی آدمها با یک خداحافظی نصفهنیمه تمام میشوند، اما به قول همان فیلم، هیچچیز، هیچ وقت کامل تمام نمیشود. صبحها که نمیتوانی قهوه بنوشی، منم. یادت هست که؟ قهوه و پادکست را به من ترجیح میدادی.عصرهای در مسیر که کسی نیست که احوالت را بپرسد، شعر بخواند یا شمارهای نیست که روی گوشیات بیفتد که بخواهی جواب ندهی، منم. نفس که سخت میکشی، آسم که عود میکند، صدایت که در نمیآید، منم. کورتون که میزنی، دکتر که میروی، شاکی که میشود، منم. سمفونی مردگان توی کتابفروشی هم منم. سمفونی مردگان توی دستهای دخترک کافهچی هم من بودم. بله، نازنین داستایوفسکی هم منم. آخ، مگه میشه نازنین؟ آهنگ ابی هم منم.نازنین کتابخانهام، تویی. نازنین کتابخانهات، منم!به داراییهایت که فکر میکنی، نداریات منم. آن زن که توی ذوقت زد هم من بودم! آن گلمژهی پشت پلکت هم من بودم.دلم میخواست شریک و شنوای لحظههای سرشارت باشم، اما شکستهدلی پشت ناخوشیهایت منم.دلم میخواست مثل شمال باشم و قهوه، اما در صدر فهرست دلنخواهیهایت منم! تو شاید همهچیز را، جزئیات را، خاطرات را، یادت رفته باشد. بله، او که در یاد توست و تو از یاد میبریاش هم منم.#ناگهاننوشت
پستهای تلگرام — ترجمانک | فاطمه مدیحی بیدگلی
سعدی وقتی میخواد بگه تو نسخهای از من رو دیدی، که بقیه حتا نمیدونستند که وجود داره، وقتی میخواد بگه تو با همه برای من فرق داری: با تو برآمیختنم آرزوست وز همهکس وحشت و بیگانگی#ادبیاتدانی
به بختِ تیشهی فرهاد زادهام، که مراهمیشه کار به دلهای همچو سنگ افتدصامت اصفهانی
سیتیزن دل پاکتم من، برای شما نسل جدیده. من هنوز همونجام که شجریان از دیوان شمس میخونه، در دل و جان خانه کردی عاقبت.یادش بهخیر اون عتیقهی عزیز که وقتی ازش پرسیدم خوانندهی محبوبت کیه؟ جواب داد که من که سنتیکارم، شجریان،.... یهجوری حرفهاش رو حفظم، انگار قراره توی امتحان بیاد. شاید هم الان در محضر آزمون الهی باشم. :)
فراموشت کنم شاید، گره از مشکلم وا شهT.me/tarjomanak
سرشارم از دلشورههای قوری چینیبر صورتم چسباندهام گُلخند تزیینیدمنوشها از اضطراب من نمیکاهندآنقدر بد دیدم که بدبینم به خوشبینیدست و دلم میلرزد و کو آن که برداردبا دستمالش لکهها را از دل سینیعصر است و کمکم میرسد از راه تنهاییمهمان هرروزه، نه گل دارد، نه شیرینیمیبوسدم، هرچند میدانم که میپایداز لای در، همسایهی دلتنگ پایینیتنهاییام مردیست شاید سیچهلساله(کاری ندارد غم به این ارقام تخمینی)عطرِ خوشِ آوازِ او در خانه میپیچدزیر صدایش تکنوازیهای لاچینیدر آشپزخانه، پذیرایی، اتاق خوابهمپای من بودهست در یک سیر تکوینیهرشب برایم حافظانه شعر میخواندبا تکیه روی نسخهی علامه قزوینی*هرصبح دل کندن از آن تنهایی معصومهرصبح گیجی در تجمعهای ماشینیتا عصر با سرگیجه سگدو میزنم در خودراحت نخواهم شد از این دوهای تمرینیعصر است، پس کی میرسد از راه تنهایی؟آرامشم را پس بده، دنیای نفرینی!کبری موسوی قهفرخیاولین باری که با این شعر روبهرو شدم، گمان کردم که شعری از سید مهدی موسوی است. یادآور سبک او در برخی اشعار بود.
I’m hooked on چطور مستقل فکر کنیم؟ تفکر انتقادی و هنر پرسشگری (۶۴) on Castbox. Check out this episode! castbox.fm/vd/868713542%D8%A7%DB%8C%D9%86 پادکست امروز از بهاره به سمانه رسیده و از سمانه به من و از من به شما. بهقول جهان با من برقص، این قرض توئه به نفر بعدی. اگر بودی، فقط به تو میرسید. پس ببین که نبودت، چقدر برکت داره. :)دلم میخواست دربارهی این موضوع با هم حرف بزنیم و سرشار بشیم. T.me/tarjomanak