✅توصیف ناصرالدین‌ شاه از مفهوم «آزادی» هنگام بازدید از فرانسه:«راه می‌رفتند، می‌نشستند آزادی بود. ی…

✅معجزه رود هان!!!🔹مسیر و سرنوشت متفاوت دو سرزمین...1⃣ *ژاپن با دو کره چه کرد که اسمش را گذاشتند «دشمن شماره یک»؟.**طی ۳۵ سال استعمار؛ ۸ میلیون و ۴۰۰ هزار نفر را بردند کار اجباری ۲۰۰ هزار دختر و زن را با میانگین سنی ۱۴ سال به روسپی‌ خانه‌های ارتش ژاپن فرستادند ۸۰ درصد برنج مردم کره را غارت کردند طوری که مردم مجبور بودند پوست درخت بخورند ۷۵۰۰ نفر را در یک روز قتل‌عام کردند ۱۰۰ هزار نفر در قحطی‌های ساختگی جان دادند ۷۰ درصد معادن و ۲۱۰ هزار هکتار بهترین زمین‌ها را مصادره کردند.*این یعنی یک ملت و ۳۵ سال تحمل غارت، تحقیر و گرسنگی. حالا برویم سراغ اصل ماجرا.2⃣ سال ۱۹۶۵، تازه ۲۰ سال از آزادی کره می‌گذشت. مردم هنوز بوی باروت و خون استعمار را از یاد نبرده بودند. کره جنوبی آنقدر فقیر بود که سازمان ملل به کفایتِ کمک‌هایش شک می‌کرد. در چنین فضایی، پارک چونگ‌هی رئیس‌جمهور وقت کره جنوبی تصمیمی گرفت که تمام دنیا را متحیر کرد: «دست دادن با همان ژاپنِ جنایتکار.»او در سخنرانی ۲۳ ژوئن ۱۹۶۵ با چشمانی پر از اشک اما قلبی محکم گفت: «ما دهه‌ها با خشم و کینه نسبت به ژاپنی‌ها زندگی کرده‌ایم ... اما برای امروز و فردایمان باید با آنها دست بدهیم. مگر این مسیری نیست که کشورمان برای شکوفایی خود باید طی کند؟»3⃣ بخشی از مردم کره به خیابان‌ها ریختند. او را «خائن»، «عامل ژاپن» و «فروشنده کشور» سازشکار نامیدند. دانشجوها شعار می‌دادند، اساتید دانشگاه بیانیه می‌دادند، احزاب مخالف از هر دری وارد شدند. اما پارک ایستاد. او می‌دانست اگر در باتلاق کینه بماند، نسل بعدی کشورش نیز همان گرسنگی و فقر را خواهد چشید.4⃣ نتیجه چه شد؟ ژاپن ۸۰۰ میلیون دلار به کره جنوبی داد؛ ۳۰۰ میلیون بلاعوض و ۵۰۰ میلیون وام کم‌بهره. این رقم ۲.۳ برابر بودجه ملی کره جنوبی در آن زمان بود. با همان پول، فولاد پوهانگ ساخته شد که امروز یکی از بزرگ‌ترین تولیدکنندگان فولاد جهان است. بزرگراه سئول به بوسان ساخته شد که رگ حیاتی اقتصاد شد. ژاپن تا امروز ۵۶ میلیارد دلار در کره جنوبی سرمایه‌گذاری کرده و حجم تجارت دو کشور از ۲۲۰ میلیون دلار در ۱۹۶۵ به ۷۷۲ میلیارد دلار رسیده؛ یعنی ۳۵۰ برابر رشد.5⃣ کره جنوبی از فقیرترین کشورهای جهان در ۱۹۶۰ به عضویت باشگاه کشورهای پیشرفته درآمد. اسم این معجزه را گذاشتند «معجزه رود هان». اما در همین زمان، کره شمالی راه مخالف را رفت: قهر، سرسختی، انزوا. گفتند ما با دشمن دست نمی‌دهیم، غیرت ما اجازه نمی‌دهد. نتیجه چه شد؟ تحریم‌های فلج‌کننده، وابستگی ۹۵ درصدی به چین، محرومیت از سرمایه و تکنولوژی ژاپن، قحطی‌های وحشتناک در دهه ۹۰ که صدها هزار نفر گرسنه مردند.6⃣ امروز اقتصاد کره جنوبی ۷۰ برابر کره شمالی است. سرانه درآمد مردم جنوب ۵۸ برابر مردم شمال است. یعنی یک کره‌ای جنوبی در یک ماه به اندازه یک کره‌ای شمالی در پنج سال درآمد دارد. برج‌های سئول از دور به پیونگ‌یانگ نگاه می‌کنند؛ شهری که هنوز برق پایدار ندارد.7⃣ *پارک چونگ‌هی با دشمن دست داد اما خط قرمزهایش را فراموش نکرد. نه به کشور و مردمش خیانت کرد، نه تسلیم شد*. او با پنبه سر برید؛ به دشمن ضربه زد بدون اینکه کشورش را به جنگ داخلی بکشاند. کره شمالی اما با سرسختی بی‌محاسبه، مردمش را قربانی سختی‌های فراوان کرد. نتیجه؟ فقری که تا نسل‌ها گریبانگیر آن هاست..*عبرت از تاریخ، آزادمان می‌کند.*@tarbd📚📚📚📚📚"تاریخ تنها مزرعه ای است که در آن هیچ دانه سالمی از بین نمی رود"telegram.me/tarbd

✅صبح و آغاز هفته تان به شادی و نیکی...@tarbd

فهرست مطالب و مقدمه مترجم سفرنامه لرش...اثری ارزشمند درباره ظهور و سقوط نادرشاه@tarbd

✅تاریخ در آستانۀ دگرگونی؛ از جهان ایرانی تا جهان اسلامی بعضی کتاب‌ها را نمی‌توان صرفاً «معرفی» کرد؛ باید در برابرشان اندکی درنگ کرد، از شتابِ خواندن کاست و گذاشت که معماریِ اندیشه‌شان خود را آشکار کند. The History and Culture of Iran and Central Asia: From…☝️☝️☝️✅تمدن، رسوبِ قرن‌هاست؛ لایه بر لایه می‌نشیند، دگرگون می‌شود، رنگ عوض می‌کند، اما ردّ خویش را در لایه‌های بعدی باقی می‌گذارد..بخش پایانی کتاب از همین منظر اهمیت ویژه‌ای دارد؛ زیرا موضوع آن دیگر صرفاً گذشتن از گذشته نیست، بلکه بازساختن گذشته در حافظۀ فرهنگی جهان اسلامی است. پژوهش‌هایی که به میراث ایران پیش از اسلام در آثار ثعالبی، انعکاس این میراث در شعر فارسی نخستین سده‌های اسلامی و مناسبات قراخانیان با جهان ترک، اسلامی، چینی و تبتی می‌پردازند، نشان می‌دهند که گذشته پس از پایان تاریخی خود نیز به حیات ادامه می‌دهد؛ اما نه به صورت یک شیء موزه‌ای، بلکه همچون مادۀ خامِ هویت، تخیل و فرهنگ. گذشته گاه در قالب تاریخ ظاهر می‌شود، گاه در شعر، گاه در افسانه، گاه در نسب‌نامه و گاه در تصویر یک پادشاه و پهلوان؛ و بدین‌سان، آنچه زمانی واقعیت تاریخی بوده، به حافظۀ فرهنگی تبدیل می‌شود و آنچه حافظه شده، دوباره در ساختن هویت تاریخی نقش می‌یابد.از این منظر، The History and Culture of Iran and Central Asia بیش از آنکه کتابی درباره «پایان ایران باستان» باشد، کتابی است درباره تداوم ایران در هیئت‌های تازه؛ درباره آن رشته‌های باریک اما استواری که از جهان پیش از اسلام به جهان اسلامی کشیده شد و در زبان فارسی، در روایت‌های تاریخی، در جغرافیای شهرها، در مناسبات فرهنگی و در حافظۀ ادبی دوام آورد. کتاب به ما یادآوری می‌کند که تمدن‌ها چنان که گاه در روایت‌های سیاسی تصور می‌کنیم، با یک ضربۀ شمشیر فرو نمی‌ریزند و با یک فرمان حکومتی از نو ساخته نمی‌شوند؛ تمدن، رسوبِ قرن‌هاست؛ لایه بر لایه می‌نشیند، دگرگون می‌شود، رنگ عوض می‌کند، اما ردّ خویش را در لایه‌های بعدی باقی می‌گذارد.شاید بتوان تصویر روی جلد کتاب را نیز از همین منظر خواند: دشتی گسترده، دو پیکر خاموش که گویی از دور به گذشته می‌نگرند، بنایی که از زمین سر برآورده و کوهستانی که در دوردست، در میان مه و ابر، محو می‌شود. تصویر، بی‌آنکه چیزی بگوید، پرسش اصلی کتاب را پیش روی ما می‌گذارد: از آنچه گذشته است، چه باقی می‌ماند؟ پاسخ این کتاب، پاسخ ساده‌ای نیست. باقی‌مانده تاریخ همیشه در سنگ و کتیبه و ویرانه نیست؛ گاه در یک واژه است، گاه در یک روایت، گاه در یک شعر، گاه در شکل یک شهر و گاه در حافظۀ مردمی که قرن‌ها بعد، هنوز جهانِ از دست‌رفته‌ای را به زبان خویش بازمی‌خوانند.از همین رو، این اثر را می‌توان یکی از مطالعات قابل‌توجه دربارۀ جهان ایرانیِ آسیای مرکزی و فرایند گذار آن به جهان اسلامی دانست؛ کتابی که تاریخ را نه خطی مستقیم از «آغاز» به «پایان»، بلکه شبکه‌ای از تداوم‌ها، گسست‌ها، بازخوانی‌ها و دگرگونی‌ها می‌بیند. در چنین نگاهی، ایران و آسیای مرکزی دیگر سرزمینی میان دو جهان نیستند؛ خود، یکی از کانون‌های ساختن آن دو جهان‌اند.شاید ارزش نهایی این کتاب نیز در همین باشد: به ما می‌آموزد که تاریخ را نباید تنها در آنچه فرو ریخته است جست‌وجو کرد؛ باید آن را در آنچه پس از فرو ریختن، همچنان بر جای مانده است خواند. زیرا گذشته نمی‌میرد؛ صورت عوض می‌کند. جهان‌ها پایان نمی‌یابند؛ در جهان‌های بعدی ادامه می‌یابند. و تمدن، پیش از آنکه از میان برود، خود را در زبان، شهر، کتاب، شعر و حافظۀ آیندگان پنهان می‌کند.The History and Culture of Iran and Central Asia: From the Pre-Islamic to the Islamic Periodبه ویراستاری D. G. Tor و Minoru Inaba، منتشرشده در سال ۲۰۲۲ توسط University of Notre Dame Press؛ مجموعه‌ای پژوهشی درباره تاریخ و فرهنگ ایران و آسیای مرکزی از اواخر دوران باستان تا شکل‌گیری جهان اسلامی؛ کتابی برای آنان که می‌خواهند نه فقط تاریخِ تغییر، که تاریخِ تداوم در دل تغییر را بخوانند.@IranvaIslam@tarbd📚📚📚📚📚"تاریخ تنها مزرعه ای است که در آن هیچ دانه سالمی از بین نمی رود"telegram.me/tarbd

✅تاریخ در آستانۀ دگرگونی؛ از جهان ایرانی تا جهان اسلامیبعضی کتاب‌ها را نمی‌توان صرفاً «معرفی» کرد؛ باید در برابرشان اندکی درنگ کرد، از شتابِ خواندن کاست و گذاشت که معماریِ اندیشه‌شان خود را آشکار کند. The History and Culture of Iran and Central Asia: From the Pre-Islamic to the Islamic Periodاز همین شمار است؛ کتابی که نه فقط روایتی از گذشته، بلکه کوششی برای بازاندیشیدن در یکی از مهم‌ترین گذارهای تاریخ فرهنگی ایران و آسیای مرکزی است؛ گذار از جهانی به جهان دیگر، از ایرانِ پیش از اسلام به ایرانِ اسلامی، از سنت‌های کهن به صورت‌های نو، و از گسستِ ظاهری به استمرارِ پنهان.این مجموعه به ویراستاری D. G. Tor و Minoru Inaba در سال ۲۰۲۲ درUniversity of Notre DamePress منتشر شده و حاصل همکاری شماری از پژوهشگران برجستۀ تاریخ، باستان‌شناسی، زبان‌شناسی، ادیان، ادبیات و فرهنگ ایران و آسیای مرکزی است.اهمیت کتاب اما در عنوان و تعداد صفحات و فهرست بلند مقالات آن خلاصه نمی‌شود؛ اهمیتش در پرسشی است که در سراسر آن چون نخِ نامرئی از میان پژوهش‌ها می‌گذرد: وقتی جهانی تاریخی دگرگون می‌شود، چه چیزی از میان می‌رود و چه چیزی باقی می‌ماند؟ آیا ورود اسلام به ایران و آسیای مرکزی را باید پایان یک جهان و آغاز جهانی دیگر دانست، یا باید آن را فرایندی پیچیده‌تر دید که در آن عناصر جهان پیشین، در هیئتی تازه، در زبان و فرهنگ و سیاست و حافظۀ جهان اسلامی استمرار می‌یابند؟ کتاب، به جای آنکه تاریخ را به دو نیمۀ ساده و متقابلِ «پیش از اسلام» و «پس از اسلام» تقسیم کند، به دنبال آن است که میان این دو جهان پل بزند و منطقِ گذار را آشکار کند.جهان ایران و آسیای مرکزی در اواخر دوران باستان، جهانی بود بی‌مرز به معنای امروزی و سرشار از مرزهای فرهنگی؛ جهانی که از فلات ایران تا ماوراءالنهر و از راه‌های سغدی تا سرزمین‌های چین امتداد داشت و در آن، شهر و کاروان، زبان و آیین، تجارت و مهاجرت، کتیبه و سکه، یکدیگر را می‌دیدند و بر یکدیگر اثر می‌گذاشتند. سغدیان در این میان تنها قومی در حاشیۀ تاریخ نبودند؛ حاملان شبکه‌ای گسترده از ارتباطات تجاری و فرهنگی بودند که شرق و غرب جهان ایرانی را به یکدیگر پیوند می‌داد. کتیبه‌های سغدی، متون پهلوی، آثار بلخی، منابع چینی و شواهد باستان‌شناختی، هر یک بخشی از این جهان چندلایه را در خود نگاه داشته‌اند؛ جهانی که برای شناخت آن، یک زبان کافی نیست و یک روش بسنده نیست.از همین‌رو یکی از امتیازات بنیادین این مجموعه، چندصدایی علمی و روش‌شناختی آن است. تاریخ سیاسی در کنار باستان‌شناسی قرار می‌گیرد، کتیبه‌شناسی در کنار زبان‌شناسی، سکه‌شناسی در کنار ادبیات، و منابع عربی و فارسی در کنار اسناد و روایت‌های چینی. پژوهشگر در صفحات این کتاب با شهرهای باستانی، کتیبه‌های پروتو-سغدی، معابد سغدیان در چین و کتیبه‌های چینی ـ پهلوی مواجه می‌شود؛ و همین کنار هم نشستنِ شواهد گوناگون نشان می‌دهد که آسیای مرکزی را نمی‌توان با جغرافیای سیاسی امروز فهمید. این سرزمین، بیش از آنکه حاشیه‌ای میان چند تمدن باشد، چهارراهی تمدنی و کارگاهِ شکل‌گیری و انتقال فرهنگ‌ها بود.کتاب سپس به لحظۀ دشوار و تعیین‌کنندۀ ورود اسلام و گسترش قدرت عربی در آسیای مرکزی نزدیک می‌شود؛ اما باز هم از روایت‌های ساده و خطی فاصله می‌گیرد. فتح، در اینجا تنها حادثۀ نظامی نیست؛ آغازی است برای سلسله‌ای از دگرگونی‌های عمیق در ساختارهای سیاسی و اقتصادی و شهری و فرهنگی. سرنوشت سغد، بلخ، پایکند و دیگر مراکز شهری و فرهنگی منطقه، نشان می‌دهد که اسلامی‌شدن نه حادثه‌ای یک‌روزه، بلکه فرایندی تدریجی، ناهمگون و چندلایه بود؛ فرایندی که در آن قدرت سیاسی، اقتصاد، تجارت، مهاجرت، زبان، دین و مناسبات اجتماعی درهم تنیده شدند.و درست در همین نقطه، یکی از بنیادی‌ترین درس‌های کتاب آشکار می‌شود: تاریخ با ورود امر تازه، الزاماً امر قدیم را نابود نمی‌کند؛ گاه آن را دگرگون می‌سازد، گاه در خود جذب می‌کند و گاه به آن معنایی تازه می‌بخشد. شهرها بر بقایای شهرهای پیشین بنا می‌شوند، زبان‌ها واژه‌های زبان‌های کهن را در خود نگاه می‌دارند، آیین‌ها در صورت‌های جدید به حیات ادامه می‌دهند و خاطره یک جهان، در ادبیات جهان بعدی بازتاب می‌یابد. از این منظر، اسلام نه تنها در برابر میراث ایران پیش از اسلام قرار نگرفت، بلکه در فرایندی تاریخی، بخشی از آن میراث را بازخوانی و بازتعریف کرد و در ساخت فرهنگی جهان اسلامی به کار گرفت.بخش پایانی کتاب از همین منظر اهمیت ویژه‌ای دارد؛ زیرا موضوع آن دیگر صرفاً گذشتن از گذشته نیست، بلکه بازساختن گذشته در حافظۀ فرهنگی جهان اسلامی است.ادامه دارد....@tarbd📚📚📚📚📚"تاریخ تنها مزرعه ای است که در آن هیچ دانه سالمی از بین نمی رود"telegram.me/tarbd