خود نام شهر به معنی تقریباً «اردوگاه مُکرم» است , عسکر مکرم، عربیِ عَسکر مُکْرَم، شهری در خوزستانِ…
انتشار: 2026/08/12 14:32 UTCدریافت: 2026/08/16 09:03 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/16 09:03 UTC
خود نام شهر به معنی تقریباً «اردوگاه مُکرم» است , عسکر مکرم، عربیِ عَسکر مُکْرَم، شهری در خوزستانِ دورهٔ اسلامی بود که در ناحیهای میان شوشتر و اهواز و در کنار شاخهٔ مَسرُوقان از رود کارون قرار داشت. نام آن بهمعنای تقریباً «اردوگاه مُکرم» است موقعیت آن از نظر جغرافیایی بسیار مهم بود: شهر در ناحیهای حاصلخیز قرار داشت و مسیرهای ارتباطی خوزستان به نواحی کوهستانی را کنترل میکرد. همین مسئله باعث شد هم مرکز نظامی باشد و هم به یک مرکز اقتصادی تبدیل شود.منابع عربی دربارهٔ بنیانگذار اختلاف دارند: بلاذری آن را به #محمد_بن_مطرف مرتبط میکند و یاقوت بنیانگذاری را به #محمد_بن_معزا_حارثی، یکی از فرماندهان مرتبط با حجاج بن یوسف، نسبت میدهد. نقطهٔ مشترک روایتها این است که تأسیس آن به اواخر قرن هفتم میلادی بازمیگردد.در سدهٔ چهارم هجری / دهم میلادی، جغرافیدانان مسلمان آن را شهری بسیار آباد و پررونق توصیف میکنند. شهر در دو سوی کانال مَسرُوقان گسترش یافته بود و بخش مهمتر آن در سمت غربی قرار داشت. مسجد جامع و بازارهای اصلی نیز در همان بخش بودندابن حوقل از وجود پل دائمی آجری و همچنین پلهای قایقی در آن منطقه گزارش میکند. اهمیت این ارتباطات آنقدر زیاد بود که در جریان شورش زنگیان در سال ۲۶۶ق/۸۷۹–۸۸۰م، نیروهای خلافت برای جلوگیری از عبور شورشیان، پل را تخریب کردند.خوزستان در دورهٔ اسلامی یکی از مناطق مهم تولید شکر بود و عسکر مکرم به یکی از مراکز اصلی فرآوری آن تبدیل شد.منابع جغرافیایی قرن چهارم هجری گزارش میکنند که نیشکر از مناطق اطراف به عسکر مکرم آورده میشد و در آنجا به انواع شکر، از جمله شکر سرخ و سفید و انواع تصفیهشده، تبدیل میشدبرخی دانشمندان و ادیبان معروف با نسبت العَسکری از این شهر شناخته میشوند، از جمله:ابو احمد حسن بن عبدالله العسکریدرگذشتهٔ ۳۸۲ق/۹۹۳م و شاگرد او ابو هلال العسکری درگذشته پس از ۴۰۰ق/۱۰۱۰ممقدسی حتی از علاقهٔ شدید مردم شهر به مباحث کلامی یاد میکند و ابن حوقل نقل میکند که حتی باربران شهر دربارهٔ مسائل پیچیدهٔ تفسیر قرآن و فقه بحث میکردند.حتی این شهر سکه ضرب میکرداز عسکر مکرم سکههای عباسی شناخته شده که یکی از آنها مربوط به سال ۲۹۹ق/۹۱۱–۹۱۲م است.همچنین در دورهٔ آلبویه نیز در آنجا سکه ضرب شده است، از جمله سکههای مربوط به سالهای ۳۴۰–۳۴۴ق / ۹۵۱–۹۵۶م در دورهٔ عضدالدوله.منابع:academic.oup.com/book/59589/chapter-abstr…


