ترجمهٔ سند عربی شمارهٔ ۳۹ در پایگاه دیجیتال شرق مکنون (Invisible East Digital Corpus) که متعلق به م…
انتشار: 2026/08/10 07:40 UTCدریافت: 2026/08/11 15:05 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/11 15:05 UTC
ترجمهٔ سند عربی شمارهٔ ۳۹ در پایگاه دیجیتال شرق مکنون (Invisible East Digital Corpus) که متعلق به مجموعهٔ خلیلی (Khalili Collection) با شناسهٔ DOC 46 [AR 29] میباشد. سند بر روی پوست (parchment) نوشته شده، ۱۱ سطر دارد و مربوط به قرن هشتم میلادی (دورهٔ عباسی اولیه) در منطقهٔ تخارستان است.نوع سند: شهادتنامه در خصوص تعیین وصی برای دریافت مهریه ( صدااق) و برائت از ادعا.بسم الله الرحمن الرحیم. این استآنچه که یحیی بن حَبَّه، العُذافر بن صَطْفْوان،عبدالله مولی حارث، محمد بن سعید،عبدالله بن سلیمان، خاقان بن فروذا [؟؟]و خالد بن شیبان بر آن شهادت دادند. آنان شهادت دادند بر اینکه اینجاریه (دختر/کنیز) حَمْرا، دختر میر، عیسی بن سالم را به عنوان وصی خود منصوب کرده است و او مهریهٔ او را دریافت کرده، پانصد درهم،و آنچه که برای او بوده از کم یا زیاد، از مهریه یا غیر آن،بر عهدهٔ خِیب بن نَشْبود، و اینکه وصی خِیبراه او را باز گذاشته (آزادی عمل به او داده) و هیچ ادعا یا خصومتی بر او ندارد و او از او بری شده استمتن اصل نامه ب عربی :Khalili Collection: DOC 46 [AR 29] بسم الله الرحمن الرحيم هذا 1ما شهد عليه يحيى بن حبة والعذافر بن صفون 2وعبد الله مولى حرث ومحمد بن سعيد 3وعبد الله بن سليمن وخاقان بن قدودى 4وخالد بن شيبان وشهدوا على ان هذه 5الجارية حمرة ابنت مير اوصت عيسى 6بن سالم وقبض مهرها خمس مية درهم 7وما كان لها من قليل او كثير من مهر او غيره 8على خيب بن نشبود وان وصى خيب 9خلا لها سبيلها فليس له عليها 10دعوى ولا خصومة وقد برئت منه این اسناد از مهمترین منابع دست اول برای مطالعهٔ حقوق خانواده، وکالت، مهریه و ساختار اجتماعی-اقتصادی جوامع محلی در خراسان عباسی اولیه به شمار میروند و توسط پژوهشگرانی چون جفری خان، توماس بنفی و تیم پروژهٔ شرق مکنون (دانشگاه آکسفورد) ویرایش و تحلیل شدهاند.نکات نامهموقعیت زن: حَمْرا بهعنوان «جاریه» (دختر/زن جوان) معرفی شده اما از استقلال نسبی حقوقی برخوردار است (توانایی تعیین وصی). این سند یکی از شواهد مهم برای مطالعهٔ عاملیت زنان در قراردادهای ازدواج و مالی در خراسان عباسی است.شبکهٔ خانوادگی و شاهدین: فهرست شاهدین (یحیی بن حبه، عذافر بن صطفوان، عبدالله مولی حارث، محمد بن سعید، عبدالله بن سلیمان، خاقان بن فروذا، خالد بن شیبان) ترکیبی از موالی، افراد آزاد و احتمالاً نخبگان محلی است. حضور نامهای ایرانی و ترکی و عربی (میر، بیک، نشبود) و خاقانی نشاندهندهٔ تداوم ساختارهای پیشااسلامی و ادغام تدریجی در نظام عباسی است.زمینهٔ گستردهتر: این سند بخشی از «اوراق تخارستان» است و با سایر اسناد خانوادهٔ میر بن بیک (از جمله اسناد مربوط به زمین، مالیات و اختلافات خانوادگی) ارتباط دارد. مجموعهٔ این اسناد تصویری زنده از اقتصاد روستایی، روابط خویشاوندی و ادارهٔ محلی در سدهٔ دوم هجری ارائه میدهد.تحلیل نام های نامهبیک (Bēk): واژهای سغدی-ترکی به معنای «آقا/سالار». این نشان میدهد که خانواده دارای ریشهٔ اشرافیِ محلی (احتمالاً دهقانان خراسان) بودهاند.قاروال (Qārwāl): نامی مختلط؛ احتمالاً از «کار» (سغدی: گروه/لشکر) + «وال» (پاسدار) به معنای «سرکردهٔ نگهبانان».وهران (Wahrān): نامی کاملاً باختری/سغدی (احتمالاً به ایزد بهرام/ورهرام مرتبط) که پس از اسلام هم تداوم یافت.کمیردفر (Kamīrd-far): از دو بخش «کمیرد» (احتمالاً «کمیرد» = خردمند) + «فر» (بهمعنی شکوه/فروغ ایزدی در فارسی میانه)؛ یعنی «دارندهٔ فروغ خرد».خاقان بن فروذا (Khāqān b. Frōdā): این بسیار مهم است. «خاقان» عنوان ترکی-مغولی به معنای «خان بزرگ» است که در اینجا بهعنوان نام خاص آمده (یعنی پدرش او را خاقان نامیده، نه اینکه خودش عنوان داشته باشد).خالد بن شیبان: نام عربی (خالد) با کنیهای مربوط به قبیلهٔ عرب «شیبان» (از ربیعه). احتمالاً یک عرب خالص.«نشبود» (Nashbūd) کاملاً ایرانی (از «نوش»+«بود»؟ یعنی دارای نوش/جاودانگی). این شخص، طرف مقابل دعوای مهریه است (همسر یا خویشاوند).@tamadone_islami


