🌴🕋🕌از لابلای سيرت اگر مطعم بن عدی زنده بود!چقدر روز طائف سخت بود. پیامبرﷺبهشت را بر دوش نهاد و به ط…
انتشار: 2026/08/23 09:19 UTCدریافت: 2026/08/23 18:15 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/23 18:15 UTC
🌴🕋🕌از لابلای سيرت اگر مطعم بن عدی زنده بود!چقدر روز طائف سخت بود. پیامبرﷺبهشت را بر دوش نهاد و به طائف رفت تا بلکه مردم طائف به او ایمان آورند و وارد بهشت شوند؛ اما ابن عبد یالیل که سرور قوم بود به او گفت: خدا کسی غیر از تو پیدا نکرد که به عنوان پیامبر بفرستد. سپس کودکان و دیوانگان را فرستاد تا ایشان را با سنگ بدرقه کنند. دعوتش را دروغ انگاشتند جسمش را آزردند خون مبارکش را جاری کردند چقدر نسبت به الله گستاخ بودند و چقدر الله نسبت به آنها بردبار بود.از آنجا که پيامبران ،بیش از همه مبتلا میشوند و از آنجا که رسول خداﷺسرور پیامبران بود و از آنجایی که مصیبت، یکی دوتا نیست، هنوز زخم پاهای مبارکش خوب نشده بود که قلبش را جریحهدار کردند، آنگاه که قریش از ورودش به مکه جلوگیری کردند. بین دو آتش گیر کرده بود؛ نه بیگانه دعوتش را پذیرفته بود و نه خویشاوند بازگشتش را پذیرا بود.ناگزیر باید به دنبال فردی میگشت که او را حمایت نماید و تحت حمایت و امان او وارد مکه شود. نزد مطعم بن عدی رفت. مطعم، امان خواهی او را پذیرفت. شبانگاه نزدش رفت و چون صبح شد، مطعم و فرزندانش با شمشیرهای برهنه خارج شدند. تا اینکه به کعبه رسیدند. وی به پیامبرﷺ گفت: هر چقدر میخواهی بیت الله را طواف کن! ابوسفیان آمد و گفت: به او پناه دادهای یا پیرو او شدهای؟ گفت: پناهش دادهام. ابوسفیان گفت: پناهت را قبول میکنیم.پیامبرﷺمدتی در مکه بود تا اینکه اجازه هجرت صادر شد. پس از مدتی مطعم بن عدی وفات کرد. پس از اینکه غزوه بدر با پیروزی مسلمانان پایان یافت و اسیران قریش را نزد پیامبرﷺآوردند، فرمود: اگر مطعم بن عدی زنده بود و در مورد رهایی این اسیران با من صحبت میکرد، آنها را رها میکردم.با اینکه آنها اسیران جنگی بودند و اگر توان داشتند در کشتنش لحظهای هم درنگ نمیکردند، او هنوز کار نیک مطعم بن عدی را به یاد دارد و به آنها خبر میدهد که اگر مطعم زنده بود و شفاعت اینان را میکرد، درخواستش را رد نمیکرد و آنها را به خاطر کار نیکی که مطعم در حقش کرده بود رها میکرد.خردمندان نیکیهای دیگران را از یاد نمیبرند؛ حتی اگر نژادشان و دینشان یکی نباشد. آیا ما هم نیکیهای مردم را به خاطر میسپاریم و منتظر فرصت میمانیم تا بتوانیم کار نیکشان را جبران کنیم؟ یا اینکه نیکی آنها را دریافت نموده و پشت کرده و میرویم؟ برده را زنجیر بسته است و آزاده را نیکی. پس آزاده باش و نیکی را از یاد مبر! درست است که نیکوکار غالباً منتظر جبران نیست؛ اما ننگ و عار است که تو نیکی را از یاد ببری.مردی به خواستگاری زنی رفت. پدرش گفت: من دخترم را به خاطر خرج و مخارج زیادش به ازدواجت در نمیآورم، بلکه این سنت خدا در میان مردم است. آنچه از مهر و خانه و جهاز برایت ممکن بود، فراهم کن بقیه را من کامل میکنم. ازدواج کردهاند و بعد از آن، مرد میگفت: ما ۲۰ سال است که با هم هستیم، حتی یک روز هم بر او خشم نگرفتم و هرگاه با من مشاجره میکرد، کار نیک پدرش را به خاطر میآوردم و با او آشتی میکردم، حتی اگر او اشتباه کرده بود.کار نیک هرگز ضایع نمیشود. اگر نزد مردم ضایع شود نزد الله ضایع نمیشود پس نیکی کن اما منتظر جبران نباش! ولی چون دیگری به تو نیکی کرد آن را دینی بر خویش بدان و همیشه منتظر فرصتی باش که نیکیاش را جبران کنی که این خوی پیامبران است.@siratalrasool