💠 حدیثے بسیار زیبا گواراے وجود عاشقان و دلدادگان حضرت سیدالشهداء ✍نیز روایت است ڪہ روزے جبرئیل امین…
انتشار: 2026/08/06 11:41 UTCدریافت: 2026/08/08 23:58 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/08 23:58 UTC
💠 حدیثے بسیار زیبا گواراے وجود عاشقان و دلدادگان حضرت سیدالشهداء ✍نیز روایت است ڪہ روزے جبرئیل امین بہ رسول ربالعالمین -صلیاللهعلیهوآله- نازل شد و این آیہ را آورد:«وَإِنَّ جَهَنَّمَ لَمَوعِدُهُمْ أَجْمَعِينَ (و بہ درستے ڪہ جهنم وعدگاہ ایشان است) لَهَا سَبْعَةُ أَبْوَابٍ لِكُلِّ بَابٍ مِنْهُمْ جُزْءٌ» (هر یڪ از این هفت در، گروهے از گنهڪاران را در خود جاے میدهد).حضرت فرمود: طبقات جهنم را بشمار.جبرئیل عرض ڪرد: حُطَمَہ، لَظے، سَعیر، جحیم، جهنم، هَاوِیہ و سَقَر.حضرت پرسید: این طبقات مال چہ ڪسانے است؟جبرئیل پاسخ داد: در طبقہ اول یهود، دوم نصارے، سوم مجوس، چهارم ترسایان، پنجم خائنان، ششم جهودان و ترسایان، و اهل یڪ طبقہ را نگفت.حضرت فرمود: چرا عذاب و اهل عقاب این طبقہ را نمیگویی؟جبرئیل گفت: عذاب این طبقہ از همہ طبقات آسانتر است.حضرت پرسید: اهل این طبقہ ڪیستند؟جبرئیل از خجالت سر بہ زیر افڪند و جواب نداد.حضرت تأڪید ڪرد، جبرئیل با دیدہ گریان گفت: «یا رسول اللہ، گناهڪاران امت تو میباشند.»حضرت نشست، گریان شد و بیهوش افتاد.جبرئیل او را بہ هوش آورد و برخاست.گریهڪنان وارد حجرہ شد و سہ روز تمام شبانهروز از حجرہ بیرون نیامد مگر وقت نماز.صحابہ از این حال مضطرب شدند.سلمان بہ در خانہ فاطمہ زهرا -سلاماللهعلیها- آمد و بتول را از این ماجرا خبردار ڪرد.چون حضرت مطلع شد، دست امام حسین -علیهالسلام- را گرفت و داخل حجرہ پدر بزرگوار شد.در آن وقت سن شریف امام حسین دو سال بود.او دست مادر را رها ڪردہ بہ عقب داخل حجرہ جد بزرگوار گردید و در را حرڪت میداد.حضرت رسول -صلیاللهعلیهوآله- متوجہ نشد، نزدیڪ شد ڪہ اشڪ دیدههایش بہ رخسار جارے شود.جبرئیل امین بر آن حضرت نازل شد و عرض ڪرد:«یا رسول اللہ، در را باز ڪن روے حسین؛ اگر او گریہ ڪند، ملائڪہ هفت آسمان گریہ میڪنند.»حضرت برخاست و در را گشود و جناب امام حسین -علیهالسلام- را داخل حجرہ گردانید و بر زانوے مبارڪ خود نشاند.پس جناب امام حسین عرض ڪرد:«یا جدا، سبب چیست ڪہ سہ روز است بہ حجرہ رفتہ و در شادے بہ روے خود بستهاید و در غم و الم بہ روے ما گشودهاید؟»فرمود:«اے نور دیدہ، جاے عاصیان امت من در جهنم است؛ بہ این سبب میگریم.»جناب امام حسین عرض ڪرد:«یا جدا، اگر اجازہ میدهے در حق امت تو دعا ڪنم؟»حضرت فرمود: «مختارے، دعا ڪن.»جناب امام حسین دست برداشت، ملائڪہ بہ بیتالمعوّر جمع شدند ڪہ ببینند امام حسین در حق گنهڪاران امت رسول ربالعالمین چگونہ دعا میڪند.یڪ مرتبہ دیدند عمامہ از سر برداشت و عرض ڪرد:«خداوندا، بہ حرمت اول قطرہ خونے ڪہ از گلوے من بہ زمین ڪربلا میریزد، از سر تقصیرات امت جدم درگذر.»هنوز دستهاے مبارڪ آن گوهر پاڪ بہ درگاہ خالق الأرض و السماوات بلند بود ڪہ جبرئیل با سر برهنہ فوراً نازل شد و عرض ڪرد:«خداوند عالم میفرماید: ‹بر حسین بگو گریہ نڪند، جمیع گناهڪاران امت را بر حسین بخشیدم›.»📚 سفینہ بحرالمصائب، ملا محمد جعفر روضہ خوان تبریزے، تالیف سالهاے ۱۲۶۶ - ۱۲۹۵ ه.ق، انتشارات طوباے محبت، جلد ۱، صص۱۸۸-۱۸۹


