📌شما متهمید! آنچه موسی غنینژاد با نگاه راستگرایانه خود بیان میکند پر بیراه نیست، آنچه از شریعتی…
انتشار: 2026/07/30 07:43 UTCدریافت: 2026/08/13 09:37 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/13 09:37 UTC
📌شما متهمید! آنچه موسی غنینژاد با نگاه راستگرایانه خود بیان میکند پر بیراه نیست، آنچه از شریعتی میگوید هم جای تأمل دارد، شریعتی با لطافت و ظرافت و البته پیچیدگیهای کلامی غولی را از چراغ جادو بیرون کشید که خود او را هم بلعید و هیچگاه بدو اجازه نداد…📌مغالطه تاریخی سلام جناب فیروزی نقد زیر را که در پاسخ متن جنابعالی با عنوان شما متهمید نگاشتم،خدمتتون ارسال میکنم:شریعتی، غنینژاد و یک مغالطه تاریخی؛ مشکل این دست نوشتهها از همان نقطهای آغاز میشود که «اقتصاد بازار» با «رانتخواری» یکی فرض میشود؛ گویی هر کس از بازار آزاد دفاع کند، ناگزیر مدافع سرمایهداران رانتی ایران نیز هست. این، نه یک استدلال، بلکه یک مغالطه کلاسیک است.موسی غنینژاد از سرمایهداری به معنای اقتصاد رقابتی، مالکیت خصوصی، حاکمیت قانون و آزادی مبادله دفاع میکند؛ نه از شبکهای از صاحبان امتیاز که ثروت خود را از مجوزهای انحصاری، ارزهای رانتی، وامهای ترجیحی، قراردادهای غیررقابتی و اتصال به قدرت سیاسی به دست آوردهاند. آنچه در ایران به نام «سرمایهداری» شناخته میشود، اساساً سرمایهداری نیست؛ بلکه سرمایهداری رفاقتی یا سرمایهداری سیاسی است؛ نظامی که در آن سود نه از خلاقیت و رقابت، بلکه از نزدیکی به کانون قدرت تولید میشود. این ساختار، دشمن اقتصاد آزاد است، نه محصول آن.اما مسئله، تنها این مغالطه اقتصادی نیست.خطای بزرگتر، اسطورهسازی از علی شریعتی است؛ گویی او نسخه نجات جامعه ایران را در اختیار داشت و تنها فرصت اجرای آن را پیدا نکرد. واقعیت آن است که شریعتی بیش از آنکه یک متفکر نظامساز باشد، یک خطیب پرشور و بسیجکننده اجتماعی بود. زبان او زبان تحلیل نبود؛ زبان تهییج بود. او به جای آنکه مفاهیم را دقیق کند، آنها را شاعرانه و عاطفی میکرد و همین ویژگی، آثارش را برای تودهها جذاب، اما برای تولید نظریه، آسیبزا ساخت.شریعتی با آمیختن مفاهیم شیعی با ادبیات مارکسیستی، دو سنت کاملاً متفاوت را به ملغمهای ایدئولوژیک تبدیل کرد؛ ملغمهای که نه اسلام کلاسیک بود و نه سوسیالیسم علمی. او مفاهیمی چون مستضعف و مستکبر، عدالت، امت، امامت و شهادت را با ادبیات مبارزه طبقاتی درآمیخت و قرائتی از اسلام ارائه داد که بیش از آنکه میراث فقه و فلسفه اسلامی باشد، بازتاب فضای روشنفکری چپ دهههای ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ میلادی بود.نتیجه این پروژه، نه تولید یک نظریه منسجم، بلکه شکلگیری نوعی «اسلام ایدئولوژیک» بود؛ اسلامی که به جای آنکه دین را حوزهای اخلاقی، معنوی و حقوقی بداند، آن را به ابزار دائمی مبارزه سیاسی و انقلابی تبدیل کرد. در چنین قرائتی، جامعه همواره به دوگانههای خیر و شر، مستضعف و مستکبر، خلق و ضدخلق، انقلابی و ضدانقلابی تقسیم میشود و گفتوگو جای خود را به حذف میدهد.همین جاست که پیوند پنهان شریعتی با سنت مارکسیستی آشکار میشود. اگرچه او خود را مسلمان میدانست، اما ساختار ذهنی او، ساختار ذهنی یک متفکر چپ بود؛ تاریخی که موتور آن «تضاد» است، جامعهای که بر مدار «نزاع» تعریف میشود و عدالتی که بیش از آنکه محصول قانون، آزادی و تولید ثروت باشد، نتیجه توزیع سیاسی قدرت و ثروت تلقی میشود.این نوع نگاه، خواه ناخواه، بذر دشمنی با بازار، مالکیت خصوصی و کارآفرینی را در فرهنگ سیاسی ایران کاشت. در چنین فضایی، ثروتمند بودن، پیش از آنکه نشانه موفقیت اقتصادی باشد، نشانه استثمار تلقی شد؛ سرمایه، واژهای مشکوک شد و کارآفرین، همواره در مظان اتهام قرار گرفت. نتیجه این ذهنیت را امروز بهروشنی میتوان دید: اقتصادی که نه آزاد است، نه رقابتی، نه عادلانه؛ بلکه اسیر رانت، انحصار و دولتسالاری است.طنز تلخ ماجرا اینجاست که بسیاری هنوز همین محصول اقتصاد دولتی و رانتی را «سرمایهداری» مینامند و سپس آن را محکوم میکنند. در حالی که این ساختار، دقیقاً نقطه مقابل سرمایهداری رقابتی است.اگر دغدغه، عدالت است، راه آن از نفرت نسبت به بازار نمیگذرد؛ از حاکمیت قانون، رقابت آزاد، شفافیت، محدود کردن قدرت دولت و قطع پیوند ثروت و قدرت میگذرد. عدالت، محصول آزادی اقتصادی در سایه قانون است، نه محصول اقتصاد ایدئولوژیک.شاید وقت آن رسیده باشد که به جای آنکه جامعه را همچنان با ادبیات انقلابی نیمقرن پیش تفسیر کنیم، بپذیریم که بسیاری از بحرانهای امروز، نه از اندیشه اقتصاد بازار، بلکه از همان ذهنیتهای ایدئولوژیکی ریشه گرفتهاند که سیاست را بر اقتصاد، احساس را بر عقلانیت و آرمان را بر واقعیت ترجیح دادند.شریعتی را نمیتوان مسئول همه مشکلات ایران دانست، اما نمیتوان از سهم او در رواج نوعی چپگرایی مذهبی، رمانتیزه کردن مبارزه و بیاعتماد کردن جامعه نسبت به آزادی اقتصادی نیز چشم پوشید. اگر امروز به دنبال توسعه، رفاه و عدالت هستیم، نخست باید از این میراث ایدئولوژیک عبور کنیم؛ میراثی که بیش از آنکه به آزادی و آبادانی بینجامد، جامعه را در چرخهای از ستیز، دوگانهسازی و دشمنتراشی گرفتار میکند./مهدی خانبیگیt.me/seyyedhashemfirouzi
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 6 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — سید هاشم فیروزی
سورنا هم پرکشید... اینجا راجع به او نوشته بودم. t.me/yaser_arab57/13621 و اینجا راجع به بیجایی بچههای اوتیسم. t.me/yaser_arab57/14151?single%F0%9F%93%8… و جاهلان و عاملانجبر محیطی برآمده از بیعملی و بدعملی زندانساز است، و کبوتر هم تحمل قفس را ندارد. از همین روی است که امروز بواسطه دوستان نزدیکم متوجه شدم بجز سورنا یکی دیگر از کودکان اوتیست نیز خودش را از بلندای منزل به پائین پرت کرده بوده و زندان بیعملان و بدعملان را به لقایشان بخشیده است.بیعملی و بدعملی ریشههای فردی و جمعی، اجتماعی و ساختاری دارند.بیعملی و بدعملی در مقام فردی در این بلبشوی آخرالزمانی اقتصادی عمدتا از سر ناتوانی و استیصال است، همچون والدین عزیز و دربند سورنا که هیولای استضعاف تحمیلی بال و پرشان را بسته بود و بقدری مشغولشان کرده بوده که دست آخر کبوتر پر نارستهشان را از آنها ستاند.سعیدروستایی در آخرین ساختهاش «زنوبچه» دادگاه اخلاقی اجتماعی باز کرد در کنکاش چرایی سقوط آزاد پسرکنوجوان که بیشباهت به ماجرا سورنا نیست، حداقل در بعد ساختاری.آری براستی چهکسانی جاهلان و قاصران و عاملان پرکشیدن سورنا نوجوان برخوردار از اوتیسم بودند؟بدعملی و بیعملی ساختاری چه دستگاهها و ارگانهایی عامل این درد بزرگ برای خانواده سورنا شد؟بدعملی چه کسانی در اولویت نشناسی و هزینه کرد ثروت عمومی ملت دربند در طرق غیرضرور عامل پر کشیدن سورنا شد؟نظاماجتماعی بعنوان یک عنصر پویا و ناآگاه به امرخیر تا کی قرار است دیگ شله بپزد و نذری بدهد و...اما نسبت به دردهای حقیقی دردمندان بی تفاوت باشد؟از آموزشوپرورش تا سازمانبهزیستی از سازمان اوقاف تا همه دیگر دستگاهها و کلان حاکمیت که از اربعین تا تجمعات خیابانی و غیره حضوری پررنگ و فعال و البته بیربط دارند، هرکدام بنا به قاعده فقهی حقوقی «تسبیب» چه نقشی در پرکشیدن سورناهای این سرزمین داشتند؟چرا اساسا امکان مردن در این خاک از حق حیات بسیار آسانتر و فراختر است؟چرا دروازههای مرگ اینگونه آسانباز شو هستند اما حتی پنجرههای رو به حیاط و حیات بجهت کمی زندگی بهتر قفل و زنجیر شدهاند؟خداوند به همه مادران و پدران داغدیده این سرزمین من جمله پدر و مادر سورنا صبر بدهد.و امید آنکه تلألو خورشید بار دیگر گرمای زندگی را به این سرزمین برگرداند.به یاسرعرب دوست عزیزم که از نزدیک دغدغه او بجهت حل مسئله اجتماعی اوتیسم را دیده و نظاره کردم نیز تسلیت میگویم.یاسرجان متاسفانه اینجا سرزمین خواستهها و تلاشهای نافرجام است، ولو خواستهها و تلاشهای غیرفردی بجهت فلاح اجتماعی.t.me/seyyedhashemfirouzi
📌بر ما و در مااقتصاد را حتی اگر زیربنا هم نگیرید که بنظر من باید بگیرید، توان برهمکنشی آن بر همه دیگر شؤون زیست جمعی بعنوان یک متغیر مستقل بقدری عظیم و گسترده است که در مقام تحلیل هرگونه ناهنجاری جمعی و اختلال فردی ابتدا باید ریشههای اقتصادی را جستجو کنید.اساسا از همین روی بود که بعنوان یک رفتارشناس در مقام فردی و جمعی علاقهام را به هرگونه اظهار نظر در باب تفسیر و تحلیل رفتار از دست دادم!چرا؟چون متغیر اقتصاد سیاسی که ثمره جنگ و تحریم است بقدری اثرگذار و بزرگ است که سخن از دیگر حوزهها امری عبث و بیهوده است.لاقل تا زمانیکه جنگ و تحریم پابرجاست.حال بجهت فهم دقیقتر مسیر #بر ما و #در ما پیموده شده بواسطه اقتصاد سیاسی بنظر این مثال درون تصویر مصداق خوبی باشد!این دیگر اسمش سقوط نیست، هبوط است...از عالمی به عالم دیگر پرت شدن.t.me/seyyedhashemfirouzi
سورنا هم پرکشید...اینجا راجع به او نوشته بودم.t.me/yaser_arab57/13621%D9%88 اینجا راجع به بیجایی بچههای اوتیسم.t.me/yaser_arab57/14151?single
در شرایط بالاتر از سیاهی هستیم!جنگ سیاه است. بسیار سیاه. اما چه وضعیتی میتواند از این هم سیاهتر باشد؟روزگار ممتد و مستمری که صلح واقعی شکل نمیگیرد. توافق هست، اما توافقی پایدار نیست. تحریم هست، اما نه لزوماً در بالاترین سطح! تهدید و حمله نظامی هست، اما جنگ تمامعیار نه. مذاکره هست، اما اعتماد استراتژیک نه. حکومت دائماً بخشی از منابعش را صرف آمادگی امنیتی و نظامی میکند. توان ذهنی مدیران با ربط و کم ربط به جنگ احتمالی پیش رو گره خورده و به بازسازی سازمان و رویکرد خود نه. جامعه هم دائماً در وضعیت انتظارِ «دور بعدی» چرخهای از جنگ محدود- تهدید نامحدود-مذاکرات- توافق موقت، و دوباره جنگ محدود زندگی کرده و روز به روز فرسودهتر میشود!این وضعیت برای کشوری مثل ایران از یک جنگ کوتاه بسیار بدتر است. چون جنگ کوتاه ممکن است یک نقطه پایان داشته باشد، ولی فرسایش هیچ نقطه پایانی ندارد!آیا در ساختار قدرت کسی دارد برای خروج ایران از وضعیت فرسایشیِ پساجنگ، یک استراتژی واقعی طراحی میکند؟به امید رفتن ترامپ نباشید! اگر پاسخ منفی باشد، آنوقت حتی آمدن یک رئیسجمهور جدید در آمریکا هم لزوماً مسئله را حل نمیکند...اینطور که پیش میرود کشور نه با شکست در جنگ، بلکه با ناتوانی در تبدیل پایان جنگ به صلح، پوک و پودر خواهد شد!@yaser_arab57
📌شکست عملیات 🔹نفت برنت ۹۱ سنت بالا رفت و به ۸۴ دلار و ۴۶ سنت در هر بشکه رسید.بازارهای جهانی در برهههای مختلف برای نفت قیمت سهرقمی را به خویش دیده است.به تاریخ شمسی در دوره ریاست جمهوری احمدی نژاد نفت قیمت 140دلار را بخود دید.در سه سال پیاپی از 1390 تا 1393میانگین قیمت بالای 100دلار به ازای هر بشکه بود. و در ابتدای شروع جنگ روسیه تا حدود 120دلار هم پیش رفت.هرچند آدمهای خواب زده را به هیچوجه نمیشود از خواب بیدار کرد:لیکن برای ثبت در تاریخ باید بیان کرد، بستن تنگه هرمز زمانی موثر بود که قیمت نفت به بالای ۱۵۰ تا ۲۰۰ دلار در هر بشکه برسد، نه قیمت فعلی!قیمتی که پایین بودنش ثمره خوابیدن ابرقدرتها در رختخواب مشترک است. آنها صبح ها با هم دعوا میکنند و شبها سر بر یک بالین میگذارند. از نقش موثر چینیها در پایین ماندن قیمت نفت مقالات خوبی منتشر شده است، آنها را بخوانید.البته گویا مسیر عمانی هم کجدار مریز با مداخله نظامی آمریکا دارد نفت منطقه را خارج میکند.📌دست فرمان کنونی در تبدیل تنگه هرمز به تنگه هستهای همچون پرونده هستهای هیچ دستاوردی نخواهد داشت، جز درد و رنج بیشتر برای یک ملت!روی دیگر انسداد ناموفق تنگه هرمز از سوی جریانی خاص محاصره دریایی کامل برای یک ملت ۹۰میلیونی است.هرچه اولی بصورت کامل موفق نبوده، دومی متاسفانه آثارش در کشور بخوبی هویداست.t.me/seyyedhashemfirouzi
📌نیشتر مستضعفکشقطعا قاطبه قشر سوار بر خودرو فرسوده، بر مرکب پیر خویش رضایت ندارد، آنچه او را وادار به این کار نموده، اجبار است، اجبار!حال نیشتر تیز کمبود برآمده از جنگ را بر گرده این طبقه مستضعف فرو کردن قطعا اخلاقی نیست و خلاف عدالت است.(یا برای همه برای هیچکس!)بویژه آنکه عمده اینها با خودروی خویش در تاکسیهای اینترنتی نیز فعال هستند!از منظر ریالی تفاوت قیمت خودروی فرسوده(قبل سال ۸۵) با خودروی مدل بالای داخلی(سال۹۰ تا۱۴۰۵) چیزی بین ۲ تا ۴ برابر است.t.me/seyyedhashemfirouzi
