ویان

هفت ماه از تلخ ترین دو شب تاریخ ایران گذشت.

بعضی آدم‌ها را از دست‌ نمی‌دهی؛ فقط یک روز می‌فهمی تصویری که از آن‌ها ساخته بودی، هیچوقت خودِ آن‌ها نبوده است.

و در نهایت، قلب گفته‌هایِ مغز را قبول خواهد کرد و بازی، برای همیشه، به پایان خواهد رسید.

_زِ دِل بیرون کُنَم جون را بِه صَد شوق؛

نمیدونم شاید امشبم بشینم برای تمام چیزهایی که حقم نبود، ولی تجربه کردم گریه کنم.

من تمومم رو دادم، واسه کسی که حتی باور نکرد دوست داشتن من واقعی بود.

«تنبل نشده بود. خسته بود. یکجور خستگی یکنواخت. دلش بَر پا نبود.»محمود دولت آبادی

دیگه با ذوق راجبت حرف نمیزنم، خیالت راحت شد؟

من تورو به بقیه ترجیح دادم،توعم بقیه رو به من.

_بخاطر تو ، بی‌صدا شکستم.

_ببخشید اینو قبلا نگفتم.

عجب زندگی‌ایِ، همش آدم اشتباه، مکان اشتباه، زمان اشتباه.

آنکه را ارزش دهی،انسان بماند آرزوست.

تو اگه می‌موندی احتیاج به تحمل هیچکدوم از این زخما نبود.

همه رو رد میکنم که آخر شب بشینم غصه نداشتن تو رو بخورم، چیکار کردی باهام قربونت برم.

‏انقد مواظب بودم بقیه ناراحت نشن همش خودم ناراحتم.

برای دوست داشتنت، زیادی خستم کردی.

_شَبایِ رَفتَنِ تو؛

فراموشت کنم؟ تو اون بغضِ وسط خنده‌هامی. تو سکوت وسط حرفامی. تو فکرِ قبل از خوابامی. تو اون زخمی هستی که حتی اگه بخوامم دیگه هیچ‌وقت خوب نمی‌شه.

تو با بقیه فرق داشتی؛ بقیه اگه بهم زخم زدن، تو منو کُشتی.

داریم خودمان را می‌کشیم تا زنده بمانیم.