📢کتاب "تله شادمانی" به چاپ هفدهم رسید📢📻 کتاب "#تله_شادمانی" 📇ناشر:سایه سخن✍نویسنده: دکتر #راس_ه…

✍ سلام! صبح بخیرامروزتان سرشار از عشق و برکت 💐🆔 @Sayehsokhan

#زندگیبرخی رفتارها نخست خنده دار می‌نمایند؛ اما سپس با کمی اندیشیدن، در می‌یابیم که بسیار عبرت انگیزند. دراین کلیپ کوتاه، دخترکی طناز، می‌کوشد تا از نوشه‌ای برای خود یک لیوان نوشیدنی بریزد و تا آخرین قطره را نیز برای خود بردارد. بسیار می‌کوشد. سرانجام، چیزی در دست ندارد.آیا یادِ زندگی خود نمی افتیم؟ نوشه‌ای از عمر به ما داده‌اند تا آن را بنوشیم. به جای نوشیدنِ مستقیم از پیمانه‌ی روزگارِ خود، آن را در نوشه‌ای دیگر می‌ریزیم. این‌ظرف، می‌تواند: مَقام، پس انداز، شهرت، موقعیتِ اجتماعی و علمی و هنری، دیگری و...باشد. بی‌خبریم که سرانجام، همه‌ی داراییِ هستی و زندگانی خود را از دست خواهیم داد بدون آن‌که  قطره‌ای از آن را به کامِ دل نوشیده باشیم. تنها چیزی که در دست ما مانده، پیمانه‌ی تُهی عمرمان است. برای نوشیدنِ شرابِ شادی و لذت، نیازی به نوشه‌های دیگر نیست. یک راست خود زندگی را بنوشیم. بنوشیم!https://telegram.me/ezzatiparvar🆔 @Sayehsokhan

🌿 #دعوت انتشارات سایه‌سخن از همراهان و  کتاب‌خوان‌های عزیز دوستان و همراهان گرامی 🌹 در انتشارات سایه‌سخن همیشه باور داشته‌ایم که ارزش واقعی یک کتاب، فقط در صفحاتی که نوشته شده نیست؛ گاهی یک کتاب با خوانده شدن، وارد زندگی ما می‌شود، پرسشی را در ذهنمان ایجاد…شماره ۵:سلام و عرض ادبگاهی آن‌قدر درگیر دوام آوردن و از سر گذراندن روزها می‌شویم که یادمان می‌رود زندگی کردن چیزی فراتر از این است که فقط روزها را پشت سر بگذاریم..شاید بخشی از زندگی کردن، پذیرفتن همین واقعیت باشد که همه‌چیز در اختیار ما نیست، اینکه زندگی همیشه مطابق میل و خواسته‌ی ما پیش نمی‌رود. قرار نیست تمام اتفاقات، احساسات و شرایط را آن‌طور که می‌خواهیم تغییر دهیم. گاهی باید بپذیریم که بعضی چیزها هستند که نمی‌توانیم کنترلشان کنیم باید یاد بگیریم با وجود آن‌ها همچنان زندگی کنیم..کتاب ارزشمند «تله شادمانی» عمیقا به من یاد داد که برای داشتن حال خوب و زندگی رضایت‌بخش، نباید همیشه منتظر فرصت‌های مناسب و شرایط ایده‌آل بمانم. نباید درگیر تلاش برای کنترل همه‌چیز و فرار از احساسات ناخوشایند باشم، نباید آن‌قدر درگیر ترس از شروع نکردن و دست به کار نشدن باشم که زندگی از یادم برود..ما قرار نیست همیشه احساس خوبی داشته باشیم یا ترس، اضطراب و افکار ناخوشایند را از خودمان دور کنیم. گاهی باید اجازه دهیم این احساسات حضور داشته باشند و در عین حال، مسیرمان را به سمت چیزهایی که واقعاً برایمان ارزشمند هستند پیش ببریم.قسمتی از کتاب می‌‌گوید:«افکار چه حقیقت داشته باشند چه نداشته باشند، چیزی بیش از الفاظ و واژه‌ها نیستند. اگر واژه‌هایی سودمند باشند، در این صورت توجه به آن‌ها ارزشمند است؛ در غیر این صورت، چرا باید با حضور آن‌ها خود را آزار دهیم؟»این جمله به من یادآوری می‌کند هر فکری که از ذهنم می‌گذرد، لزوما ارزش باور کردن و دنبال کردن را ندارد! گاهی فقط باید اجازه داد فکرها باشند، بدون اینکه با هر کدامشان وارد جنگ شویم و در عین حال، مسیر خودمان را ادامه دهیم.بی‌نهایت قدردان نشر سایه‌سخن و مجموعه‌ی افراد آن هستم. که با وسواس و‌ دقت بسیار در مسیر انتخاب و انتشار آثار ارزشمند روان‌شناسی قدم برمی‌دارند. این افتخار رو داشتم که بیش از سه سال از نزدیک شاهد این تلاش‌های بی‌وقفه در جهت ارتقای آگاهی و سلامت روان جامعه باشم.🌱با عشق و احترام✍ فاطمه قنبری _ کارشناس معماری#کامنت_شما🆔 @Sayehsokhan

امروز شنبه است... ✍ و شاید بد نباشد هفته را با یک سؤال شروع کنیم:📌آخرین بار کی واقعاً زندگی را لمس کردید؟نه از پشت صفحه‌ی گوشی، نه از میان صدای اعلان‌ها، نه از پشت فرمان، نه در عجله‌ی بین یک کار و کار دیگر...👌آخرین بار کی صدای جارو کشیدن در حیاط را شنیدید؟👌 کی بوی خاکِ آب‌خورده را حس کردید و بو کشیدید؟👌 کی چای را با حوصله دم کردید و چند دقیقه فقط به عطرش فکر کردید و سرمست شدید؟ 👌کی دستتان را روی تنه‌ی یک درخت گذاشتید و واقعاً زبری پوستش را احساس کردید یا آن را در آغوش گرفتید؟ما کم‌کم بسیاری از کارهای ساده‌ی زندگی را به ماشین‌ها سپرده‌ایم؛ و شاید بد نباشد گاهی از خودمان بپرسیم:📌آیا در قبال این راحت‌تر شدن، چیزی را هم از دست داده‌ایم؟تکنولوژی که قرار بود زندگی را آسان‌تر کند؛ اما گاهی آن‌قدر همه‌چیز را سریع و بی‌زحمت کرده‌ایم که فرصت تجربه کردن خودِ زندگی را از دست داده‌ایم.لباس‌ها با ماشین شسته می‌شوند، غذا با دستگاه آماده می‌شود، قهوه با یک دکمه، خانه با جارو برقی‌های پیشرفته، پیام‌ها با چند لمس، و حتی لحظه‌های تنهایی‌مان هم با یک صفحه‌ی کوچک پر می‌شوند.خوب که نگاه کنیم هر کداممان چندین نوکر در منزلمان به استخدام گرفته‌ایم!اما زندگی فقط نتیجه‌ی کارها نیست؛ خودِ مسیر هم بخشی از زندگی است.گاهی شستن یک ظرف با دست، خرد کردن سبزی، آب و جارو کردن حیاط، پاک کردن شیشه‌ی پنجره، درست کردن یک چای در قوری، یا حتی قدم زدن بدون هدف، می‌تواند ما را دوباره به چیزی برگرداند که در هیاهوی زندگی فراموشش کرده‌ایم:🈺 لحظه‌ی اکنون.وقتی دستمان در آب است، وقتی بوی چای را حس می‌کنیم، وقتی صدای خش‌خش جارو را می‌شنویم، وقتی نور خورشید روی صورتمان می‌افتد، وقتی دستمان را روی تنه‌ی درخت می‌گذاریم...برای چند لحظه، دیگر فقط «فکر نمی‌کنیم»؛ زندگی می‌کنیم.شاید یکی از دلایل خستگی ذهنی امروز ما این باشد که تقریباً همیشه جایی غیر از همین‌جایی هستیم که حضور داریم. یا در گذشته و یا در آینده سیر می‌کنیم!هنگام غذا خوردن، ذهنمان جای دیگری است. هنگام صحبت با عزیزمان، گوشی کنار دستمان است. هنگام قدم زدن، درگیر فکرهای فرداست. و گاهی حتی وقتی کنار کسانی هستیم که دوستشان داریم، واقعاً کنارشان نیستیم.🌱 پس شاید این هفته قرار نیست کار بزرگی انجام دهیم.فقط یک کار ساده:هر روز یکی از کارهای معمولی زندگی را آهسته‌تر انجام دهیم.یک چای را با حوصله دم کنیم. یک وعده غذا را بدون گوشی بخوریم. چند دقیقه در حیاط یا کوچه قدم بزنیم. دستمان را به درختی بکشیم یا با آن همانند یک موجود زنده رفتار کنیم. پنجره را باز کنیم و چند نفس عمیق بکشیم. به چهره‌ی همسر، فرزند یا دوستی که دوستش داریم نگاه کنیم؛ نه برای اینکه چیزی بگوییم... فقط برای اینکه واقعاً ببینیمش.شاید آشتی با زندگی، همیشه با تغییرهای بزرگ شروع نشود.گاهی از همین چیزهای کوچک شروع می‌شود؛ از چند دقیقه‌ای که تصمیم می‌گیریم هیچ‌جا جز همین‌جا نباشیم.به قول تیک نات هان:«به گونه‌ای بر زمین گام برداریم که گویی زمین را با پاهایمان می‌بوسیم.»شنبه‌تان آرام، حواس‌تان حاضر، دلتان گرم، و هفته‌تان پر از لحظه‌هایی که فقط از کنارشان عبور نکنید؛ بلکه واقعاً زندگی‌شان کنید. 🌿📌با سپاس و الهام از نوشته‌ی ارزشمند سرکار خانم فهیمه احمدی🆔 @Sayehsokhan

✍ سلام! صبح بخیرامروزتان سرشار از عشق و برکت 💐🆔 @Sayehsokhan

#ایرجبه یاد ایرج(1311-1405)یادم هست که سال1350بود و دَه ساله بودم. رادیوی کوچکی داشتم. پدرم روضه خوان بود و مخالف سرسختِ رادیو و موسیقی. اگر پی می‌بُرد رادیو دارم آن را می‌شکست. شبی ساعت10 داستان زاینده رود آغاز شد. صدای زیبا و بی‌مانند ایرج در آغاز داستان، در فضای اتاق پیچید. پدرم شنید. گفت: چه صدایی! بلندتر کُن!سپس چشمش رابست و سرش را این سو و آن سو می‌بُرد. آواز که تمام شد، گفتم: دادا جان! چطور بود؟ به جای پاسخ، لبخندی زد. از آن شب، رادیو در خانه‌ی ما به آزادی دست یافت.زندگی کاشکی به من امون می‌داد!گوشه‌ی چشمی به من نشون می‌داد؛یه کتاب حرف تو دلم داشتم اگر،خدا یک ذرِه  به من زبون می‌داد.نمی‌دونم نمی‌دونم چی بگم؟چی بگم؟ از چی بگم؟ با کی بگم؟زندگی خاطره‌های ما رو از ما می‌گیره پس نمی‌دهکلید خونه‌ی خوشبختی رو برداشته به هیچکس نمی‌دهمی‌دونم لب‌های من همیشه بسته می‌مونه؛خستگی‌ها برای پاهای خسته می‌مونه؛می‌دونم تو سینه‌ها تا دلا سنگر می‌گیرن،چهره‌ی عشق همه جا پیر و شکسته می‌مونه.نمی‌دونم، نمی‌دونم، چی بگم؟چی بگم؟ از چی بگم؟ با کی بگم؟https://telegram.me/ezzatiparvar🆔 @Sayehsokhan