شماره:۴سلام و عرض ادبمن، یکی از هزاران آدمی هستم که این کتاب واقعیتدرمانی گلسر با ترجمه دکتر صاحبی…
انتشار: 2026/08/14 07:11 UTCدریافت: 2026/08/16 04:57 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/16 04:57 UTC
شماره:۴سلام و عرض ادبمن، یکی از هزاران آدمی هستم که این کتاب واقعیتدرمانی گلسر با ترجمه دکتر صاحبی رو دستش گرفته و خونده. راستش، من انگار وسط یه تاریکیِ ممتد، ناگهان دستم خورد به کلید برق و کل اتاق روشن شد. اونقدر این تجربه برام عمیق و تکاندهنده بود که نتونستم جلوی خودم رو بگیرم و این چند سطر رو براتون ننویسم. ما آدما عجیبیم. سالها استادِ فرار از خودمونیم. سالها عادت کردیم تقصیرِ بنبستهای زندگیمون رو بندازیم به در و دیوارِ روزگار، بندازیم گردن شانس، بقیه، یا گذشتهای که دیگه وجود نداره. منم دقیقاً همینطوری بودم. سالها فکر میکردم جهان یه جوری طراحی شده که من توش قربانی باشم، فکر میکردم رنجهام، دردهام و درجا زدنهام، همهشون بازیهای سرنوشته. اما نشر وزین سایه سخن منو با کتاب های ویلیام گلسر آشنا کرد. حرفهای گلسر تو این کتاب مثل یه سیلیِ بیدارکننده نشست رو صورتم. بهم یادآوری کرد که واقعیت منتظر شِکوهها و گلههای من نمیمونه. واقعیت: سخت، محکم و بیرحمه و تهِ همه این داستانها، این منم که دارم انتخاب میکنم چطور زندگی کنم. گلسر بهم فهموند که وقتی مسئولیتِ تمام و کمالِ رفتارهام و ارضای نیازهای بنیادینَم رو به عهده نگیرم، رسماً دارم کلیدِ خانه وجودم رو میسپرم دستِ باد. این کتاب زندگی شخصی من رو دو قسمت کرد: قبل از واقعیتدرمانی و بعد از اون. قبلاً فکر میکردم آزادی یعنی اینکه هر کاری دلم خواست بکنم، اما حالا فهمیدم آزادی واقعی، یعنی مسئولیتپذیری. یعنی وقتی شجاعتِ این رو داشته باشی که با واقعیتِ لخت و بیپرده مواجه بشی، تازه اونجاست که معمارِ واقعیِ سرنوشت خودت میشی. فهمیدم رنجهای من، حاصلِ نجنگیدن با واقعیت نبود، حاصلِ انکارش بود. توی این کتاب عبارتهایی بود که هر کدومشون مثل یه تازیانهی محکم میخورد تو برجکِ من و رو تن بیجان و خستهام فرود میاومد. اصلاً شبیه همون شوک الکتریکی پزشک به بیمارِ در حالِ مرگ بود، شاید لحظهی اول دردناک و جانکاه باشه، اما تهش دقیقاً همون چیزیه که حیات رو برمیگردونه.مثلاً همین نقلقول:«واقعیت صلب است، انکار آن، نه واقعیت را تغییر میدهد و نه رنج شما را کم میکند، بلکه فقط زمان را از شما میگیرد.»فقط خودم میدونم این نوشته با من چه کرد، فهمیدم چرا سالهاست دارم درجا میزنم. من داشتم با چیزی که باید میبود میجنگیدم، نه با چیزی که واقعاً هست. وقتی این جمله رو هضم کردم، دست از انکار وضعیت موجود برداشتم. تازه فهمیدم مواجههی لخت و بیپرده با شرایط فعلی، تنها نقطهی امنی هست که میشه ازش حرکت کرد و تغییر واقعی رو ساخت. میخواستم از سایه سخن تشکر کنم. از مجموعه نشرتون که دست گذاشتید روی آثاری که آگاهی و بیداری رو تکثیر میکنه. ممنونم که این اثر حیاتی و نجاتبخش رو به دست امثال من رسوندید. من کمی غمگینم که مردم عزیز این سرزمین اونقدر گرفتار بقا و درگیر بازیهای شبکههای اجتماعی شدن که اصلاً با کتابخوندن و لذتش بیگانه هستند. من اگه قدرتی داشتم، دلم میخواست کاری کنم که همه این کتاب رو بخونن، کتابی که بدون مبالغه، هر خانوادهای بهش نیاز حیاتی داره.ارادتمند و دوستدار شما✍ فرشید بهرامیمدیر اجرایی انجمن جهانی تجارت با اتحادیه عرب#کامنت_شما 🆔 @Sayehsokhan
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 11 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — انتشارات سایه سخن
✍ سلام! صبح بخیرامروزتان سرشار از عشق و برکت 💐🆔 @Sayehsokhan
#زندگیبرخی رفتارها نخست خنده دار مینمایند؛ اما سپس با کمی اندیشیدن، در مییابیم که بسیار عبرت انگیزند. دراین کلیپ کوتاه، دخترکی طناز، میکوشد تا از نوشهای برای خود یک لیوان نوشیدنی بریزد و تا آخرین قطره را نیز برای خود بردارد. بسیار میکوشد. سرانجام، چیزی در دست ندارد.آیا یادِ زندگی خود نمی افتیم؟ نوشهای از عمر به ما دادهاند تا آن را بنوشیم. به جای نوشیدنِ مستقیم از پیمانهی روزگارِ خود، آن را در نوشهای دیگر میریزیم. اینظرف، میتواند: مَقام، پس انداز، شهرت، موقعیتِ اجتماعی و علمی و هنری، دیگری و...باشد. بیخبریم که سرانجام، همهی داراییِ هستی و زندگانی خود را از دست خواهیم داد بدون آنکه قطرهای از آن را به کامِ دل نوشیده باشیم. تنها چیزی که در دست ما مانده، پیمانهی تُهی عمرمان است. برای نوشیدنِ شرابِ شادی و لذت، نیازی به نوشههای دیگر نیست. یک راست خود زندگی را بنوشیم. بنوشیم!https://telegram.me/ezzatiparvar🆔 @Sayehsokhan
🌿 #دعوت انتشارات سایهسخن از همراهان و کتابخوانهای عزیز دوستان و همراهان گرامی 🌹 در انتشارات سایهسخن همیشه باور داشتهایم که ارزش واقعی یک کتاب، فقط در صفحاتی که نوشته شده نیست؛ گاهی یک کتاب با خوانده شدن، وارد زندگی ما میشود، پرسشی را در ذهنمان ایجاد…شماره ۵:سلام و عرض ادبگاهی آنقدر درگیر دوام آوردن و از سر گذراندن روزها میشویم که یادمان میرود زندگی کردن چیزی فراتر از این است که فقط روزها را پشت سر بگذاریم..شاید بخشی از زندگی کردن، پذیرفتن همین واقعیت باشد که همهچیز در اختیار ما نیست، اینکه زندگی همیشه مطابق میل و خواستهی ما پیش نمیرود. قرار نیست تمام اتفاقات، احساسات و شرایط را آنطور که میخواهیم تغییر دهیم. گاهی باید بپذیریم که بعضی چیزها هستند که نمیتوانیم کنترلشان کنیم باید یاد بگیریم با وجود آنها همچنان زندگی کنیم..کتاب ارزشمند «تله شادمانی» عمیقا به من یاد داد که برای داشتن حال خوب و زندگی رضایتبخش، نباید همیشه منتظر فرصتهای مناسب و شرایط ایدهآل بمانم. نباید درگیر تلاش برای کنترل همهچیز و فرار از احساسات ناخوشایند باشم، نباید آنقدر درگیر ترس از شروع نکردن و دست به کار نشدن باشم که زندگی از یادم برود..ما قرار نیست همیشه احساس خوبی داشته باشیم یا ترس، اضطراب و افکار ناخوشایند را از خودمان دور کنیم. گاهی باید اجازه دهیم این احساسات حضور داشته باشند و در عین حال، مسیرمان را به سمت چیزهایی که واقعاً برایمان ارزشمند هستند پیش ببریم.قسمتی از کتاب میگوید:«افکار چه حقیقت داشته باشند چه نداشته باشند، چیزی بیش از الفاظ و واژهها نیستند. اگر واژههایی سودمند باشند، در این صورت توجه به آنها ارزشمند است؛ در غیر این صورت، چرا باید با حضور آنها خود را آزار دهیم؟»این جمله به من یادآوری میکند هر فکری که از ذهنم میگذرد، لزوما ارزش باور کردن و دنبال کردن را ندارد! گاهی فقط باید اجازه داد فکرها باشند، بدون اینکه با هر کدامشان وارد جنگ شویم و در عین حال، مسیر خودمان را ادامه دهیم.بینهایت قدردان نشر سایهسخن و مجموعهی افراد آن هستم. که با وسواس و دقت بسیار در مسیر انتخاب و انتشار آثار ارزشمند روانشناسی قدم برمیدارند. این افتخار رو داشتم که بیش از سه سال از نزدیک شاهد این تلاشهای بیوقفه در جهت ارتقای آگاهی و سلامت روان جامعه باشم.🌱با عشق و احترام✍ فاطمه قنبری _ کارشناس معماری#کامنت_شما🆔 @Sayehsokhan
📢کتاب "تله شادمانی" به چاپ هفدهم رسید📢📻 کتاب "#تله_شادمانی" 📇ناشر:سایه سخن✍نویسنده: دکتر #راس_هریس👨🏫مترجم: #دکتر_علی_صاحبی، #دکتر_مهدی_اسکندری🗞چاپ: #هفدهم🖇این کتاب بر پایۀ رویکرد درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT) نوشته شده است که روشهای بدیعی دربارۀ مساله شادمانی و رضایتمندی از زندگی بیان میکند.این کتاب افقهایی روشن برای رهایی از این زندان و به دست آوردن زندگی شادمان به ما نشان میدهد.کتاب خوبی در دست دارید؛ از این سفر لذت ببرید.📚مطالعه کتاب📚🆔 @Sayehsokhan👇👇👇
امروز شنبه است... ✍ و شاید بد نباشد هفته را با یک سؤال شروع کنیم:📌آخرین بار کی واقعاً زندگی را لمس کردید؟نه از پشت صفحهی گوشی، نه از میان صدای اعلانها، نه از پشت فرمان، نه در عجلهی بین یک کار و کار دیگر...👌آخرین بار کی صدای جارو کشیدن در حیاط را شنیدید؟👌 کی بوی خاکِ آبخورده را حس کردید و بو کشیدید؟👌 کی چای را با حوصله دم کردید و چند دقیقه فقط به عطرش فکر کردید و سرمست شدید؟ 👌کی دستتان را روی تنهی یک درخت گذاشتید و واقعاً زبری پوستش را احساس کردید یا آن را در آغوش گرفتید؟ما کمکم بسیاری از کارهای سادهی زندگی را به ماشینها سپردهایم؛ و شاید بد نباشد گاهی از خودمان بپرسیم:📌آیا در قبال این راحتتر شدن، چیزی را هم از دست دادهایم؟تکنولوژی که قرار بود زندگی را آسانتر کند؛ اما گاهی آنقدر همهچیز را سریع و بیزحمت کردهایم که فرصت تجربه کردن خودِ زندگی را از دست دادهایم.لباسها با ماشین شسته میشوند، غذا با دستگاه آماده میشود، قهوه با یک دکمه، خانه با جارو برقیهای پیشرفته، پیامها با چند لمس، و حتی لحظههای تنهاییمان هم با یک صفحهی کوچک پر میشوند.خوب که نگاه کنیم هر کداممان چندین نوکر در منزلمان به استخدام گرفتهایم!اما زندگی فقط نتیجهی کارها نیست؛ خودِ مسیر هم بخشی از زندگی است.گاهی شستن یک ظرف با دست، خرد کردن سبزی، آب و جارو کردن حیاط، پاک کردن شیشهی پنجره، درست کردن یک چای در قوری، یا حتی قدم زدن بدون هدف، میتواند ما را دوباره به چیزی برگرداند که در هیاهوی زندگی فراموشش کردهایم:🈺 لحظهی اکنون.وقتی دستمان در آب است، وقتی بوی چای را حس میکنیم، وقتی صدای خشخش جارو را میشنویم، وقتی نور خورشید روی صورتمان میافتد، وقتی دستمان را روی تنهی درخت میگذاریم...برای چند لحظه، دیگر فقط «فکر نمیکنیم»؛ زندگی میکنیم.شاید یکی از دلایل خستگی ذهنی امروز ما این باشد که تقریباً همیشه جایی غیر از همینجایی هستیم که حضور داریم. یا در گذشته و یا در آینده سیر میکنیم!هنگام غذا خوردن، ذهنمان جای دیگری است. هنگام صحبت با عزیزمان، گوشی کنار دستمان است. هنگام قدم زدن، درگیر فکرهای فرداست. و گاهی حتی وقتی کنار کسانی هستیم که دوستشان داریم، واقعاً کنارشان نیستیم.🌱 پس شاید این هفته قرار نیست کار بزرگی انجام دهیم.فقط یک کار ساده:هر روز یکی از کارهای معمولی زندگی را آهستهتر انجام دهیم.یک چای را با حوصله دم کنیم. یک وعده غذا را بدون گوشی بخوریم. چند دقیقه در حیاط یا کوچه قدم بزنیم. دستمان را به درختی بکشیم یا با آن همانند یک موجود زنده رفتار کنیم. پنجره را باز کنیم و چند نفس عمیق بکشیم. به چهرهی همسر، فرزند یا دوستی که دوستش داریم نگاه کنیم؛ نه برای اینکه چیزی بگوییم... فقط برای اینکه واقعاً ببینیمش.شاید آشتی با زندگی، همیشه با تغییرهای بزرگ شروع نشود.گاهی از همین چیزهای کوچک شروع میشود؛ از چند دقیقهای که تصمیم میگیریم هیچجا جز همینجا نباشیم.به قول تیک نات هان:«به گونهای بر زمین گام برداریم که گویی زمین را با پاهایمان میبوسیم.»شنبهتان آرام، حواستان حاضر، دلتان گرم، و هفتهتان پر از لحظههایی که فقط از کنارشان عبور نکنید؛ بلکه واقعاً زندگیشان کنید. 🌿📌با سپاس و الهام از نوشتهی ارزشمند سرکار خانم فهیمه احمدی🆔 @Sayehsokhan
✍ سلام! صبح بخیرامروزتان سرشار از عشق و برکت 💐🆔 @Sayehsokhan
