💌 متن کامل نامه دیومانده به خواهرشرکسان عزیز،یادت هست وقتی یکی برایم یک پیراهن تقلبی منچستریونایتد…
انتشار: 2026/08/12 08:27 UTCدریافت: 2026/08/14 08:25 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/14 08:25 UTC
💌 متن کامل نامه دیومانده به خواهرشرکسان عزیز،یادت هست وقتی یکی برایم یک پیراهن تقلبی منچستریونایتد خرید و من با ماژیک مشکی پشتش نوشتم «رونالدو ۷»؟آن روزها نه معنای ثروتمند بودن را میدانستیم و نه فقیر بودن را. فقط خوشبختی را میشناختیم.یادت هست در آبیجان، ۲۵ نفر در یک خانه میخوابیدیم؟ مامان میخواست سریالهایش را ببیند و بقیه فیلم تماشا کنند. یادت هست من همیشه وانمود میکردم خوابم برده و بعد از نیمهشب یواشکی به اتاق تلویزیون میرفتم؟ صدای تلویزیون را تا آخر کم میکردم، فقط دو خط صدا. در تاریکی فوتبال میدیدم و رؤیا میبافتم.یادت هست وقتی بزرگترها مرا دیدند که در زمین خاکی فوتبال بازی میکنم و به خاطر شوتهای محکمم لقب «روبرتو کارلوس» را روی من گذاشتند؟ و یادت هست که در دلم چقدر از این لقب ناراحت بودم، چون قهرمان واقعیام کریستیانو رونالدو بود؟یادت هست وقتی برای فوتبال بازی کردن، آنقدر از خانه دور شدم؟ فقط ۹ سال داشتم. به باشگاه اینتر فوت سود کوموئه، نزدیک مرز غنا رفتم. پسربچهای تنها، دور از خانواده.نمیدانم تا به حال این ماجرا را برایت تعریف کرده بودم یا نه، اما من و بقیه بچهها آنقدر گرسنه بودیم که گاهی به روستا میرفتیم و سیبزمینی میدزدیدیم. انگار داشتیم سرقت از بانک انجام میدادیم؛ دو نفر حواس مغازهدار را پرت میکردند و هجده نفر دیگر با دو تا سیبزمینی فرار میکردند. حتی سیبزمینیهای خوبی هم نبودند، اما برای ما خوشمزهترین غذای دنیا بودند. هنوز هم سیبزمینی آبپز با کمی روغن، غذای محبوب من است، چون مرا به همان روزها برمیگرداند.یادت هست وقتی اولین کفش فوتبال واقعیام را گرفتم و شبها با همان کفشها میخوابیدم؟ قبل از آن همیشه با دمپاییهای پلاستیکی سفید فوتبال بازی میکردم. حتی حالا هم که به خانه برمیگردم، باز با همان دمپاییها بازی میکنم. این رسم ماست.یادت هست هر وقت به خانه میآمدم، به بچههای محله میگفتی:«چرا تمرین را رها کردهاید؟ یان قرار نیست برایتان ماشین بخرد. باید خودتان تلاش کنید.»آن موقع فقط ده سالت بود، اما انگار مدیر برنامههای من بودی.یادت هست چطور مینشستیم و درباره رفتن به فرانسه رؤیاپردازی میکردیم؟ درباره اینکه خرید میکنیم، خانه خودمان را میگیریم و من فوتبالیستی ثروتمند میشوم؛ با ماشینهای لوکس و خانهای بزرگ، تا دیگر هیچ نگرانی نداشته باشی.تو تنها کسی بودی که باور داشتی میتوانم کریستیانوی بعدی باشم، وقتی همه دیگر به این رؤیا میخندیدند.یادت هست وقتی در پانزدهسالگی برای دبیرستان به آمریکا رفتم و آنقدر دلتنگ خانه بودم؟ ماهها حتی حرفهای مردم را نمیفهمیدم. مرا کنار پسری فرانسوی نشاندند تا حرفهای معلم را برایم ترجمه کند.یادت هست یک روز به تو زنگ زدم و گفتم:«باورت نمیشود، اینجا بچهها با معلمهایشان بحث میکنند!»آخر ما در کشور خودمان حتی جرئت نمیکردیم جلوی بزرگترها چشم در چشمشان شویم.یادت هست چقدر تعجب کرده بودم که بچهها بعد از مدرسه سیگار میکشند؟تو همیشه میگفتی انگار در یک سریال آمریکایی زندگی میکنم.یادت هست وقتی برای تست به بورنموث، چلسی، رنجرز، المپیاکوس و کریستال پالاس رفتم؟ حتی ازه و اولیسه بعد از یکی از تمرینها پیشم آمدند و گفتند:«پسر، واقعاً بازیکن فوقالعادهای هستی.»اما باز هم هیچکدام با من قرارداد نبستند.حتی تیمهای دوم لیگ MLS هم مرا نمیخواستند. هیچوقت نفهمیدم چرا. هیچکس دلیلی به من نگفت. بزرگترها همه کارها را انجام میدادند. فقط مرا از این کشور به آن کشور، از این باشگاه به آن باشگاه میبردند و همه فقط یک جواب داشتند: «نه.»اعتبار ویزایم تمام شد. رؤیایم به پایان رسید. مرا به آفریقا برگرداندند و با هم گریه کردیم.اما تو هیچوقت امیدت را از دست ندادی.چند هفته بعد با لگانس قرارداد بستم و این بار اشکهایمان از جنس دیگری بود.آن روزها هنوز احساس داشتم.حالا دیگر هیچ احساسی ندارم.انگار اصلاً انسان نیستم.از وقتی تو رفتی، همه چیز درونم خالی شده است.حتی فکر نمیکنم روزی که خبر مرگت را به من دادند، اشکی ریخته باشم. فقط در شوک بودم.چند هفته از اولین بازیام برای لگانس گذشته بود. چه کسی در هجدهسالگی اولین بازی رسمیاش را مقابل رئال مادرید انجام میدهد؟ همه چیز شبیه رؤیا بود.و بعد، همان رؤیا به کابوس تبدیل شد.یکی مدام از خانه به من زنگ میزد. کلافه شده بودم. نمیفهمیدم چرا اینقدر تماس میگیرند.(ادامه دارد)🆔 @Sayehsokhan
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 12 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — انتشارات سایه سخن
✍ سلام! صبح بخیرامروزتان سرشار از عشق و برکت 💐🆔 @Sayehsokhan
#زندگیبرخی رفتارها نخست خنده دار مینمایند؛ اما سپس با کمی اندیشیدن، در مییابیم که بسیار عبرت انگیزند. دراین کلیپ کوتاه، دخترکی طناز، میکوشد تا از نوشهای برای خود یک لیوان نوشیدنی بریزد و تا آخرین قطره را نیز برای خود بردارد. بسیار میکوشد. سرانجام، چیزی در دست ندارد.آیا یادِ زندگی خود نمی افتیم؟ نوشهای از عمر به ما دادهاند تا آن را بنوشیم. به جای نوشیدنِ مستقیم از پیمانهی روزگارِ خود، آن را در نوشهای دیگر میریزیم. اینظرف، میتواند: مَقام، پس انداز، شهرت، موقعیتِ اجتماعی و علمی و هنری، دیگری و...باشد. بیخبریم که سرانجام، همهی داراییِ هستی و زندگانی خود را از دست خواهیم داد بدون آنکه قطرهای از آن را به کامِ دل نوشیده باشیم. تنها چیزی که در دست ما مانده، پیمانهی تُهی عمرمان است. برای نوشیدنِ شرابِ شادی و لذت، نیازی به نوشههای دیگر نیست. یک راست خود زندگی را بنوشیم. بنوشیم!https://telegram.me/ezzatiparvar🆔 @Sayehsokhan
🌿 #دعوت انتشارات سایهسخن از همراهان و کتابخوانهای عزیز دوستان و همراهان گرامی 🌹 در انتشارات سایهسخن همیشه باور داشتهایم که ارزش واقعی یک کتاب، فقط در صفحاتی که نوشته شده نیست؛ گاهی یک کتاب با خوانده شدن، وارد زندگی ما میشود، پرسشی را در ذهنمان ایجاد…شماره ۵:سلام و عرض ادبگاهی آنقدر درگیر دوام آوردن و از سر گذراندن روزها میشویم که یادمان میرود زندگی کردن چیزی فراتر از این است که فقط روزها را پشت سر بگذاریم..شاید بخشی از زندگی کردن، پذیرفتن همین واقعیت باشد که همهچیز در اختیار ما نیست، اینکه زندگی همیشه مطابق میل و خواستهی ما پیش نمیرود. قرار نیست تمام اتفاقات، احساسات و شرایط را آنطور که میخواهیم تغییر دهیم. گاهی باید بپذیریم که بعضی چیزها هستند که نمیتوانیم کنترلشان کنیم باید یاد بگیریم با وجود آنها همچنان زندگی کنیم..کتاب ارزشمند «تله شادمانی» عمیقا به من یاد داد که برای داشتن حال خوب و زندگی رضایتبخش، نباید همیشه منتظر فرصتهای مناسب و شرایط ایدهآل بمانم. نباید درگیر تلاش برای کنترل همهچیز و فرار از احساسات ناخوشایند باشم، نباید آنقدر درگیر ترس از شروع نکردن و دست به کار نشدن باشم که زندگی از یادم برود..ما قرار نیست همیشه احساس خوبی داشته باشیم یا ترس، اضطراب و افکار ناخوشایند را از خودمان دور کنیم. گاهی باید اجازه دهیم این احساسات حضور داشته باشند و در عین حال، مسیرمان را به سمت چیزهایی که واقعاً برایمان ارزشمند هستند پیش ببریم.قسمتی از کتاب میگوید:«افکار چه حقیقت داشته باشند چه نداشته باشند، چیزی بیش از الفاظ و واژهها نیستند. اگر واژههایی سودمند باشند، در این صورت توجه به آنها ارزشمند است؛ در غیر این صورت، چرا باید با حضور آنها خود را آزار دهیم؟»این جمله به من یادآوری میکند هر فکری که از ذهنم میگذرد، لزوما ارزش باور کردن و دنبال کردن را ندارد! گاهی فقط باید اجازه داد فکرها باشند، بدون اینکه با هر کدامشان وارد جنگ شویم و در عین حال، مسیر خودمان را ادامه دهیم.بینهایت قدردان نشر سایهسخن و مجموعهی افراد آن هستم. که با وسواس و دقت بسیار در مسیر انتخاب و انتشار آثار ارزشمند روانشناسی قدم برمیدارند. این افتخار رو داشتم که بیش از سه سال از نزدیک شاهد این تلاشهای بیوقفه در جهت ارتقای آگاهی و سلامت روان جامعه باشم.🌱با عشق و احترام✍ فاطمه قنبری _ کارشناس معماری#کامنت_شما🆔 @Sayehsokhan
📢کتاب "تله شادمانی" به چاپ هفدهم رسید📢📻 کتاب "#تله_شادمانی" 📇ناشر:سایه سخن✍نویسنده: دکتر #راس_هریس👨🏫مترجم: #دکتر_علی_صاحبی، #دکتر_مهدی_اسکندری🗞چاپ: #هفدهم🖇این کتاب بر پایۀ رویکرد درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT) نوشته شده است که روشهای بدیعی دربارۀ مساله شادمانی و رضایتمندی از زندگی بیان میکند.این کتاب افقهایی روشن برای رهایی از این زندان و به دست آوردن زندگی شادمان به ما نشان میدهد.کتاب خوبی در دست دارید؛ از این سفر لذت ببرید.📚مطالعه کتاب📚🆔 @Sayehsokhan👇👇👇
امروز شنبه است... ✍ و شاید بد نباشد هفته را با یک سؤال شروع کنیم:📌آخرین بار کی واقعاً زندگی را لمس کردید؟نه از پشت صفحهی گوشی، نه از میان صدای اعلانها، نه از پشت فرمان، نه در عجلهی بین یک کار و کار دیگر...👌آخرین بار کی صدای جارو کشیدن در حیاط را شنیدید؟👌 کی بوی خاکِ آبخورده را حس کردید و بو کشیدید؟👌 کی چای را با حوصله دم کردید و چند دقیقه فقط به عطرش فکر کردید و سرمست شدید؟ 👌کی دستتان را روی تنهی یک درخت گذاشتید و واقعاً زبری پوستش را احساس کردید یا آن را در آغوش گرفتید؟ما کمکم بسیاری از کارهای سادهی زندگی را به ماشینها سپردهایم؛ و شاید بد نباشد گاهی از خودمان بپرسیم:📌آیا در قبال این راحتتر شدن، چیزی را هم از دست دادهایم؟تکنولوژی که قرار بود زندگی را آسانتر کند؛ اما گاهی آنقدر همهچیز را سریع و بیزحمت کردهایم که فرصت تجربه کردن خودِ زندگی را از دست دادهایم.لباسها با ماشین شسته میشوند، غذا با دستگاه آماده میشود، قهوه با یک دکمه، خانه با جارو برقیهای پیشرفته، پیامها با چند لمس، و حتی لحظههای تنهاییمان هم با یک صفحهی کوچک پر میشوند.خوب که نگاه کنیم هر کداممان چندین نوکر در منزلمان به استخدام گرفتهایم!اما زندگی فقط نتیجهی کارها نیست؛ خودِ مسیر هم بخشی از زندگی است.گاهی شستن یک ظرف با دست، خرد کردن سبزی، آب و جارو کردن حیاط، پاک کردن شیشهی پنجره، درست کردن یک چای در قوری، یا حتی قدم زدن بدون هدف، میتواند ما را دوباره به چیزی برگرداند که در هیاهوی زندگی فراموشش کردهایم:🈺 لحظهی اکنون.وقتی دستمان در آب است، وقتی بوی چای را حس میکنیم، وقتی صدای خشخش جارو را میشنویم، وقتی نور خورشید روی صورتمان میافتد، وقتی دستمان را روی تنهی درخت میگذاریم...برای چند لحظه، دیگر فقط «فکر نمیکنیم»؛ زندگی میکنیم.شاید یکی از دلایل خستگی ذهنی امروز ما این باشد که تقریباً همیشه جایی غیر از همینجایی هستیم که حضور داریم. یا در گذشته و یا در آینده سیر میکنیم!هنگام غذا خوردن، ذهنمان جای دیگری است. هنگام صحبت با عزیزمان، گوشی کنار دستمان است. هنگام قدم زدن، درگیر فکرهای فرداست. و گاهی حتی وقتی کنار کسانی هستیم که دوستشان داریم، واقعاً کنارشان نیستیم.🌱 پس شاید این هفته قرار نیست کار بزرگی انجام دهیم.فقط یک کار ساده:هر روز یکی از کارهای معمولی زندگی را آهستهتر انجام دهیم.یک چای را با حوصله دم کنیم. یک وعده غذا را بدون گوشی بخوریم. چند دقیقه در حیاط یا کوچه قدم بزنیم. دستمان را به درختی بکشیم یا با آن همانند یک موجود زنده رفتار کنیم. پنجره را باز کنیم و چند نفس عمیق بکشیم. به چهرهی همسر، فرزند یا دوستی که دوستش داریم نگاه کنیم؛ نه برای اینکه چیزی بگوییم... فقط برای اینکه واقعاً ببینیمش.شاید آشتی با زندگی، همیشه با تغییرهای بزرگ شروع نشود.گاهی از همین چیزهای کوچک شروع میشود؛ از چند دقیقهای که تصمیم میگیریم هیچجا جز همینجا نباشیم.به قول تیک نات هان:«به گونهای بر زمین گام برداریم که گویی زمین را با پاهایمان میبوسیم.»شنبهتان آرام، حواستان حاضر، دلتان گرم، و هفتهتان پر از لحظههایی که فقط از کنارشان عبور نکنید؛ بلکه واقعاً زندگیشان کنید. 🌿📌با سپاس و الهام از نوشتهی ارزشمند سرکار خانم فهیمه احمدی🆔 @Sayehsokhan
✍ سلام! صبح بخیرامروزتان سرشار از عشق و برکت 💐🆔 @Sayehsokhan
