دانشمندان مینیمغزهایی ساختهاند که گذر زمان تجربه میکننددانشمندان در پژوهشی منتشرشده در مجله Nature توانستهاند ارگانوئیدهای مغزی مشتقشده از سلولهای بنیادی را برای نزدیک به شش سال در آزمایشگاه رشد دهند؛ طولانیترین دوره مشاهدهشده برای چنین مدلهایی تا امروز. این انداموارههای مغزی (ارگانوئیدهای مغزی) نهتنها برخی ویژگیهای مولکولی و سلولی مغز انسان را در طول زمان بازتولید کردند، بلکه شواهدی نشان دادند که سلولهای مغزی میتوانند نوعی حافظه از سن رشدی خود را حفظ کنند.پژوهشگران با استفاده از روشهای ژنتیکی، تصویربرداری و ثبت فعالیت الکتریکی، روند بلوغ سلولهای این بافتهای سهبعدی را بررسی کردند. استفاده از ساعتهای اپیژنتیکی نیز نشان داد که بسیاری از انواع سلولی موجود در انداموارههای مغزی در طول زمان، الگویی از بلوغ مولکولی مشابه آنچه در مغز واقعی انسان رخ میدهد، طی میکنند. در این فرایند سلولهایی مانند آستروسیتها و الیگودندروسیتها پدیدار شدند؛ سلولهایی که در حمایت از نورونها و تشکیل غلاف میلین نقش دارند.یکی از شگفتانگیزترین یافتهها زمانی به دست آمد که پژوهشگران انداموارههایی با سنهای متفاوت را به سلولهای سازندهشان تجزیه و سپس این سلولها را دوباره در کنار یکدیگر قرار دادند. این ساختارهای ترکیبی که چیمروئید نام گرفتند، حتی پس از بازسازی نیز نشانههایی از سن رشدی قبلی سلولها را حفظ کردند.برای نمونه، سلولهایی که پیشتر مدت طولانیتری در محیط کشت رشد کرده بودند، پس از بازسازی میتوانستند در مدت کوتاهی سلولهای جدیدی با ویژگیهایی متناسب با سن بالاتر ایجاد کنند؛ گویی بخشی از مراحل رشدی را قبلا پشت سر گذاشته بودند. در یک آزمایش، سلولهای قدیمی توانستند طی حدود دو هفته به مرحلهای برسند که در شرایط عادی ممکن بود نزدیک به دو ماه زمان ببرد.این یافته به وجود نوعی سازوکار درونسلولی برای سنجش یا ثبت زمان رشد اشاره دارد؛ هرچند ماهیت دقیق مولکولی این «ساعت» و اهمیت عملکردی آن هنوز مشخص نیست.اهمیت اصلی این پژوهش صرفا ساختن مغزهای کوچک نیست. انداموارههای مغزی هنوز مغز کامل انسان نیستند و بسیاری از ویژگیهای مهم مغز واقعی، از جمله سازمانیافتگی پیچیده، ارتباط با سایر اندامها و محیط فیزیولوژیک بدن را ندارند. اما توانایی نگهداری طولانیمدت آنها و مشاهده تغییراتشان در طول سالها، ابزار تازهای برای پژوهش دورههایی از رشد پس از تولد مغز انسان فراهم میکند؛ دورهای که به دلیل قرار داشتن مغز در جمجمه و طولانی بودن فرایند بلوغ آن، پژوهش مستقیمش دشوار است.این مدلها میتوانند در آینده برای بررسی سازوکارهای رشد و بلوغ مغز، نئوتنی انسانی، تکامل مغز و برخی اختلالات عصبی به کار روند. یافته جدید همچنین نشان میدهد که رشد سلولهای عصبی صرفا مجموعهای از تغییرات لحظهای نیست؛ بخشی از تاریخ رشدی سلول ممکن است در خود سلول باقی بماند و بر رفتار آینده آن اثر بگذارد.🧠Nature🚀 @ofoghroydadd
🧬 چرا پیر میشویم؟ «سایه تکامل» و معمای عمر طولانی🔹آیا تا به حال فکر کردهاید که چرا با وجود پیشرفت علم، هنوز پیری و بیماریهای وابسته به سن گریبانگیر ماست؟ یک پژوهش تازه در نشریه معتبر Nature Reviews Genetics به این پرسش پاسخ میدهد.🔹این مطالعه با بررسی مفهوم علمی «سایه انتخاب» (Selection Shadow) نشان میدهد که چرا افزایش طول عمر لزوماً با سلامت بیشتر همراه نیست.🔹 سایه انتخاب چیست؟نیروی انتخاب طبیعی بیشترین قدرت خود را در سالهای پیش از تولیدمثل اعمال میکند. ژن هایی که عوارض آنها موجب مرگ و میر قبل از سنین تولید مثل است بر اساس الگوی انتخاب طبیعی در چرخه های تکامل حذف می شوند. از آنجا که موفقیت تکاملی یک گونه به تولید نسل بعدی وابسته است، ژنهایی که عوارض آنها در دوران پیری ظاهر میشود، از دید تکامل «پنهان» میمانند و حذف نمیشوند.🔹معاملهای به نفع جوانی:برخی ژنها در جوانی مزایای بزرگی (مانند باروری بیشتر) دارند؛ بنابراین تکامل آنها را حفظ میکند، حتی اگر همین ژنها در سنین بالا خطر بیماریهایی مانند سرطان را افزایش دهند.🔹کاهش قدرت تکامل در پیری:«هاندان ملیکه دونرتاش» و «لیندا پارتریج» با بررسی کلاندادههای ژنتیکی اثبات کردند که قدرت نظارتی انتخاب طبیعی با افزایش سن به شدت کاهش مییابد و به همین دلیل جهشهای مضر در دوران سالمندی انباشته میشوند.🔹درسهایی از موش کور برهنه:دانشمندان معتقدند برای دور زدن این بنبست تکاملی، باید جانورانی را مطالعه کرد که توانستهاند از سایه انتخاب فرار کنند. شاخصترین آنها «موش کور برهنه» (Naked Mole-rat) است. این جونده کوچک تقریباً هرگز به سرطان مبتلا نمیشود، فرآیند پیری در بدن او تا سنین بسیار بالا متوقف میماند و طول عمری ۱۰ برابر همنوعان خود دارد. بررسی ژنتیک این موجودات، مسیرهای مولکولی جدیدی را برای جوانی پایدار به ما نشان میدهد.🔹این یافتهها نشان میدهد که پیری نتیجه یک «فرسایش طبیعی» است که پس از پایان رسالت تولیدمثل، از دیدگاه تکاملی دیگر برای طبیعت اهمیتی ندارد.🔹نویسندگان مقاله تاکید میکنند که هدف پزشکی نوین، زنده نگه داشتن انسانها در بستر بیماری و ناتوانی (افزایش طول عمر یا Lifespan) نیست. بلکه هدف، متناسبسازی «طول عمرِ همراه با سلامت» (Healthspan) است؛ یعنی فرد تا آخرین سالهای زندگی خود، پویا، سالم و بدون درد زندگی کند. درک پیری از دریچه تکامل، به ما کمک میکند تا به جای درمان نشانههای پیری، علتهای ریشهای و ژنتیکی آن را هدف قرار دهیم.🔗 منبع: [Nature Reviews Genetics](nature.com/nrg)🆔 @Fanaavard
کتاب بلند پروازیهای خیال سرپیچی از جاذبه بهکمک طراحی و فرگشتاین کتاب در در سال ۲۰۲۱ توسط ریچارد داوکینز منتشر شد. موضوع اصلی کتاب در مورد پرواز است.ایدهی پرواز در طبیعت و اینکه چگونه موجودات زنده در طول فرگشت توانستهاند بر جاذبه غلبه کنند.طبیعت از طریق انتخاب طبیعی به راهحلهایی برای پرواز رسیده است.و انسانها هم با مهندسی و طراحی آگاهانه به نتایج مشابه یا متفاوتی دست یافتهاند. در واقع کتاب یک پل جذاب بین علم زیستشناسی و مهندسی میسازد و نشان میدهد که چطور هر دو مسیر میتوانند به “غلبه بر جاذبه” برسند.داوکینز مقایسه جالبی انجام میدهد بین:طراحی مهندسان (مثل هواپیما) و «طراحی بدون طراح» در طبیعت. او توضیح میدهد:طبیعت هدفمند نیست.اما از طریق انتخاب طبیعی، به نتایجی میرسد که «شبیه طراحی هوشمند» به نظر میرسند.کانال آثار پرفسور ریچارد داوکینز 🔻📚 @evolution_ir
🔍هرمنوتیکهانس-گئورگ گادامر 1900-2002 فیلسوف برجستهٔ آلمانی در سنت قارهای و نویسندهٔ اثر مشهور حقیقت و روش (1960) بود.♻️مترجم : آراز بارسقیان💎🌐 telegram.me/ce7en