تنها بودن‌ حتی از خود پیش از وقوعِ پیکاری که اقلیمه خانم با جهان برپا کرد تنهابودگیتمامِ تنهایانِ ج…

                                                                                                              تنها بودن‌                    حتی از خود                               پیش از وقوعِ پیکاری که اقلیمه خانم با جهان برپا کرد                      تنهابودگیتمامِ تنهایانِ جهان را زیر گرفته بود و می‌کوبید                         اما اویک روز پیدا شد و صحنه را پشت و رو کرد                                  چون تنها به دنیا آمد و تنها ماند همیشه و تنها هم رفت و با این فنّ ِ غریب                  دماغِ تنهائی را       به خاکِ خیابان مالید و همزمانآبروی هر چه همدردی و همراهی و همدلی بود رابا آبی که از خاک کردنِ هر صورتی از همسانی    جاری کرده بود به دستِ مبارکش                  -- دستِ تنها --              شست و داد به بادِ فنا                         □□□            نمی دانم از کجا و چطور ولی فهمیدم آن خانمِ حمیده فهمیده بود     آحادِ بازیگرانِ این نمایشِ مشئوم نمی‌دانند بیگاری کرده‌اند و نمی‌بینند        پیش از شروعِ نمایش و حتی             قبل از باز شدنِ پرده‌ها   در نقشِ بی‌معنا و بی‌نتیجه‌ی خود                    اجرا شده‌اند                  بدونِ اینکه آن را         بازی کرده باشند و با این حال                      باخته‌اند   حتی نداشته‌های نیاورده‌ی خود را به دستِ تنهائی‌ی ناپیدائی که داشتند                از دست داده بودند                       □□□□□        خلاصه اینکه آن خانمِ گرامی         با اینکه وجود داشت و بود زندگی نکرد به رسم مرسوم و توانست       هیچ چیزی درین قمارخانه نبازد                   از جمله عشق                      □□□□□□□                  حالا چرا ما را          ای خواهرِ برادرِ نامردِ خود   از مهلکه‌ای که ساخته‌ای نمی‌رهانی؟           منظورم اینست که تا ابد       پنهان نمان و مخفی نباش و اگر                 ‌جُربُزِه‌اش را داری   بیا بیرون و بکُش یا بمیر یا هر دو را         با هم ردیف کن که اجرا کنیم          تا ازشرِ همدیگر آزاد شویم                                    ◇   این ماجرا را تعریف کردم که بگویم        پیشِ خیالِ بارزت امشب هم         با یادِ آنچه "نیست چون نبود" روی زانوهای خسته‌ام خواهم خوابید      تا صورتِ پرسوال و مبارکت رادر بادِ آن بی خوابی‌ی تاریک‌تر از خواب           تنفس کنم تا صبح و فردا             بنشینم و دوباره بنویسم                        تا شب                      آن وقتبه افتخار روزِ بی‌خودی که گمان می‌کند گذشته است          روی آرنج‌های رنجیده‌ام         می‌نشینم و باز می‌نویسم                          ◇◇◇                          هفتاد سالِ پیش هم        یک ترانه‌ی عاشقانه نوشتم             که اگر گوش کنی باز                      می‌بینی    هنوز ادامه دارد آن آواز و من همتا روزی که این جهانی که هست و کاش نبود                      باشد هنوز                   خواهم نوشت           اگر خیال کنم می‌خوانی .ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ#هنررضازاهد @rezaazaahedقطعه‌ای از یکی از کتاب‌های هنوز منتشر نشده‌ی استاد رضا زاهد