هنرِ رضا زاهد

youtu.be/SbDLt8EohEM?si=LtLahqXIf4uddyNR

. آهنگِ دردهایی که انتظار می‌رود اجرا شوند ◇جای چشم‌های دریانوردِ تو خالی‌ست اینجا و امروز ‌‌‌‌‌ تا ببینی چرا میانِ دامنِ کوه‌هایی که یادِ تو را روی استخوان‌های شکسته‌ی خود نگهداشته‌اند دیده نمی‌شوم دیگر ■ آن خانه‌ی آبی رنگ هم که بالای کوچه‌ای به نام خودتقرارِ بی‌نظیری گرفته بود و برق می‌زد مدام امروز در شمارِ گمشدگانِ شهرِ خرابی‌ست که بی‌قراری‌ی مضمنِ من را در ایستگاه رو به روی آن خانه، ایستاده نگه داشته هنوزبرای رفتن و گذشتن و نابود ماندن از همه چیز حتی از خود همان خودی که یافتن و دیدنش جایزه خواهد داشت ◇◇◇ حالا برای تسکینِ دردهاییکه با نمایشِ یادهای قدیم و همراهِ حرف‌های نگفته ایجاد کردم امشب بیا که ببینی، اینجا آن کسی که می‌دانی کیست هم قرار است راگایی را بخواند که من در باره‌ی آن بوده‌ام همیشه و هنوز ناخوانده و ناشنیده مانده‌ایم برای همه از جمله برای سامعه‌ای بی‌نظیر که دریای چشم‌های باران‌زای تو را می‌پیمود و گوش می‌کرد نمی‌دانم آن وقت که این راگا در باره‌ی من بود کِی بود و کجا بود ولی نابودی‌ی من بود همیشه هرجا و حالا گرفته است زمان و زمینی را که در بطنِ آن هر توصیفی از بودن ناچار است بی معنی باشد ◇◇◇◇◇ اما تو ای نوازنده‌ی ناسازِ آهنگ‌های پُر دریغ اگر به یادِ پهلوانِ شکسته‌ات هستی هنوز بیدار بمان امشب و فریادم بزن هر چه طولانی تر و خیلی جَلی تا گوشواره‌ی گوش‌های بی درماندر لاله‌های خود بلرزند و آشکار شوم دوباره در آوازتدر باره‌ی آنچه در باره‌اش بوده‌ام همیشه و نیز در باره‌ی دردهایی که در قعرِ نافِ هنر داشتم همیشه و هیچ کسی شریک نشد در کشیدنش با من پس اگر هنوز یادت مانده یادِ من دوباره خیلی بلند، فریادم بزن . ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ#هنررضازاهد @rezaazaahed

                                                                                                              تنها بودن‌                    حتی از خود                               پیش از وقوعِ پیکاری که اقلیمه خانم با جهان برپا کرد                      تنهابودگیتمامِ تنهایانِ جهان را زیر گرفته بود و می‌کوبید                         اما اویک روز پیدا شد و صحنه را پشت و رو کرد                                  چون تنها به دنیا آمد و تنها ماند همیشه و تنها هم رفت و با این فنّ ِ غریب                  دماغِ تنهائی را       به خاکِ خیابان مالید و همزمانآبروی هر چه همدردی و همراهی و همدلی بود رابا آبی که از خاک کردنِ هر صورتی از همسانی    جاری کرده بود به دستِ مبارکش                  -- دستِ تنها --              شست و داد به بادِ فنا                         □□□            نمی دانم از کجا و چطور ولی فهمیدم آن خانمِ حمیده فهمیده بود     آحادِ بازیگرانِ این نمایشِ مشئوم نمی‌دانند بیگاری کرده‌اند و نمی‌بینند        پیش از شروعِ نمایش و حتی             قبل از باز شدنِ پرده‌ها   در نقشِ بی‌معنا و بی‌نتیجه‌ی خود                    اجرا شده‌اند                  بدونِ اینکه آن را         بازی کرده باشند و با این حال                      باخته‌اند   حتی نداشته‌های نیاورده‌ی خود را به دستِ تنهائی‌ی ناپیدائی که داشتند                از دست داده بودند                       □□□□□        خلاصه اینکه آن خانمِ گرامی         با اینکه وجود داشت و بود زندگی نکرد به رسم مرسوم و توانست       هیچ چیزی درین قمارخانه نبازد                   از جمله عشق                      □□□□□□□                  حالا چرا ما را          ای خواهرِ برادرِ نامردِ خود   از مهلکه‌ای که ساخته‌ای نمی‌رهانی؟           منظورم اینست که تا ابد       پنهان نمان و مخفی نباش و اگر                 ‌جُربُزِه‌اش را داری   بیا بیرون و بکُش یا بمیر یا هر دو را         با هم ردیف کن که اجرا کنیم          تا ازشرِ همدیگر آزاد شویم                                    ◇   این ماجرا را تعریف کردم که بگویم        پیشِ خیالِ بارزت امشب هم         با یادِ آنچه "نیست چون نبود" روی زانوهای خسته‌ام خواهم خوابید      تا صورتِ پرسوال و مبارکت رادر بادِ آن بی خوابی‌ی تاریک‌تر از خواب           تنفس کنم تا صبح و فردا             بنشینم و دوباره بنویسم                        تا شب                      آن وقتبه افتخار روزِ بی‌خودی که گمان می‌کند گذشته است          روی آرنج‌های رنجیده‌ام         می‌نشینم و باز می‌نویسم                          ◇◇◇                          هفتاد سالِ پیش هم        یک ترانه‌ی عاشقانه نوشتم             که اگر گوش کنی باز                      می‌بینی    هنوز ادامه دارد آن آواز و من همتا روزی که این جهانی که هست و کاش نبود                      باشد هنوز                   خواهم نوشت           اگر خیال کنم می‌خوانی .ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ#هنررضازاهد @rezaazaahedقطعه‌ای از یکی از کتاب‌های هنوز منتشر نشده‌ی استاد رضا زاهد

. از یاد رفته‌ایم زبانِ تو از یاد رفته‌ است و مرا در زبانِ دیگری بیدار کرده‌اند در همان جهانِ ماقبل در ادامه‌ی سرنوشت دردهای دَرهمِ خود را چطور می‌توانم نوشت؟ The Abandoned Your dialect is abandoned and I have woken up with another dialect, yet in the same old universe in pursuit of destiny How am I to write of my assorted pains now?______#هنر_زاهد By Reza ZahedTranslated by Fariborz Kashaاثر رضا زاهد ترجمه از فریبرز خشا@rezaazaahed