جُست-و-جُو در تاریکینوشته: دکتر فربود شکوهی (جلوه)گوینده: بانو آسیه حیدری شاهی‌سَراییتهیه‌کننده: آق…

داستانِ 1: کوزة شکسته و بادِ دادنوشته : دکتر فربود شکوهیکتاب : باد دادبخشِ دومباد، با وزشِ تازه‌ای بر چهرة مرد نشست و بانگی از میانِ آن بر-خاست که چون نغمة کهنی در دلِ بیابان ‏بپیچید: «بخشش، یعنی دیدنِ این تَرَک‌ها است. این کاستی نیست، وَنکه مانندِ رَوزنه‌هایی برایِ رَوان‌‌شدگیِ ‏آبِ زندگانی است و نیز آگاهی از این آموزاک که «خود»، کوزة شکسته‌ای است؛ امّا «خویش»، چشمه است ‏که در پسِ آن بجوشد». مرد، کوزه را بر-داشت و در گرمایِ سفال، خُنَکایِ رهاییِ ژرفی را حس کرد و با ‏لبخند، به سُویِ کران گام بر-داشت و بِدانست که بادِ داد در همین شکستگی‌ها بِوَزَد و هیچ‌کوزه‌ای برایِ ‏داد-و-بخشش دیر نیست.‏پایان@Pehrest

داستانِ 1: کوزة شکسته و بادِ دادنوشته : دکتر فربود شکوهیکتاب : باد دادبخش نخستدر کویر، جایی که شن‌هایِ داغ، زیرِ پایِ مردِ سرگردان می‌خشکیدند و بویِ عرقِ تنهایی، با رایحة افقِ دور در هم‌آمیخته بود، ناگهان، بادی وَزید که نه از جنسِ گرما بود و نه از جنسِ سرما؛ بادی که بویِ بارانِ دور و نمِ چشمه‌هایِ گم‌شده را با خود می‌برد. مرد -با چشمانی که از تشنگی می‌سوخت- به سُویِ آن باد گام بر-داشت و در میانِ تپه‌هایِ شنی، کوزة سفالینی یافت که تَرَکِ ژرفی بر پهلو داشت و به‌آرامی، از لایِ آن، آب بر شن‌ها می‌چکید و سبزة نازکی در کنارِ آن رویِسته بود. مرد زانو زد و با انگشت، تَرَکِ کوزه را لمس کرد و در زبریِ سفال، نَرمیِ یک خاطرة کهن را حس کرد و چُنین با خود زمزمه کرد: «این کوزه، روزی، آبِ زندگانی را در خود داشت؛ امّا سال‌ها پیش، من با خشم آن را شکستم و اکنون، در این کویر، چکه-چکه جبران می‌شود». ادامه ...@Pehrest