جان جمله علمها اینست اینکه بدانی من کیم در یوم دینآن اصول دین بدانستی ولیکبنگر اندر اصل خود گر هست…

قیمت هر کاله می‌دانی که چیستقیمت خود را ندانی احمقیست‌جان جمله علمها اینست اینکه بدانی من کیم در یوم دین‌(دفتر سوم مثنوی معنوی مولوی)💠 @parviztaheri 💠‌🌹🌷🌸🍁🌻🍁🌸🌷🌹

یک سگست و در هزاران می‌رودهر که در وی رفت او او می‌شودهر که سردت کرد می‌دان کو دروستدیو پنهان گشته اندر زیر پوستچون نیابد صورت آید در خیالتا کشاند آن خیالت در وبالگه خیال فرجه و گاهی دکانگه خیال علم و گاهی خان و مانهان بگو لا حولها اندر زماناز زبان تنها نه بلک از عین جان( دفتر دوم مثنوی معنوی مولوی )(۶۳۸-۶۴۲)🌹🌷🌸🍁🌻🍁🌸🌷🌹غلبه شیطان موجب از خودبیگانگی می شود💠 @parviztaheri 💠🌹🌷🌸🍁🌻🍁🌸🌷🌹

پس ترا هر غم که پیش آید ز دردبر کسی تهمت منه بر خویش گردظن مبر بر دیگری ای دوستکامآن مکن که می‌سگالید آن غلامگاه جنگش با رسول و مطبخیگاه خشمش با شهنشاه سخیهم‌چو فرعونی که موسی هشته بودطفلکان خلق را سر می‌ربودآن عدو در خانهٔ آن کور دلاو شده اطفال را گردن گسلتو هم از بیرون بدی با دیگرانواندرون خوش گشته با نفس گرانخود عدوت اوست قندش می‌دهیوز برون تهمت به هر کس می‌نهی( دفتر چهارم مثنوی معنوی مولوی )(۱۹۱۳-۱۹۱۹)🌹🌷🌸🍁🌻🍁🌸🌷🌹کسی که خود را نشناسد با نفس امّآره اش خوبی می کند و با دیگران دشمنی می ورزد💠 @parviztaheri 💠🌹🌷🌸🍁🌻🍁🌸🌷🌹

ای تو در بیگار خود را باختهدیگران را تو ز خود نشناختهتو به هر صورت که آیی بیستیکه منم این والله آن تو نیستییک زمان تنها بمانی تو ز خلقدر غم و اندیشه مانی تا به حلقاین تو کی باشی که تو آن اوحدیکه خوش و زیبا و سرمست خودیمرغ خویشی صید خویشی دام خویشصدر خویشی فرش خویشی بام خویشجوهر آن باشد که قایم با خودستآن عرض باشد که فرع او شدستگر تو آدم‌زاده‌ای چون او نشینجمله ذریات را در خود ببینچیست اندر خم که اندر نهر نیستچیست اندر خانه کاندر شهر نیستاین جهان خمست و دل چون جوی آباین جهان حجره‌ست و دل شهر عجاب( دفتر چهارم مثنوی معنوی مولوی )(۸۰۳-۸۱۱)🌹🌷🌸🍁🌻🍁🌸🌷🌹از خود بیگانگی...💠 @parviztaheri 💠🌹🌷🌸🍁🌻🍁🌸🌷🌹

دیدم اندر خانه من نقش و نگاربودم اندر عشق خانه بی‌قراربودم از گنج نهانی بی‌خبرورنه دستنبوی من بودی تبرآه گر داد تبر را دادمیاین زمان غم را تبرا دادمیچشم را بر نقش می‌انداختمهم‌چو طفلان عشقها می‌باختمپس نکو گفت آن حکیم کامیارکه تو طفلی خانه پر نقش و نگاردر الهی‌نامه بس اندرز کردکه بر آر از دودمان خویش گرد( دفتر چهارم مثنوی معنوی مولوی )(۲۵۶۲-۲۵۶۷)🌹🌷🌸🍁🌻🍁🌸🌷🌹آدمی چون مفتون نقش و نگارهای ظاهری خود است،نمی تواند خویشتن حقیقی خود را بشناسد💠 @parviztaheri 💠🌹🌷🌸🍁🌻🍁🌸🌷🌹