♦️بابک نه ره‌بر ملی است و نه ره‌بر قومی:‌ جنبش هزاره‌ای‌ی بابک خرم‌دین (برگرفته از رساله‌ی دکتری /…

✔️ از انقلاب فرهنگی تا گزینش‌های ایدئولوژیک؛ دانشگاه‌های ایران چرا از جهان علم عقب افتادند؟/ کسی که اوایل انقلاب استاد اخراج می‌کرد خودش بعدتر اخراج شدسعید معدنی، جامعه‌شناس در #خبرآنلاین:▫️توان خلاقیت دانشگاه تهی شده است، اصلاً نمی‌تواند با کشورهای به‌اصطلاح نوظهور حوزه خلیج فارس رقابت کند؛ به هیچ وجه. چون آنها با دانشگاه‌های جهان ارتباط دارند.▫️دانشگاه همیشه در معرض تهاجم بوده و نتوانسته روی پای خودش بایستد. اخراج‌های اول انقلاب باعث شد دانشگاه سال‌ها نتواند کمر راست کند. در ادامه، گزینش‌ها ایدئولوژیک بوده و علمی نبوده و مشکلات زیادی ایجاد کرده.▫️دانشگاه در ایران رها شده و به‌ویژه در حوزه علوم انسانی، وضعیت نگران‌کننده‌تر است.▫️طنز روزگار این است که زمانی دکتر سروش عضو شورای عالی انقلاب فرهنگی بود، شورایی برخی استادان را اخراج کرد، ولی خود دکتر سروش هم بعد از ۲۰ سال اخراج شد. ▫️این قصه نشان می‌دهد که این حصار و دایره، دائم تنگ‌تر می‌شود. یک زمانی این افراد برای سیستم کار می‌کردند، اما سیستم آن‌قدر تنگ شده که نمی‌تواند آنها را هم تحمل کند. ▫️ تفکر در یک فضای آزاد رشد می‌کند، وقتی شما گزینش، حراست و کنترل دارید طبیعتاً نمی‌توان انتظار داشت دانشگاه به جایی برسد. 📌 متن کامل گفت‌وگوی مظاهر گودرزی اینجاست:khabaronline.ir/xqd5r@KhabarOnline_ir | Khabaronline.ir

جلسه ۷۴ توسعهچرا دین در ایران در تعارض با مدرنیته و مدرنیزاسیون است؟معرفی کتاب «دین و نوسازی»به روایت نویسنده کتابنسیم نعمتی‌زادهبا حضور حسن محدثیفایل کامل این‌ گفتگو: youtu.be/oK1qcDxc7v8?is=bxI50VKALbDrhS-8@…

سلام آقای دکتر محدثی گرامیخانم دکتر سیمین فصیحی در کتاب جریان‌های تاریخ‌نگاری دوره پهلوی بدجوری به آقای باستانی پاریزی حمله می‌کند.آقای باستانی پاریزی مقدمه‌ای بر کتاب نگاهی به تاریخ خوزستان تألیف خانم نیره زمان رشیدیان نوشته است. این کتاب آن چنان ضعیف و بی ارزش است که حیف است آدمی وقت‌اش را صرف آن کند. در دهه هفتاد من نقدی بر این کتاب نوشتم که در روزنامۀ اهواز چاپ شد و در آن به آقای باستانی پاریزی انتقاد کردم. بعدها همین مطلب را در فصل اول کتاب پانصد سال تاریخ خوزستان و نقد کتاب احمد کسروی آوردم.آقای عبدالحسین زرین‌کوب در کتاب روزگاران، کوروش را الهام یافته الهی می‌داند و حمله او به بابل را متمدن کردن ملل وحشی می‌داند.در کتاب دوقرن سکوت، افسانه یا واقعیت به این نگاه زرین کوب پرداخته ام و آن را نقد کرده ام.✍دکتر عبدالنبی قیم۲۴ مرداد ۱۴۰۵#کورش#عبدالنبی_قیم#سیمین_فصیحی#روایت‌های_کورش#ابتذال_تاریخ‌نگاری#عبدالحسین_زرین‌کوب#محمد_ابراهیم_باستانی_پاریزی@NewHasanMohaddesi

♦️نمونه‌ای از ابتذال تاریخ‌نگاری‌ی ایرانی در باره‌ی کورش: مقدمه‌ی محمدابراهیم باستانی‌ی پاریزی بر ترجمه‌ی کتاب ذوالقرنین✍حسن محدثی‌ی گیلوایی۲۴ مرداد ۱۴۰۵محمدابراهیم باستانی‌ی پاریزی رشته‌ی تخصصی اش تاریخ بوده و دکترای تاریخ از دانش‌گاه تهران داشته و استاد دانش‌گاه بوده است. در ایران ایشان را مورخ می‌شناسند و می‌شناسانند.این‌که چرا استاد تاریخ که حضرات مدعی هستند رشته‌ای علمی است، بخشی از تفسیر قرآن ابوالکلام آزاد را در باره‌ی ذوالقرنین ترجمه کرده بماند! پرسش اصلی این است که چه‌طور می‌توانی تاریخ‌نگار باشی و موضوع تاریخی را در تفسیر قرآن جست‌وجو کنی؟ و علاوه بر این، چه‌طور می‌توانی تاریخ‌نگار باشی و تطبیق ذوالقرنین با کورش را به‌دست مفسر قرآن هندی ابوالکلام آزاد جدی بگیری؟باستانی‌ی پاریزی نه تنها چنین کرده، بل‌که مقدمه‌ای افسانه‌پردازانه بر این کتاب نوشته و چنان چیزهای غریبی به‌هم بافته است که خواندن آن برای کسی که نگاه دقیق عالمانه دارد، مضحک و در عین حال، خجالت‌آور است.باستانی‌ی پاریزی در این مقدمه کم مانده است که بگوید بابلی‌ها از کورش خواهش و تمنا کرده اند که بابل را اشغال کند!"بعض برگزیدگان قوم که متوجه روی کارآمدن کوروش شده بودند و از طرفی متوجه شدند که از شرق و سلاطین شرقی بوی عنایت و توجه می‌آید خصوصا با کوروش به مکاتبه پرداختند و به او متوسل آمدند و بالاخره کوروش را وادار به فتح بابل کردند و آنطور که می‌دانیم در هنگام حملة کوروش خدمات گرانبهایی هم به او کردند و بابل فتح شد" (باستانی‌ پاریزی، ۱۳۷۵: ۵۱).از نظر او اگر کورش نبود بر سر "نژاد آریایی" چه‌ می‌آمد؟ واویلا:"با این حساب تکلیف نژاد آریایی معلوم بود، اگر وضعی بوجود نمی‌آمد که سرزمین‌های ماد و پارس و خراسان و مکران و باختر (=بلخ) را متحد کند، اضمحلال این نواحی مسلم و قطعی بود: یا از طرف بابل و یا از طرف لیدی" (همان: ۴۹).لیدی "پایتخت قارون" بود (همان: ۴۸) و از بابل که دیگر نگوییم: مرکز فساد و فسق و فجور:"حتی فضیحت‌هائی که دختران و پسران پاریسی در کنار ایفل و بر ساحل "سن" مرتکب می‌شوند، به گرد فضیحت دختران و پسران بابل در ساحل دجله نمی‌رسید. این شهر، غرق تجمل و ساحری و بت‌پرستی و جادوگری بود. اخلاق مردمش فحشا و نابکاری را مقدس می‌دانست، و سبعیت و زورگوئی و میل مفرط به عیش و عشرت در تمام طبقات حکمفرما بود" (همان: ۴۷).خلاصه، در این میانه ذوالفرنین (یعنی کورش!) برخاست و بساط قارون لیدی را جمع کرد و فسق و فجور بابل را از بین برد! آری، در زیر جلد مورخ خیلی دانش‌مند ما یک آخوند متعصب -و نه معمولی- نهفته بود؛ از آن‌ جنسی که نگران فسق و فجور در پاریس اند.بگذریم از این‌که ذوالقرنین در قصه‌ی اسطوره‌ای قرآن (سوره‌ی کهف، آیات ۸۳ تا ۱۰۰)، اول به فروگاه خورشید رفت و سپس از فروگاه خورشید در غرب، به سمت خاست‌گاه خورشید در شرق حرکت کرد و از فنون ریخته‌گری و سدسازی خبر داشت و سدی از آهن و مس در برابر قوم یاجوج و ماجوج ساخت و چون کلا در رفت و آمد و کار و تلاش بود، اصلا وقت نکرد سری هم به لیدی و بابل بزند!ای هستی‌ی بخشنده خود ات یاری کن تا من بتوانم با آرامش مقدمه‌ی باستانی‌ی پاریزی را تا ته بخوانم و از شرم -شرم نیابتی- در بارگاه تاریخ‌نگاری، خیلی رنجور نگردم!🔻منبع:آزاد، ابوالکلام (۱۳۷۵) کورش کبیر (ذوالقرنین). ترجمه‌ی محمد ابراهیم باستاتی پاریزی. تهران: نشر کورش، چاپ هشتم.#کورش#شرم_نیابتی#روایت‌های_کورش#ابتذال_تاریخ‌نگاری#محمد_ابراهیم_باستانی_پاریزی@NewHasanMohaddesi

♦️نمونه‌ای از ابتذال تاریخ‌نگاری‌ی ایرانی در باره‌ی کورش: مقدمه‌ی محمدابراهیم باستانی‌ی پاریزی بر ترجمه‌ی کتاب ذوالقرنین✍حسن محدثی‌ی گیلوایی۲۴ مرداد ۱۴۰۵👇👇👇#کورش#روایت‌های_کورش#خطاهای_روایت‌گری#محمد_ابراهیم_باستانی_پاریزی@NewHasanMohaddesi

♦️چرا روایت جدیدی از کورش را لازم می‌دانم؟ پاسخ به آقای میرزا زاده‌ی گیکلو✍️حسن محدثی‌ی گیلوایی۲۵ مرداد ۱۴۰۵شاید پاسخی چنین از من کم‌بضاعت، گستاخی به‌نظر برسد که در میانه‌ی این همه متخصص و صاحب‌نظر تاریخ هخامنشی چنین چیزی بگویم، ولی پاسخ من به پرسش شما منفی است: اغلب روایت‌ها از کورش از منابع دست اول اخذ نشده اند.من دقیقا می‌خواهم روایتی ارایه کنم که مبتنی بر اسناد دست اوّل باشد، کاری که متأسّفانه اغلب مورّخان ایرانی و غیر ایرانی نکرده اند! البته، حتما آثار زیادی هست که من نخوانده ام، اما در این سه سال برخی از مهم‌ترین‌های‌شان را خوانده ام و فقط در باره‌ی آن‌ها که خوانده ام داوری می‌کنم.از آثار مورخان ایرانی به‌تر است چیزی نگویم. فاصله‌ی بسیاری دارند با کارهای متخصصان بزرگ تاریخ عصر هخامنشی و گاه حتا خواندن‌شان صبر و تحمل و حوصله‌ی بسیار می‌خواهد؛ از بس مشکل دارند و برخی‌شان واقعا تاسف‌بار اند!خوش‌بختانه معدودی اسناد دست اوّل از زمان کورش و داریوش و برخی پادشاهان بعدی‌ی هخامنشی وجود دارند که می‌توان بر اساس آن‌ها روایتی مستند ارایه کرد و در حدود امکانات همان اسناد روایت‌پردازی کرد. تا این لحظه از کار، به نظر ام اقداماتی که مورّخان دوره‌ی هخامنشی کرده اند و سبب شده است اغلب آن‌ها روایت معتبری ارایه نکنند، چهار مورد است:۱. به برخی از اسناد درجه‌ی اوّل توجّه کرده اند و به برخی توجّه نکرده اند یا به‌قدر کافی توجّه نکرده اند؛۲. گاه سند درجه‌ی اوّل رسمی‌تر را بر سند درجه‌ی اوّل غیر رسمی‌تر تفوّق داده اند و در حقیقت، در نقد دقیق سند درجه‌ی اوّل خطا کرده اند؛  ۳. به برخی از محتواهای اسناد درجه‌ی اول توجه کرده اند و آن‌ها را جدّی گرفته اند و به برخی از محتواهای اسناد درجه‌ی اوّل اعتنای جدّی نکرده اند؛۴. کوشیده اند جای خالی‌ی اطلاعات‌شان را با اسناد دست دوّم یا حتّا با داستان‌پردازی پر کنند.هر چهار مورد مذکور خطا هستند و مورد چهارم خطای بسیار فاحشی است که حتّا برخی مورّخان مشهور غربی دچار این خطا شده اند که من نام آن را خطای ناشی از وسوسه‌ی پر کردن جاهای خالی می‌نامم و البته وقتی چنین خطایی در کارشان می‌بینم واقعا انگشت به‌دهان می‌مانم. مثلا هیچ سند معتبری در باره‌ی این‌که پدر کورش چند سال حکومت کرده وجود ندارد، ولی مورخ مشهور غربی تلاش کرده با حدس و گمان داستانی بسازد و جای خالی‌ی داده‌ها را پر کند!t.me/NewHasanMohaddesi/14579#%DA%A9%D9%88…