📚معرّفی کتاب📗نام کتاب: سگ و زمستان بلند (بخش پنجم و پایانی)◾️نویسنده: شهرنوش پارسیپور◾️نوبت چاپ: د…
انتشار: 2026/07/19 09:14 UTCدریافت: 2026/08/07 07:55 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/07 07:55 UTC
📚معرّفی کتاب📗نام کتاب: سگ و زمستان بلند (بخش پنجم و پایانی)◾️نویسنده: شهرنوش پارسیپور◾️نوبت چاپ: دوم◾️محل چاپ: تهران◾️ناشر: اسپرک◾️سال چاپ: ۱۳۶۹◾️تعداد صفحات: ۳۴۸◾️معرفیکننده: محسن احمدوندیششم اینکه تقابل اصلی رمان «سگ و زمستان بلند» تقابل سنت و مدرنیته است. حسین و حوری نمایندگان مدرنیته هستند و اغلب شخصیتهای دیگر رمان در طیف سنتگرایان قرار دارند و در این تقابل آنچه پیروز میشود، سنت است نه مدرنیته. به نظرم پرسش خوانندگان رمان باید این باشد که چرا سنت پیروز میشود و دلیل شکست مدرنیته چیست؟ آیا نه این است که طرفداران مدرنیته، به دلیل عدم شناخت درست از اجتماع راه صدساله را میخواهند یکشبه طی کنند و همین امر موجب میشود از طرف جامعۀ سنتی ـ آن هم جامعهای با سنتی چندهزارساله ـ طرد شوند وزندگیشان تباه شود؟ رمان «سگ و زمستان بلند» خواسته یا ناخواسته به ما میگوید هر نوع تغییر رادیکال و شتابان در این بستر اجتماعی منجر به شکست است.هفتم اینکه رمان «سگ و زمستان بلند» را از نظر شیوۀ بیان میتوان به دو بخش تقسیم کرد: بخش اول رمان شامل فصلهای یک و دو و سه است. در این بخش با متنی رئالیستی طرفیم که نویسنده در آن به خوبی توانسته است با توصیفات دقیق و عینی ما را در حال و هوای داستانش قرار دهد و با وقایع و شخصیتها همراه سازد. بخش دوم رمان شامل فصل چهارم است. در این بخش با متنی سوررئالیستی طرفیم و نویسنده با توصیفات وهمی و کابوسوار همۀ هنری را که در سه فصل اول از خودش نشان داده است، به باد فنا میدهد. ای کاش پارسیپور رمانش را در همان سه فصل و با مرگ حسین به پایان میبرد و این فصل زائد و پریشان و شلخته و غیرهنری را به رمانش اضافه نمیکرد.هشتم اینکه همۀ رمان «سگ و زمستان بلند» از زاویهدید اول شخص و از زبان حوری است، جز این که در صفحۀ ۲۸۵ زاویهدید ناگهان به سوم شخص تغییر میکند و در صفحۀ ۲۸۸ دوباره به اول شخص برمیگردد. برخی پژوهشگران برای این تغییر زاویهدید دلایلی تراشیدهاند و آن را برای نشان دادن ازخودبیگانگی حوری در تیمارستان ذکر کردهاند؛ اما من آن را بیهدف و از سر شلختهنویسی میدانم، زیرا اگر قرار بود که راوی ازخودبیگانگی حوری را نشان دهد، باید در خیلی جاهای دیگر هم از این تغییر زاویهدید بهره میبرد که نبرده است.نهم اینکه در صفحات ۱۱۱ تا ۱۱۴ حوری در کنار بستر برادر بیمارش نشسته است و حسین در خواب دارد هذیان میگوید. زاویهدید در این چند صفحه اشکال اساسی دارد، زیرا حوری که راوی داستان است، طوری خوابها و هذیانهای حسین را روایت میکند که گویی خودش به جای حسین دارد خواب میبیند. برای این بخش نویسنده یا باید راوی را خود حسین قرارمیداد و یا از راوی دانای کل بهره میبرد که نبرده است.دهم اینکه حوری دختری است سردرگم که به شکلی جدی با بحران هویت روبهرو شده است. او از یکسو نمیخواهد ابژۀ جنسی مردان باشد و از سوی دیگر تنش را برای فریبرز برهنه میکند، با منوچهر میخوابد و با آقا رابطۀ نامشروع برقرار میکند و از او حامله میشود. او نمایندۀ بخشی از زنان ایرانی است که در میانۀ سنت و مدرنیته تکلیفشان با خودشان مشخص نیست.یازدهم اینکه تحول شخصیت حسین بعد از آزادی از زندان خیلی غیرمنتظره است. او که در مهمانیای که به مناسبت آزادیاش از زندان تدارک دیده شده، از مقاومت حماسی همبندیهایش در زندان دفاع میکند و اقوام و خویشاوندانش را محافظهکار میخواند، در کمتر از دو ماه وامیدهد و به ولگردی هرزه و عرقخور تبدیل میشود. به سخن دیگر تحول شخصیت حسین در ادامۀ داستان با تصویری که نویسنده از حسین در شب آزادی از زندانش ارائه میدهد، سازگار نیست و همین امر به واقعنمایی رمان لطمه زده است.دوازدهم اینکه بخشهایی از سخنان حسین خطاب به حوریِ نوجوان دربارۀ طبقات جامعه و فلسفۀ زبان اگر چه خواندنی و جالب هستند، اما جایشان در جستاری علمی است نه رمانی ادبی.سیزدهم اینکه بخشهایی از رمان که به بازنماییِ تجربۀ نخستین مستی و عشق تنانه از سوی حوری بهعنوان دختری نوجوان میپردازد، از بخشهای موفق آن است.چهاردهم اینکه نویسنده همانقدر که در پرداخت شخصیت حسین و حوری خوب عمل نکرده است، در شخصیتپردازی بدرالسادات و تا حدودی آقاجان موفق بوده است.پانزدهم اینکه بکارت زنان یکی از موضوعاتی است که شهرنوش پارسیپور میکوشد هم در رمان «سگ و زمستان بلند» و هم در مجموعه داستان بههمپیوستۀ «زنان بدون مردان» آن را به چالش بکشد.(۱۴۰۵/۴/۲۸)📗شعر، فرهنگ و ادبیات@mohsenahmadvandi
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 1 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — شعر، فرهنگ و ادبیات
📌 افلاطونخوانی، جلسهی سوم، رسالهی کریتون، ۲۲ مرداد ۱۴۰۵💠 کانال تلگرامی انجمن فکر و فلسفهی کرمانشاه (اَفَک)@PhilosophyforKermanshah📌 افلاطونخوانی، جلسهی سوم، رسالهی کریتون، ۲۲ مرداد ۱۴۰۵💠 کانال تلگرامی انجمن فکر و فلسفهی کرمانشاه (اَفَک)@PhilosophyforKermanshah
🗒نوآموختهها✍محسن احمدوندیدر گذشته برای به صدا درآوردن درها از دو نوع درکوب استفاده میشد. یکی از این درکوبها به شکل چکش بود و دیگری به شکل حلقه. مردها برای در زدن از کوبهٔ چکشمانند - که صدای بمی داشت - و زنهای از کوبهٔ حلقهمانند - که صدای زیری داشت - استفاده میکردند و از این طریق صاحبخانه متوجه جنسیت کسی که پشت در بود میشد. اگر از منظر فرویدی نگاه کنیم، شکل این درکوبها آلت تناسلی مرد و زن را تداعی میکنند. شاید پیشینیان ما بیتوجه به این مسئله چنین طراحیای را کرده باشند، اما نمیشود تأثیر ناخودآگاه میل جنسی را در آنها نادیده گرفت.📗شعر، فرهنگ و ادبیات@mohsenahmadvandi
◾️خانهٔ مشروطهٔ کرمانشاهاین ساختمان محل زندگی محمدمهدی فیض مهدوی، روحانی شیعه و از هواداران جنبش مشروطه، بودهاست. در دوران مشروطه، فعالان مشروطهخواه کرمانشاهی در این خانه جلساتشان را برگزار میکردهاند.📗شعر، فرهنگ و ادبیات@mohsenahmadvandi◾️خانهٔ مشروطهٔ کرمانشاهاین ساختمان محل زندگی محمدمهدی فیض مهدوی، روحانی شیعه و از هواداران جنبش مشروطه، بودهاست. در دوران مشروطه، فعالان مشروطهخواه کرمانشاهی در این خانه جلساتشان را برگزار میکردهاند.📗شعر، فرهنگ و ادبیات@mohsenahmadvandi
📚معرّفی کتاب📗نام کتاب: تاریخ اجتماعی روابط سکسی در ایران (بخش ششم و پایانی)◾️نویسنده: ویلِم فلور◾️مترجم: محسن مینوخرد◾️نوبت چاپ: اول◾️محل چاپ: استکهلم◾️ناشر: فرودسی◾️سال چاپ: ۲۰۱۰◾️تعداد صفحات: ۴۵۳◾️معرفیکننده: محسن احمدوندیفلور در فصل چهارم کتابش به همجنسگرایی میپردازد. بر اساس پژوهش او در کتاب مقدس زرتشتیان، اوستا، نامی از رفتارهای همجنسگرایانه برده نشده است، ولی در متون زرتشتیای که بعد از اوستا پدید آمدهاند، از همجنسگرایی دو مرد با هم سخن رفته است. این رابطه از نظر این متون رفتاری اهریمنی است، زیرا موجب هدر رفتن تخمه میشود و زندگی نو از آن نمیزاید، به همین دلیل کسی که مرتکب آن شود باید مجازات گردد.فلور سخن شمیسا در کتاب «شاهدبازی در ادبیات فارسی» را مبنی بر اینکه ایرانیان لواط را از یونانیان آموختهاند، به دو دلیل رد میکند: نخست اینکه حکم تحریم همجنسگرایی در بین ایرانیان مقدم بر ورود یونانیها به ایران است. دوم اینکه پلوتارخوس، مورخ مشهور یونان باستان، گفته است که ایرانیها مدتها پیش از آن که چشمشان به دریای یونان بیفتد پسرانشان را اخته و با آنها سکس میکردهاند. فلور به درستی این پدیده را جهانی میداند و آن را خاص یک تمدن یا سرزمین ویژه به شمار نمیآورد.نویسنده در ادامه از معشوقهای مردِ شاهان هخامنشی یاد میکند و مینویسد: کورش معشوق مردی به نام تیریداتس داشت که او را زیباترین مرد آسیا دانستهاند و داریوش سوم دل در گرو عشق پسرکی زیبا به نام باگوآس داشت.در عصر اسلامی نیز با وجود اینکه همجنسگرایی از سوی قرآن ممنوع شد، اما در جامعه رواج داشت. برخی فقیهان با استناد به قرآن و سورۀ لوط معتقدند که قرآن کونمرزی میان دو مردِ دوجنسگرا را منع کرده است و حکم قرآن دربارۀ همجنسگرایی در پردۀ ابهام است. در ضمن دربارۀ همجنسگرایی زنان نیز در قرآن هیچ بحثی مطرح نشده است.همجنسگرایی در بین ایرانیان در عصر اسلامی نیز امری عادی بوده است. البته از نظر فلور همجنسگرایی در ایران با غرب یک تفاوت اساسی داشته است و آن اینکه همجنسگرایی در ایران رابطهای یکسویه و از سر قدرت بوده است، نه رابطهای دوسویه و برابر. در این رابطه، فاعل بودن مایۀ افتخار و مفعول بودن باعث سرافکندگی به شمار میآمده است. برای همین ما در متون کهن و اسناد تاریخی از لذت فاعل بودن زیاد میشنویم، اما کسی از لذت مفعول بودن سخنی نگفته است. فلور با توجه به همین نگرش میگوید که رابطه با پسران نوجوان امری عادی بوده است و کسی آن را بد و ناپسند تلقی نمیکرده است، اما همین نوجوان وقتی بزرگتر میشده و مرد میشده است، رابطۀ جنسی با او موجب سرافکندگی و تمسخر و تحقیرش میشده است؛ بنابراین برای ایرانیان کُننده بودن چه با زن، چه با مرد، و چه با حیوان نشان مردانگی و اقتدار بوده است و دهنده بودن نشان نامردی و انفعال. به همین دلیل آنچه ما در ایران شاهد آن بودهایم، بیشتر کونمرزی ولواط بوده است تا همجنسگرایی.برخی افراد مثل ایرج میرزا و شمیسا دلیل وفور همجنسگرایی در ایران را به دلیل دسترسی نداشتن به زنان دانستهاند، اما من نیز با فلور همعقیدهام که بعید است دلیل اصلی این مسئله به نبود زنان در اجتماع برگردد، چون اغلب کسانی که با مردان کونمرزی میکردند، به زن هم دسترسی داشتند و غالباً از هر دو جنس بهرهمند میشدند.از نظر فلور دلیل کاهش لواط و کونمرزی در ایرانِ اواخر قاجار، ورود مهمانان اروپایی به دربار شاهان ایران و انزجارشان از لواط و کونمرزی بوده است و شاهان ایرانی برای این که خودشان را در چشم اروپاییها موجه جلوه دهند، از این رفتار ناپسند پرهیز کردهاند.دادههای ما دربارۀ لزبیگری یا روابط همجنسگرایانۀ زنان در ایران بسیار کم است. بر اساس اسناد محدود دراینباره میتوان گفت که همجنسگرایی در بین زنان ایرانی رایج بوده است. زنان گاهی کیرکاشیهایی چرمینهپوش به نام مچاچنگ را به کمر میبستند و با هم سکس میکردند، به زنانی که از مچاچنگ بهره میبردند سعتری میگفتند. گاهی زنان برای پنهان کردن این روابط پیمان خواهرخواندگی میبستند، اگر مردی میفهمید که زنش خواهرخوانده دارد، طلاقش میداد.فلور در فصل پنجم و پایانی کتابش به بیماریهای آمیزشیای مانند سوزاک، سفیلیس و ایدز در ایران میپردازد. او عامل اصلی این بیماریها را روسپیان میشمارد و اغلب طبقات فقیر و فرودست را ـ به دلیل نبود امکانات بهداشتی ـ در معرض چنین بیماریهایی میداند. او معتقد است انکار و به پستو راندن این بیماریها چیزی را حل نمیکند و فقط به گسترش بیشتر آنها منجر میشود. همچنین او کاهش این بیماریها در سالهای اخیر را به دلیلی افزایش امکانات بهداشتی میداند، نه کاهش رفتارهای جنسی.(۱۴۰۵/۵/۱۷)📗شعر، فرهنگ و ادبیات@mohsenahmadvandi
📚معرّفی کتاب📗نام کتاب: تاریخ اجتماعی روابط سکسی در ایران (بخش پنجم)◾️نویسنده: ویلِم فلور◾️مترجم: محسن مینوخرد◾️نوبت چاپ: اول◾️محل چاپ: استکهلم◾️ناشر: فرودسی◾️سال چاپ: ۲۰۱۰◾️تعداد صفحات: ۴۵۳◾️معرفیکننده: محسن احمدوندیفصل سوم کتاب فلور دربارۀ روسپیگری است. نویسندهْ روسپیگری را همخوابگی در برابر دریافت پول تعریف میکند. او معتقد است که اطلاعات چندانی دربارۀ روسپیگری در ایران باستان نداریم، اما چیزی که مسلم است این که است که با وجود ممنوعیتهای دینی، در این دوره هم روسپیگری در ایران رواج داشته است. برای مثال در دورۀ هخامنشیان زنان سکسکارهای با نام هتایراس بودهاند که در مهمانیها با خنیاگری و رقص و موسیقی و شیرینزبانی مردان را سرگرم میکردهاند.با وجود این که روسپیگری بنابر شریعت اسلام ممنوع بوده است، اما واقعیت این است که حتی در زمان خود پیامبر و در شهر مکه هم روسپیگری رواج داشته است. نکتۀ جالبی که فلور در اینجا به آن اشاره میکند این است که یکی از دلایل تحریم موسیقی در اسلام گویا ملازمت آن با رقصهای هوسآلود زنان روسپی بوده است. این زنان آوازخوان در مکه آوازهای شهوانی را با حرکات هوسانگیز تلفیق میکردهاند و همین امر باعث تحریم موسیقی از سوی بزرگان دین شده است.در ایرانِ عصر اسلامی نیز روسپیگری رایج بوده است. اغلب روسپیان اسیران جنگیای بودند که نَخّاسان و بردهفروشان آنها را به شهرها میآوردند و به روسپیخانهها میفروختند تا به کار گماشته شوند. روسپیها برای این که خودشان را از زنان دیگر متمایز کنند، اغلب لباسهایی پر زرق و برق میپوشیدند، رو نمیگرفتند و نقاب نمیزدند و گاهی لباسشان کوتاهتر از زنان دیگر بود. در هر شهر محلۀ بدنامی بود که محل زندگی یا تجمع روسپیان بود و فلور نمونههای این محلههای بدنام را در شهرهای مختلف برمیشمرد.از جا و مکانی که روسپیها در آن مشغول به کار میشدند با اسامیای همچون دارالقحبه، روسپیخانه، قَوّادخانه، عَزَبخانه، نهانخانه و بَیتُاللُطْف، فاحشهخانه، لولیخانه و خرابات یاد شده است. به زنی که این مکانها را اداره میکرد لَنبان و به مردی که مدیریت این مکانها را بر عهده داشت قَلْتَبان میگفتند.در گذشته یکی از وظایف محتسب و بعدها داروغه جلوگیری از روسپیگری بود، هرچند گاهی روسپیان دهان محتسبان و داروغهها را با پول میبستند و اتفاقاً با نظارت خود آنها مشغول به روسپیگری میشدند، به زنی که با دستور محتسب روسپیگری میکرد دستوری میگفتند. وقتی این نکته را بدانیم، بهتر متوجه طنز ظریف حافظ در این بیت میشویم: دوستان دختر رز توبه ز مستوری کرد/ شد سوی محتسب و کار به دستوری کرد.شواهد تاریخی به ما میگوید که در اغلب نقاط ایران در دورۀ اسلامی همواره روسپیخانههایی وجود داشته است و هرچند حکومتها با فراز و فرودهایی آن را ممنوع اعلام کردهاند، اما واقعیت این است که نیاز انسانها از دین و آیین و قانون قویتر بوده و راه خودش را رفته است.در طول تاریخ همیشه گروهی از مردم مخالف روسپیگری بودهاند و فلور نمونههای متعددی از مردمان شهرهای مختلف را در طول تاریخ نقل میکند که علیه علنی شدن روسپیگری در شهر و دیارشان اعتراض کردهاند و با حکومت و حکمرانانشان درگیر شدهاند و حکومت را مجبور به بستن روسپیخانهها کردهاند، اما واقعیت این است که این بستنها به حذف روسپیگری منجر نشده است و بعد از مدتی دوباره از سر گرفته شده است.فلور سه دلیل را برای استمرار روسپیگری در طول تاریخ ایران ذکر کرده است: نخست این که همیشه مردانی بودهاند که زن نداشته یا زنشان همراهشان نبوده است و برای ارضای نیازشان به روسپیان محتاج بودهاند. دوم اینکه همیشه زنانی بودهاند که به علت فقر و تنگدستی مجبور به تنفروشی شدهاند؛ و سوم این که مالیاتی که حکومتها بر روسپیگری میبستهاند منبع درآمد خوبی برای آنها بوده است و مقامات حکومتی دوست نداشتهاند که این منبع درآمد را از دست بدهند.📗شعر، فرهنگ و ادبیات@mohsenahmadvandi
📚معرّفی کتاب📗نام کتاب: تاریخ اجتماعی روابط سکسی در ایران (بخش چهارم)◾️نویسنده: ویلِم فلور◾️مترجم: محسن مینوخرد◾️نوبت چاپ: اول◾️محل چاپ: استکهلم◾️ناشر: فرودسی◾️سال چاپ: ۲۰۱۰◾️تعداد صفحات: ۴۵۳◾️معرفیکننده: محسن احمدوندیفلور در فصل دوم کتابش به مبحث ازدواج موقت میپردازد. ازدواج موقت در اسلام و شاید بهتر باشد بگوییم در مذهب شیعه، گونهای ازدواج است که زن و مرد برای مدتی مشخص با مهریهای معیّن با هم پیمان زناشویی میبندند. گروهی معتقدند که در زمان خود پیامبر هم ازدواج موقت رایج بوده است، اما عُمَر، خلیفۀ دوم مسلمانان، این شیوۀ زناشویی را ممنوع کرده است، استدلال عُمَر این بود که آیۀ بیست و چهارم سورۀ انعام که شیعیان با استناد به آن عمل خود را توجیه میکنند، متعلق به قرآن نیست. سنیان هم این استدلال او را پذیرفتند و برای همین درمیان اهل تسنن صیغهگری ممنوع است.چنانکه پیش از این گفتیم زناشویی موقت به شکل دیگری در زمان ساسانیان هم در ایران رواج داشت و بعد از اسلام در مذهب شیعه به شکل دیگری بازتولید شد. شاید یکی از دلایلی که ازدواج موقت در بین ایرانیان پذیرفته شد، همین پیوندش با فرهنگ پیش از اسلام بود.از آنجا که ایران تا عصر صفوی کشوری سنیمذهب بود و شیعیان در اقلیت بودند، اطلاعات ما از این گونه زناشویی تا این دوران بسیار محدود است؛ اما از این دوران به بعد اطلاعات بیشتری دراینباره به دست ما رسیده است.در ازدواج موقت مرد میتواند پیش از موعد مقرّر قرارداد را به هم بزند، اما زن چنین اجازهای را ندارد. همچنین در ازدواج موقت نیز مانند ازدواج دائم زن بعد از پایان موعد مقرر باید چهار ماه و ده روز عِدّه نگه دارد و از ازدواج بعدی بپرهیزد، هرچند که زنان صیغهای عملاً این مسئله را رعایت نمیکردند.صیغه گری اغلب در بین زنان طبقۀ فرودست جامعه رواج داشت و بیشترْ زنانی تن به این کار میدادند که محتاج درآمد آن بودند. خانوادههای ثروتمند و فرادست اگر پسر جوانی داشتند، دختری فقیر را برای کلفتی استخدام میکردند و همزمان او را برای پسرشان صیغه میکردند؛ با این کار هم پسر خانوادۀ ثروتمند به سمت هرزگی نمیرفت و به بیمارهای مقاربتی دچار نمیشد و هم خانوادۀ فقیر برای مدتی یک نانخور کمتر داشت، در ضمن امیدی هم بود که این ازدواج موقت به دائم بدل شود یا لااقل از طریق درآمد آن، دختر به نانونوایی برسد و باقی زندگیاش را از رفاه نسبیای برخوردار شود و بتواند ازدواج بعدیِ موفقی را تجربه کند. هرچند زندگی اغلب این زنان عاقبت دردناکی داشت و چنین خوشبختیای در انتظارشان نبود.صیغه کردن زنان منبع درآمد ملاها و آخوندها بود و بسیاری از آنها از این طریق امرارمعاش میکردند. آنها اغلب در مکانهای پُررفتوآمد، کاروانسراها و مکانهای زیارتی و مذهبی دلالی میکردند و از قِبَلِ صیغه کردن زنها برای مردهای زائر و مسافر مبلغی را دریافت میکردند؛ بنابراین صیغهگری نوعی بازار مالی و اقتصادی هم به شمار میآمد.زناشویی موقت اگرچه شرعی و قانونی بود، اما نگاه مردم در طول تاریخ به آن ناخوشایند و منفی بوده است. زن صیغهای هیچگاه منزلت زن عقدی را نداشته است و بچههایش هم با بچههای زن عقدی از نظر جایگاه برابری نمیکردهاند.ناظران غربی که در سدههای اخیر بهعنوان مسافر و جهانگرد و... به ایران آمدهاند، چون فهم درستی از ازدواج موقت نداشتهاند، زنان صیغهای را روسپی و زناکار میدانستهاند و از این که روسپیگری در ایران کاملاً پذیرفته شده است، تعجب میکردهاند.📗شعر، فرهنگ و ادبیات@mohsenahmadvandi