برای عقدهٔ تا جاودانِ خویش گریستکسی که در طلب دیدنِ دوبارهٔ عشقمیان خاطره‌ها ذوب شد خیالاتشولی مساف…

۱۳ مرداد ۱۴۰۵. شعر چیز کثیفی‌ست. و شعرنوشتن کارِ پلشت و عذاب‌آوری‌ست. انگار دست می‌بری در معده و روده‌ٔ جنازه‌های فاسد و کلمه‌ای را خارج می‌کنی. نمی‌توانم اضطراب و تهوعم را درست بیان کنم. فقط ناگزیرم‌‌.۲۲ مرداد ۱۴۰۵.کارِ نوشتن است که عذاب‌آور است و مجبورت می‌کند چیزهایی مثل یادداشت ۱۳ مرداد را بنویسی. مواجهه با عریان‌ترین تاریکی‌های درونی‌ات. با یهودایی که در وجودت دست‌وپا می‌زند. اما چندروز یا چندماه یا چندسال که می‌گذرد، می‌فهمی چه نوشته‌ای؛ کاری که هیچ‌کس جز تو از پسش برنمی‌آمد. یک‌بار دیگر به‌جای خودکشی، اثری خلق کرده‌ای و می‌توانی برای مدتی زلال‌تر زندگی کنی. زندگی از مرگ خوش‌تر است، و شعر از خودکشیْ زیباتر. دست‌کم مادرت شعر را نمی‌خوانَد، بر جنازه‌ات اشک نمی‌ریزد و بی‌پناه نمی‌شود. تو مرده‌ای اما هنوز زنده‌ای. پانزده یا شانزده ساله که بودم، رفتم دفتر روزنامه‌ای که شنیده بودم انجمن شعر هم برگزار می‌کند. صاحب روزنامه گفت: «پسر، تو هنوز وقت داری، برو دنبال زندگی و شعر ننویس.» گفتم: «ناچارم آقا.»سال‌ها گذشت و من که در جمع شاعران آفتابی نمی‌شوم، در ولگردی‌هایم رسیدم به آن روزنامه و اتفاقاً شنبه عصر هم بود که انجمن برگزار می‌شد. رفتم و شعر خواندم. روزنامه‌نگار پیر بلند شد و گفت: «من چندسال قبل به فرزین چنین حرفی زده بودم، اما حالا می‌گم که باید دست از زندگی بکشه و فقط شعر بنویسه.» زنده باد آدم چیزفهم. البته برای من تحسین و تقبیح تفاوتی ندارد. من همیشه راه خودم را رفته‌ام و فقط برای خودم نوشته‌ام. نوشته‌ام تا خودکشی نکنم. نوشته‌ام تا چندروز بهتر زندگی کنم. من عاشق زندگی‌ام. و برای همین به دنیای مردگان و دنیای ادبیات باج می‌دهم تا زندگی کنم. این‌طور چیزی را قبلاً ننوشته‌ام؟ باری، همین زندگی در انزوا و بی‌کسی را به مرگ ترجیح می‌دهم. بگذار زندگی کنیم و بنویسیم. نوشتن، این کار بلعجب.

برای عقدهٔ تا جاودانِ خویش گریست کسی که در طلب دیدنِ دوبارهٔ عشق میان خاطره‌ها ذوب شد خیالاتش ولی مسافر بیراههٔ زمان و مکان! بدون هیچ امیدی چه زود می‌فهمی: جنازه‌ها همه‌جا شرحه شرحه می‌شکفند و خاکْ مزرعهٔ خرّم قساوت‌هاست چرا به یاد نمی‌آورم در آینه‌ها همان…

خودم هنوز چند جلد از کتاب را دارم، اما بعد از تمام‌شدنِ این‌ها، می‌توانید نسخه‌ای بدون امضا را از سایت نشر دیباچه تهیه کنید؛➖کتاب شاعر گُداختن در سایت نشر دیباچه

یاران شفیق و همدل، سلام. امروز چاپ دوّم کتاب شعرم «شاعرِ گُداختن» منتشر شد. انگار سرنوشت بعضی کتاب‌هاست که در هیاهوی جنایت و جنگ منتشر شوند. و برای کتابِ من اگر چنین رقم نمی‌خورد جای شگفتی داشت. چراکه این شعرها همواره صدای بلند «نسلِ بمب و خون و تنفّر» بوده‌اند.…سلام عزیزانم.به‌نظرم زمانش رسیده که چاپ دوم را هم تمام کنیم و در این امرِ مهم‌ و ضروری بیش از این تعلّل نکنیم. برای تهیهٔ نسخه امضاشدهٔ «شاعرِ گُداختن» پیام دهید:@farzinmansoori

عزیز طفلکی من (به خاطر این کلمه عصبانی نشو، بیانی قلبی‌ست)، خوب می‌دانم که زیاد دوست نداری این‌ها را بشنوی، اما چه می‌خواهی؟ من چنینم! چون جبرگرا هستم به من خرده می‌گیری، اما جبرگرایی در وجود من نهادینه شده. عمیقاً بدان باور دارم. آزادی فردی را تکذیب می‌کنم چون آزاد نیستم، و در مورد بشر، کافی‌ست تاریخ بخوانیم تا به‌وضوح ببینیم همه‌چیز همیشه همان‌طور که ما می‌خواستیم پیش نمی‌رود. اگر می‌خواهی در این باره بحث کنیم (که جالب هم نخواهد بود) بدخلقی نخواهم کرد. اما بیا دست از این مزخرفات برداریم و همدیگر را ببوسیم، چون می‌خواهم از تو برای نامهٔ خوب امروز صبحت تشکر کنم.به من می‌گویی تو را به زندگی خصوصی و افکار پنهانم راه نداده‌ام؛ می‌دانی خصوصی‌ترین و پنهان‌ترین چیز در قلبم چیست؟ شخصی‌ترین بخش وجودم؟ دو یا سه ایدهٔ کوچک هنری که با عشق از آن‌ها مراقبت می‌شود، فقط همین؛ بزرگ‌ترین پیشامدهای زندگی‌ام چند اندیشه و کتاب و برخی غروب‌های آفتاب لب ساحل تروویل بودند و گپ‌وگفت‌های پنج یا شش‌ ساعتهٔ متوالی با دوستی که حالا ازدواج کرده و از دست رفته است. همیشه تفاوت من با دیگران در نگرشم به زندگی موجب شده ( متأسفانه نه به اندازهٔ کافی) خودم را در انزوای بی‌رحمانه‌ای حبس کنم که چیزی از آن به بیرون درز نمی‌کند. اغلب تحقیرم کرده‌اند. آن‌قدر رسوایی به‌بار آوردم و خشم‌شان را برانگیختم که دیگر خیلی وقت است به این نتیجه رسیده‌ام که برای آسوده زیستن باید تنها زندگی کنی و درزهای پنجره‌ات را بگیری تا نکند هوای دنیا به تو برسد.➖نامه‌های فلوبر، بخشی از نامه به لوئیز کوله