📚 چهره انسانی پیامبر ✍️ نویسنده: خالد محمد خالد 🖋 مترجم: کیومرث یوسفی 🏛 ناشر: نشر نگاه آیا تا به حا…

حمله دو پهپاد ایرانی به دفتر نخست‌وزیر اقلیم کردستان عراقتلویزیون روداو به نقل از یگان ضد تروریسم کوردستان (CTG - هێزی دژە تیرۆری کوردستان‌) مدعی شد دو پهپاد که از مرزهای ایران وارد خاک اقلیم کردستان شده‌ و به دفتر نخست‌وزیر اقلیم کردستان و نیز یکی از دفاتر این یگان حمله کرده‌اند اما هیچ کسی در این حملات کشته نشده است!لازم به ذکر است هنوز در تهران هیچ مقام و رسانه رسمی درباره این حمله و ادعا واکنشی نشان نداده است.اردشیر پشنگ | دوشنبه ۱۴۰۵.۵.۲۶

📿شریعتی و الهیات سیاسی شیعی بله! د. خدیو درست می‌گوید: شریعتی بهانه است، اسلام سیاسی نشانه است!نتیجه‌ی پیمایش‌های ملی نشان می‌دهد که ایرانیان طی چند دهه گذشته از حیث دینداری و نسبت عاطفی و فکری با دین روندی نزولی را پیموده‌اند[1]. اسباب و دلایل چنین روندی البته محل بحث نیست اما اینکه «اسلام سیاسی چه می‌گوید؟» برای بخش‌های بزرگی از جامعه توده و روشنفکر بی‌اهمیت شده است. از این جهت، این منازعه را نمی‌توان کاوش یا پژوهشی بر سر کارآمدی دانست. اگر معیار، کارآمدی حکومت‌ها و احزاب دارای رتوریک اسلامی باشد، نمونه‌های نقض کم نیستند: ترکیه تحت رهبری اردوغان نمونه بسیار مهمی است. البته نباید مشکلات اقتصادی سال‌های اخیر، اقتدارگرایی و خطاهای سیاست خارجی دولت وی را نادیده گرفت؛ اما نمی‌توان دستاوردهای دوره او را نیز حذف کرد. بانک جهانی می‌گوید رشد واقعی GDP ترکیه در فاصله ۲۰۰۲ تا ۲۰۲۲ به‌طور متوسط ۵.۴ درصد در سال بوده و درآمد سرانه واقعی در این دوره تقریباً دو برابر شده است؛ GDP ترکیه نیز در سال ۲۰۲۴ به حدود ۱.۳۲ تریلیون دلار رسید و کشور در شمار اقتصادهای بزرگ جهان قرار دارد[2]. در حوزه قدرت نیز ترکیه اردوغان صرفاً یک تجربه اقتصادی نیست. آنکارا در این دوره سرمایه‌گذاری عظیمی در صنایع دفاعی و توان نظامی داخلی انجام داد و در کنار قدرت سخت، دامنه قدرت نرم خود را از طریق تجارت، کمک‌های توسعه‌ای، بسط چشمگیر توریسم، مراکز فرهنگی و حضور دیپلماتیک در بالکان، خاورمیانه، آفریقا و آسیای مرکزی گسترش داد. اندیشکده کارنگی از افزایش قابل‌توجه قدرت نرم ترکیه و توسعه همزمان صنایع تسلیحاتی و ظرفیت نظامی آن سخن می‌گوید[3]، ضمن اینکه ترکیه‌ی اردوغان گام‌های بی نظیری هم در راستای حل مسأله‌ی کُردی برداشته که اسلاف عموما کمالیست وی از انجام آن عاجز بودند. نمونه دیگر مالزیِ مهاتیر محمد است. سیاست او آشکارا با هویت اسلامی و پروژه مدرنیزاسیون یک جامعه مسلمان پیوند داشت. در دو دهه زمامداری او، بنا بر داده‌های بانک جهانی، GDP مالزی از حدود ۳۰ میلیارد دلار به ۱۰۳ میلیارد دلار افزایش یافت؛ یعنی بیش از سه برابر شد[4] و مالزی از یک اقتصاد متکی بر کالاهای اولیه به سمت صنعتی‌شدن و جذب سرمایه خارجی حرکت کرد.بنابراین نمی‌توان به‌سادگی گفت: «هر جا رتوریک دینی وارد سیاست شد، توسعه و حکمرانی شکست خورد.» واقعیت بسیار پیچیده‌تر از این است. نکته اینجاست که جامعه ایرانی اساساً تا حد زیادی از مرحله بحث و پژوهش درباره این موضوع عبور کرده و وارد مرحله جبهه‌گیری سیاسی شده است. برای بخشی از فضای عمومی، دیگر مهم نیست که یک نظام سیاسی با رتوریک اسلامی دقیقاً چه سیاست اقتصادی یا مدل حکمرانی‌ای دارد؛ صِرف استفاده از الهیات اسلامی در سیاست به نشانه‌ای منفی تبدیل شده است. نتیجتا این واقعیت که در آمریکا، اسرائیل، هند، روسیه، ترکیه، عربستان سعودی، قطر و بسیاری از کشورهای دیگر، اَشکال مختلفی از الهیات سیاسی، هویت مذهبی، محافظه‌کاری دینی، و پیوند دین با مشروعیت سیاسی همچنان فعال‌اند نیز اهمیتی ندارد. پس شاید نزاع واقعی بر سر این نباشد که «آیا الهیات می‌تواند وارد سیاست شود؟» بلکه بر سر این باشد که: «آیا الهیات اسلامی (شیعی) حق دارد وارد سیاست شود؟» و این تفاوت بسیار مهمی است. اگر الهیات سیاسی مسیحی، یهودی یا حتی الهیات سیاسی باستانی ایران موضوعی قابل مطالعه و تحلیل تاریخی تلقی شود[5]، اما صرفاً با شنیدن «اسلام سیاسی» واکنشی سلبی و سیاسی شکل بگیرد، دیگر با یک مناقشه صرفاً علمی مواجه نیستیم؛ با یک جبهه‌گیری سیاسی و هویتی مواجهیم. از این منظر، شریعتی فقط میدان نبرد است. مسئله اصلی، امکان یا عدم امکان حضور الهیات سیاسی شیعی در عرصه عمومی و قدرت سیاسی است. اقتصاد شریعتی، نسبت او با مارکسیسم و حتی نقش او در انقلاب اسلامی همه می‌توانند موضوعات جدی بحث باشند؛ اما شور و حرارتی که امروز پیرامون آنها شکل گرفته، تا حد زیادی از یک مسئله بزرگ‌تر تغذیه می‌کند: نفی یا پذیرش امکان الهیات سیاسی اسلامی در ایران امروز. و شاید به همین دلیل است که شریعتی، پنجاه سال پس از مرگش، هنوز می‌تواند چنین حساسیتی ایجاد کند. مسئله واقعاً فقط خود شریعتی نیست؛ مسئله چیزی است که شریعتی نمایندگی می‌کند.ـــــــــارجاعات:[1]. نک. تحلیل ثانویه پیمایش های ملی ایرانیان در حوزه دین داری از سال 1352 تا 1402: ume.la/vz21Lp[2]. ume.la/TAEo6Qutm_source=chatgpt.com[3]. ume.la/lu1t1M[4]. Reducing Poverty on a Global Scale, p.40, Ed. Blanca Moreno-Dodson, Washington: The World Bank, 2005.[5]. پیوند دین و دولت یکی از مضامین مهم ایران عهد ساسانی بوده است. برای مثال نک: نامه تنسر به گشتسب، ص53،136،137، تصحیح مجتبی مینوی، انتشارات خوارزمی، چـ2، 1354. ✍️عدنان فلاحیt.me/AdnanFallahi

اینجاجرم اصلی نه نوشتن استو نه حتی خواندن!ما مجرمیم چون میاندیشیم...@kiwmars

عاشق نشده‌ایم،اگر می‌خواهیم هر معرفت اخلاقی به عمل اخلاقی متناسب با آن بینجامد، باید عاشق شده باشیم. عشق است که این شکاف را پر می‌کند.استاد مصطفی ملکیان⚡📚 آنچه واقعاً اسپینوزا می‌گفتبا محوریت کتاب:«روح اسپینوزا؛ شفای جان»با تدریس:استادمصطفی ملکیان گرانقدربه جهان فکری اسپینوزا نزدیک می‌شویم و با نگاهی دقیق‌تر، اندیشه‌های او را بررسی می‌کنیم.🌻میزبان دوره:اسرین حسامی📅 شروع دوره: ۳ شهریور🗓 روز برگزاری: سه‌شنبه‌ها⏰ ساعت: ۱۹ تا ۲۱💻 محل برگزاری: فضای آنلاین اسکای‌روم✍برای ثبت نام به این ایدی در تلگرام پیام بدید؛@nezhyarvan95🙏کسب اطلاعات بیشتردایرکت اینستاگرام@nezhyarvan_و شماره تماسهای087_3324776609358715505

پاڵەوانی تۆ کێیە..؟دایکممثل یە زن بودن کار دشواریە@kiwmars

🔺گفتار نیک، بدون پندار و کردار نیک!در آستانه روز پزشک و روز داروساز تامل در برخی حقایق بازار دارو ضروری است. شرکت عبیدی به مناسبت هشتادمین سال تاسیس خود، از اجرای پروژه‌ای با عنوان «سفیران سلامت» در مناطق محروم خبر داده است. در نگاه نخست، خبری نیک استاما آیا واقعاً با یک پروژه مسئولیت اجتماعی روبه‌رو هستیم یا با صورت‌بندی تازه‌ای از همان فعالیت‌های معمول بازاریابی، اما این بار در زبان نوع‌دوستی و خیر عمومی؟شرکت‌های دارویی، به اقتضای ماهیت خود، با پزشکان ارتباط دارند. معرفی دارو و تلاش برای اقناع پزشکان نسبت به فرآورده‌های خود، بخشی از سازوکار طبیعی این صنعت است. عبیدی نیز از این قاعده مستثنی نیست. بنابراین نمی‌توان به‌سادگی مرز میان خدمت عمومی، ارتباط با پزشک، معرفی محصول و بازاریابی را نادیده گرفت.اما مسئله فقط این نیست. اصولاً منطق بازاریابی و تشویق به مصرف انبوه با ماهیت دارو سازگار نیست. دارو کالایی مانند لوازم آرایشی، خوراک یا دیگر کالاهای مصرفی نیست که افزایش مصرف آن نشانه موفقیت بازار باشد. برعکس، اصل بر این است که دارو حتی‌المقدور کمتر و فقط در موارد ضروری و در چارچوب قوانین سخت‌گیرانه نهادهای ناظر بر آن مصرف شود.وقتی فعالیتی که در ذات خود می‌تواند بخشی از فعالیت تجاری باشد، با واژگانی مانند «کاهش شکاف درمانی»، «حق دسترسی برابر به سلامت» و «مسئولیت اجتماعی» بازتعریف می‌شود، دیگر با مسئله‌ای صرفاً اقتصادی مواجه نیستیم؛ با تغییر معنای واژه‌ها مواجهیم. واژه‌ها یک تمامیت معنایی دارند و مانند اماکن و منابع عمومی، ملک مشاع گویشوران یک زبان‌اند.ایران امروز بازاری با جمعیتی حدود ۹۰ میلیون نفر است؛ جامعه‌ای که به‌تدریج به سمت سالمندی می‌رود و بیماری‌های مزمنی مانند دیابت، فشار خون و بیماری‌های میانسالی سهم قابل توجهی را به خود اختصاص داده‌اند. در چنین بازار بزرگی تولید برخی داروهای مورد استفاده در درمان این بیماری‌ها عملاً در اختیار یکی دو شرکت قرار گرفته است.آیا سایر تولیدکنندگان امکان ورود به این حوزه را دارند؟ آیا محدودیت، ناشی از ثبت اختراع و حقوق مالکیت فکری است؟ آیا اساساً ترکیب دو یا سه دارو، با هدف راحتی بیمار، نیازمند خلاقیت علمی و فکری است؟ممکن است یک شرکت از سویی چند صد بیمار را رایگان ویزیت کند و از سوی دیگر، ساختار بازار به گونه‌ای باشد که میلیون‌ها بیمار برای تأمین داروهای مورد نیازشان ناگزیر از خرید محصولات همان شرکت باشند. در چنین وضعیتی، مسئولیت اجتماعی به یک معادله رابین‌هودی بدل می‌شود.برای ارزیابی مسئولیت اجتماعی یک بنگاه بزرگ باید پرسید در مقیاس کل فعالیت اقتصادی خود چه میزان از درآمد و سودش را صرف منافع عمومی کرده است؟ آیا بیمارستان یا درمانگاه ساخته، داروهای حیاتی را برای گروه‌های کم‌برخوردار به‌صورت پایدار و رایگان تأمین کرده و نسبت هزینه این پروژه‌ها با درآمد و سود شرکت چقدر است؟دکتر غلامعلی عبیدی در سال ۱۳۲۵ لابراتوار داروسازی خود را راه‌اندازی کرد. روایت تاریخی موجود از زندگی او تصویری از داروسازی و کارآفرینی ارائه می‌دهد که انگیزه‌اش تولید داروی داخلی و کاهش وابستگی به داروهای خارجی بود.اما آیا صرف تداوم نام حقوقی یک شرکت، به معنای تداوم همان جهان اخلاقی و جهت‌گیری اقتصادی بنیان‌گذار آن است؟ دکتر عبیدی را باید در متن تاریخی زمان خودش دید؛ شرکت بزرگ دارویی امروز را اما باید در متن اقتصاد رانتی، ساختار مالکیت، اندازه بازار، رابطه با سایر بازیگران صنعت و مهم‌تر از همه، رابطه با مردان قدرت و سیاست سنجید. این دو را نمی‌توان صرفاً با یک نام خانوادگی به یکدیگر پیوند زد.مسئله مصادره واژگان مشاع زبان، به اندازه ویژه‌خواری‌ها و روابط اقتصادی ناسالم امروز مهم و مخرب است. در ایران امروز، بسیاری از واژه‌های ارزشمند چنان مصرف شده‌اند که معنای اولیه خود را از دست داده‌اند.فعالیت اقتصادی لزوماً به معنای «خدمت به مردم» نیست. اگر چنین بود، غول‌های صنعت خودروسازی ایران باید بزرگ‌ترین خادمان مردم نامیده می‌شدند، نه سارقان غیرمستقیم دارایی‌ها و قاتلان بالقوه جان‌ها در جاده‌ها.معرفی و توصیه دارو به پزشکان نسخه‌نویس نباید با «آگاهی‌بخشی سلامت» یکی گرفته شود؛ همان‌گونه که چند تور پزشکی و ویزیت رایگان در چارچوب یک پروژه تبلیغاتی نیز نشانه هشتاد سال «همراهی با سلامت ایرانیان» نیست.اینجاست که مسئله، تورم اخلاقی واژه‌ها و تباهی فزاینده زبان است. واژه «خیر» وقتی برای هر فعالیتی که تنها بخشی کوچک از منافع عمومی در آن و جود دارد به کار رود، دیگر معنای خیرخواهی را از دست می‌دهد.این همان جایی است که زبان می‌تواند فاسد شود: نه با دروغ صریح و نه حتی با «دروغ دیزرائیلی» ــ به معنای دروغ مدرن آماری ــ، بلکه با دروغ‌های اورولی؛ یعنی با جابه‌جا کردن مقیاس و معنای واژه‌ها!#صلاح_الدین_خدیو @sharname1