وقتی ذهن، از واقعیت فاصله میگیرددر یک رابطه مبتنی بر نمایش و فریب ابزار مناسب تخيل است. نه بُعد ان…
انتشار: 2026/08/13 05:30 UTCدریافت: 2026/08/16 07:50 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/16 07:50 UTC
وقتی ذهن، از واقعیت فاصله میگیرددر یک رابطه مبتنی بر نمایش و فریب ابزار مناسب تخيل است. نه بُعد اندیشه گری ذهن. اندیشه ابزار ارتباط با واقعیت است، و انسان نمی تواند به وسیله واقعیت، خود و دیگران را فریب بدهد. واقعیت واقعیت است، نه فریب و دروغ. تعبیر و معنای واقعیت است که میتواند در یک رابطه نمایشی و فریب آمیز نشانه "هستی" و "چیزی بودن" باشد، نه خود واقعیت، واقعیت شغل من ممکن است ملالت آور باشد، ولی تعبیر آن به "رئیس" و "متشخص" به من لذت می دهد. بنابراین من به تعبیر آن بیشتر اهمیت می دهم تا به واقعیت آن. چیزهایی که من میدانم یک پول ارزش ندارد، ولی "دانشمند عاليقدر" به من لذت می دهد. اگر بر ثروت و شهرت من برچسبی با معنای "ابهت“، “معتبر" و “سرشناس“ نخورده باشد، بود و نبود خودشان چندان مهم نیست. "خود"، یعنی آنچه باید مجلل باشد و به کار فریب و نمایش آید، از تعبیر و معنای چیزها ساخته میشود، نه از واقعیت آنها. کاری که من انجام می دهم یک واقعیت ساده است، ولی تعبیری که از آن میکنم میتواند باری بسیار گسترده در خود داشته باشد. و این بار گسترده یعنی یک "هستی" گسترده.و ابزار این تعبیرها بعد پنداری و توصیفی ذهن است. آنچه به كار تعبیر می آید پندار است، نه اندیشه - که فقط واقعیت قضایا را می بیند. اندیشه فقط یک واقعیت محدود را می بیند، ولی تخیل وسعت حرکت تعبیری نامحدودی دارد.ضرورت تعبیر و برچسب گذاری لاجرم همه چیز زندگی و همه رفتارها، واکنش ها و حرکات انسان را طبقه بندی می کند، به الگو می برد و هر چیز را از چیز دیگر متمایز می گرداند تا تعبیر و معنای یکی را در مقابل تعبیر و معنای دیگری به عنوان "هستی" جای دهد. این طبقه بندی و معنی دادن به چیزها - بعلاوه حاکمیت تخیل، در مقابل اندیشه - عاملی است که زمینه ذهن را آماده گستردگی "خود" میگرداند.خشم و نفرت، و میل فریب آمیخته به آن نیز کمک می کند به آمادگی کلی ذهن برای این گستردگی. من باید از طریق عرضه یک "هستی" برتر و مجلل تر تو را آزار بدهم، تو را فریب "شخصیت" بدهم؛ در این صورت برای من فرق نمی کند که آن "هستی" چه باشد، تواضع باشد، فضيات باشد، دانایی باشد، توانایی باشد یا هر علامت و توصیف دیگر. وقتی مهم ارضای خشم و نفرت و میل فریب است موضوع یا وسیله آن دیگر مهم نیست.برای من مهم این است که در مبارزه و نمایش "هستی" خود را در موقعیتی برتر و مجللتر از تو قرار بدهم؛ در این صورت هر معنا و تعبیری که بدین کار آید برای من کفایت می کند.این عوامل کلی، و عوامل دیگری که توضیح شان چندان ضرورتی ندارد، زمینه کلی ذهن را مستعد گستردگی "خود" می گرداند. ولی سؤال این است که ذهن عناصر و خمیر مایه گستردگی عملی و واقعی را از کجا حاصل میکند؟ من باید چیزی باشم که تعبیر و معنای آن مُهر تجلیل و ارزش مبادله ای در یک رابطه نمایشی و فریب آمیز یافته باشد. در این صورت فرق نمی کند که آن چیز سخاوت باشد، تواضع باشد، توانایی باشد یا هر چیز دیگر. ولی خود این علایم و توصیف های تجلیل آمیز یا به اصطلاح صفات چگونه رواج یافته اند؟ اگر "خود" یک پدیده عَرَضی است و زمانی وجود نداشته است باید نتیجه بگیریم که اجزا یا "صفات " تشكيل دهنده آن نیز قبلاً وجود نداشته اند و در شرایط و روابط خاصی رواج اجتماعی یافته اند. "من" از مجموعه اجزایی تشکل ذهنی پیدا کرده است. پس اگر "من" عَرَضی است، اگر بیگانه با ذات و فطرت آدمی است اجزای آن نیز چنین است.محمد جعفر مصفاهلهص 27 و 28 و 29🆔 @Khodshenasivo🆑 عرفان و خودشناسی
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 18 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — عرفان و خودشناسی
چگونه گذشته را رها میکنید؟ بسیار ساده است. انسدادهای گذشته به صورت روزانه بالا می آیند و وقتی آمدند، بگذارید بروند. در اینجا هیچ بازی ای وجود ندارد. کاملاً ساده است. رویدادهای بیرونی باعث میشوند الگوهای ذخیره شده بالا بیایند. خوب است! بگذارید بالا بیایند. چیزهایی در زندگی تان رخ خواهد داد که به سامسکاراهایتان برخورد می کنند. اگر سامسکارا در آنجا باشد، با آنها برخورد صورت می گیرد. دنیا برای رشد هر فردی عالی است، اما نه به دلیلی که شما فکر می کنید. دنیا برای رشد هرکسی عالی است چون هرکسی از طریق انسدادهای خودش به دنیا می نگرد. شبیه آزمون لکه جوهر رورشاخ است نه اینکه لکه ی جوهر به خوبی آماده شده تا مشکلات شما را بالا بیاورد.شما از طریق پردهی مسائل تان به لکه جوهر نگاه می کنید و مسائل تان را به آن فرافکنی می کنید به همین دلیل همان لکه جوهر به خوبی برای تشخيص تمام بیماران کار میکند، درست همانگونه که همان دنیا به خوبی برای رشد همه کار میکند. اگر میخواهید ببینید واقعاً چه چیزی بیرون است، باید از مسائل درونی تان رها شوید.مایکل ای سینگررها زیستنص 197 و 198
آنچه گویی، و آنـــچه دانی، آن توییخویش را بشناس، صد چندان توییقِسمِ خَلق از وی خیالی بیش نیستزو خبر دادن مـــــحالی بیش نیستگـــــر بغایت نیک اگر بد گفته اندهر چه زو گفتند، از خود گفته اندذرّه ذرّه در دو گیتی وَهـــــمِ توستهر چه دانی، جز خدا، آن فهم توستعطار منطق الطیر ص 237
🌿 موسیقی بیکلام Silent Heart اثری از Karunesh 🌿
عشق و آسیب های روحی بیشتر آسیب های روحی زندگی ما به علت از دست دادن، مرگ، طلاق، بیماری ورشکستگی های مالی یا به هم خوردن دوستی ها وارد می آید. هیچ زندگی ای عاری از چنین تجارب احساسی دردناکی نخواهد بود. راهی برای گریز از آنها وجود ندارد، آنها بخشی از حقیقت زندگی هستند.وقتی که روحمان آسیب میبیند اعتدال ما مورد تهدید قرار می گیرد، به ویژه هنگامی که فقدانی جبران ناپذیر پیش آید. چیزی که همیشه امری عادی و پذیرفتنی جلوه می نمود ناگهان عجیب و از هم پاشیده به نظر می آید.مدتی طول میکشد که بپذیریم این فقدان تغییر ناپذیر است. تطابق با زندگی که هرگز مثل گذشته نخواهد بود، میتواند ضعف درونی ما را بر ملا کند. بیشتر اوقات برای اجرای این تطابق شجاعت زیادی لازم است، ولی این کار می تواند نیروها و سرچشمه هایی را که از آن بی خبریم بوده ایم آشکار کند.با وجود این نخستین و معمولی ترین بازتاب ما در چنین مواقعی احساس ترحم نسبت به خودمان و کسی یا چیزی را مسئول بدبختی خویش دانستن است. ما خدا، جامعه، افرادی را که دوست می داریم. و خلاصه هرکسی که در دسترس باشد محکوم میکنیم. در واقع هنگامی که مسئولیت غلبه بر مشکلات را به عهده گرفتیم، بیشتر با خودمان آشنا میشویم و پذیرش ما نسبت به زندگی افزون می گردد.ممکن است لحظات درد و یا ناامیدی، هنگام بیداری ما باشد و دریچه درونمان را به روی ما بگشاید. جهل ما را از بین می برد و ادراکمان را پاک می سازد. تنها آسیب و زخم ماندنی این است که ما رنج ببریم، اما هیچ تغییر مثبتی نکنیم.رنج ما به موقع فرو می نشیند، زخم ها التیام می یابد و مـا حقیقت مهمی را کشف میکنیم. آنچه سرانجام به جا می ماند با ارزش ترین چیزی است که ما داریم یعنی خود زندگی.لئوبوسکالیابیا دریا شویمص 277 و 278🆔 @Khodshenasivo🆑 عرفان و خودشناسی
