چگونه گذشته را رها میکنید؟ بسیار ساده است. انسدادهای گذشته به صورت روزانه بالا می آیند و وقتی آمدند…

آنچه گویی، و آنـــچه دانی، آن توییخویش را بشناس، صد چندان توییقِسمِ خَلق از وی خیالی بیش نیستزو خبر دادن مـــــحالی بیش نیستگـــــر بغایت نیک اگر بد گفته ‌اندهر چه زو گفتند، از خود گفته ‌اندذرّه ذرّه در دو گیتی وَهـــــمِ توستهر چه دانی، جز خدا، آن فهم توستعطار منطق الطیر ص 237

🌿 موسیقی بیکلام Silent Heart اثری از Karunesh 🌿

عشق و آسیب های روحی بیشتر آسیب های روحی زندگی ما به علت از دست دادن، مرگ، طلاق، بیماری ورشکستگی های مالی یا به هم خوردن دوستی ها وارد می آید. هیچ زندگی ای عاری از چنین تجارب احساسی دردناکی نخواهد بود. راهی برای گریز از آنها وجود ندارد، آنها بخشی از حقیقت زندگی هستند.وقتی که روحمان آسیب میبیند اعتدال ما مورد تهدید قرار می گیرد، به ویژه هنگامی که فقدانی جبران ناپذیر پیش آید. چیزی که همیشه امری عادی و پذیرفتنی جلوه می نمود ناگهان عجیب و از هم پاشیده به نظر می آید.مدتی طول میکشد که بپذیریم این فقدان تغییر ناپذیر است. تطابق با زندگی که هرگز مثل گذشته نخواهد بود، میتواند ضعف درونی ما را بر ملا کند. بیشتر اوقات برای اجرای این تطابق شجاعت زیادی لازم است، ولی این کار می تواند نیروها و سرچشمه هایی را که از آن بی خبریم بوده ایم آشکار کند.با وجود این نخستین و معمولی ترین بازتاب ما در چنین مواقعی احساس ترحم نسبت به خودمان و کسی یا چیزی را مسئول بدبختی خویش دانستن است. ما خدا، جامعه، افرادی را که دوست می داریم. و خلاصه هرکسی که در دسترس باشد محکوم میکنیم. در واقع هنگامی که مسئولیت غلبه بر مشکلات را به عهده گرفتیم، بیشتر با خودمان آشنا میشویم و پذیرش ما نسبت به زندگی افزون می گردد.ممکن است لحظات درد و یا ناامیدی، هنگام بیداری ما باشد و دریچه درونمان را به روی ما بگشاید. جهل ما را از بین می برد و ادراکمان را پاک می سازد. تنها آسیب و زخم ماندنی این است که ما رنج ببریم، اما هیچ تغییر مثبتی نکنیم.رنج ما به موقع فرو می نشیند، زخم ها التیام می یابد و مـا حقیقت مهمی را کشف میکنیم‌. آنچه سرانجام به جا می ماند با ارزش ترین چیزی است که ما داریم یعنی خود زندگی.لئوبوسکالیابیا دریا شویمص 277 و 278🆔 @Khodshenasivo🆑 عرفان و خودشناسی

خشم آزادکننده نیست، بلکه اسیرکننده و قیدآفرین است. خشم مانند ریسمانی ما را به طرف مقابل متصل نگه میدارد و باعث ادامه حضور و اثر او در زندگی مان میشود. تا وقتی انرژی عصبانیت و رشوه های حقیر آن، مانند احساس بر حق بودن، احساس قربانی بودن و میل به انتقام را رها نسازیم، در قید الگوهای منفی آن باقی خواهیم ماند.ممکن است شخص خاصی پیوسته به شکل منفی در زندگی ما خودنمایی کند. اما حتی اگر این شخص هم نباشد، به کسان دیگری برخورد می کنیم که ویژگی های مشابه دارند و باعث به وجود آمدن خشم و رنجش در ما میشوند.این الگو، تا روزی که یاد بگیریم با خشم درونی خود چگونه برخورد کنیم. تکرار می شود. آنگاه، ناگهان چنین افرادی از زندگی ما ناپدید میشوند. بنابراین، خشم ممکن است باعث شود که کسی از نظر فیزیکی از ما فاصله بگیرد، ولی از نظر روانی به ما متصل و نزدیک تر خواهد شد، تا روزی که کاملاً خشم و رنجش خود را از او رها سازیم.رهاسازی خشم برای ما فواید بسیاری به همراه دارد. ما آزاد خواهیم شد تا راحتی و آرامش عاطفی پیدا کنیم، قدر فرصت های رشد و التیام را بدانیم، سالم تر و با انرژی تر باشیم و بتوانیم بدون وجود «قیود مخفی»، به دیگران توجه و دلسوزی متقابل نشان دهیم. چنین پیشرفت های مهم احساسی به ما اجازه می دهد به درجه ای بالاتر که در آن، آزادی و آرامش درونی وجود دارد، بدون هیچ زحمتی دست پیدا کنیم.دیوید آر هاوکینزرهایی طریقت تسلیمص 164