تسلیم آگاهانه؛ راهی برای تجربه خیر مطلقرهاسازی مانند توقف ناگهانی یک فشار درونی یا رها کردن یک وزنه…
انتشار: 2026/08/07 05:30 UTCدریافت: 2026/08/11 00:51 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/11 00:51 UTC
تسلیم آگاهانه؛ راهی برای تجربه خیر مطلقرهاسازی مانند توقف ناگهانی یک فشار درونی یا رها کردن یک وزنه است؛ به همراه احساس آنی تسکین و سبکی که سرور و آزادی بیشتری به همراه می آورد. در حقیقت نوعی سازوکار ذهنی است و همه در مواقعی از زندگی، آن را تجربه کرده اند.برای مثال، شما در بحبوحه یک دعوا، آشفته و خشمگین هستید، ولی ناگهان تمامی آن به نظرتان مزخرف و بی ارزش می رسد. شروع به خندیدن می کنید. فشار از روی شما برداشته میشود و ناگهان احساس خشم و ترس و مورد تهاجم قرار گرفتن، جای خود را به شادی و آزادی می دهد.تصور کنید اگر می توانستید همیشه و در مورد هر اتفاقی همین کار را بکنید، چقدر عالی بود. همیشه احساس آزادی و خوشحالی می کردید و دیگر هرگز در احساسات تان گیر نمی افتادید.این نتیجه عالی این روش است: رهاسازی به طور خودآگاه و مرتب و هر وقت که اراده کنید. آنگاه شما خود صاحب اختیار احساساتتان خواهید بود و دیگر تحت تأثیر دنیای بیرونی و واکنش های خود به آن نخواهید بود.دیگر قربانی نخواهید بود. این روش همان تعلیمات بنیادی بودا را به کار می گیرد که باعث میشود فشارهای ناشی از واکنش های ناخواسته از بین بروند. ما باری عظیم از احساسات، رفتارها و باورهای منفی انباشته شده را با خود حمل می کنیم و فشارهای جمع شده ناشی از آنها ما را درمانده کرده و سرچشمه بسیاری از بیماری ها و مشکلات است. ما به این فشارها تن داده و آنها را قبول و به اسم «شرایط و طبیعت انسانی» توجیه شان کرده ایم؛ ولی در حقیقت به دنبال هزاران راه برای فرار از آن هستیم. عمر متوسط یک انسان صرف این میشود که چطور از این هجمه درونی ترس و زنجیره بدبختی اجتناب و از دست آن فرار کند. احساس ارزشمندی همه دائماً از درون و بیرون مورد تهدید است.اگر نگاهی نزدیک به زندگی انسانی بیندازیم، می بینیم اصولاً بیشتر آن کشمکشی بغرنج و طولانی برای فرار از ترس های درونی و توقعاتی است که به دنیای خارج معطوف شده اند. گاهی در این میان، زمان های کوتاهی از خرسندی وجود دارند که در آن موقتاً از ترس های درونی فرار می کنیم ولی این ترس ها هنوز آنجا منتظر ما هستند. از احساسات درونی خود واهمه داریم، زیرا آن قدر بار منفی در آنها وجود دارد که می ترسیم اگر نگاهی عمیق و از نزدیک به آنها بیندازیم، ما را در خود غرق کنند.ما از احساسات درون خود می ترسیم زیرا اگر این احساسات رو شوند، هیچ سازوکار آگاهانه ای نمیشناسیم که بتوانیم آنها را کنترل و هدایت کنیم و چون از رویارویی با آنها می ترسیم، پیوسته در حال انباشته شدن هستند.بالاخره کار به جایی می رسد که بی سر و صدا و ناخودآگاه به امید فرارسیدن مرگ می نشینیم تا به تمام دردهای مان پایان بخشد. واقعیات یا افکار به خودی خود دردناک نیستند، بلکه احساساتی که آنها را همراهی می کنند و در واقع بستر افکار هستند، دردآورند.فشار انباشته شده احساسات، باعث ایجاد افکار میشود. واقعاً یک احساس میتواند در طول سال ها هزاران فکر در ما ایجاد کند. مثل خاطره دردناکی از سالهای بسیار دور در زندگی یا افسوسی شدید که مخفی شده است. به تمام افکاری که سالیان سال به خاطر یک اتفاق در ذهن ما ایجاد میشود نگاه کنید. اگر می توانستیم احساس دردناکی را که سرچشمه آن است تسلیم و رها کنیم، تمام آن افکار در یک لحظه ناپدید می شدند و ما هم آن اتفاق را فراموش می کردیم.ارزش رهاسازی در این است که تک تک احساسات و تمامی آنها می توانند در هر زمان و مکانی در یک لحظه رها شوند و این می تواند پیوسته و بدون زحمت صورت گیرد.حالت رهاسازی و تسلیم چگونه است؟ معنای آن، آزادی از احساسات منفی در یک زمینه خاص است تا خلاقیت و خود جوشی بتوانند بدون مانع و دخالت کشمکش های درونی بروز پیدا کنند. رهایی از کشمکش های درونی و توقعات، بالاترین احساس رهایی است که میتوانیم به خود و اطرافیان مان هدیه کنیم.این به ما اجازه می دهد طبیعت بنیادی جهان هستی را تجربه کنیم که همانا تجلى بالاترین خیر و خوبی ممکن در هر موقعیت است. شاید فیلسوفانه به نظر برسد، ولی وقتی انجام شود درستی آن به تجربه ثابت می شود.دیوید آر هاوکینزرهایی، طریقت تسلیمص 33 و 34 و 35🆔 @Khodshenasivo🆑 عرفان و خودشناسی
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 10 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — عرفان و خودشناسی
چگونه گذشته را رها میکنید؟ بسیار ساده است. انسدادهای گذشته به صورت روزانه بالا می آیند و وقتی آمدند، بگذارید بروند. در اینجا هیچ بازی ای وجود ندارد. کاملاً ساده است. رویدادهای بیرونی باعث میشوند الگوهای ذخیره شده بالا بیایند. خوب است! بگذارید بالا بیایند. چیزهایی در زندگی تان رخ خواهد داد که به سامسکاراهایتان برخورد می کنند. اگر سامسکارا در آنجا باشد، با آنها برخورد صورت می گیرد. دنیا برای رشد هر فردی عالی است، اما نه به دلیلی که شما فکر می کنید. دنیا برای رشد هرکسی عالی است چون هرکسی از طریق انسدادهای خودش به دنیا می نگرد. شبیه آزمون لکه جوهر رورشاخ است نه اینکه لکه ی جوهر به خوبی آماده شده تا مشکلات شما را بالا بیاورد.شما از طریق پردهی مسائل تان به لکه جوهر نگاه می کنید و مسائل تان را به آن فرافکنی می کنید به همین دلیل همان لکه جوهر به خوبی برای تشخيص تمام بیماران کار میکند، درست همانگونه که همان دنیا به خوبی برای رشد همه کار میکند. اگر میخواهید ببینید واقعاً چه چیزی بیرون است، باید از مسائل درونی تان رها شوید.مایکل ای سینگررها زیستنص 197 و 198
آنچه گویی، و آنـــچه دانی، آن توییخویش را بشناس، صد چندان توییقِسمِ خَلق از وی خیالی بیش نیستزو خبر دادن مـــــحالی بیش نیستگـــــر بغایت نیک اگر بد گفته اندهر چه زو گفتند، از خود گفته اندذرّه ذرّه در دو گیتی وَهـــــمِ توستهر چه دانی، جز خدا، آن فهم توستعطار منطق الطیر ص 237
🌿 موسیقی بیکلام Silent Heart اثری از Karunesh 🌿
عشق و آسیب های روحی بیشتر آسیب های روحی زندگی ما به علت از دست دادن، مرگ، طلاق، بیماری ورشکستگی های مالی یا به هم خوردن دوستی ها وارد می آید. هیچ زندگی ای عاری از چنین تجارب احساسی دردناکی نخواهد بود. راهی برای گریز از آنها وجود ندارد، آنها بخشی از حقیقت زندگی هستند.وقتی که روحمان آسیب میبیند اعتدال ما مورد تهدید قرار می گیرد، به ویژه هنگامی که فقدانی جبران ناپذیر پیش آید. چیزی که همیشه امری عادی و پذیرفتنی جلوه می نمود ناگهان عجیب و از هم پاشیده به نظر می آید.مدتی طول میکشد که بپذیریم این فقدان تغییر ناپذیر است. تطابق با زندگی که هرگز مثل گذشته نخواهد بود، میتواند ضعف درونی ما را بر ملا کند. بیشتر اوقات برای اجرای این تطابق شجاعت زیادی لازم است، ولی این کار می تواند نیروها و سرچشمه هایی را که از آن بی خبریم بوده ایم آشکار کند.با وجود این نخستین و معمولی ترین بازتاب ما در چنین مواقعی احساس ترحم نسبت به خودمان و کسی یا چیزی را مسئول بدبختی خویش دانستن است. ما خدا، جامعه، افرادی را که دوست می داریم. و خلاصه هرکسی که در دسترس باشد محکوم میکنیم. در واقع هنگامی که مسئولیت غلبه بر مشکلات را به عهده گرفتیم، بیشتر با خودمان آشنا میشویم و پذیرش ما نسبت به زندگی افزون می گردد.ممکن است لحظات درد و یا ناامیدی، هنگام بیداری ما باشد و دریچه درونمان را به روی ما بگشاید. جهل ما را از بین می برد و ادراکمان را پاک می سازد. تنها آسیب و زخم ماندنی این است که ما رنج ببریم، اما هیچ تغییر مثبتی نکنیم.رنج ما به موقع فرو می نشیند، زخم ها التیام می یابد و مـا حقیقت مهمی را کشف میکنیم. آنچه سرانجام به جا می ماند با ارزش ترین چیزی است که ما داریم یعنی خود زندگی.لئوبوسکالیابیا دریا شویمص 277 و 278🆔 @Khodshenasivo🆑 عرفان و خودشناسی
